18. මෙණ‍්ඩකසෙට‍්ඨිවත්‍ථු අට‍්ඨකථා
18. මෙණ‍්ඩකසෙට‍්ඨිවත්‍ථු
18. මෙණ්ඩක සිටුවරයාගේ කථා පුවත
සුදස්සං වජ‍්ජන‍්ති ඉමං ධම‍්මදෙසනං සත්‍ථා භද‍්දියනගරං නිස‍්සාය ජාතියාවනෙ විහරන‍්තො මෙණ‍්ඩකසෙට‍්ඨිං ආරබ‍්භ කථෙසි.
“සුදස්සන්ති” යන මේ ධර්මදේශනය ශාස්තෲන් වහන්සේ භද්දිය නුවර ඇසුරු කොට ජාතියා වනයේ වැඩසිටියදී මෙණ්ඩක සිටුවරයා වෙනුවෙන් දේශනා කළහ.
සත්‍ථා කිර අඞ‍්ගුත‍්තරාපෙසු චාරිකං චරන‍්තො මෙණ‍්ඩකසෙට‍්ඨිනො ච, භරියාය චස‍්ස චන්‍දපදුමාය, පුත‍්තස‍්ස ච ධනඤ‍්චයසෙට‍්ඨිනො, සුණිසාය ච සුමනදෙවියා, නත‍්තාය චස‍්ස විසාඛාය, දාසස‍්ස ච පුණ‍්ණස‍්සාති ඉමෙසං සොතාපත‍්තිඵලූපනිස‍්සයං දිස‍්වා භද‍්දියනගරං ගන‍්ත්‍වා ජාතියාවනෙ විහාසි. මෙණ‍්ඩකසෙට‍්ඨි සත්‍ථු ආගමනං අස‍්සොසි. කස‍්මා පනෙස මෙණ‍්ඩකසෙට‍්ඨි නාම ජාතොති?
බුදුහු අඞ්ගුත්තර පෙදෙසේ චාරිකාවේ යෙදෙමින් මෙණ්ඩක සිටුවරයාගේද භාර්යාව වු චන්ද පදුමාගේ ද පුතණුවන් වන ධනඤ්ජය සිටුවරයාගේ ද, ලේලිය වන, සුමනා දේවිය ගේද, මිණිබිරිය වු, විසාඛා වගේද, දාසයා වු පුණ්ණද, යන මේ අයගේ සෝවාන් ඵලයට උපනිශ්‍රය දැක භද්දිය නගරයට ගොස් ජාතිය වනයේ විසුහ. මෙණ්ඩක සිටුවරයා බුදුන් වැඩම කළ බව ඇසුවේ. මෙණ්ඩක සිටුවරයාට මේ නම ලැබුනේ කෙසේද?
තස‍්ස කිර පච‍්ඡිමගෙහෙ අට‍්ඨකරීසමත‍්තෙ ඨානෙ හත්‍ථිඅස‍්සඋසභපමාණා සුවණ‍්ණමෙණ‍්ඩකා පථවිං භින්‍දිත්‍වා පිට‍්ඨියා පිට‍්ඨිං පහරමානා උට‍්ඨහිංසු. තෙසං මුඛෙසු පඤ‍්චවණ‍්ණානං සුත‍්තානං ගෙණ‍්ඩුකා පක‍්ඛිත‍්තා හොන‍්ති. සප‍්පිතෙලමධුඵාණිතාදීහි වා වත්‍ථච‍්ඡාදනහිරඤ‍්ඤසුවණ‍්ණාදීහි වා අත්‍ථෙ සති තෙසං මුඛතො ගෙණ‍්ඩුකෙ අපනෙන‍්ති, එකස‍්සාපි මෙණ‍්ඩකස‍්ස මුඛතො ජම‍්බුදීපවාසීනං පහොනකං සප‍්පිතෙලමධුඵාණිතවත්‍ථච‍්ඡාදනහිරඤ‍්ඤසුවණ‍්ණං නික‍්ඛමති. තතො පට‍්ඨාය මෙණ‍්ඩකසෙට‍්ඨීති පඤ‍්ඤායි.
ඔහුගේ ගෙදර පිටුපස අට කිරියක් පමණ තැන් ඇත් අස් - ගොන් පමණ රන් බැටළුවෝ පොළව පලා විටෙන් විට ගැටෙමින් ඇතිවුහ. ඔවුන්ගේ කටේ පස් පැහැ ඇති පලස් විවීමට ගන්නා, නුල් ගුලියක් තබන ලද්දේය. ගිතෙල් මී පැණි ආදීන් හෝ හඳින පොරෝනා වස්ත්‍ර හෝ රන් - රුවන් - ආදීන්ගෙන් හෝ ප්‍රයෝජනයක් ඇති වු විට ඔවුන්ගේ කටින් දඹදිව වාසින්ගේ ප්‍රයෝජනයට ප්‍රමාණවත් තරම් එම භාණ්ඩ නිකුත් වෙයි. මෙතෙක් බැටළුවන් සිටියත් එකකුගේ කටින් වුවත් නූල් ගුටිය ගැළ වූ නම් මුළු දඹදිව් වැස්සන්ට අවශ්‍ය සම්පත් ප්‍රමාණය ලබාදෙයි. ඒනිසා එතැන් පටන් ඔහුට මේ මෙණ්ඩක සිටුවරයා යන නම ලැබුනි.
කිං පනස‍්ස පුබ‍්බකම‍්මන‍්ති? විපස‍්සීබුද‍්ධකාලෙ කිර එස අවරොජස‍්ස නාම කුටුම‍්බිකස‍්ස භාගිනෙය්‍යො මාතුලෙන සමානනාමො අවරොජො නාම අහොසි. අථස‍්ස මාතුලො සත්‍ථු ගන්‍ධකුටිං කාතුං ආරභි. සො තස‍්ස සන‍්තිකං ගන‍්ත්‍වා, “මාතුල, උභොපි සහෙව කරොමා”ති වත්‍වා “අහං අඤ‍්ඤෙහි සද‍්ධිං අසාධාරණං කත්‍වා එකකොව කරිස‍්සාමී”ති තෙන පන පටික‍්ඛිත‍්තකාලෙ “ඉමස‍්මිං ඨානෙ ගන්‍ධකුටියා කතාය ඉමස‍්මිං නාම ඨානෙ කුඤ‍්ජරසාලං නාම ලද‍්ධුං වට‍්ටතී”ති චින‍්තෙත්‍වා අරඤ‍්ඤතො දබ‍්බසම‍්භාරෙ ආහරාපෙත්‍වා එකං ථම‍්භං සුවණ‍්ණඛචිතං, එකං රජතඛචිතං, එකං මණිඛචිතං, එකං සත‍්තරතනඛචිතන‍්ති එවං තුලාසඞ‍්ඝාතද‍්වාරකවාටවාතපානගොපානසීඡදනිට‍්ඨකා සබ‍්බාපි සුවණ‍්ණාදිඛචිතාව කාරෙත්‍වා ගන්‍ධකුටියා සම‍්මුඛට‍්ඨානෙ තථාගතස‍්ස සත‍්තරතනමයං කුඤ‍්ජරසාලං කාරෙසි. තස‍්සා උපරි ඝනරත‍්තසුවණ‍්ණමයා කම‍්බලා පවාළමයා සිඛරථූපිකායො අහෙසුං. කුඤ‍්ජරසාලාය මජ‍්ඣෙ ඨානෙ රතනමණ‍්ඩපං කාරෙත්‍වා ධම‍්මාසනං පතිට‍්ඨාපෙසි. තස‍්ස ඝනරත‍්තසුවණ‍්ණමයා පාදා අහෙසුං, තථා චතස‍්සො අටනියො. චත‍්තාරො පන සුවණ‍්ණමෙණ‍්ඩකෙ කාරාපෙත්‍වා ආසනස‍්ස චතුන‍්නං පාදානං හෙට‍්ඨා ඨපෙසි, ද‍්වෙ මෙණ‍්ඩකෙ කාරාපෙත්‍වා පාදපීඨකාය හෙට‍්ඨා ඨපෙසි, ඡ සුවණ‍්ණමෙණ‍්ඩකෙ කාරාපෙත්‍වා මණ‍්ඩපං පරික‍්ඛිපෙන‍්තො ඨපෙසි. ධම‍්මාසනං පඨමං සුත‍්තමයෙහි රජ‍්ජුකෙහි වායාපෙත්‍වා මජ‍්ඣෙ සුවණ‍්ණසුත‍්තමයෙහි උපරි මුත‍්තමයෙහි සුත‍්තෙහි වායාපෙසි. තස‍්ස චන්‍දනමයො අපස‍්සයො අහොසි. එවං කුඤ‍්ජරසාලං නිට‍්ඨාපෙත්‍වා සාලාමහං කරොන‍්තො අට‍්ඨසට‍්ඨීහි භික‍්ඛුසතසහස‍්සෙහි සද‍්ධිං සත්‍ථාරං නිමන‍්තෙත්‍වා චත‍්තාරො මාසෙ දානං දත්‍වා ඔසානදිවසෙ තිචීවරං අදාසි. තත්‍ථ සඞ‍්ඝනවකස‍්ස සතසහස‍්සග‍්ඝනිකං පාපුණි.
