විත්‍ථත අට‍්ඨඞ‍්ගුපොසථ සුත‍්තං
8. 1. 5. 2.
8. 1. 5. 2.
විත්‍ථත අට‍්ඨඞ‍්ගුපොසථ සුත‍්තං
විත්‍ථත අට්ඨඞ්ගුපෝසථ සූත්‍රය
[සාවත්‍ථිනිදානං]
[සැවැත්නිදාන යි]
අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතො භික‍්ඛවෙ, උපොසථො උපවුත්‍ථො මහප‍්ඵලො හොති මහානිසංසො මහාජුතිකො මහාවිප‍්ඵාරො. කථං උපවුත්‍ථො ච භික‍්ඛවෙ, අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතො උපොසථො මහප‍්ඵලො හොති මහානිසංසො මහාජුතිකො මහාවිප‍්ඵාරො:
මහණෙනි, අටඟින් සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් වසන ලදුයේ මහත්ඵල වෙයි, මහානෘශංස වෙයි, මහාද්‍යුතික වෙයි, මහාවිස්ඵාර වෙයි, මහණෙනි, අටඟින් සමන්‍වාගත පෙහෙවස කෙසේ වසනලදුයේ මහත්ඵල වේ ය, මහානෘශංස වේ ය, මහාද්‍යුතික වේ ය, මහාවිස්ථාර වේ ය යත්:
ඉධ භික‍්ඛවෙ, අරියසාවකො ඉති පටිසඤ‍්චික‍්ඛති: යාවජීවං අරහන‍්තො පාණාතිපාතං පහාය පාණාතිපාතා පටිවිරතා නිහිතදණ‍්ඩා නිහිතසත්‍ථා ලජ‍්ජී දයාපන‍්නා සබ‍්බපාණභූතෙසු හිතානුකම‍්පිනො විහරන‍්ති. අහම‍්පජ‍්ජ ඉමඤ‍්ච රත‍්තිං ඉමඤ‍්ච දිවසං පාණාතිපාතං පහාය පාණාතිපාතා පටිවිරතො නිහිතදණ‍්ඩො නිහිතසත්‍ථො ලජ‍්ජී දයාපන‍්නො සබ‍්බපාණභූතෙසු හිතානුකම‍්පී විහරාමි. ඉමිපනාහං අඞ‍්ගෙන අරහතං අනුකරොමි. උපොසථො ච මෙ උපවුත්‍ථො භවිස‍්සතීති ඉමිනා පඨමෙන අඞ‍්ගෙන සමන‍්නාගතො හොති -පෙ-
මහණෙනි, මෙසස්නෙහි අරීසවු මෙසේ නුවණින් සලකන්නේ ය: රහත්හු දිවිහිමියෙන් පණිවා හැර පණිවායෙන් දුරු වූවාහු බහා තැබූ දඬු ඇත්තාහු බහා තැබූ සැත් ඇත්තාහු ලජ්ජායෙන් යුක්ත වූවාහු දයාවට පැමිණියාහු සර්‍වප්‍රාණිගණයා කෙරෙහි හිතානුකම්පා ඇත්තාහු වෙසෙත්. මම ද අද මේ රැයත් මේ දාවලත් පණිවා හැර පණිවායෙන් දුරු වූයෙම් බහා තැබූ දඬු ඇතියෙම් බහා තැබූ සැත් ඇතියෙම් ලජ්ජා ඇත්තෙම් දයාවට පැමිණියෙම් සර්‍වප්‍රාණිගණයා කෙරෙහි හිතානුකම්පා ඇත්තෙම් වෙසෙමි. මම් මේ කරුණිනුදු රහතුන් අනුකරණ කරමි. මා විසින් පෙහෙවස වසනාලද වේ යයි මේ පළමුවන අඟින් සමන්‍වාගත වෙයි ...
