දුතිය සමන්තපාසාදික සුත‍්තං
8. 2. 8. 2.
8. 2. 8. 2.
දුතිය සමන්තපාසාදික සුත‍්තං
දෙවැනි සමන්තපාසාදික සූත්‍රය
[සාවත්‍ථිනිදානං]
[සැවැත්නිදාන යි]
සද‍්ධො ච භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු හොති නො ච සීලවා. එවං සො තෙනඞ‍්ගෙන අපරිපූරො හොති. තෙන තං අඞ‍්ගං පරිපූරෙතබ‍්බං කින‍්තාහං සද‍්ධො ච අස‍්සං සීලවා චාති. යතො ච ඛො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සද‍්ධො ච හොති, සීලවා ච, එවං සො තෙනඞ‍්ගෙන පරිපූරො හොති.
මහණෙනි, මහණ සැදැහැතියේත් වෙයි සිල් ඇතියේ නො ද වෙයි, මෙසේ හේ ඒ ඇඟින් අපරිපූර වෙයි. කිනම් උපායෙකින්, මම සැදැහැතියෙම් ද සිල් ඇතියෙම් ද වෙම් දැ යි ඔහු විසින් ඒ අඞ්ගය පිරි යුතු. මහණෙනි, යම් කලෙක මහණ සැදැහැතියේත්, සිල් ඇතියේත් වේ ද, මෙසේ ඒ ඇඟින් පරපුර වෙයි.
සද‍්ධො ච භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු හොති සීලවා ච නො ච බහුස‍්සුතො -පෙ- බහුස‍්සුතො ච නො ච ධම‍්මකථිකො, -පෙ- ධම‍්මකථිකො ච නො ච පරිසාවචරො, -පෙ- පරිසාවචරො ච හොති නො ච විසාරදො පරිසාය ධම‍්මං දෙසෙති -පෙ- විසාරදො ච ධම‍්මං දෙසෙති නො ච යෙ තෙ සන‍්තා විමොක‍්ඛා අතික‍්කම‍්ම රූපෙ ආරුප‍්පා තෙ කායෙන ඵුසිත්‍වා විහරති, -පෙ- යෙ තෙ සන‍්තා විමොක‍්ඛා අතික‍්කම‍්ම රූපෙ ආරුප‍්පා තෙ කායෙන ඵුසිත්‍වා විහරති නො ච ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතොවිමුත‍්තිං පඤ‍්ඤාවිමුත‍්තිං දිට‍්ඨෙවධම‍්මෙ සයං අභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකත්‍වා උපසම‍්පජ‍්ජ විහරති. එවං සො තෙනඞ‍්ගෙන අපරිපූරො හොති. තෙන තං අඞ‍්ගං පරිපූරෙතබ‍්බං: කින‍්තාහං සද‍්ධො ච අස‍්සං සීලවා ච බහුස‍්සුතො ච ධම‍්මකථිකො ච පරිසාවචරො ච විසාරදො ච පරිසාය ධම‍්මං දෙසෙය්‍යං, යෙ තෙ සන‍්තා විමොක‍්ඛා අතික‍්කම‍්ම රූපෙ ආරුප‍්පා, තෙ කායෙන ඵුසිත්‍වා විහරෙය්‍යං -පෙ- ආසවානං ඛයා -පෙ- සච‍්ඡිකත්‍වා උපසම‍්පජ‍්ජ විහරෙය්‍යන‍්ති.
