15. උග‍්ගසෙනවත්‍ථු අට‍්ඨකථා
15. උග‍්ගසෙනවත්‍ථු
15. උග්ගසේන සිටුපුත්‍රයාගේ කථා පුවත
මුඤ්ච පුරෙති ඉමං ධම‍්මදෙසනං සත්‍ථා වෙළුවනෙ විහරන‍්තො උග‍්ගසෙනං ආරබ‍්භ කථෙසි.
“මුඤ්ච පුරෙති” යන මේ ධර්ම දේශනය ශාස්තෲන් වහන්සේ වේළුවනා රාමයේ වැඩසිටියදී උග්ගසේන නිමිතිකරගෙන දේශනා කළහ.
පඤ‍්චසතා කිර නටා සංවච‍්ඡරෙ වා ඡමාසෙ වා පත‍්තෙ රාජගහං ගන‍්ත්‍වා රඤ‍්ඤො සත‍්තාහං සමජ‍්ජං කත්‍වා බහුං හිරඤ‍්ඤසුවණ‍්ණං ලභන‍්ති, අන‍්තරන‍්තරෙ උක‍්ඛෙපදායානං පරියන‍්තො නත්‍ථි. මහාජනො මඤ‍්චාතිමඤ‍්චාදීසු ඨත්‍වා සමජ‍්ජං ඔලොකෙසි. අථෙකා ලඞ‍්ඝිකධීතා වංසං අභිරුය‍්හ තස‍්ස උපරි පරිවත‍්තිත්‍වා තස‍්ස පරියන‍්තෙ ආකාසෙ චඞ‍්කමමානා නච‍්චති චෙව ගායති ච. තස‍්මිං සමයෙ උග‍්ගසෙනො නාම සෙට‍්ඨිපුත‍්තො සහායකෙන සද‍්ධිං මඤ‍්චාතිමඤ‍්චෙ ඨිතො තං ඔලොකෙත්‍වා තස‍්සා හත්‍ථපාදවික‍්ඛෙපාදීසු උප‍්පන‍්නසිනෙහො ගෙහං ගන‍්ත්‍වා “තං ලභන‍්තො ජීවිස‍්සාමි, අලභන‍්තස‍්ස මෙ ඉධෙව මරණ”න‍්ති ආහාරූපච‍්ඡෙදං කත්‍වා මඤ‍්චකෙ නිපජ‍්ජි. මාතාපිතූහි, “තාත, කිං තෙ රුජ‍්ජතී”ති පුච‍්ඡිතොපි “තං මෙ නටධීතරං ලභන‍්තස‍්ස ජීවිතං අත්‍ථි, අලභන‍්තස‍්ස මෙ ඉධෙව මරණ”න‍්ති වත්‍වා, “තාත, මා එවං කරි, අඤ‍්ඤං තෙ අම‍්හාකං කුලස‍්ස ච භොගානඤ‍්ච අනුරූපං කුමාරිකං ආනෙස‍්සාමා”ති වුත‍්තෙපි තථෙව වත්‍වා නිපජ‍්ජි. අථස‍්ස පිතා බහුං යාචිත්‍වාපි තං සඤ‍්ඤාපෙතුං අසක‍්කොන‍්තො තස‍්ස සහායං පක‍්කොසාපෙත්‍වා කහාපණසහස‍්සං දත්‍වා “ඉමෙ කහාපණෙ ගහෙත්‍වා අත‍්තනො ධීතරං මය‍්හං පුත‍්තස‍්ස දෙතූ”ති පහිණි. සො “නාහං කහාපණෙ ගහෙත්‍වා දෙමි, සචෙ පන සො ඉමං අලභිත්‍වා ජීවිතුං න සක‍්කොති, තෙන හි අම‍්හෙහි සද‍්ධිංයෙව විචරතු, දස‍්සාමිස‍්ස ධීතර”න‍්ති ආහ. මාතාපිතරො පුත‍්තස‍්ස තමත්‍ථං ආරොචෙසුං. සො “අහං තෙහි සද‍්ධිං විචරිස‍්සාමී”ති වත්‍වා යාචන‍්තානම‍්පි තෙසං කථං අනාදියිත්‍වා නික‍්ඛමිත්‍වා නාටකස‍්ස සන‍්තිකං අගමාසි. සො තස‍්ස ධීතරං දත්‍වා තෙන සද‍්ධිංයෙව ගාමනිගමරාජධානීසු සිප‍්පං දස‍්සෙන‍්තො විචරි.
