අසෙක සුත‍්තං
10. 3. 1. 11.
10. 3. 1. 11.
අසෙක සුත‍්තං
අසේඛ සූත්‍රය
අථ ඛො අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො සො භික‍්ඛු භගවන‍්තං එතදවොච.
එකල්හි අන්‍යතර මහණෙක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළඹියේ ය. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ එකත්පසෙක හින. එකත්පසෙක හුන් එ මහණ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තෙල කරුණ කීය:
අසෙඛො අසෙඛො තී භන‍්තෙ වුච‍්චති, කිත‍්තාවතා නු ඛො භන‍්තෙ භික‍්ඛු අසෙඛො හොතී ති?
වහන්ස, අසේඛයා, අසේඛයා යි කියනු ලැබේ. වහන්ස, මහණ කෙතෙක් කරුණින් අසේඛ වේ දැ යි?
ඉධ භික‍්ඛු, භික‍්ඛු අසෙඛාය සම‍්මාදිට‍්ඨියා සමන‍්නාගතො හොති, අසෙඛෙන සම‍්මාසඞ‍්කප‍්පෙන සමන‍්නාගතො හොති, අසෙඛාය සම‍්මාවාචාය සමන‍්නාගතො හොති, අසෙඛෙන සම‍්මා කම‍්මන‍්තෙන සමන‍්නාගතො හොතී, අසෙඛෙන සම‍්මාආජීවෙන සමන‍්නාගතො හොති, අසෙඛෙන සම‍්මාවායාමෙන සමන‍්නාගතො හොති, අසෙඛාය සම‍්මාසතියා සමන‍්නාගතො හොති, අසෙඛෙන සම‍්මාසමාධිනා සමන‍්නාගතො හොති, අසෙඛෙන සම‍්මාඤාණෙන සමන‍්නාගතො හොති, අසෙඛාය සම‍්මා විමුත‍්තියා සමන‍්නාගතො හොති. එවං ඛො භික‍්ඛු, භික‍්ඛු අසෙඛො හොතී ති.
මහණ, මෙ සස්නෙහි මහණ අශෛක්‍ෂ සම්‍යග්දෘෂ්ටියෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. අශෛක්‍ෂ්‍ය සම්‍යක්සංකල්පයෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. අශෛක්‍ෂ්‍ය සම්‍යග්වචනයෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. අශෛක්‍ෂ්‍ය සම්‍යක්කර්‍මාන්තයෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. අශෛක්‍ෂ්‍ය සම්‍යගාජීවයෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. අශෛක්‍ෂ්‍ය සම්‍යක්ව්‍යායාමයෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. අශෛක්‍ෂ්‍ය සම්‍යක්ස්මෘතියෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. අශෛක්‍ෂ්‍ය සම්‍යග්ඥානයෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. අශෛක්‍ෂ්‍ය සම්‍යග්විමුක්තියෙන් සමන්‍වාගත වෙයි. මහණෙනි, මහණ මෙසේ අසේඛ වේ යයි.
10. 3. 1. 12.
10. 3. 1. 12.
අසෙඛියධම‍්ම සුත‍්තං
අසේඛියධම්ම සූත්‍රය
දස ඉමෙ භික‍්ඛවෙ අසෙඛියා ධම‍්මා. කතමෙ දස:
මහණෙනි, මෙ අසෙඛියධර්‍ම දස දෙනෙකි. කවර දස දෙනෙක යත්:
අසෙඛා සම්මාදිට්ඨි, අසෙඛො සම‍්මාසඞ‍්කප‍්පො, අසෙඛා සම්මාවාචා, අසෙඛො සම‍්මාකම‍්මන‍්තො, අසෙඛො සම‍්මාආජීවො, අසෙඛො සම‍්මාවායාමො, අසෙඛො සම‍්මාසති, අසෙඛො සම‍්මාසමාධි, අසෙඛා සම‍්මා ඤාණං, අසෙඛා සම‍්මාවිමුත‍්ති. ඉමෙ ඛො භික‍්ඛවෙ දස අසෙඛියා ධම‍්මාති.
අසේඛ සම්මාදිට්ඨි ය, අසේඛ සම්මාසඞ්කප්ප ය, අසේඛ සම්මාවාචා ය, අසේඛ සම්මාකම්මන්ත ය, අසේඛ සම්මාආජීව ය, අසේඛ සම්මාවායාම ය, අසේඛ සම්මාසතිය ය, අසේඛ සම්මාසමාධිය ය, අසේඛ සම්මාඤාණය ය, අසේඛ සම්මාවිමුක්ති යයි. මහණෙනි, මොහු දස අසේඛිය ධර්‍මයෝ යි.
සමණසඤ‍්ඤාවග‍්ගො පඨමො.
පළමුවැනි සමණසඤ්ඤා වර්‍ග යි.
තස‍්සුද‍්දානං:
එහි උද්දානය:
සඤ්ඤා බොජ‍්ඣඞ‍්ගා මිච‍්ඡත‍්තං බීජං විජ‍්ජාය නිජ්ජරා ධොවනඤ‍්ච තිකිච්ඡා ච නිද‍්ධමනං ද‍්වෙ අසෙඛාති.
සඤ්ඤා ය, බොජ්ඣඞ්ග ය, මිච්ඡත්ත ය, බීජය, විජ්ජා ය, නිජ්ජරා ය, ධෝවන ය, තිකිච්ඡා දෙකය, නිද්ධමන ය, අසේඛ සූත්‍ර දෙකදැයි දොළොසෙකි.