මොහුගේ පෙර කරන ලද කුශල කර්මය නම්, විපස්සි බුද්ධ කාලයේදී මොහු අවරෝජ නම් කෙළෙඹියාගේ බෑනා ඒ මාමාගේ නම හා සමාන නම වු අවරෝජ යන නම් විය. අනතුරුව මේ මාමා බුදුන්ට ගඳකිළියක් කරන්නට පටන් ගත්තේය. ඔහු මාමා සමීපයට ගොස් අපි දෙදෙනාම සහායෙන් කරමුයි. ඔහු විසින් පිළිගත් කළ මේ ස්ථානයේ කුඤ්ජර ශාලානමින් මණ්ඩපයක් කිරීම වටී යයි සිතා කැලයෙන් ද්‍රව්‍ය ගෙන්වා ගෙන එක් කණුවක් රන් ඔබවන ලදී. එකක් රිදී ඔබවන ලදී. එකක් මැණික් ඔබවන ලදී. මෙසේ මහත් කණු - දොරකවුළු - ජනෙල් - නොගැස්ස පුවරිටු උළු යන සියල්ල රන්වලින් ඔබ්බන ලද කළේය. ඒ මණ්ඩපය මැණික්මය පබලුමය මුදුන් කොන්විය. කුඤ්ජර ශාලාවේ මැද මැණික් මණ්ඩපයක් කරවා ධර්මාසනයක් පිහිටුවීය. එහි සණරත්න සවර්ණමය පාදවිය. එලෙසට සතර පාද වීය. රන් බැටළුවන් සිවුදෙනෙක් කරවා ආසනයේ කකුල් සතරට තැබීය. බැටළුවන් දෙදෙනෙක් කරවා පාපුටු උඩ වට සවිකළේය. රන් බැටළුවන් සදෙනෙක් කරවා මණ්ඩපය වටකොට තැබුවේය. ධර්මාසනය වටකරමින් තැබුවේය. ධර්මාසනය පළමුව රැහැන්වලින් වියවා මැද රන් හුය රැහැන්වලින්ද උඩ පටහුය වලින්ද වියවා එහි මැද සඳුන්මය. හේත්තුවන පිටාවුවක් තැබීය. (ඵලක තැබීය) මෙලෙස කුඤ්ජර ශාලාව නිමවා පුජා උත්සවය කරන්නේ භික්ෂූන් එක්ලක්ෂ සැට අට දහසක් භික්ෂූන් සමග බුදුන්ට ආරාධනා කර සිව්මසක් දන් දී අවසාන දිනයේදී තුන් සිවුරු පිළිගන්වීය. එහි අළුත් භික්ෂූන්ට දහසක් වටිනා සිවුර දෙවීය.
එවං විපස‍්සීබුද‍්ධකාලෙ පුඤ‍්ඤකම‍්මං කත්‍වා තතො චුතො දෙවෙසු ච මනුස‍්සෙසු ච සංසරන‍්තො ඉමස‍්මිං භද‍්දකප‍්පෙ බාරාණසියං මහාභොගකුලෙ නිබ‍්බත‍්තිත්‍වා බාරාණසිසෙට‍්ඨි නාම අහොසි. සො එකදිවසං රාජූපට‍්ඨානං ගච‍්ඡන‍්තො පුරොහිතං දිස‍්වා “කිං, ආචරිය, නක‍්ඛත‍්තමුහුත‍්තං, උපධාරෙථා”ති ආහ. ආම, උපධාරෙමි, කිං අඤ‍්ඤං අම‍්හාකං කම‍්මන‍්ති. තෙන හි කීදිසං ජනපදචාරිත‍්තන‍්ති? එකං භයං භවිස‍්සතීති. කිං භයං නාමාති? ඡාතකභයං සෙට‍්ඨීති. කදා භවිස‍්සතීති? ඉතො තිණ‍්ණං සංවච‍්ඡරානං අච‍්චයෙනාති. තං සුත්‍වා සෙට‍්ඨි බහුං කසිකම‍්මං කාරෙත්‍වා ගෙහෙ විජ‍්ජමානධනෙනාපි ධඤ‍්ඤමෙව ගහෙත්‍වා අඩ‍්ඪතෙරසානි කොට‍්ඨසතානි කාරෙත්‍වා සබ‍්බකොට‍්ඨකෙ වීහීහි පරිපූරෙසි. කොට‍්ඨෙසු අප‍්පහොන‍්තෙසු චාටිආදීනි පූරෙත්‍වා අවසෙසං භූමියං ආවාටෙ කත්‍වා නිඛණි. නිධානාවසෙසං මත‍්තිකාය සද‍්ධිං මද‍්දිත්‍වා භිත‍්තියො ලිම‍්පාපෙසි.
මේ ලෙසට හෝ විපස්සී බුද්ධකාලයේදී පින් සිදුකර ඉන් චුතවුයේ දෙවියන් අතර මිනිසුන් අතරද සැරිසරමින් මේ කල්පයේ බරණැස මහත් භෝග ඇති සිටු කුලයක ඉපදී බරණැස සිටුවරයායයි ප්‍රසිද්ධ විය. ඔහු දිනක් රාජ උපස්ථානයට යන්නේ පුරෝහිතයා දැක කිම ආචාර්යන් වහන්ස ශුභ නැකත් මුහුරතයක් සිහි කරමුදැයි විමසුවේය. ඔව් සලකාබලමි. කිම අපේ අනෙක් කර්මයක්ද එසේ නම් ජනපද චාරිකා කෙබඳුද? එක් බියක් ඇතිවේ. කවර බියක්ද? සාගතයක් පිළිබඳ බියකි. තව ද සිදුවන්නේද මෙයින් අවුරුදු තුනකට පසුවය. මෙය අසා සිටුවරයා බොහෝ කෘෂි කර්මාන්ත කරවා ගෙදොර ධනය ඇතත් ධාන්‍යම අරගෙන කොටු දොළොස් සියයක් කරවා සියළු කොටුවල වී පුරවාලීය. කොටු නොපොහොනා විට මහවැළි ඇදියෙහි පුරවා ඉතිරිය බිම වලවල් සාරවා නිධන් කළේය. ඉතිරිය මැටි සමග බිත්තිවල ගැබ්.