පන්සියයක් නළුවෝ - සංවත්සරයේ දී හෝ සමසකින් හෝ පැමිණිවිට රජගහ නුවරට ගොස් රජු ඉදිරියේ දින හතක් උත්සව කොට බොහෝ රන් මසුරන් ලබත් මේ අතර පිනුම් ගසන්නන්ගේ ද කෙළවරක් නැත. මහජනයා මැසි පිට මැසි බැඳ ඒ මත සිට සැණකෙළිය බලත්. මේ අතර එක් නළුවෙකුගේ දුවක් උණ ගසකට නැග එහි උඩ පෙරළි එහි කෙළවර අහසේ සක්මන් කරමින් නටයි. ගයයි මේ අවස්ථාවේ උග්ගසේන නම් සිටු පුත් සිය මිතුරා සමග උඩ බැඳි ඇදක සිට ඒ නැටුම බලා ඇගේ අත්පා විසුරැවාලීම් කෙරෙහි උපන් නො ඇත්තේ ගෙට ගොස් ඇය ලැබුනොත් ජීවත් වෙමි. නොලැබෙන්නේ නම් මෙහිම මැරෙමි. ආහාර වර්ජනය කර ඇදේ වැතුරුනි. මවු පියන් විසින් දරුව ඔබට කුමක් රුචි වේදැයි විමසා ඒ නිළි යුවතියම ලබන්නේ නම් ජීවිතය ඇත. නො ලබන්නේ නම් මෙහිම මැරෙමි කීය. දරුව එසේ නොකරන්න. අපගේ කුලයට ද භෝගයන්ට ද සුදුසු වු කුමරියක ගෙන එන්නෙමුයි පැවසුවද එලෙසම කියා නිදාගත්තේය. අනතුරුව ඔහුගේ පියා බෙහෙවින් ආයාචනා කළද ඔහු දැනුවත් කිරිමට නොහැකිව. ඔහු ගේ මිතුරා කැඳවා කහවණු දහසක් දී මේ කහවණු ගෙන තම දියණිය මගේ පුතුට දෙන්නැයි නළුවන්ට පණිවිඩය යැව්වේය. ඔහු (නළුවා) කහවණු ගෙන නො දෙමි. ඉදින් ඔහුට මැය ලබානොගෙන ජීවත් වීමට නොහැකිනම් ඒ නිසා ඔහු අප සමගම හැසිරේවායි ද එවිට දුව දෙන්නේ යයි ද පැවසුවේය. දෙමව්පියෝ මේ කරුණ පුතුට දැන්වුහ. ඔහු මම ඔවුන් සමග හැසිරෙන්නෙමියි කියා දෙමාපියෝ ඇවිටිලි කරද්දිම ඔවුන්ගේ කථා නොපිළිගෙන ගෙයින් නික්මී නළුවාගේ ළඟට ගියේය. ඔහු ඔහුගේ දුව දී ඔහු සමගම ගම් නියම්ගම් රාජධානිවල ශිල්ප දක්වමින් හැසිරුනේය.
සාපි තෙන සද‍්ධිං සංවාසමන්‍වාය නචිරස‍්සෙව පුත‍්තං ලභිත්‍වා කීළාපයමානා “සකටගොපකස‍්ස පුත‍්ත, භණ‍්ඩහාරකස‍්ස පුත‍්ත, කිඤ‍්චි අජානකස‍්ස පුත‍්තා”ති වදති. සොපි නෙසං සකටපරිවත‍්තකං කත්‍වා ඨිතට‍්ඨානෙ ගොණානං තිණං ආහරති, සිප‍්පදස‍්සනට‍්ඨානෙ ලද‍්ධභණ‍්ඩකං උක‍්ඛිපිත්‍වා හරති. තදෙව කිර සන්‍ධාය සා ඉත්‍ථී පුත‍්තං කීළාපයමානා තථා වදති. සො අත‍්තානං ආරබ‍්භ තස‍්සා ගායනභාවං ඤත්‍වා තං පුච‍්ඡි – “මං සන්‍ධාය කථෙසී”ති? “ආම, තං සන්‍ධායා”ති. “එවං සන‍්තෙ අහං පලායිස‍්සාමී”ති. සා “කිං පන මය‍්හං තයා පලායිතෙන වා ආගතෙන වා”ති පුනප‍්පුනං තදෙව ගීතං ගායති. සා කිර අත‍්තනො රූපසම‍්පත‍්තිඤ‍්චෙව ධනලාභඤ‍්ච නිස‍්සාය තං කිස‍්මිඤ‍්චි න මඤ‍්ඤති. සො “කිං නු ඛො නිස‍්සාය ඉමිස‍්සා අයං මානො”ති චින‍්තෙන‍්තො “සිප‍්පං නිස‍්සායා”ති ඤත්‍වා “හොතු, සිප‍්පං උග‍්ගණ‍්හිස‍්සාමී”ති සසුරං උපසඞ‍්කමිත්‍වා තස‍්ස ජානනකසිප‍්පං උග‍්ගණ‍්හිත්‍වා ගාමනිගමාදීසු සිප‍්පං දස‍්සෙන‍්තො අනුපුබ‍්බෙන රාජගහං ආගන‍්ත්‍වා “ඉතො සත‍්තමෙ දිවසෙ උග‍්ගසෙනො සෙට‍්ඨිපුත‍්තො නගරවාසීනං සිප‍්පං දස‍්සෙස‍්සතී”ති ආරොචාපෙසි.
