සමුදයනිද‍්දෙසකථා

සමුදයනිද්දෙසකථා

සමුදය නිද්දෙසයෙහි වනාහි, යායං තණ්හා යනු, යම් මේ තෘෂ්ණාවක් වේද එයයි. පොනොභවිකා යනු, නැවත නැවත ඉපැදීම කරවනුයේ පුනබ්භවයි. පුනබ්භවය ස්වභාව කොට ඇත්තේ පොනොභවිකයි. නන්‍දිරාගයෙන් යුක්ත වූයේ නන්‍දිරාගසහගතායි. අරුත් වශයෙන් නන්‍දි (සතොස් බවින් සිත ඉපිලෙන ස්වභාව සහිත) රාගය හා සමග සමාන බවට ගියේයයි කී නියායි. තත්‍රතත්‍රාභිනන්‍දිනී යනු, යම් යම් තැනෙක ආත්මභාවය උපදිද ඒ ඒ තැන සොම්නසින් බැඳීමයි. සෙය්‍යථිදං යනු, නිපාතයි. ඒ කවරක්දැයි යනු එහි අර්ත්‍ථයි. කාමතණ්හා, භවතණ්හා විභවතණ්හා යන මෙය පටිච්චසමුප්පාද නිද්දේසයෙහි මතු විස්තර වේ; මෙහි වනාහි, ත්‍රිවිධ වූම තෘෂ්ණාව දුඃඛ සත්‍යය උපදවති’යි යන අර්ත්‍ථයෙන් එකක් කොට ගෙන දුක්‍ඛ-සමුදය- අරියසච්චයයි කියනලද බව දතයුතුය.