සො අපරෙන සමයෙන ඡාතකභයෙ සම‍්පත‍්තෙ යථානික‍්ඛිත‍්තං ධඤ‍්ඤං පරිභුඤ‍්ජන‍්තො කොට‍්ඨෙසු ච චාටිආදීසු ච නික‍්ඛිත‍්තධඤ‍්ඤෙ පරික‍්ඛීණෙ පරිජනෙ පක‍්කොසාපෙත්‍වා ආහ – “ගච‍්ඡථ, තාතා, පබ‍්බතපාදං පවිසිත්‍වා ජීවන‍්තා සුභික‍්ඛකාලෙ මම සන‍්තිකං ආගන‍්තුකාමා ආගච‍්ඡථ, අනාගන‍්තුකාමා තත්‍ථ තත්‍ථෙව ජීවථා”ති. තෙ රොදමානා අස‍්සුමුඛා හුත්‍වා සෙට‍්ඨිං වන්‍දිත්‍වා ඛමාපෙත්‍වා සත‍්තාහං නිසීදිත්‍වා තථා අකංසු. තස‍්ස පන සන‍්තිකෙ වෙය්‍යාවච‍්චකරො එකොව පුණ‍්ණො නාම දාසො ඔහීයි, තෙන සද‍්ධිං සෙට‍්ඨිජායා සෙට‍්ඨිපුත‍්තො සෙට‍්ඨිසුණිසාති පඤ‍්චෙව ජනා අහෙසුං. තෙ භූමියං ආවාටෙසු නිහිතධඤ‍්ඤෙපි පරික‍්ඛීණෙ භිත‍්තිමත‍්තිකං පාතෙත්‍වා තෙමෙත්‍වා තතො ලද‍්ධධඤ‍්ඤෙන යාපයිංසු. අථස‍්ස ජායා ඡාතකෙ අවත්‍ථරන‍්තෙ මත‍්තිකාය ඛීයමානාය භිත‍්තිපාදෙසු අවසිට‍්ඨමත‍්තිකං පාතෙත්‍වා තෙමෙත්‍වා අඩ‍්ඪාළ‍්හකමත‍්තං වීහිං ලභිත්‍වා කොට‍්ටෙත්‍වා එකං තණ‍්ඩුලනාළිං ගහෙත්‍වා “ඡාතකකාලෙ චොරා බහූ හොන‍්තී”ති චොරභයෙන එකස‍්මිං කුටෙ පක‍්ඛිපිත්‍වා පිදහිත්‍වා භූමියං නිඛණිත්‍වා ඨපෙසි. අථ නං සෙට‍්ඨි රාජූපට‍්ඨානතො ආගන‍්ත්‍වා ආහ – “භද‍්දෙ, ඡාතොම‍්හි, අත්‍ථි කිඤ‍්චී”ති. සා විජ‍්ජමානං “නත්‍ථී”ති අවත්‍වා “එකා තණ‍්ඩුලනාළි අත්‍ථී”ති ආහ. “කහං සා”ති? “චොරභයෙන මෙ නිඛණිත්‍වා ඨපිතා”ති. “තෙන හි නං උද‍්ධරිත්‍වා කිඤ‍්චි පචාහී”ති. “සචෙ යාගුං පචිස‍්සාමි, ද‍්වෙ වාරෙ ලභිස‍්සති. සචෙ භත‍්තං පචිස‍්සාමි, එකවාරමෙව ලභිස‍්සති, කිං පචාමි, සාමී”ති ආහ. “අම‍්හාකං අඤ‍්ඤො පච‍්චයො නත්‍ථි, භත‍්තං භුඤ‍්ජිත්‍වා මරිස‍්සාම, භත‍්තමෙව පචාහී”ති. සා භත‍්තං පචිත්‍වා පඤ‍්ච කොට‍්ඨාසෙ කත්‍වා සෙට‍්ඨිනො කොට‍්ඨාසං වඩ‍්ඪෙත්‍වා පුරතො ඨපෙසි.
ඔහු පසුකාලයේදී දුර්භික්ෂය පැමිණිවිට තබන ලද ධාන්‍ය පරිභෝග කරන්නෙ කොටුවලද සැලී ආදියේද තබනලද ධාන්‍ය අවසන් වු විට පිරිවර ජනයා කැඳවා මෙසේ කීවේය. දරුවන් යම් යම් පුළු පුළුවන් තැන්වලට පිවිසී ජීවත් වී සුභික්ෂ සමයේ මාලඟට කැමති අය පැමිනේත්වා. නොකමැති අය ඒ ඒ තැන්වලට ජීවත් වේවා. ඔවුහු එසේ කළාහුය. ඔහු අසල වතාවත් කරන පුණ්ණ නම් එකම දාසයා නැවතුනි. ඔහු සමග බිරිඳ සිටුවරයාගේ පුත් සිටු මිනිපිරියද යන පස්දෙනා වුහ. ඔවුහු බිම වලවල තබන ලද ධාන්‍ය අවසන්වු විට බිත්ති මැටි හෙලා තෙමා ගන්නා ලද ධාන්‍යවලින් යැපුනාහුය. මේ අතර බිරිඳ දුර්භික්ෂය පවතින අතර මැටි අවසන් වනවිට බිත්ති පාදවල ඉතිරි මැටි හෙලා තබා අඩපතක් පමණ වී ලබාගෙන කොටා එක් සහල් නැලියක් ගෙන - දුර්භික්ෂ කාලයේ දී බොහෝ සොරු සිටිති. සොරුන්ට බියෙන් එක් කළයක සහල් දමා වසා පොළව සාරා තැබීය. අනතුරුව සිටුවරයා රාජ්‍ය සේවයට ගොස් ආපසු පැමිණ මෙසේ කීවේය. සොඳුර කුසගින්න ඇත. කෑමට කිසිවක් තිබේද? ඇය පෙනෙන්නට කිසිවක් නැතැයි නොකියා එක නැලියක් ඇතැයි කීවාය. කොහේද? සොරුන්ට බියෙන් පොළව සාරා තබන ලදී. එසේම් එය උඩට ගෙන කිසිවක් උයන්න. ඉදින් කැඳ උයන්ගේ නම් දෙවරක් ගත හැකිය. ඉදින් බත් උයන්නේනම් එක් වරක් පමණි. ස්වාමීනි කුමක් උයන්නද? දැයි විමසීය අපට අනෙක් ප්‍රත්‍යයක් නැත. බත් උයා කා මැරෙන්නෙමුයි ඇය බත් උයා කොටස් පහකට බෙදා සිටුවරයාගේ කොටස වේද? ඉදිරියෙන් තැබුවේය.
