ආජඤ්ඤ සුත‍්තං
8. 1. 2. 3.
8. 1. 2. 3.
ආජඤ්ඤ සුත‍්තං
ආජඤ්ඤ සූත්‍රය
[සාවත්‍ථිනිදානං]
[සැවැත්නිදාන යි]
අට‍්ඨහි භික‍්ඛවෙ, අඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතො රඤ‍්ඤො භද්‍රො අස‍්සාජානීයො රාජාරහො හොති රාජභොග‍්ගො රඤ‍්ඤො අඞ‍්ගන‍්ත්‍වෙව සඞ‍්ඛං ගච‍්ඡති, කතමෙහි අට‍්ඨහි:
මහණෙනි, රජහුගේ භද්‍ර වූ අශ්වාජානේයයා අංග අටෙකින් සමන්‍වාගත වූයේ රාජාර්‍හ වෙයි. රාජභෝග්‍ය වෙයි. රාජාඞ්ගයෙකැයි ම සඞ්ඛ්‍යාවට යෙයි. කවර අටෙකින යත්:
ඉධ භික‍්ඛවෙ, රඤ‍්ඤො භද්‍රො අස‍්සාජානීයො උභතො සුජාතො හොති. මාතිතො ච පිතිතො ච යස‍්සං දිසායං අඤ‍්ඤෙපි භද්‍රා අස‍්සාජානීයා ජායන‍්ති තස‍්සං දිසායං ජාතො හොති, යං ඛො පනස‍්ස භොජනං දෙන‍්ති අල‍්ලං වා සුක‍්ඛං වා, තං සක‍්කච‍්චං යෙව පරිභුඤ‍්ජති අවිකිරන‍්තො, ජෙගුච‍්ඡි හොති උච‍්චාරං වා පස‍්සාවං වා අභිනිසීදිතුං වා අභිනිපජ‍්ජිතුං වා, සොරතො හොති සුඛසංවාසො, න අඤ‍්ඤෙ අස‍්සෙ උබ‍්බෙජෙතා, යානි ඛො පනස‍්ස හොන‍්ති සාඨෙය්‍යානි කූටෙය්‍යානි ජිම‍්භෙය්‍යානි වඞ‍්කෙය්‍යානි තානි යථාභූතං සාරථිස‍්ස ආවීකත‍්තා හොති.
මහණෙනි, මෙ ලොව්හි රජුගේ භද්‍ර වූ ආජානේය අශ්ව තෙමේ මවගෙන් හා පියාගෙන් සුජාත වෙයි. යම් දිගෙක අන්‍ය භද්‍රවූ ආජානේය අශ්වයෝ උපදිත් නම් එ දික්හි උපනේ වෙයි. ඔහට අමු වේවයි වියැළි වේවයි යම් ම භෝජනයක් දෙත් නම් එය නො විසුරුවමින් සකසාම බුදියි. මලෙහි හෝ මූයෙහි හෝ හිඳිනට හෝ හෝනට හෝ පිළිකුල් කරන සුලු වෙයි. සුඛසංවාස ඇතියේ සොරත වෙයි. අන් අසුන් නො තැකි ගන්වන්නේ වෙයි. ඔහුගේ යම් ශඨබැව්හු කුළුබැව්හු ඇදබැව්හු වක්බැව්හු වෙත් නම් එ හැම අස්සැරිහට ඇති සැටියෙන් පළ කරන්නේ වෙයි.
තෙසමස‍්ස සාරථී අභිනිම‍්මදනාය වායමති, වාහී ඛො පන හොති කාමඤ‍්ඤෙ අස‍්සා වහන‍්තු වා මා වා අහමෙත්‍ථ වහිස‍්සාමීති චිත‍්තං උප‍්පාදෙති, ගච‍්ඡන‍්තො ඛො පන උජුමග‍්ගෙනෙව ගච‍්ඡති, ථාමවා හොති යාව ජීවිතමරණපරියාදානා ථාමං උපදංසෙතා, ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ, අට‍්ඨහි අඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතො රඤ‍්ඤො භද්‍රො අස‍්සාජානීයො රාජාරහො හොති රාජභොග‍්ගො, රඤ‍්ඤො අඞ‍්ගත්‍වෙ සඞ‍්ඛං ගච‍්ඡති.