යාවජීවං අරහන‍්තො උච‍්චාසයනමහාසයනං පහාය උච‍්චාසයනමහාසයනා පටිවිරතා නීචසෙය්‍යං කප‍්පෙන‍්ති මඤ‍්චකෙ වා තිණසන්‍ථාරකෙ වා. අහම‍්පජ‍්ජ ඉමඤ‍්ච රත‍්තිං ඉමඤ‍්ච දිවසං උච‍්චාසයනමහාසයනං පහාය උච‍්චාසයනමහාසයනා පටිවිරතො නීචසෙය්‍යං කප‍්පෙමි මඤ‍්චකෙ වා තිණසන්‍ථාරකෙ වා. ඉමිනාපහං අඞ‍්ගෙන අරහතං අනුකරොමි, උපොසථො ච මෙ උපවුත්‍ථො භවිස‍්සති. ඉමිනා අට‍්ඨමෙන අඞ‍්ගෙන සමන‍්නාගතො හොති. එවං උපවුත්‍ථො ඛො භික‍්ඛවෙ, අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතො උපොසථො මහප‍්ඵලො හොති මහානිසංසො මහාජුතිකො මහාවිප‍්ඵාරොති.
රහත්හු දිවිහිමියෙන් උසසුන් මහසුන් හැර උසසුන් මහස්නෙන් වැළැකියාහු හැඳෙක වේවයි තණ ඇතිරියෙක වේවයි නීචශය්‍යා කෙරෙත්. මම ද මේ රැයත් මේ දාවලත් උසසුන් මහසුන් හැර උසසුන් මහස්නෙන් වැළැකියෙම් හැඳෙක වේවයි තණ ඇතිරියෙක වේවයි නීචශය්‍යා කරමි. මේ කරුණිනුදු මම් රහතුන් අනුකරණ කරමි. මා විසින් පෙහෙවස් ද වසන ලද වේ යයි. මේ අට වැනි කරුණින් සමන්‍වාගත වෙයි. මහණෙනි, මෙසේ අටඟින් යුත් පෙහෙවස වසන ලද්දේ මහත්ඵල වෙයි, මහානෘශංස වෙයි, මහාද්‍යුතික වෙයි. මහාවිස්ථාර වේ.
කීවමහප‍්ඵලො හොති කීවමහානිසංසො කීවමහාජුතිකො කීවමහාවිප‍්ඵාරො:
කොතෙක් මහත්ඵල වේය කෙතෙක් මහානෘශංස වේ ය, කෙතෙක් මහාද්‍යුතික වේ ය, කෙතෙක් මහා විස්ථාරවේ ය යත්:
සෙය්‍යථාපි භික‍්ඛවෙ, යො ඉමෙසං සොළසන‍්නං මහාජනපදානං පහූතසත‍්තරතනානං ඉස‍්සරියාධිපච‍්චං රජ‍්ජං කාරෙය්‍ය, සෙය්‍යථීදං: අඞ‍්ගානං මගධානං කාසීනං කොසලානං වජ‍්ජීනං මල‍්ලානං චෙතීනං වඞ‍්ගානං කුරූනං පඤ‍්චාලානං මච‍්ඡානං සූරසෙනානං අස‍්සකානං අවන‍්තීනං ගන්‍ධාරානං කම‍්බොජානං, අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතස‍්ස උපොසථස‍්ස එතං කලං නාග‍්ඝති සොළසිං. තං කිස‍්ස හෙතු: කපණං භික‍්ඛවෙ, මානුසකං රජ‍්ජං දිබ‍්බං සුඛං උපනිධාය.
මහණෙනි, යමෙක් යම්සේ අඞ්ග ය, මගධ ය, කාසී ය, කෝසල ය, වජ්ජී ය, මල්ල ය, චෙතී ය, වඞ්ක ය, කුරු ය, පඤ්චාල ය, මච්ඡ ය, සූරසේන ය, අස්සක ය, අවන්තී ය, ගන්‍ධාර ය, කම්බෝජ ය, යන නම් ඇති බොහෝ සත් රුවන් ඇති මේ සොළොස් මහාජනපදයන් ගේ ඓශ්වර්‍ය්‍යාධිපත්‍යය ඇති රජය කරවන්නේ නම්, තෙල අටඟින් යුත් පෙහෙවසුහුගේ සොළොස්වන කලාවට ද නො අගනේ ය. එයට හේතු කවර යත්: මහණෙනි, දිව්‍ය සුඛය පිණිස මානුෂක රාජ්‍යය කෘපණ (දිළිඳු) වෙයි.