ඇයද ඔහු සමග එකතු වී නොබෝ දිනකින් පුතෙකු ලැබ ඔහුට විහිළු කරමින් කරත්ත රකින්නාගේ පුතා භාණ්ඩ අදින්නාගේ පුතා කිසිවක් නොදන්නාගේ පුතා යනුවෙන් අපහාස දේ කියයි. ඔහු ද ඔවුන්ගේ කරත්ත ගාල්කර නතර කර සිටියතැන් වලදී ගොනුන්ට තණ කොළ වෙත එයි. ශිල්ප දක්වන ස්ථානයන්ට දෙන ලද භාණ්ඩ ඔසවාගෙන යයි. එහිදීද එය ගළපා එම ස්ත්‍රිය පුතුට ඇනුම්පද කියමින් එසේ කියයි. ඔහු තමන් නිමිති කරගෙන ඈ ගායනා කරන බව දැන මා නිමිති කරගෙන කියන්නේදැයි ඇසුවේය. එසේය ඔබ නිසා කියමි. එසේ නම් මම පළායමි. ඇය ඔබ ගියත් නොගියත් මට කමක් නැතයි නැවත නැවත එලෙසම (ඇනුම්පද සහිත) ගීතය ගයයි. ඇය නම් තමන්ගේ රූසපුවත් ධන ලාභයත් නිසා කිසිවෙක් නොතකයි. ඔහු මැගේ කවර කරුණක් නිසා මේ මානය තිබේදැයි සිතන්නේ ශිල්පය නිසායයි දැන හොදයි ශිල්පය උගනිමියි මාමා ලඟට පැමිණ ඔහු දන්නා ශිල්පය ඉගෙන ගම් නියම්ගම් ආදියේ ශිල්ප දක්වන්නේ පිළිවෙළින් රජගහ නුවරට පැමිණ මෙයින් පස්වන දින උග්ගසේන සිටුපුත් නගර වැසියන්ට ශිල්ප දක්වන්නේයයි ප්‍රචාරය කරවීය.