තස‍්මිං ඛණෙ ගන්‍ධමාදනපබ‍්බතෙ පච‍්චෙකබුද‍්ධො සමාපත‍්තිතො වුට‍්ඨාති. අන‍්තොසමාපත‍්තියං කිර සමාපත‍්තිබලෙන ජිඝච‍්ඡා න බාධති. සමාපත‍්තිතො වුට‍්ඨිතානං පන බලවතී හුත්‍වා උදරපටලං ඩය‍්හන‍්තී විය උප‍්පජ‍්ජති. තස‍්මා තෙ ලභනට‍්ඨානං ඔලොකෙත්‍වා ගච‍්ඡන‍්ති. තං දිවසඤ‍්ච තෙසං දානං දත්‍වා සෙනාපතිට‍්ඨානාදීසු අඤ‍්ඤතරසම‍්පත‍්තිං ලභන‍්ති. තස‍්මා සොපි දිබ‍්බෙන චක‍්ඛුනා ඔලොකෙන‍්තො “සකලජම‍්බුදීපෙ ඡාතකභයං උප‍්පන‍්නං, සෙට‍්ඨිගෙහෙ ච පඤ‍්චන‍්නං ජනානං නාළිකොදනොව පක‍්කො, සද‍්ධා නු ඛො එතෙ, සක‍්ඛිස‍්සන‍්ති වා මම සඞ‍්ගහං කාතු”න‍්ති තෙසං සද‍්ධභාවඤ‍්ච සඞ‍්ගහං කාතුං සමත්‍ථභාවඤ‍්ච දිස‍්වා පත‍්තචීවරමාදාය මහාසෙට‍්ඨිස‍්ස පුරතො ද‍්වාරෙ ඨිතමෙව අත‍්තානං දස‍්සෙසි. සො තං දිස‍්වා පසන‍්නචිත‍්තො “පුබ‍්බෙපි මයා දානස‍්ස අදින‍්නත‍්තා එවරූපං ඡාතකං දිට‍්ඨං, ඉදං ඛො පන භත‍්තං මං එකදිවසමෙව රක‍්ඛෙය්‍ය. අය්‍යස‍්ස පන දින‍්නං අනෙකාසු කප‍්පකොටීසු මම හිතසුඛාවහං භවිස‍්සතී”ති තං භත‍්තපාතිං අපනෙත්‍වා පච‍්චෙකබුද‍්ධං උපසඞ‍්කමිත්‍වා පඤ‍්චපතිට‍්ඨිතෙන වන්‍දිත්‍වා ගෙහං පවෙසෙත්‍වා ආසනෙ නිසින‍්නස‍්ස පාදෙ ධොවිත්‍වා සුවණ‍්ණපාදපීඨෙ ඨපෙත්‍වා භත‍්තපාතිමාදාය පච‍්චෙකබුද‍්ධස‍්ස පත‍්තෙ ඔකිරි. උපඩ‍්ඪාවසෙසෙ භත‍්තෙ පච‍්චෙකබුද‍්ධො හත්‍ථෙන පත‍්තං පිදහි. අථ නං, “භන‍්තෙ, එකාය තණ‍්ඩුලනාළියා පඤ‍්චන‍්නං ජනානං පක‍්කඔදනස‍්ස අයං එකො කොට‍්ඨාසො, ඉමං ද‍්විධා කාතුං න සක‍්කා. මා මය‍්හං ඉධලොකෙ සඞ‍්ගහං කරොථ, අහං නිරවසෙසං දාතුකාමොම‍්හී”ති වත්‍වා සබ‍්බං භත‍්තමදාසි. දත්‍වා ච පන පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි, “මා, භන‍්තෙ, පුන නිබ‍්බත‍්තනිබ‍්බත‍්තට‍්ඨානෙ එවරූපං ඡාතකභයං අද‍්දසං, ඉතො පට‍්ඨාය සකලජම‍්බුදීපවාසීනං බීජභත‍්තං දාතුං සමත්‍ථො භවෙය්‍යං, සහත්‍ථෙන කම‍්මං කත්‍වා ජීවිකං න කප‍්පෙය්‍යං, අඩ‍්ඪතෙරස කොට‍්ඨසතානි සොධාපෙත්‍වා සීසං න‍්හායිත්‍වා තෙසං ද‍්වාරෙ නිසීදිත්‍වා උද‍්ධං ඔලොකිතක‍්ඛණෙයෙව මෙ රත‍්තසාලිධාරා පතිත්‍වා සබ‍්බකොට‍්ඨෙ පූරෙය්‍යුං. නිබ‍්බත‍්තනිබ‍්බත‍්තට‍්ඨානෙ ච අයමෙව භරියා, අයමෙව පුත‍්තො, අයමෙව සුණිසා, අයමෙව දාසො හොතූ”ති.
මේ අවස්ථාවේදී ගන්ධමාදන ‘පර්වතයේ වසන පසේ බුද්ධ නමක් සමාපත්තියෙන් නැගීසිටියහ. සමාපත්තිය තුළ දී සමාපත්ති බලයෙන් බඩගින්න බාධාවක් නොවේ. සමාධියෙන් නැගීසිටි අයට බලවත්සේ උදර පටලය දැවේ. එනිසා උන් වහන්සේලා ආහාර ලැබෙන තැනක් බලන්නේ දැක බලා වැඩම කරති. එදිනද උන්වහන්සේලාට දන් දි සේනාපති තනතුරු වැනි එක්තරා සම්පත් ලබති. එනිසා (ඔහුද) උන්වහන්සේද දිවැසින් බලන්නේ මුළු දඹදිව සාගත බියක් ඇතිවී තිබේ. සිටුවරයාගේ ගෙදරද පස් දෙනෙකුට බත් නැලියක් පමණ ඇත. ඔවුන්ට මට සංග්‍රහ කිරීමට හැකිදැයි බලා ඔවුන්ගේ ශ්‍රද්ධාවන්ත භාවයද සංග්‍රහ කිරිමේ හැකියාවද දැකබලා පාසිවුරු ගෙන ධනසිටුවරයාගේ ඉදිරියේ දොරළඟ සිටි, තමන් දැක්වුහ. ඔහු පසේ බුදුන් දැක ප්‍රසන්න සිත් ඇතිව මම පෙරද ද නොදුන් බැවින් මෙබඳු සාගතයක් ඇතිවීයයි මේ බත මා එකදිනක්ම ආරක්ෂා කරයි. ආර්යයන් වහන්සේට දෙනලද දෙය නොයෙක් කල්ප කෝටි ගණනක් මගේ සිත සුව පිණිස වන්නේයයි, එම බත් පාත්‍රය ගෙන පසේ බුදුන් වෙත ගොස් බුදුරජාණන් වහන්සේගේ පාත්‍රයට පිදුවේය. අඩක් දෙනවිට පසේ බුදුහු අතින් පාත්‍රය වැසුහ. අනතුරුව ඔහු - ස්වාමීනි! එක් සහල් නැළියකින් පස් දෙනෙකුට උයන ලද බත්වලින් මේ එක් කොටසකි. මෙය දෙකොටසකට බෙදීම කළ නොහැකිය. මට මෙලොව සංග්‍රහ නො කරණු මැනව. සියල්ල දෙනු කැමැත්තෙමි. කියා බත් මුළු භාජනයම දුන්නේය. දී අවසන ප්‍රාර්ථනයක් තැබුහ. ස්වාමීනි මා නැවත උපන් සියළු තැන්වලදී මේ ආකාර සාගත බියක් නොදකීවා මෙතැන් පටන් මුළු දඹදිව්වාසින්ට බීජබත් දීමට හැකි කෙනෙක් වේවා සියතින් කර්මාන්තකර ජීවිතය නොරැකේවා. අඩතෙළෙස් කොට සියයක් අඩුනොව (1950) සෝධා දියනා ඔවුන්ගේ ගෙදොර වාඩිවී උඩ බැලු පමණකින් රත්හැල් ධාරා වැටී සියළු කොටු පුරවනු ලැබේවා. උපන් උපන් තැන මේ බිරිඳට මේ පුතාම මේ ලේලියම මේ දාසයාම ලැබේවායි පැතුවේ.