යානිමානි භික‍්ඛවෙ, මානුසකානි පඤ‍්ඤාසවස‍්සානි චාතුම‍්මහාරාජිකානං දෙවානං එසො එකො රත‍්තින්‍දිවො, තාය රත‍්තියා තිංසරත‍්තියො මාසො, තෙන මාසෙන ද‍්වාදසමාසියො සංවච‍්ඡරො, තෙන සංවච‍්ඡරෙන පඤ‍්චවස‍්සසතානි චාතුම‍්මහාරාජිකානං දෙවානං ආයුප‍්පමාණං. ඨානං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, විජ‍්ජති යං ඉධෙකච‍්චො ඉත්‍ථි වා පුරිසො වා අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතං උපොසථං උපවසිත්‍වා කායස‍්ස භෙදා පරම‍්මරණා චාතුම‍්මහාරාජිකානං දෙවානං සහව්‍යතං උපපජ‍්ජෙය්‍ය. ඉදං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, සන්‍ධාය භාසිතං කපණං මානුසකං රජ‍්ජං දිබ‍්බං සුඛං උපනිධාය.
මහණෙනි, මිනිස්නට අයත් යම් මේ පනස් වසෙක් වේ නම් තෙල චාතුම්මහාරාජික දෙවියන්ගේ එක් රෑ දාවලෙක. එරැයින් තිස් රැයෙක් මසෙක: එ මසින් දොළොස් මසැතියේ හවුරුද්දෙක. එ හවුරුදුයෙන් පන්සිය හවුරුද්දෙක් චාතුම්මහාරාජික දෙවියන්ගේ ආයුප්‍රමාණ වෙයි. මහණෙනි, යම් කරුණෙකින් මෙලොව යම් ස්ත්‍රියක් හෝ පුරුෂයෙක් හෝ අටඟින් යුත් පෙහෙවස් වැස කාබුන් මරණින් මතු චාතුම්මහාරාජික දෙවියන්ගේ සහවාසයට එළඹෙන්නේ ය යන තෙල කරුණ විද්‍යාමාන වෙයි. මහණෙනි, දිව්‍යසුඛය සඳහා (ශාක්‍ෂ්‍ය කොට සලකා) මානුෂික රාජ්‍යය කෘපණය යන තෙල කරුණ මේ සඳහා කියන ලද්දේ ය.
යං භික‍්ඛවෙ මානුසකං වස‍්සසතං තාවතිංසානං දෙවානං එසො එකො රත‍්තින්‍දිවො; තාය රත‍්තියා තිංසරත‍්තියො මාසො; තෙන මාසෙන ද‍්වාදසමාසියො සංවච‍්ඡරො තෙන සංවච‍්ඡරෙන දිබ‍්බං වස‍්සසහස‍්සං තාවතිංසානං දෙවානං ආයුප‍්පමාණං. ඨානං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, විජ‍්ජති යං ඉධෙකච‍්චො ඉත්‍ථී වා පුරිසො වා අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතං උපොසථං උපවසිත්‍වා කායස‍්ස භෙදා පරම‍්මරණා තාවතිංසානං දෙවානං සහව්‍යතං උපපජ‍්ජෙය්‍ය, ඉදං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, සන්‍ධාය භාසිතං කපණං මානුසකං රජ‍්ජං දිබ‍්බං සුඛං උපනිධාය.
මහණෙනි, මිනිසුන් සතු සියක් හවුරුද්දෙක් වේ නම් තෙල තාවතිංස දෙවියන් ගේ එක් රෑ දාවලෙකි. එ රැයින් තිස් රැයෙක් මසෙක, එ මසින් දොළොස් මසෙක් හවුරුද්දෙක. එ හවුරුදුයෙන් දිව්‍යවර්‍ෂ සහස්‍රයෙක් තාවතිංස දෙවියන්ගේ ආයුප්‍රමාණ වෙයි. මහණෙනි, යම් කරුණෙකින් මෙලොව්හි කිසි ස්ත්‍රියක් වේවයි පුරුෂයෙක් වේවයි අටඟින් යුත් පෙහෙවස් වැස කාබුන් මරණින් මතු තාවතිංස දෙවියන් ගේ සහවාසයට යේ නම් තෙල කරුණ විද්‍යාමාන වෙයි: මහණෙනි, දිව්‍ය සුඛය නිසා මිනිස් රජසිරි කෘපණය යන තෙල කරුණ මේ සඳහා කියන ලදි.