නගරවාසිනො මඤ‍්චාතිමඤ‍්චාදයො බන්‍ධාපෙත්‍වා සත‍්තමෙ දිවසෙ සන‍්නිපතිංසු. සොපි සට‍්ඨිහත්‍ථං වංසං අභිරුය‍්හ තස‍්ස මත්‍ථකෙ අට‍්ඨාසි. තං දිවසං සත්‍ථා පච‍්චූසකාලෙ ලොකං වොලොකෙන‍්තො තං අත‍්තනො ඤාණජාලස‍්ස අන‍්තො පවිට‍්ඨං දිස‍්වා “කිං නු ඛො භවිස‍්සතී”ති ආවජ‍්ජෙන‍්තො “ස‍්වෙ සෙට‍්ඨිපුත‍්තො සිප‍්පං දස‍්සෙස‍්සාමීති වංසමත්‍ථකෙ ඨස‍්සති, තස‍්ස දස‍්සනත්‍ථං මහාජනො සන‍්නිපතිස‍්සති. තත්‍ර අහං චතුප‍්පදිකං ගාථං දෙසෙස‍්සාමි, තං සුත්‍වා චතුරාසීතියා පාණසහස‍්සානං ධම‍්මාභිසමයො භවිස‍්සති, උග‍්ගසෙනොපි අරහත‍්තෙ පතිට‍්ඨහිස‍්සතී”ති අඤ‍්ඤාසි. සත්‍ථා පුනදිවසෙ කාලං සල‍්ලක‍්ඛෙත්‍වා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝපරිවුතො රාජගහං පිණ‍්ඩාය පාවිසි. උග‍්ගසෙනොපි සත්‍ථරි අන‍්තොනගරං අපවිට‍්ඨෙයෙව උන‍්නාදනත්‍ථාය මහාජනස‍්ස අඞ‍්ගුලිසඤ‍්ඤං දත්‍වා වංසමත්‍ථකෙ පතිට‍්ඨාය ආකාසෙයෙව සත‍්ත වාරෙ පරිවත‍්තිත්‍වා ඔරුය‍්හ වංසමත්‍ථකෙ අට‍්ඨාසි. තස‍්මිං ඛණෙ සත්‍ථා නගරං පවිසන‍්තො යථා තං පරිසා න ඔලොකෙති, එවං කත්‍වා අත‍්තානමෙව ඔලොකාපෙසි. උග‍්ගසෙනො පරිසං ඔලොකෙත්‍වා “න මං පරිසා ඔලොකෙතී”ති දොමනස‍්සප‍්පත‍්තො “ඉදං මයා සංවච‍්ඡරෙ කත‍්තබ‍්බං සිප‍්පං, සත්‍ථරි නගරං පවිසන‍්තෙ පරිසා මං අනොලොකෙත්‍වා සත්‍ථාරමෙව ඔලොකෙති, මොඝං වත මෙ සිප‍්පදස‍්සනං ජාත”න‍්ති චින‍්තෙසි.
නාගරිකයෝ මැසි පිට මැසි බැඳ සත්වැනි දින එක්රැස් වුහ. ඔහුද සැටරියන් උණගසකට නැග එහි මුදුනේ සිටියේය. එදවස බුදුහු උදැසන ලොව බලන්නේ ඔහු තමන්ගේ ඤාණ ජාලයේ ඇතුළට වැදුන බව දැන (දැලට හසුවුනා දැක) කුමක් වත්දැයි ආවර්ජනා කර බලන්නේ හෙට සිටුපුත් ශිල්ප දක්වන්නෙමියි උණගස මුදුනට නැග සිටින්නේ ය. ඔහු බැලීමට මහජනයා එක් රැස්වන්නේ ය. එහි දී මම සතර පද ගාථාවක් දෙන්නෙමි එය අසා අසුහාරදහසක් මිනිසුන්ට ධර්මාවබෝධය වන්නේය. උග්ගසේන ද රහත් බවට පත්වන්නේ යයි දැනගත්හ. බුදුහු දෙවන දින කාලය සලකා භික්ෂු සංඝයා පිරිවර කොටගෙන රජගහ නුවර පිඩුපිණිස හැසුරුනහ. උග්ගසේන ද බුදුහු පිවිසීට පෙරම ඝෝෂා කිරීමට මහජනයාට ඇගිලි ශබ්ද (අහුරු ශබ්දය නගා) උණ ගස මත්තට නැගී සිටියේය. මේ අවස්ථාවේදී බුදුන් නගරයට පිවිසෙන්නේ යම්සේ ඔහු පිරිසට නොපෙනෙන සේ තනි කර තමන් පමණක් පෙනෙන ලෙසට දැක්වූහ. උග්ගසේන පිරිස දෙස බලා පිරිස මා දෙස නොබලති කියා දෙසට පත් වුයේ මෙය මට අවුරුද්දකින් කළයුතු ශිල්පය බුදුන් ද නගරයට පිවිසෙනවිට පිරිස මදෙස නොබලා බුදුන් ම බලයි. මගේ මේ ශිල්ප දැක්වීම හිස් දෙයකැයි සිතුවේය.
සත්‍ථා තස‍්ස චිත‍්තං ඤත්‍වා මහාමොග‍්ගල‍්ලානං ආමන‍්තෙත්‍වා “ගච‍්ඡ, මොග‍්ගල‍්ලාන, සෙට‍්ඨිපුත‍්තං වදෙහි ‘සිප‍්පං කිර දස‍්සෙතූ’”ති ආහ. ථෙරො ගන‍්ත්‍වා වංසස‍්ස හෙට‍්ඨා ඨිතො සෙට‍්ඨිපුත‍්තං ආමන‍්තෙත්‍වා ඉමං ගාථමාහ –
බුදුහු ඔහුගේ සිත දැනගෙන මහමුගලන් හිමි අමතා යන්න මුගලන් සිටු පුත්‍රයාට ශිල්ප දන්වන්නැයි කියන්න. තෙරුන් ගොස් උණගස යට සිටි සිටුපුත් අමතා මේ ගාථාව පැවසුහ.