භරියාපිස‍්ස “මම සාමිකෙ ජිඝච‍්ඡාය පීළියමානෙ න සක‍්කා මයා භුඤ‍්ජිතු”න‍්ති චින‍්තෙත්‍වා අත‍්තනො කොට‍්ඨාසං පච‍්චෙකබුද‍්ධස‍්ස දත්‍වා පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි, “භන‍්තෙ, ඉදානි නිබ‍්බත‍්තනිබ‍්බත‍්තට‍්ඨානෙ එවරූපං ඡාතකභයං න පස‍්සෙය්‍යං, භත‍්තථාලිකං පුරතො කත්‍වා සකලජම‍්බුදීපවාසීනං භත‍්තං දෙන‍්තියාපි ච මෙ යාව න උට‍්ඨහිස‍්සාමි, තාව ගහිතගහිතට‍්ඨානං පූරිතමෙව හොතු. අයමෙව සාමිකො, අයමෙව පුත‍්තො, අයමෙව සුණිසා, අයමෙව දාසො හොතූ”ති. පුත‍්තොපිස‍්ස අත‍්තනො කොට‍්ඨාසං පච‍්චෙකබුද‍්ධස‍්ස දත්‍වා පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි, “භන‍්තෙ, ඉතො පට‍්ඨාය එවරූපං ඡාතකභයං න පස‍්සෙය්‍යං, එකඤ‍්ච මෙ සහස‍්සථවිකං ගහෙත්‍වා සකලජම‍්බුදීපවාසීනං කහාපණං දෙන‍්තස‍්සාපි අයං සහස‍්සථවිකා පරිපුණ‍්ණාව හොතු, ඉමෙයෙව මාතාපිතරො හොන‍්තු, අයං භරියා, අයං දාසො හොතූ”ති.
ඔහුගේ සිටුබිරිඳද මගේ ස්වාමියා කුසගින්නෙන් පෙළෙද්දී මටද ආහාර ගැනීමට නොහැකියයි සිතා තම කොටස පසේ බුදුන්ට දන් දි ප්‍රාර්ථනයක් තැබුවාය. ස්වාමීනි උපන් උපන් තැන මෙබඳු සාගතයක නොදකීවා බත් තළියක් පෙරටුකර සියළු දිඹදිව් වැසියන්ට මුළු දඹදිව්වාසින්ට බත් දෙන්නේ යම්තාක් උත්සාහවත් වේවිද ඒතාක් ගත් ගත් තැන්වලින් මුලින් තිබුන ලෙසට පවතීවා මොහුම සැමියා වේවා මොහුම පුතු වේවායි පැතුවාය. ඇගේ පුතා ද තමන්ගේ කොටස පසේ බුදුන්ට දන්දී මෙලෙසින්ම ප්‍රාර්ථනා කළේය. මගේ මේ දානයෙන් මේ දහසින් බැදි පෙරහංකඩය (සෙම්බුව) ගෙන මුළු දඹදිව් වැස්සන්ට කහවණු ඉවර නොවී නිතර නිතර පසුම්බිය පිරේවායි පැතුවේය.
සුණිසාපිස‍්ස අත‍්තනො කොට‍්ඨාසං පච‍්චෙකබුද‍්ධස‍්ස දත්‍වා පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි, “ඉතො පට‍්ඨාය එවරූපං ඡාතකභයං න පස‍්සෙය්‍යං, එකඤ‍්ච මෙ ධඤ‍්ඤපිටකං පුරතො ඨපෙත්‍වා සකලජම‍්බුදීපවාසීනං බීජභත‍්තං දෙන‍්තියාපි ඛීණභාවො මා පඤ‍්ඤායිත්‍ථ, නිබ‍්බත‍්තනිබ‍්බත‍්තට‍්ඨානෙ ඉමෙයෙව සසුරා හොන‍්තු, අයමෙව සාමිකො, අයමෙව දාසො හොතූ”ති. දාසොපි අත‍්තනො කොට‍්ඨාසං පච‍්චෙකබුද‍්ධස‍්ස දත්‍වා පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි, “ඉතො පට‍්ඨාය එවරූපං ඡාතකභයං න පස‍්සෙය්‍යං, සබ‍්බෙ ඉමෙ සාමිකා හොන‍්තු, කසන‍්තස‍්ස ච මෙ ඉතො තිස‍්සො, එත‍්තො තිස‍්සො, මජ‍්ඣෙ එකාති දාරුඅම‍්බණමත‍්තා සත‍්ත සත‍්ත සීතායො ගච‍්ඡන‍්තූ”ති. සො තං දිවසං සෙනාපතිට‍්ඨානං පත්‍ථෙත්‍වා ලද‍්ධුං සමත්‍ථොපි සාමිකෙසු සිනෙහෙන “ඉමෙයෙව මෙ සාමිකා හොන‍්තූ”ති පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි. පච‍්චෙකබුද‍්ධො සබ‍්බෙසම‍්පි වචනාවසානෙ “එවං හොතූ”ති වත්‍වා –
ලේලියද තමන්ගේ කොටස පසේ බුදුන්ට දන් දී සමාන පැතුම් කළ අතර ධාන්‍ය වැස්ස පෙරටුව තබාගෙන මුළු දඹදිව් වැසියන්ට බීජ බත් දුන්නෙන්ද ක්‍ෂයවීමක් නොවේවායි පැතුවාය. දාසයාද එලෙසින්ම ප්‍රාර්ථනා කරගෙන - මට සී සාන විට මොබින් හී පිටි තැනක්ද ඈතින් හී පිටි තැනක් ද මධ්‍යයෙන් හී පිටි තැනක් හා හී වැල් සත්සත සේවා ප්‍රාර්ථනා කළේය. ඔහුට සේනාපති තනතුරු ලැබීමට ප්‍රාර්ථනා කළ හැකි වුවත් - දාසයා මෙයම ප්‍රාර්ථනා කළේය. පසේ බුදුරජාණන් වහන්සේ සියල්ලන්ම වචන අවසානයේ ‘මෙලෙස වේවායි’ කියා -
“ඉච‍්ඡිතං පත්‍ථිතං තුය‍්හං, ඛිප‍්පමෙව සමිජ‍්ඣතු; සබ‍්බෙ පූරෙන‍්තු සඞ‍්කප‍්පා, චන්‍දො පන‍්නරසො යථා.
“ඉච‍්ඡිතං පත්‍ථිතං තුය‍්හං, ඛිප‍්පමෙව සමිජ‍්ඣතු; සබ‍්බෙ පූරෙන‍්තු සඞ‍්කප‍්පා, මණි ජොතිරසො යථා”ති. –
පච‍්චෙකබුද‍්ධගාථාහි අනුමොදනං කත්‍වා “මයා ඉමෙසං චිත‍්තං පසාදෙතුං වට‍්ටතී”ති චින‍්තෙත්‍වා “යාව ගන්‍ධමාදනපබ‍්බතා ඉමෙ මං පස‍්සන‍්තූ”ති අධිට‍්ඨහිත්‍වා පක‍්කාමි. තෙපි ඔලොකෙත්‍වාව අට‍්ඨංසු. සො ගන‍්ත්‍වා තං භත‍්තං පඤ‍්චහි පච‍්චෙකබුද‍්ධසතෙහි සද‍්ධිං සංවිභජි. තං තස‍්සානුභාවෙන සබ‍්බෙසම‍්පි පහොති. තෙ ඔලොකෙන‍්තායෙව අට‍්ඨංසු.