යානි භික‍්ඛවෙ, මානුසකානි ද‍්වෙ වස‍්සසතානි යාමානං දෙවානං එසො එකො රත‍්තින්‍දිවො, තාය රත‍්තියා තිංසරත‍්තියො මාසො, තෙන මාසෙන ද‍්වාදසමාසියො සංවච‍්ඡරො, තෙන සංවච‍්ඡරෙන දිබ‍්බානි ද‍්වෙ වස‍්සසහස‍්සානි යාමානං දෙවානං ආයුප‍්පමාණං. ඨානං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, විජ‍්ජති යං ඉධෙකච‍්චො ඉත්‍ථී වා පුරිසො වා අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතං උපොසථං උපවසිත්‍වා කායස‍්ස භෙදා පරම‍්මරණා යාමානං දෙවානං සහව්‍යතං උපපජ‍්ජෙය්‍ය, ඉදං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, සන්‍ධාය භාසිතං කපණං මානුසකං රජ‍්ජං දිබ‍්බං සුඛං උපනිධාය.
මහණෙනි, මිනිසුන් පිළිබඳ යම් දෙසිය වසෙක් වේ නම් තෙල යාම දෙවියන්ගේ එක් රෑ දාවලෙකි. ඒ රැයින් තිස් රැයෙක් මාසයෙක. එ මසින් දොළොස් මස් ඇතියේ හවුරුද්දෙක. ඒ හවුරුදුයෙන් දිව්‍ය වූ දෙදහසෙක් හවුරුදු යාමදෙවියන්ගේ ආයුප්‍රමාණ වෙයි. මහණෙනි, යම් කරුණෙකින් මෙලොව්හි කිසි මාගමක් වේවයි පුරුෂයෙක් වේවයි අටඟින් සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් වැස කාබුන් මරණින් මතු යාම දෙවියන්ගේ සහභාවසයට එළඹෙන්නේ ය යන තෙල කරුණ විද්‍යාමාන වෙයි. මහණෙනි, දිව සැපත් නිසා මානුෂක රාජ්‍යය කෘපණය යන තෙල කරුණ මේ සඳහා කියන ලදි.
යානි ඛො භික‍්ඛවෙ, මානුසකානි චත‍්තාරි වස‍්සසතානි තුසිතානං එසො එකො රත‍්තින්‍දිවො; තාය රත‍්තියා තිංසරත‍්තියො මාසො; තෙන මාසෙන ද‍්වාදසමාසියො සංවච‍්ඡරො, තෙන සංවච‍්ඡරෙන දිබ‍්බානි චත‍්තාරි වස‍්සසහස‍්සානි තුසිතානං දෙවානං ආයුප‍්පමාණං. ඨානං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, විජ‍්ජති යං ඉධෙකච‍්චො ඉත්‍ථී වා පුරිසො වා අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතං උපොසථං උපවසිත්‍වා කායස‍්ස භෙදා පරම‍්මරණා තුසිතානං දෙවානං සහව්‍යතං උපපජ‍්ජෙය්‍ය. ඉදං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, සන්‍ධාය භාසිතං කපණං මානුසකං රජ‍්ජං දිබ‍්බං සුඛං උපනිධාය.
මහණෙනි, යම් මානුෂක වූ හවුදුරු සාරසියෙක් වේ නම් තෙල තුසිත දෙවියනට එක් රෑ දාවලෙකි. එ රැයින් තිස් රැයෙක් මසෙක. එ මසින් දොළොස් මසෙක් හවුරුද්දෙක. එ හවුරුදුයෙන් දිව්‍ය වූ සාරදහස් හවුරුදුයෙක් තුසිත දෙවියන්ගේ ආයුප්‍රමාණ වේ. මහණෙනි, යම් හෙයකින් මෙලොව්හි කිසි මාගමක් වේවයි පිරිම්නියෙක් වේවයි අටඟින්යුත් පෙහෙවස් වැස කාබුන් මරණින් මතු තුසිත දෙවියන්ගේ සහභාවයට එළඹෙන්නේ ය යන තෙල කරුණ විද්‍යාමාන වෙයි. මහණෙනි, දිව්‍යසුඛය නිසා මානුෂක රාජ්‍යය දිළිඳුය යන තෙල කරුණ මේ සඳහා කියන ලදි.