“ඉඞ‍්ඝ පස‍්ස නටපුත‍්ත, උග‍්ගසෙන මහබ‍්බල; කරොහි රඞ‍්ගං පරිසාය, හාසයස‍්සු මහාජන”න‍්ති.
නාට්‍ය පුත්‍රය මෙහි බලන්න උග්ගසේන මහ බල ඇත්ත රංගනය කරන්න. මහජනයා සිනා ගන්වන්න.
සො ථෙරස‍්ස කථං සුත්‍වා තුට‍්ඨමානසො හුත්‍වා “සත්‍ථා මඤ‍්ඤෙ මම සිප‍්පං පස‍්සිතුකාමො”ති වංසමත්‍ථකෙ ඨිතකොව ඉමං ගාථමාහ –
ඔහු තෙරුන්ගේ කථාව අසා සතුටු සිත් ඇතිව බුදුහු මගේ ශිල්ප දකිනු කැමැත්තයි උණ ගස මත සිටිමින්ම මේ ගාථාව පැවසුවේය.
“ඉඞ‍්ඝ පස‍්ස මහාපඤ‍්ඤ, මොග‍්ගල‍්ලාන මහිද‍්ධික; කරොමි රඞ‍්ගං පරිසාය, හාසයාමි මහාජන”න‍්ති.
මහා ප්‍රාඥවු මහා ඍද්ධි ඇති මුගලන් රහතන් වහන්ස බලන්න රංගනය කොට මහජනතාව සිනා ගන්වමි.
එවඤ‍්ච පන වත්‍වා වංසමත්‍ථකතො වෙහාසං අබ‍්භුග‍්ගන‍්ත්‍වා ආකාසෙව චුද‍්දසක‍්ඛත‍්තුං පරිවත‍්තිත්‍වා ඔරුය‍්හ වංසමත්‍ථකෙව අට‍්ඨාසි. අථ නං සත්‍ථා, “උග‍්ගසෙන, පණ‍්ඩිතෙන නාම අතීතානාගතපච‍්චුප‍්පන‍්නෙසු ඛන්‍ධෙසු ආලයං පහාය ජාතිආදීහි මුච‍්චිතුං වට‍්ටතී”ති වත්‍වා ඉමං ගාථමාහ –
මේ ලෙසට කියා උණ ගසේ අහසට නැග එසේම තුදුස් වතාවක් පෙරලී බැස උණගස මතම සිටියේය. අනතුරුව බුදුහු උග්ගසේන පණ්ඩිතය ඔබ අතීත - අනාගත වර්තමාන සම්බන්ධයන්හි ආලය අත්හැර ජාති ආදී දුකින් මිදීමට වටී. පවසා මේ ගාථාව දෙසුහ.
“මුඤ්ච පුරෙ මුඤ්ච පච‍්ඡතො, මජ‍්ඣෙ මුඤ්ච භවස්ස පාරගූ; සබ‍්බත්‍ථ විමුත‍්තමානසො, න පුනං ජාතිජරං උපෙහිසී”ති.
යටගිය මතුව එන - වත්මන තෙකල්හි පස්කඳ කෙරෙහි ඇති ආසා මුදාලා බිඳහැර දමා සව් කෙලෙසුන් සතොස්ලෙස පිවිසෙනු නිවන් පුර නො පැමිණ ජරාවට
අතීතය මුදාලන අනාගතයෙන් දුරුවන මැද වර්තමානයෙන් පස්කඳ කෙරෙහි ඇති ආසාවෙන් මිදෙන්න පරතෙර ගිය කෙනෙක් වන්න. භවයාගේ පරතෙරට පැමිණෙන්න. නැවත ජාති ජරා තත්ත්වයට නොපත්වන්න
තත්‍ථ මුඤ්ච පුරෙති අතීතෙසු ඛන්‍ධෙසු ආලයං නිකන‍්තිං අජ‍්ඣොසානං පත්‍ථනං පරියුට‍්ඨානං ගාහං පරාමාසං තණ‍්හං මුඤ්ච. පච‍්ඡතොති අනාගතෙසුපි ඛන්‍ධෙසු ආලයාදීනි මුඤ්ච. මජ‍්ඣෙති පච‍්චුප‍්පන‍්නෙසුපි තානි මුඤ්ච. භවස්ස පාරගූති එවං සන‍්තෙ තිවිධස‍්සාපි භවස්ස අභිඤ‍්ඤාපරිඤ‍්ඤාපහානභාවනාසච‍්ඡිකිරියවසෙන පාරගූ පාරඞ‍්ගතො හුත්‍වා ඛන්‍ධධාතුආයතනාදිභෙදෙ සබ‍්බසඞ‍්ඛතෙ විමුත‍්තමානසො විහරන‍්තො පුන ජාතිජරාමරණානි න උපගච‍්ඡතීති අත්‍ථො.