ඔහුගේ එ හැම මඩනට අස්සැරි වෑයම් කෙරෙයි. වහන සැහැවි (බර උසුලන බව, දුන් ඔවා පිළිපදින බව) ඇතියේ වෙයි. එකැතින් අන් අස්හු උසුලත්වයි නො උසුලත්වයි මෙහිලා මම් උසුලන්නෙමැයි සිත් දනවයි. යන්නේ ද ඉදු මඟින් ම යන්නේ වෙයි. ස්ථාමවත් වෙයි. ජීවිතයාගේ මරණයෙන් කෙළවර තෙක් ස්ථාමය (ශක්තිය) පවත්වනුයේ ද වෙයි. මහණෙනි, රජුගේ භද්‍රවූ ආජානේය අශ්වයා මේ අටඟින් යුක්ත වූයේ රාජාර්‍හ වෙයි. රාජභෝග්‍ය වෙයි. රජහුගේ අංගයෙකැයි ම සඞ්ඛ්‍යාවට යෙයි.
එවමෙව ඛො භික‍්ඛවෙ අට‍්ඨහි ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති -පෙ- අනුත‍්තරං පුඤ‍්ඤක‍්ඛෙත‍්තං ලොකස‍්ස, කතමෙහි අට‍්ඨහි:
මහණෙනි, එ පරිද්දෙන් ම ගුණදම් අටෙකින් සමන්‍වාගත වූ මහණ ආහුනාර්‍හ වෙයි ... ලෝකයාට අනුත්තර පුණ්‍යක්‍ෂේත්‍ර වේ. කවර අටෙකින යත්:
ඉධ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සීලවා හොති. පාතිමොක‍්ඛසංවරසංවුතො විහරති. ආචාරගොචරසම‍්පන‍්නො අණුමත‍්තෙසු වජ‍්ජෙසු භයදස‍්සාවී සමාදාය සික‍්ඛති සික‍්ඛාපදෙසු, යං ඛො පනස‍්ස භොජනං දෙන‍්ති ලූඛං වා පණීතං වා තං සක‍්කච‍්චංයෙව පරිභුඤ‍්ජති අවිහඤ‍්ඤමානො, ජෙගුච‍්ඡි හොති කායදුච‍්චරිතෙන වචීදුච‍්චරිතෙන මනොදුච‍්චරිතෙන, ජෙගුච‍්ඡි හොති අනෙකවිහිතානං පාපකානං අකුසලානං ධම‍්මානං සමාපත‍්තියා, සොරතො හොති සුඛසංවාසො, න අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛු උබ‍්බෙජෙතා. යානි ඛො පනස‍්ස හොන‍්තී සාඨෙය්‍යානි කූටෙය්‍යානි ජිම‍්භෙය්‍යානි වඞ‍්කෙය්‍යානි තානි යථාභූතං ආවීකත‍්තා හොති සත්‍ථරි වා විඤ‍්ඤූසු වා සබ්‍රහ‍්මචාරිසු, තෙසමස‍්ස සත්‍ථා වා විඤ‍්ඤූ වා සබ්‍රහ‍්මචාරී අභිනිම‍්මදනාය වායමති. සික‍්ඛිතා ඛො පන හොති. කාමඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛු සික‍්ඛන‍්තු වා මා වා අහමෙත්‍ථ සික‍්ඛිස‍්සාමීති චිත‍්තං උප‍්පාදෙති. ගච‍්ඡන‍්තො ඛො පන උජුමග‍්ගෙනෙව ගච‍්ඡති. තත්‍රායං උජුමග‍්ගො සෙය්‍යථීදං: සම‍්මාදිට‍්ඨි -පෙ- සම‍්මාසමාධි, ආරද‍්ධවිරියො විහරති කාමං තචො ච නහාරු ච අට‍්ඨි ච අවසිස‍්සතු සරීරෙ උපසුස‍්සතු මංසලොහිතං, යන‍්තං පුරිසථාමෙන පුරිසවිරියෙන පුරිසපරක‍්කමෙන පත‍්තබ‍්බං, න තං අපාපුණිත්‍වා විරියස‍්ස සන්‍ථානං භවිස‍්සතීති. ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ, අට‍්ඨහි ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු ආහුනෙය්‍යො හොති, -පෙ- අනුත‍්තරං පුඤ‍්ඤක‍්ඛෙත‍්තං ලොකස‍්සාති.
මහණෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ සිල්වත් වෙයි. ප්‍රාතිමෝක්‍ෂ සංවරයෙන් සංවෘතව වාස කෙරෙයි. ආචාර ගෝචර සම්පන්න වූයේ අණුමාත්‍ර වරදෙහිදු බිය දක්නා සුලු වූයේ සිකපද සමාදන් කොට ගෙන හික්මෙයි. ඕහට රළු වේවයි පිණී වේවයි යම් ම බොජුනක් දෙත්නම් (තණ්හාමාන දිට්ඨි විසින්) නො ගැටෙමින් සකසා (අමාවක මෙන් සලකා) වලඳ කෙරෙයි. කාය දුශ්චරිතය වාග් දුශ්චරිතය මනෝ දුශ්චරිතය පිළිකුල් කරන සුලු වෙයි. අනේකවිධ වූ ලාමක වූ අකුශලධර්‍මයන්ගේ සමාපත්තියට පිළිකුල් කරන සුළු වෙයි. සුඛසංවාස ඇතියේ සුරත ගුණ ඇතියේ වෙයි. අන් මහණුන් නො තැති ගන්වනුයේ වෙයි. ඔහුගේ යම් ශඨ බැව්හු කුළුබැව්හු ඇද බැව්හු වක් බැව්හු වෙත් නම් එ හැම ශාස්තෘන් වහන්සේ කෙරෙහි හෝ නුවණැති සබ්‍රම්සරුන් කෙරෙහි හෝ ඇති සැටියෙන් පළ කරන්නේ වෙයි. ශාස්තෘන් වහන්සේ වේවයි නුවණැති සබ්‍රම්සරුහු වේවයි ඔහුගේ ඒ හැම මැඩුම් සඳහා වෑයම් කෙරෙයි. හික්මෙනුයේ ම වෙයි. එතැතින් අන් මහණහු හික්මෙත්වා හෝ නොහික්මෙත්වා හෝ යි මම මෙහි ලා හික්මෙන්නෙමැයි සිත උපදවයි. යන්නේ ද ඉදු මඟින් ම යෙයි. එහිලා මේ ඍජු මාර්‍ගය වේ: එනම්, සම්‍යක් දෘෂ්ටිය ... සම්‍යක්සමාධිය යි. ඇරඹූ වැර ඇතියේ වෙයි, නියතින් සිරුරෙහි සම ද නහර ද ඇට ද ශේෂ වේවා, මස් ලෙහෙ වියැළේවා. පුරුෂ ස්ථාමයෙන් (පුරුෂඥානබලයෙන්) පුරුෂවීර්‍ය්‍යයෙන්, පුරුෂපරාක්‍රමයෙන් පැමිණිය යුතු යමෙක් වේ නම් එයට (නිවනට) නොපැමිණ වීර්‍ය්‍යයාගේ පසුබැස්මෙක් නො වන්නේ ය කියායි. මහණෙනි, මේ අටදහමින් සමන්‍වාගත මහණ ආහුනෙය්‍ය වෙයි ... ලොවට අනුතුරු පින්කෙත් වේයයි.