යානි භික‍්ඛවෙ, මානුසකානි අට‍්ඨවස‍්සසතානි නිම‍්මාණරතීනං දෙවානං එසො එකො රත‍්තින්‍දිවො. තාය රත‍්තියා තිංසරත‍්තියො මාසො, තෙන මාසෙන ද‍්වාදසමාසියො සංවච‍්ඡරො, තෙන සංවච‍්ඡරෙන දිබ‍්බානි අට‍්ඨවස‍්සසහස‍්සානි නිම‍්මාණරතීනං දෙවානං ආයුප‍්පමාණං. ඨානං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, විජ‍්ජති යං ඉධෙකච‍්චො ඉත්‍ථී වා පුරිසො වා අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතං උපොසථං උපවසිත්‍වා කායස‍්ස භෙදා පරම‍්මරණා නිම‍්මාණරතීනං දෙවානං සහව්‍යතං උපපජ‍්ජෙය්‍ය, ඉමං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ සන්‍ධාය භාසිතං කපණං මානුසකං රජ‍්ජං දිබ‍්බං සුඛං උපනිධාය.
මහණෙනි, මානුෂක වූ යම් අටසිය හවුරුද්දෙක් වේ නම් නිම්මාණරතී දෙවියනට තෙල එක් රෑ දාවලෙක. එ රැයින් තිස් රැයක් ඇතියේ මාසයෙක. එමසින් දොළොස් මසෙක් හවුරුද්දෙක, එ හවුරුදුයෙන් දිව්‍යවර්‍ෂ අටදහසෙක් නිම්මාණරතී දෙවියන්ගේ ආයුප්‍රමාණ වෙයි. මහණෙනි, යම් හෙයකින් මෙලොව්හි කිසි මාගමක් වේවයි පිරිම්නියෙක් වේවයි අටඟින් යුත් පෙහෙවස් වැස කාබුන් මරණින්මතු නිම්මාරණරතී දෙවියන්ගේ සහභාගයට එළඹෙන්නේ නම් තෙල කරුණ විද්‍යාමාන වෙයි. මහණෙනි, දිව්‍යසුඛය සාක්‍ෂ්‍ය කොට ගෙන මානුෂක රාජ්‍යය කෘපණය යන තෙල කරුණ මේ සඳහා කියන ලදි.
යානි භික‍්ඛවෙ, මානුසකානි සොළසවස‍්සසතානි පරනිම‍්මිතවසවත‍්තීනං දෙවානං එසො එකො රත‍්තින්‍දිවො; තාය රත‍්තියා තිංසරත‍්තියො මාසො, තෙන මාසෙන ද‍්වාදසමාසියො සංවච‍්ඡරො, තෙන සංවච‍්ඡරෙන දිබ‍්බානි සොළසවස‍්සසහස‍්සානි පරනිම‍්මිතවසවත‍්තීනං දෙවානං ආයුප‍්පමාණං ඨානං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, විජ‍්ජති යං ඉධෙකච‍්චො ඉත්‍ථි වා පුරිසො වා අට‍්ඨඞ‍්ගසමන‍්නාගතං උපොසථං උපවසිත්‍වා කායස‍්ස භෙදා පරම‍්මරණා පරනිම‍්මිතසවත‍්තීනං දෙවානං සහව්‍යතං උපපජ‍්ජෙය්‍ය ඉදං ඛො පනෙතං භික‍්ඛවෙ, සන්‍ධාය භාසිතං කපණං මානුසකං රජ‍්ජං දිබ‍්බං සුඛං උපනිධායාති.
මහණෙනි, මනුෂ්‍යයන් පිළිබඳ යම් සොළොස් සියවසෙක් වේ ද, තෙල පරනිම්මිත වසවත්තී දෙව්ලොව වැසි දෙවියනට එක් රෑ දාවලෙකි. එ රැයින් තිස් රැයක් මසෙකි. ඒ මසින් දොළොසමසෙක් හවුරුද්දෙකි. ඒ හවුරුදුයෙන් දිව්‍යවර්‍ෂ සොළොස් දහසක් පරනිම්මිත වසවත්තී දෙව් ලොව වැසි දෙවියන් ගේ ආයුප්‍රමාණ වෙයි. මහණෙනි, යම් හෙයෙකින් මෙ ලෙව්හි කිසි මාගමක් හෝ පුරුෂයෙක් හෝ අටඟින් යුතු පෙහෙවස් වැස කාබුන් මරණින් මතු පරනිම්මිත වසවත්තී දෙව්ලොව වැසි දෙවියන්ගේ සහවාසයට එළැඹෙන්නේ ය යන තෙල කරුණ විද්‍යාමාන වෙයි. මහණෙනි, දිව්‍යසුඛය සාක්‍ෂ්‍ය කොට මානුෂක රාජ්‍යය කෘපණය යන තෙල කරුණ මේ සඳහා කියන ලදි.