පසේබුදු වරුන්ගේ ගාථාවන්ගෙන් අනුමෝදනා කර මවිසින් මොවුන්ගේ සිත පැහැදීම විමට වටීයයි සිතා ගන්ධමාදන පර්වතය තෙක් මා දකීවායි අදිටන් කොට වැඩම කළහ. ඔවුන්ද බලමින්ම සිටියාහුය. උන්වහන්සේ වැඩම කර එම බත පන්සියයක් පසේ බුදුවරයන් සමග බෙදා වැළදුහ. උන්වහන්සේගේ ආනුභාවයෙන් සියල්ලන්ටම ප්‍රමාණවත් විය. ඔවුන්ද බලමින්ම සිටියාහුය.
අතික‍්කන‍්තෙ පන මජ‍්ඣන‍්හිකෙ සෙට‍්ඨිභරියා උක‍්ඛලිං ධොවිත්‍වා පිදහිත්‍වා ඨපෙසි. සෙට‍්ඨිපි ජිඝච‍්ඡාය පීළිතො නිපජ‍්ජිත්‍වා නිද‍්දං ඔක‍්කමි. සො සායන‍්හෙ පබුජ‍්ඣිත්‍වා භරියං ආහ – “භද‍්දෙ, අතිවිය ඡාතොම‍්හි, අත්‍ථි නු ඛො උක‍්ඛලියා තලෙ ඣාමකසිත්‍ථානී”ති. සා ධොවිත්‍වා උක‍්ඛලියා ඨපිතභාවං ජානන‍්තීපි “නත්‍ථී”ති අවත්‍වා “උක‍්ඛලිං විවරිත්‍වා ආචික‍්ඛිස‍්සාමී”ති උට‍්ඨාය උක‍්ඛලිමූලං ගන‍්ත්‍වා උක‍්ඛලිං විවරි, තාවදෙව සුමනමකුලසදිසවණ‍්ණස‍්ස භත‍්තස‍්ස පූරා උක‍්ඛලි පිධානං උක‍්ඛිපිත්‍වා අට‍්ඨාසි. සා තං දිස‍්වාව පීතියා ඵුට‍්ඨසරීරා සෙට‍්ඨිං ආහ – “උට‍්ඨෙහි, සාමි, අහං උක‍්ඛලිං ධොවිත්‍වා පිදහිං, සා පන සුමනමකුලසදිසවණ‍්ණස‍්ස භත‍්තස‍්ස පූරා, පුඤ‍්ඤානි නාම කත‍්තබ‍්බරූපානි, දානං නාම කත‍්තබ‍්බයුත‍්තකං. උට‍්ඨෙහි, සාමි, භුඤ‍්ජස‍්සූ”ති. සා ද‍්වින‍්නං පිතාපුත‍්තානං භත‍්තං අදාසි. තෙසු සුත්‍වා උට‍්ඨිතෙසු සුණිසාය සද‍්ධිං නිසීදිත්‍වා භුඤ‍්ජිත්‍වා පුණ‍්ණස‍්ස භත‍්තං අදාසි. ගහිතගහිතට‍්ඨානං න ඛීයති, කටච‍්ඡුනා සකිං ගහිතට‍්ඨානමෙව පඤ‍්ඤායති. තංදිවසමෙව කොට‍්ඨාදයො පුබ‍්බෙ පූරිතනියාමෙනෙව පුන පූරයිංසු. “සෙට‍්ඨිස‍්ස ගෙහෙ භත‍්තං උප‍්පන‍්නං, බීජභත‍්තෙහි අත්‍ථිකා ආගන‍්ත්‍වා ගණ‍්හන‍්තූ”ති නගරෙ ඝොසනං කාරෙසි. මනුස‍්සා තස‍්ස ගෙහතො බීජභත‍්තං ගණ‍්හිංසු. සකලජම‍්බුදීපවාසිනො තං නිස‍්සාය ජීවිතං ලභිංසුයෙව.
ඇස් හමුවෙන් ඉක්ම ගියපසු සවස සිටුබිරිඳ සැළිය සෝදා වසා තැබුවාය. සිටුවරයාද බඩගින්නෙන් පෙළුනේ නිදා වැටුනේය. ඔහු සවස අවදි වී බිරිඳට මෙසේ කීවේය. අතිශයින් බඩගිනි ඇතිවිය. සැළියේ පතුලේ ශේෂයක් ඇත්දැයි දැනුන බත් තිබේදැයි විමසීය. සෝදා වැස්සේ තිබූ බව දැන දැනත් නැතැයි නොකියා සැළිය ඇර බැලුවාය. එකෙනෙහිම සමන්මල් කැකුළු සේ බතින් පිරි සිටියේ පියන උඩට නැගි සිටියේය. ඇය එය දැක සතුටින් උදම් වූ සිරුර ඇතිව මෙය පැවසුවාය. ස්වාමීනි නැගිටින්න මම සැළිය සෝදා තැබීමි දැන් එය සමන් මල් කැකුළුවැනි බතින් පිරී ඇත. පින්කම් කළයුතුය දානයනම් දියයුතුය. ස්වාමීනි නැගිටින්න. ආහාර වළදන්න ඇය පිය පුත් දෙදෙනාටම දුන්නාය. ඔවුන් ආහාරගෙන නැගී සිටිවිට බිරිඳ ලේලිය සමග වාඩිවී ආහාර ගෙන පුණ්ණට ආහාර දුන්නේය ගත් ගත් තැන ඉවර නොවේ. හැන්දෙන් එක වරක් ගත්තා වැනි විය. එදිනම වී අටුකොටු ආදිය පෙර පිරීතිබෙන අයුරින් නැවත පිරුනි. සිටුවරයාගේ නිවසේ බත් උපනි. බීජ බත්වලින් ප්‍රයෝජන ඇති අය පැමිණ ගනිත්වායි නගරේ ඝෝෂා හඩ ඇති කළහ. මිනිස්සු ඔහුගේ නිවසින් බීජ බත් ගත්තාහුය. මුළු දඹදිව වැසියෝද එනිසා දිවි ලැබුහ.
සො තතො චුතො දෙවලොකෙ නිබ‍්බත‍්තිත්‍වා දෙවමනුස‍්සෙසු සංසරන‍්තො ඉමස‍්මිං බුද‍්ධුප‍්පාදෙ භද‍්දියනගරෙ සෙට‍්ඨිකුලෙ නිබ‍්බත‍්ති. භරියාපිස‍්ස මහාභොගකුලෙ නිබ‍්බත‍්තිත්‍වා වයප‍්පත‍්තා තස‍්සෙව ගෙහං අගමාසි. තස‍්ස තං පුබ‍්බකම‍්මං නිස‍්සාය පච‍්ඡාගෙහෙ පුබ‍්බෙ වුත‍්තප‍්පකාරා මෙණ‍්ඩකා උට‍්ඨහිංසු. පුත‍්තොපි නෙසං පුත‍්තොව, සුණිසා සුණිසාව, දාසො දාසොව අහොසි. අථෙකදිවසං සෙට‍්ඨි අත‍්තනො පුඤ‍්ඤං වීමංසිතුකාමො අඩ‍්ඪතෙරසානි කොට‍්ඨසතානි සොධාපෙත්‍වා සීසං න‍්හාතො ද‍්වාරෙ නිසීදිත්‍වා උද‍්ධං ඔලොකෙසි. සබ‍්බානිපි වුත‍්තප‍්පකාරානං රත‍්තසාලීනං පූරයිංසු. සො සෙසානම‍්පි පුඤ‍්ඤානි වීමංසිතුකාමො භරියඤ‍්ච පුත‍්තාදයො ච “තුම‍්හාකම‍්පි පුඤ‍්ඤානි වීමංසිස‍්සථා”ති ආහ.