එහි මුඤ්ච පුරෙති - අතීත ස්කන්ධයන්හි හි ආලය ප්‍රාර්ථනය තෘෂ්ණාව මුදන්න. පච්ජති අනාගත සම්බන්ධයෙහිද ආලය මුදන්න. මජෙඣති වර්තමානයේ ද පස්කඳ පිළිබඳ ආසාව මුදන්න. මෙසේ ඇති කල්හි භවස්ස පාරගුති තුන් භවයන්යහි අභිඤ්ඤා පරිඥාන භාවනා සච්ජිකිරිය වශයෙන් සියලු සංඛතධර්මයන්හි විමුතතමාන සො ජාති ජරා මරණ යන මේවාට නොඑළඹෙන්න යන අර්ථයි. දේශනය අවසානයේ අසුහාර දහසක් ප්‍රාණීන්ට ධර්මාවබෝධය වුයේය.
දෙසනාවසානෙ චතුරාසීතියා පාණසහස‍්සානං ධම‍්මාභිසමයො අහොසි. සෙට‍්ඨිපුත‍්තොපි වංසමත්‍ථකෙ ඨිතකොව සහ පටිසම‍්භිදාහි අරහත‍්තං පත්‍වා වංසතො ඔරුය‍්හ සත්‍ථු සන‍්තිකං ආගන‍්ත්‍වා පඤ‍්චපතිට‍්ඨිතෙන සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා පබ‍්බජ‍්ජං යාචි. අථ නං සත්‍ථා දක‍්ඛිණහත්‍ථං පසාරෙත්‍වා “එහි භික‍්ඛූ”ති ආහ. සො තාවදෙව අට‍්ඨපරික‍්ඛාරධරො සට‍්ඨිවස‍්සිකත්‍ථෙරො විය අහොසි. අථ නං භික‍්ඛූ, “ආවුසො උග‍්ගසෙන, සට‍්ඨිහත්‍ථස‍්ස තෙ වංසස‍්ස මත්‍ථකතො ඔතරන‍්තස‍්ස භයං නාම නාහොසී”ති පුච‍්ඡිත්‍වා “නත්‍ථි මෙ, ආවුසො, භය”න‍්ති වුත‍්තෙ සත්‍ථු ආරොචෙසුං, “භන‍්තෙ, උග‍්ගසෙනො ‘න භායාමී’ති වදති, අභූතං වත්‍වා අඤ‍්ඤං බ්‍යාකරොතී”ති. සත්‍ථා “න, භික‍්ඛවෙ, මම පුත‍්තෙන උග‍්ගසෙනෙන සදිසා ඡින‍්නසංයොජනා භික‍්ඛූ භායන‍්ති, න තසන‍්තී”ති වත්‍වා බ්‍රාහ‍්මණවග‍්ගෙ ඉමං ගාථමාහ –
සිටු පුත්‍රයා ද උණ ගස මත සිටියදීම (චතුපටිසම්භිදා) සිවුපිළිසිඹියා අරහත්වයට පත්ව උණ ගසෙන් බැස බුදුවෙත එළඹ පසඟ පිහිටුවා වැඳ බුදුන්ගෙන් පැවිද්ද ඉල්ලුවේය. අනතුරුව බුදුරජාණන් වහන්සේ දකුණ අත දිගුකොට එහි භික්ඛුති එව මහණයයි පැවසුහ. එකෙණෙහිම අටපිරිකරධාරී හැටවයස් තෙරනමක් මෙන් වුයේය. අනතුරුව භික්ෂූන් ඇවැත්නි උග්ගසේන හැටරියන් උස උණ ගසින් තොප බසින විට බියක් නොවුවේදැයි විමසුහ. නැත ඇවැත්නි මට බියක් නැතැයි පැවසීය. ස්වාමීනි උග්ගසේන බිය නැතැයි පවසයි. නොවු දෙයක් කියා අනෙකක් කියන්නේයැයි පැවසුහ. තථාගතයන් වහන්සේ මහණෙනි. මගේ පුත් උග්ගසේන සමානවූ සංයෝජන සිඳ ලු භික්ෂූන් බිය නොවෙති. පවසා බ්රාහ්මණ වර්ගයේ මේ ගාථාව දේශනා කළහ -
“සබ‍්බසංයොජනං ඡෙත්‍වා, යො වෙ න පරිතස‍්සති; සඞ‍්ගාතිගං විසංයුත‍්තං, තමහං බ්‍රූමි බ්රාහ්මණ”න‍්ති. (ධ· ප· 397; සු· නි· 626);
සියළු සංයෝජන සිඳ දමා යමෙක් නොතැවේද කෙලෙස් සංසිඳව විසංයුත්තවු තැනැත්තාට මම බ්‍රාහ්මණයයි කියමි.