1. පාණං න හානෙ න ච දින‍්නමාදියෙ මුසා න භාසෙ න ච මජ‍්ජපො සියා අබ්‍රහ‍්මචරියා විරමෙය්‍ය මෙථුනා රත‍්තිං න භුඤ‍්ජෙය්‍ය විකාලභොජනං.
1. පරපණ නො නසන්නේ ය, නුදුන් දෑ නො ගන්නේ ය; මුසා නො බණන්නේ ය, මද්‍යපයෙක්ද නො වන්නේ ය, අබ්‍රහ්මචරිය වූ මෙවුන් දමින් දුරු වන්නේ ය, රෑ විකල් බොජුන් නො වළඳන්නේ ය.
2. මාලං න ධාරෙ න ච ගන්‍ධමාචරෙ මඤ‍්චෙ ඡමායං ච සයෙථ සන්‍ථතෙ එතං හි අට‍්ඨඞ‍්ගිකමාහු පොසථං බුද‍්ධෙන දුක‍්ඛන‍්තගුනා පකාසිතං.
2. මල් නො දරන්නේ ය, ගඳ (විලෙවුන්) නො ගල්වන්නේ ය. (මිටිරියන් පා ඇති) කැප ඇඳෙහි හෝ (පිරියම් කළ) බිම තණකොළ ආදිය අතුරා කළ ඇතිරියෙහි හෝ සයනය කරන්නේ ය, තෙල දුක්ඛයාගේ කෙළවරට පැමිණි බුදුන් විසින් වදාරන ලද අෂ්ටාඞ්ගික උපෝෂිතය යි කියති.
3. චන්‍දො ච සුරියො ච උභො සුදස‍්සනා ඔභාසයං අනුපරියන‍්ති යාවතා, තමොනුදා තෙ පන අන‍්තලික‍්ඛගා නභෙ පභාසෙන‍්ති දිසාවිරොචනා.
3. සඳ ද හිරු ද යන දෙදෙන මනා දැකුම් ඇත්තාහු යම්තාක් බබුළුවමින් හැසිරෙත් ද, අහස ගමන් ගත් අඳුරු දුරලන ඔහු දිගුන් බබුළුවමින් අහස් තෙලෙහි බැබැළෙත්.
4. එතස‍්මිං යං විජ‍්ජති අන‍්තරෙ ධනං මුත‍්තා මණි වෙළුරියඤ‍්ච භද‍්දකං සිඞ‍්ගීසුවණ‍්ණං අථවාපි කඤ‍්චනං යං ජාතරූපං හටකන‍්ති වුච‍්චති අට‍්ඨඞ‍්ගුපෙතස‍්ස උපොසථස‍්ස කලම‍්පි තෙ නානුභවන‍්ති සොළසිං චන්‍දප‍්පභා තාරගණා ච සබ‍්බෙ.
4. තෙල අන්තරයෙහි උතුම් මුතු ය මිණි ය වෙරළුමිණි ය සිඟුරන් ය වැලිත් (පර්‍වතයෙහි හටගත්) කසුන් ය යන යම් ධනයෙක් වේ ද, යම් රනෙක් හටක (කුහුඹුවන් විසින් ගෙනෙන ලද ස්වර්‍ණ) යයි කියනු ලැබේ ද, ඔහු අටඟින් යුතු උපෝසථයාගේ සොළොස්වන කලාවට ද නො පැමිණෙත්. සඳ එළිය ද සියලු තරුකැල ද එබඳු වෙයි.
5. තස‍්මාහි නාරී ච නරො ච සීලවා අට‍්ඨඞ‍්ගුපෙතං උපවස‍්සුපොසථං පුඤ‍්ඤානි කත්‍වාන සුඛුදායානි අනින්‍දිතා සග‍්ගමුපෙන‍්ති ඨානන‍්ති.
5. එහෙයින් සිල්වත් ස්ත්‍රිය ද පුරුෂයා ද අටඟින් යුතු පෙහෙවස් වැස සුව උදා කරන පින් කොට (කිසිවකු විසින්) අනින්‍දිත වැ ස්වර්‍ගස්ථානයට එළැඹෙත්.