මේ සිටුවරයා ඉන් චුතව දෙලොව ඉපිද පසුව දෙව් මිනිසුන් අතර සැරිසරන්නේ මේ බුද්ධෝත්පාදයේදී භද්දිය නගරයේ සිටුකුලයක ඉපදුනි. ඔහුගේ භාර්යාවද මහා භෝග කුලයක ඉපිද වැඩිවියට පත්ව ඔහුගේ කුලයටම බිරිඳලෙස ගියාය. ඔහු ගේ ඒ පැරණි කර්මය නිසාම ගෙයි පිටුපස මුලින් කීව ආකාරයටම බැටළුවෝ පැන නැගුනි. පුතාද ඒ සිටි පුතාමය. ඒ පැරණි ලේල්ලියම එහි ඉපදුනි. දාසයාද එහිම ඉපදුනි. අනතුරුව සිටුවරයා තමන්ගේ පින විමසනු සඳහා වී කොටු සෝධා දියනා දොර වාඩිවී අව්ව බැලුවේය. සියල්ල කියන ලද ආකාරයෙන් රත් හැල් වියෙන් පිරුනි, ඔහු අනෙක් පින් විමසනු කැමැත්තේ භාර්යාව පුතුන් ආදීන්ට තොපගේ පිං විමසන්නැයි පැවසුවේය.
අථස‍්ස භරියා සබ‍්බාලඞ‍්කාරෙහි අලඞ‍්කරිත්‍වා මහාජනස‍්ස පස‍්සන‍්තස‍්සෙව තණ‍්ඩුලෙ මිනාපෙත්‍වා තෙහි භත‍්තං පචාපෙත්‍වා ද‍්වාරකොට‍්ඨකෙ පඤ‍්ඤත‍්තාසනෙ නිසීදිත්‍වා සුවණ‍්ණකටච‍්ඡුං ආදාය “භත‍්තෙන අත්‍ථිකා ආගච‍්ඡන‍්තූ”ති ඝොසාපෙත්‍වා ආගතාගතානං උපනීතභාජනානි පූරෙත්‍වා අදාසි. සකලදිවසම‍්පි දෙන‍්තියා කටච‍්ඡුනා ගහිතට‍්ඨානමෙව පඤ‍්ඤායති. තස‍්සා පන පුරිමබුද‍්ධානම‍්පි භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස වාමහත්‍ථෙන උක‍්ඛලිං දක‍්ඛිණහත්‍ථෙන කටච‍්ඡුං ගහෙත්‍වා එවමෙව පත‍්තෙ පූරෙත්‍වා භත‍්තස‍්ස දින‍්නත‍්තා වාමහත්‍ථතලං පූරෙත්‍වා පදුමලක‍්ඛණං නිබ‍්බත‍්ති, දක‍්ඛිණහත්‍ථතලං පූරෙත්‍වා චන්‍දලක‍්ඛණං නිබ‍්බත‍්ති. යස‍්මා පන වාමහත්‍ථතො ධම‍්මකරණං ආදාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස උදකං පරිස‍්සාවෙත්‍වා දදමානා අපරාපරං විචරි, තෙනස‍්සා දක‍්ඛිණපාදතලං පූරෙත්‍වා චන්‍දලක‍්ඛණං නිබ‍්බත‍්ති, වාමපාදතලං පූරෙත්‍වා පදුමලක‍්ඛණං නිබ‍්බත‍්ති. තස‍්සා ඉමිනා කාරණෙන චන්‍දපදුමාති නාමං කරිංසු.
අනතුරුව ඔහුගේ බිරිය සියළු අලංකාරයෙන් සැරසී මහජනයාට පෙනී පෙනීම සහල් බෙදා බත් උයා - දොර කඩ පනවන ලද අසුන්නේ වාඩිවී රන් හැන්දක් ගෙන බත් අවශ්‍ය අය පැමිණෙත්වායි පැමිණි පැමිණි අයට ගෙන ආ භාජන පුරවා බත් දුන්නාය. මුළු දවසක් දෙන්න බත් ගත් තැන් තැන් වලින් එක හැන්දක් පමණක් අඩුවී පෙනෙන්නට තිබුනි. ඇය පළමු බුදුන් ට දන් දෙනවිට වමතින් සැළියද දකුණු අතින් හැන්ද ද ගෙන මෙසේ බත් පුරවා බත් පිරිනැමුහෙයින් වම් අත් තලය පුරවා නෙළුමක ලක්‍ෂණ ඇතිවිය. දකුණත පිරෙන ලෙසට සදේ ලකුණු පෙනෙන්නට තිබුනි. වම් අතින් ධම්ම කරකය ගෙන භික්ෂු සංඝයාට ජලය පෙරා දුම්බැවින් ඔබිනොබ හැසිරුන නිසා දකුණුපාදය පුරා නෙළුමක ලක්‍ෂණ ඇතිවිය. පහළවිය. වම් පයේ යටි පතුලේ පියුමක ලක්‍ෂණ පිරී පැවතුනි. මේ කරුණ නිසා “චන්ද්‍ර පදුමා” යන නම ලැබුනි.
පුත‍්තොපිස‍්ස සීසං න‍්හාතො සහස‍්සථවිකං ආදාය “කහාපණෙහි අත්‍ථිකා ආගච‍්ඡන‍්තූ”ති වත්‍වා ආගතාගතානං ගහිතභාජනානි පූරෙත්‍වා අදාසි. ථවිකාය කහාපණසහස‍්සං අහොසියෙව. සුණිසාපිස‍්ස සබ‍්බාලඞ‍්කාරෙහි අලඞ‍්කරිත්‍වා වීහිපිටකං ආදාය ආකාසඞ‍්ගණෙ නිසින‍්නා “බීජභත‍්තෙහි අත්‍ථිකා ආගච‍්ඡන‍්තූ”ති වත්‍වා ආගතාගතානං ගහිතභාජනානි පූරෙත්‍වා අදාසි. පිටකං යථාපූරිතමෙව අහොසි. දාසොපිස‍්ස සබ‍්බාලඞ‍්කාරෙහි අලඞ‍්කරිත්‍වා සුවණ‍්ණයුගෙසු සුවණ‍්ණයොත‍්තෙහි ගොණෙ යොජෙත්‍වා සුවණ‍්ණපතොදයට‍්ඨිං ආදාය ද‍්වින‍්නං ගොණානං ගන්‍ධපඤ‍්චඞ‍්ගුලිකානි දත්‍වා විසාණෙසු සුවණ‍්ණකොසකෙ පටිමුඤ‍්චිත්‍වා ඛෙත‍්තං ගන‍්ත්‍වා පාජෙසි. ඉතො තිස‍්සො, එත‍්තො තිස‍්සො, මජ‍්ඣෙ එකාති සත‍්ත සීතා භිජ‍්ජිත්‍වා අගමංසු. ජම‍්බුදීපවාසිනො භත‍්තබීජහිරඤ‍්ඤසුවණ‍්ණාදීසු යථාරුචිතං සෙට‍්ඨිගෙහතොයෙව ගණ‍්හිංසු. ඉමෙ පඤ‍්ච මහාපුඤ‍්ඤා.