දෙසනාවසානෙ බහූනං ධම‍්මාභිසමයො අහොසි.
දේශනය අවසානයේ බොහෝ පිරිසකට ධර්මාවබෝධය විය.
පුනෙකදිවසං භික‍්ඛූ ධම‍්මසභායං කථං සමුට‍්ඨාපෙසුං “කිං නු ඛො, ආවුසො, එවං අරහත‍්තූපනිස‍්සයසම‍්පන‍්නස‍්ස භික‍්ඛුනො නටධීතරං නිස‍්සාය නටෙහි සද‍්ධිං විචරණකාරණං, කිං අරහත‍්තූපනිස‍්සයකාරණ”න‍්ති? සත්‍ථා ආගන‍්ත්‍වා “කාය නුත්‍ථ, භික‍්ඛවෙ, එතරහි කථාය සන‍්නිසින‍්නා”ති පුච‍්ඡිත්‍වා “ඉමාය නාමා”ති වුත‍්තෙ, “භික‍්ඛවෙ, උභයම‍්පෙතං ඉමිනා එව කත”න‍්ති වත්‍වා තමත්‍ථං පකාසෙතුං අතීතං ආහරි.
නැවත එක් දිනක් ධර්මසභාවේ කථාවක් ඇතිකළහ. ඇවැත් නො මෙබඳු රහත් වීමේ හේතු සම්පත් ඇති කෙනෙකුට කළු දුවක් නිසා නළුවන් සමග හැසිරීමට කරුණ කුමක්ද රහත් වීමට කරුණ කුමක්දැයි කථාකළහ. තථාගතයන් වහන්සේ පැමිණ කිනම් කථාවකින් යුතුව මා ඒමට පෙර සිටියේ දැයි විමසා මේ පිළිබඳව යයි පැවසුවිට මේ කරුණු දෙකම ඔහු විසින් කරන ලදැයි පවසා එය පෙන්වා දීමට අතීත කථාව දැක්වූහ.
