මූලක සුත‍්තං
10. 2. 1. 8.
10. 2. 1. 8.
මූලක සුත‍්තං
මූලක සූත්‍රය
[සාවත්‍ථි]
[සැවැත්]
සචෙ භික‍්ඛවෙ අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා පරිබ‍්බාජකා එවං පුච‍්ඡෙය්‍යුං: “කිම‍්මූලකා ආවුසො සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිං සම‍්භවා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංසමුදයා සබ‍්බෙ ධම‍්මා කිංසමොසරණා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංපමුඛා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිමාධිපතෙය්‍යා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංඋත‍්තරා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංසාරා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංඔගධා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංපරියොසානා සබ‍්බෙ ධම‍්මාති. එවං ඵුට‍්ඨා තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ තෙසං අඤ‍්ඤතිත්‍ථියානං පරිබ‍්බාජකානං කින‍්ති බ්‍යාකරෙය්‍යාථාති?
ඉදින් මහණෙනි, අන්තොටු පිරිවැජ්ජෝ මෙසේ පුළුවුස්නාහු නම්: “ඇවැත්නි, හැම දහම්හු කුමක් මුල් කොට ඇද්ද? හැම දහම්හු කුමක් සම්භව කොට ඇද්ද? හැම දහම්හු කුමක් සමුදය කොට ඇද්ද? හැම දහම්හු කුමක් සමවසරණ කොට ඇද්ද? හැම දහම්හු කුමක් පාමොක් කොට ඇද්ද? හැම දහම්හු කුමක් අධිපති කොට ඇද්ද? හැම දහම්හු කුමක් උතුරු කොට ඇද්ද? හැම දහම්හු කුමක් සාර කොට ඇද්ද? හැම දහම්හු කුමකට වදනාහු ද? හැම දහම්හු කුමක් අවසන් කොට ඇද්දැ?” යි. මහණෙනි, මෙසේ පුළුවුස්නා ලද තෙපි ඒ අන්තොටු පිරිවැජියනට කුමැයි පවසවු ද?
භගවම‍්මූලකා නො භන‍්තෙ ධම‍්මා, භගවනෙනත‍්තිකා, භගවංපටිසරණා සාධු වත භන‍්තෙ භගවන‍්තං යෙව පටිභාතු එතස‍්ස භාසිතස‍්ස අත්‍ථො. භගවතො සුත්‍වා භික‍්ඛු ධාරෙස‍්සන‍්තීති.
වහන්ස, අපගේ ධර්‍මයෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මුල්කොට ඇතියහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නේතෘ කොට ඇතියහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පිළිසරණ කොට ඇතියහ. වහන්ස, එකැතින් තෙල භාෂිතයාගේ අර්‍ත්‍ථය භාග්‍යවතුන් වහන්සේටම වැටහේ නම් මැනැව. භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ භාෂිතය අසා භික්‍ෂූහු ධරන්නාහ යි.
තෙන හි භික‍්ඛවෙ සුණාථ, සාධුකං මනසිකරොථ, භාසිස‍්සාමී ති. එවං භන‍්තෙති ඛො තෙ භික‍්ඛු භගවතො පච‍්චස‍්සොසුං භගවා එතදවොච:
මහණෙනි, එසේ වී නම් අසව, මැනවින් මෙනෙහි කරව, කියන්නෙමියි. ‘වහන්ස, එසේය’යි එ මහණහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් ඇස්වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තෙල වදාළහ:
සචෙ භික‍්ඛවෙ අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා පරිබ‍්බාජකා එවං පුච‍්ඡෙය්‍යුං: කිම‍්මූලකා ආවුසො සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංසම‍්භවා සබ‍්බෙ ධම‍්මා. කිංසමුදයා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංසමොසරණා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංපමුඛා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංආධිපතෙය්‍යා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංඋත‍්තරා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංසාරා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංඔගධා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, කිංපරියොසානා සබ‍්බෙ ධම‍්මාති. එවං පුට‍්ඨා තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ තෙසං අඤ‍්ඤතිත්‍ථියානං පරිබ‍්බාජකානං එවං ව්‍යාකරෙය්‍යාථ:
මහණෙනි, ඉදින් අන්තොටු පිරිවැජියෝ මෙසේ පුළුවුස්නාහු නම්: “ඇවැත්නි, හැම දහම්හු කුමක් මුල් කොට ඇතියහුද? හැම දහම්හු කුමක් සම්භව කොට ඇතියහුද? හැම දහම්හු කුමක් සමුදය කොට ඇතියහුද? හැම දහම්හු කුමක් සමවසරණ කොට ඇතියහුද? හැම දහම්හු කුමක් පාමොක් කොට ඇතියහුද? හැම දහම්හු කුමක් අධිපති කොට ඇතියහුද? හැම දහම්හු කුමක් උතුරු කොට ඇතියහුද? හැම දහම්හු කුමක් සාර කොට ඇතියහුද? හැම දහම්හු කුමකට වදනාහු ද? හැම දහම්හු කුමක් අවසන් කොට ඇතියහුදැ?” යි. මහණෙනි, මෙසේ පුළුවුස්නා ලද තෙපි ඒ අන්තොටු පිරිවැජියනට මෙසේ කියව:
ඡන්‍දමූලකා ආවුසො සබ‍්බෙ ධම‍්මා, මනසිකාරසම‍්භවා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, ඵස‍්සසමුදයා සබ‍්බෙ ධම‍්මා වෙදනා සමොසරණා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, සමාධිපමුඛා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, සතාධිපතෙය්‍යා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, පඤ‍්ඤුත‍්තරා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, විමුත‍්තිසාරා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, අමතොගධා සබ‍්බෙ ධම‍්මා, නිබ‍්බාන පරියොසානා සබ‍්බෙ ධම‍්මාති. එවං පුට‍්ඨා තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ තෙසං අඤ‍්ඤතිත්‍ථියානං පරිබ‍්බාජකානං එවං ව්‍යාකරෙය්‍යාථාති.
ඇවැත්නි, හැම දහම්හු ඡන්‍දය මුල්කොට ඇතියහ. හැම දහම්හු මනසිකාරය සම්භව ඇතියහ. හැම දහම්හු ස්පර්‍ශය සමුදය කොට ඇතියහ. හැම දහම්හු වේදනාව සමවසරණ කොට ඇතියහ. හැම දහම්හු සමාධිය පාමොක් කොට ඇතියහ. හැම දහම්හු ස්මෘතිය අධිපති කොට ඇතියහ. හැම දහම්හු ප්‍රඥාව උතුරු කොට ඇතියහ. හැම දහම්හු විමුක්තිය සාරකොට ඇතියහ. හැම දහම්හු නිවනට වදනාහ. හැම දහම්හු නිවන අවසන් කොට ඇතියහ යි. මහණෙනි, මෙසේ පුළුවුස්නා ලද තෙපි ඒ අන්තොටු පිරිවැජ්ජනට මෙසේ කියවු යි.