පුතාද දිය නා දහසක් ඇති පෙරහන ගෙන කහවනු වලින් ප්‍රයෝජන ඇත්තේ පැමිනේත්වායි පවසා පැමිණියවුන්ට ගත් භාජත පුරවා දුන්නේය. එහෙත් පෙරහනේ කහවනු දහසක් නො අඩුව පැවතුනි. ඔවුන්ගේ යෙහෙළිය සියළු අලංකාරයෙන් සැරසී වී පැස ගෙන පස් මිදුලේ සිටියේ බිජ වී අවශ්‍ය පැමිනෙත්වායි පැමිණි අයට ගන්නාලද භාජන පුරවා දුන්නීය. එහෙත් වී පැස පිරිතිබෙනු දක්නට ලැබුනි. බීජ බත් සඳහා අළුත් අය පැමිණෙන්වා ආවාවු සියළු දෙනාම ගන්නාලද භාජන පුරවා දුන්නීය. වී පැස නිතර පිරීම පැවතුනි. දාසයාද සියළු අලංකාරයෙන් සැරසී රන් වියගස රන් යොතකින් ගොනුන් යොදවා රන් කෙවිට ගෙන ගොනුන් දෙදෙනාට සුවඳ පංච අංගුලි දී අංවල රන් කොපු දමා කෙතට ගොස් ගවයින් දැක්කුවේ. මෙයින් දෙඇළ විසින් තුන තුන බැගින් ද මැඳ එකකින් බැගින් අවශ්‍ය වශයෙන් හී විටි හතක් බිඳී ආවාහුය. ජම්බුදීපවාසීන්ට බීජ රන් රුවන් ආදිය කැමති ලෙස සිටුතුමාගේ නිවසින්ම ගන්නාහුය.
එවං මහානුභාවො සෙට‍්ඨි “සත්‍ථා කිර ආගතො”ති සුත්‍වා “සත්‍ථු පච‍්චුග‍්ගමනං කරිස‍්සාමී”ති නික‍්ඛමන‍්තො අන‍්තරාමග‍්ගෙ තිත්‍ථියෙ දිස‍්වා තෙහි “කස‍්මා තං, ගහපති, කිරියවාදො සමානො අකිරියවාදස‍්ස සමණස‍්ස ගොතමස‍්ස සන‍්තිකං ගච‍්ඡසී”ති නිවාරියමානොපි තෙසං වචනං අනාදියිත්‍වා ගන‍්ත්‍වා සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. අථස‍්ස සත්‍ථා අනුපුබ‍්බිං කථං කථෙසි. සො දෙසනාවසානෙ සොතාපත‍්තිඵලං පත්‍වා සත්‍ථු තිත්‍ථියෙහි අවණ‍්ණං වත්‍වා අත‍්තනො නිවාරිතභාවං ආරොචෙසි. අථ නං සත්‍ථා, “ගහපති, ඉමෙ සත‍්තා නාම මහන‍්තම‍්පි අත‍්තනො දොසං න පස‍්සන‍්ති, අවිජ‍්ජමානම‍්පි පරෙසං දොසං විජ‍්ජමානං කත්‍වා තත්‍ථ තත්‍ථ භුසං විය ඔපුනන‍්තී”ති වත්‍වා ඉමං ගාථමාහ –
මෙසේ මහානුභාව සම්පන්න සිටුවරයා බුදුහු වැඩමකළාහුයයි අසා බුදුන් වෙත ගමන් කරන්නෙමියි නික්මුන් අතර මහ තීර්ථකයන් දැක ඔවුන් විසින් ගෘහපතිය නුඹ කුමක් නිසා කිරියවාදීව සිට අකිරියවාදී භවත් ගෞතමයන් වෙත යන්නේදැයි වළක්වද්දීම ඔහුගේ වචන නො අදහාම ගොස් බුදුන් වැඳ එකත් පසෙක වාඩිවිය. අනතුරුව බුදුහු අනුපිළිවල කථාව පැවසුහ. ඔහු දේශනය කෙළවර සෝවාන් ඵලයට පත්ව - බුදුන්ට තීර්ථකයින් බුදුන්ගේ අගුණ කියා තමාගේ ගමන වැළැක් වු අයුරු දන්වා සිටියේය. අනතුරුව බුදුහු ගෘහපතිය මේ සත්ත්වයෝ නම් මහත්වූද තමන්ගේ දොස් නො දනිති. නොපෙනෙන්නා වූ අන් අයගේ දොස් පරොස් දක්වා ඒ ඒ තැන බොහෝ සේ දමත්යයි කියා මේ ගාථාව පැවසුහ.
“සුදස්සං වජ‍්ජමඤ‍්ඤෙසං, අත‍්තනො පන දුද්දසං; පරෙසඤ‍්හි සො වජ්ජානි, ඔපුනාති යථා භුසං; අත‍්තනො පන ඡාදෙති, කලිංව කිතවා සඨො”ති.
තම වරද නොදක්නා - මේ ලොවේ බෝ මිනිස්සු අන් වරද සොයාලා - හුවා දක්වයි මහත්සේ. කොළ අතු හැඳ වනේ - වැදි දනා සෙළුව වස්නා මෙන්ම තම තමන් ගේ - වැරදි සඟවා ගනියි උන්
අනුන්ගේ දොස් දැකීම පහසුය තමන්ගේ දොස් දැකීම අපහසුය. අනුන්ගේ දොස්ම දැක බෙහෙවින් පතුරුවයි. තමන්ගේ දොස් වසයි.
තත්‍ථ සුදස්සං වජ‍්ජන‍්ති පරස‍්ස අණුමත‍්තම‍්පි වජ්ජං ඛලිතං සුදස්සං සුඛෙනෙව පස‍්සිතුං සක‍්කා, අත‍්තනො පන අතිමහන‍්තම‍්පි දුද්දසං. පරෙසං හීති තෙනෙව කාරණෙන සො පුග‍්ගලො සඞ‍්ඝමජ‍්ඣාදීසු පරෙසං වජ්ජානි උච‍්චට‍්ඨානෙ ඨපෙත්‍වා භුසං ඔපුනන‍්තො විය ඔපුනාති. කලිංව කිතවා සඨොති එත්‍ථ සකුණෙසු අපරජ‍්ඣනභාවෙන අත‍්තභාවො කලි නාම, සාඛභඞ‍්ගාදිකං පටිච‍්ඡාදනං කිතවා නාම, සාකුණිකො සඨො නාම. යථා සකුණලුද‍්දකො සකුණෙ ගහෙත්‍වා මාරෙතුකාමො කිතවා විය අත‍්තභාවං පටිච‍්ඡාදෙති, එවං අත‍්තනො වජ්ජං ඡාදෙතීති අත්‍ථො.
එහි සුදස්සං වජ්ජං යනු අන් අයගේ ඉතා සුළු වු ද වරද සුවසේ දකී. තමන්ගේ අති මහත් වුද වරද දැකීම අපහසුය. දුද්දසං පරෙසං භිති මේ කරුනින් ඒ පුද්ගලයා සංඝයා මැදද අන් අයගේ වජ්ජානි වරද උසස් තැන්... තබා බෙහෙවින් හෙලන්නාක් මෙන් පතුරුවයි. කලිංව කිතවා සඨො එහි පක්ෂින් මරමින් වැරදි කරන තැනැත්තා කැලේ කොළ අතු කඩා වදිමින් තම සෙළුව වසාගන්නාක් මෙන්ද කපටිවු කුරුළු වැද්දා යම්සේ පක්‍ෂීන් ගෙන මරනු කැමැත්තේ සගවන්නාක් මෙන් ඇතිවරද වසයි. තමන්ගේ වරද එයයි යන අරුතයි.
දෙසනාවසානෙ බහූ සොතාපත‍්තිඵලාදීනි පාපුණිංසූති.
දෙසුම අවසන බොහෝදෙන සෝවාන් ආදී ඵලයන්ට පත්වූහ.
මෙණ‍්ඩකසෙට‍්ඨිවත්‍ථු දසමං.