අතීතෙ කිර කස‍්සපදසබලස‍්ස සුවණ‍්ණචෙතියෙ කරියමානෙ බාරාණසිවාසිනො කුලපුත‍්තා බහුං ඛාදනීයභොජනීයං යානකෙසු ආරොපෙත්‍වා “හත්‍ථකම‍්මං කරිස‍්සාමා”ති චෙතියට‍්ඨානං ගච‍්ඡන‍්තා අන‍්තරාමග‍්ගෙ එකං ථෙරං පිණ‍්ඩාය පවිසන‍්තං පස‍්සිංසු. අථෙකා කුලධීතා ථෙරං ඔලොකෙත්‍වා සාමිකං ආහ – “සාමි, අය්‍යො, පිණ‍්ඩාය පවිසති, යානකෙ ච නො බහුං ඛාදනීයං භොජනීයං, පත‍්තමස‍්ස ආහර, භික‍්ඛං දස‍්සාමා”ති. සො තං පත‍්තං ආහරිත්‍වා ඛාදනීයභොජනීයස‍්ස පූරෙත්‍වා ථෙරස‍්ස හත්‍ථෙ පතිට‍්ඨපෙත්‍වා උභොපි පත්‍ථනං කරිංසු, “භන‍්තෙ, තුම‍්හෙහි දිට‍්ඨධම‍්මස‍්සෙව භාගිනො භවෙය්‍යාමා”ති. සොපි ථෙරො ඛීණාසවොව, තස‍්මා ඔලොකෙන‍්තො තෙසං පත්‍ථනාය සමිජ‍්ඣනභාවං ඤත්‍වා සිතං අකාසි. තං දිස‍්වා සා ඉත්‍ථී සාමිකං ආහ – “අම‍්හාකං, අය්‍යො, සිතං කරොති, එකො නටකාරකො භවිස‍්සතී”ති. සාමිකොපිස‍්සා “එවං භවිස‍්සති, භද‍්දෙ”ති වත්‍වා පක‍්කාමි. ඉදං තෙසං පුබ‍්බකම‍්මං. තෙ තත්‍ථ යාවතායුකං ඨත්‍වා දෙවලොකෙ නිබ‍්බත‍්තිත්‍වා තතො චවිත්‍වා සා ඉත්‍ථී නටගෙහෙ නිබ‍්බත‍්ති, පුරිසො සෙට‍්ඨිගෙහෙ. සො “එවං, භද‍්දෙ, භවිස‍්සතී”ති තස‍්සා පටිවචනස‍්ස දින‍්නත‍්තා නටෙහි සද‍්ධිං විචරි. ඛීණාසවත්‍ථෙරස‍්ස දින‍්නපිණ‍්ඩපාතං නිස‍්සාය අරහත‍්තං පාපුණි. සාපි නටධීතා “යා මෙ සාමිකස‍්ස ගති, මය‍්හම‍්පි සා එව ගතී”ති පබ‍්බජිත්‍වා අරහත‍්තෙ පතිට‍්ඨහීති.
පෙර කාශ්‍යප බුදුරදුන්ගේ ස්වර්ණ චෛත්‍යය කර වන විට බරණැසවාසී කුල පුත්‍රයෝ බොහෝ කෑයුතු බිදිය යුතු දෑ වාහනයකට දමා අත්කම් උදව් කරනෙමුයි චෛත්‍ය කරන තැනට යන්නේ අතර මග එක් තෙරනමක් පිඩුසිගා යාමට පිවිසෙන අයුරු දුටුවෝය. එක් කුල දුවක් තෙරුන් බලා ස්වාමියාට කීවේය. ස්වාමීනි ආර්යයන් වහන්සේ අප වෙත පිඩුසිගා වඩිති මේ රථයේද බොහෝ දේ ඇත පාත්‍රය ගෙනෙන්න භික්ෂාව දෙන්නෙමි. ඔහු පාත්‍රය රැගෙනවිත් ආහාර පුරවා තෙරුන් අත තබා දෙදෙනාම ප්‍රාර්ථනා කළහ. ස්වාමීනි ඔබවහන්සේට දීමෙන් මෙලොව දීම ප්‍රතිඵල ලබන්නෝ වෙමු. එම තෙරණුවෝද රහතන් වහන්සේ නමකි. එනිසා ඔවුන් දෙස බලා ඔවුන්ගේ පැතුම ඉටුවන බව දැන සිනහ පහළ කළහ. එය දැක එම ස්ත්‍රීය ස්වාමියාට කිවාය. අපේ ආර්යයන් වහන්සේ සිනාසෙති එතෙක් නටන්නෙත් (නළුවෙක්) වන්නේය. ස්වාමියා ද එසේම වන්නේයයි කියා පිටත්ව ගියහ. මේ ඔවුන්ගේ පුර්ව කුශල කර්මයයි. ඒ අය එහි දිවි ඇතිතෙක් සිට දෙලොව ඉපිද ඉන් චුතව එම ස්ත්‍රිය නළු ගෙදරක ඉපදුනි. පුරුෂයා සිටුගෙයක ඉපදුනි. ඇගේ ප්‍රතිවචන දීම නිසා නිළියන් සමග හැසිරුණි - ක්‍ෂීණාශ්‍රවයන්ට දුන් පිණ්ඩපාතය නිසා අරහත්වයට පත්විය. ඕ තොමෝද නිළි දියණියද මගේ ස්වාමියාගේ ස්වභාවයට මම ද පැමිණෙන්නෙමියි මෙහෙණි සස්නෙහි පැවිදි වී, අරහත්භාවයෙහි පිහිටියාය.
උග‍්ගසෙනවත්‍ථු ඡට‍්ඨං.