සාකච‍්ඡාසුත‍්තං
5. 4. 2. 3.
5. 4. 2. 3.
[සාකච‍්ඡාසුත‍්තං]
[සාකච්ඡා සූත්‍රය]
[සාවත්‍ථිනිදානං]
[සැවැත්නිදාන යි]
13. තත්‍ර ඛො ආයස‍්මා සාරිපුත‍්තො භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: ‘ආවුසො භික‍්ඛවො’ති. ‘ආවුසො’ති ඛො තෙ භික‍්ඛූ ආයස‍්මතො සාරිපුත‍්තස‍්ස පච‍්චස‍්සොසුං. ආයස‍්මා සාරිපුත‍්තො එතදවොච:
13. එ කල්හි ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවෝ ‘ඇවත් මහණෙනි’යි භික්‍ෂූන් ඇමැතූහ. ‘ඇවැත්නි’යි එ භික්‍ෂූහු ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරුන්ට පිළිවදන් ඇස්සූහ. ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවෝ තෙල කරුණ වදාළහ:
පඤ‍්චහාවුසො ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු අලංසාකච‍්ඡො සබ්‍රහ‍්මචාරීනං. කතමෙහි පඤ‍්චහි:
ඇවැත්නි, කරුණු පසෙකින් සමන්‍වාගත මහණ සබ්‍රම්සරුන්ගේ සාකච්ඡාවට නිසි වෙයි. කවර පසෙකින යත්:
ඉධාවුසො, භික‍්ඛු අත‍්තනා ච සීලසම‍්පන‍්නො හොති, සීලසම‍්පදාකථාය ච ආගතං පඤ‍්හං ව්‍යාකත‍්තා හොති. අත‍්තනා ච සමාධිසම‍්පන‍්නො හොති, සමාධිසම‍්පදාකථාය ච ආගතං පඤ‍්හං ව්‍යාකත‍්තා හොති. අත‍්තනා ච පඤ‍්ඤාසම‍්පන‍්නො හොති, පඤ‍්ඤාසම‍්පදාකථාය ච ආගතං පඤ‍්හං ව්‍යාකත‍්තා හොති. අත‍්තනා ච විමුත‍්තිසම‍්පන‍්නො හොති, විමුත‍්තිසම‍්පදාකථාය ච ආගතං පඤ‍්හං ව්‍යාකත‍්තා හොති. අත‍්තනා ච විමුත‍්තිඤාණදස‍්සනසම‍්පන‍්නො හොති, විමුත‍්තිඤාණදස‍්සනසම‍්පදාකථාය ච ආගතං පඤ‍්හං ව්‍යාකත‍්තා හොති.
ඇවැත්නි, මෙ සස්නෙහි මහණ, තෙමේත් සිල්සපන් වෙයි, ශීලසම්පද් කථා පිළිබඳ පැමිණි ප්‍රශ්න විසඳන්නේත් වෙයි. තෙමේත් සමාධිසම්පන්න වෙයි, සමාධිසම්පද් කථා පිළිබඳ පැමිණි ප්‍රශ්න විසඳන්නේත් වෙයි. තෙමේත් ප්‍රඥාසම්පන්න වෙයි, ප්‍රඥා සම්පද් කථා පිළිබඳ පැමිණි ප්‍රශ්න විසඳන්නේත් වෙයි. තෙමේත් විමුක්තිසම්පන්න වෙයි, විමුක්තිසම්පද් කථා පිළිබඳ පැමිණි ප්‍රශ්න විසඳන්නේත් වෙයි. තෙමේත් විමුක්තිඥානදර්‍ශනසම්පන්න වෙයි, විමුක්තිඥානදර්‍ශනසම්පද් කථා පිළිබඳ පැමිණි ප්‍රශ්න විසඳන්නේත් වෙයි.
ඉමෙහි ඛො ආවුසො, පඤ‍්චහි ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු අලංසාකච‍්ඡො සබ්‍රහ‍්මචාරීනන‍්ති.
ඇවැත්නි, මේ කරුණු පසින් සමන්‍වාගත මහණ සබ්‍රම්සරුන්ගේ සාකච්ඡාවට නිසි වේ ය යි.