මහණෙනි. මහණ සැදැහැතියේත් වෙයි සිල් ඇතියේ වෙයි. නො ද බහුශ්‍රුත වෙයි ... බහුශ්‍රුත වූයේත් නො ද ධර්‍මකථික වෙයි ... ධර්‍මකථික වූයේත් නො ද පරිසාවචර වෙයි ... පරිසාවචර වූයේත් විසාරද ව පිරිස්හි නො ද දහම් දෙසන්නේ වෙයි ... විසාරද ව දහම් දෙසනුයේත් වෙයි. රූපාවචර ධ්‍යානයන් ඉක්ම යම් ඒ ආරූප්‍ය වූ ශාන්ත විමෝක්‍ෂ කෙනෙක් වෙත් නම් ඔවුන් නාම කායයෙන් ස්පර්‍ශ කොට නො ද වාසය කරන්නේ ය … රූපාවචරධ්‍යානයන් ඉක්ම යම් ආරූප්‍ය වූ ශාන්ත විමෝක්‍ෂ කෙනෙක් වෙත් නම් ඒ අරූපාවචර ධ්‍යානයන් නාමකායයෙන් පැහැස ගෙන වාසය කරයි ... ආස්‍රවක්‍ෂය කිරීමෙන් අනාස්‍රව වූ චිත්තවිමුක්තියත් ප්‍රඥාවිමුක්තියත් දිටුදැමියෙහි ම තමා විසින් විශිෂ්ට ඥානයෙන් දැන ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කොට එළඹ වාසය නොකරයි. මෙසේ හේ ඒ ඇඟින් අපරිපූරකාරී වෙයි. කිනම් උපායෙකින් මම සැදැහැති ද වූයෙම් සිල්වත් ද වූයෙම් බහුශ්‍රුත ද වූයෙම් ධර්‍මකථිකත් වූයෙම් පරිසාවචරත් වූයෙම් විශාරදත් වූයෙම් පිරිස්හි දහම් දෙසන්නෙම් රූපාවචර ධ්‍යානයන් ඉක්ම ආරූප්‍යවූ යම් ඒ ශාන්ත විමෝක්‍ෂ කෙනෙක් වෙත් නම් ඒ අරූපාවචර ධර්‍මයන් නාමකයින් පැහැස වෙසෙම් දැයි ... ආස්‍රවක්‍ෂය කිරීමෙන් ... සාක්‍ෂාත් කොට එළඹ වෙසෙම් දැ”යි ඔහු විසින් ඒ අඞ්ගය පිරිය යුතු යි.
යතො ච ඛො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු සද‍්ධො ච හොති සීලවා ච බහුස‍්සුතො ච ධම‍්මකථිකො ච පරිසාවචරො ච විසාරදො ච පරිසාය ධම‍්මං දෙසෙති, යෙ තෙ සන‍්තා විමොක‍්ඛා අතික‍්කම‍්ම රූපෙ ආරුප‍්පා තෙ කායෙන ඵුසිත්‍වා විහරති ආසවානං ඛයා -පෙ- සච‍්ඡිකත්‍වා උපසම‍්පජ‍්ජ විහරති, එවං සො තෙනඞ‍්ගෙන පරිපූරො හොති.
මහණෙනි, යම් කලෙක මහණ සැදැහැතියේත්, සිල්වත් වූයේත්, බහුශ්‍රුත වූයේත්, ධර්‍මකථික වූයේත්, පරිසාවචර වූයේත්, විශාරද වූයේත්, පිරිස්හි දහම් දෙසනුයේ වේ ද, රූපාවචර ධ්‍යානයන් ඉක්මවා ආරූප්‍ය වූ යම් ඒ ශාන්තවිමෝක්‍ෂ කෙනෙක් වෙත් නම් ඒ අරූපාවචර ධ්‍යානයන් නාමකායයෙන් ස්පර්‍ශ කොට වාසය කරයි ද, ආස්‍රවයන් ක්‍ෂය කිරීමෙන් ... ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කොට එළඹ වෙසෙත් ද, මෙසේ හෙතෙමේ ඒ අඞ්ගයෙන් පරිපූර වෙයි.
ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ, අට‍්ඨහි ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු සමන‍්තපාසාදිකො ච හොති සබ‍්බාකාර පරිපූරො චාති.
මහණෙනි, මේ දහම් අටින් සමන්‍වාගත මහණ සමන්තපාසාදිකත් වෙයි. සර්‍වාකාර පරිපූරත් වේ යයි.