15. මහාමඞ‍්ගලජාතකවණ‍්ණනා 453 අට‍්ඨකථා

15. මහාමංගල ජාතකය (453)

කිංසු නරො යන මේ ගාථාව ශාස්තෲන් වහන්සේ ජේතවනයෙහි වාසය කරන සේක් මහාමංගල සූත්‍රය අරභයා දේශනා කළ සේක. රජගහනුවර කිසියම් කටයුත්තක් සඳහා නගර ශාලාවෙහි රැස්වූ මහජනයා මැද එක් පුරුෂයෙක් අද මට මඟුල් කටයුත්තක් ඇතැයි නැගිට ගියේය. අනිකෙක් ඔහුගේ වචනය අසා මොහු මඟුල යයි කියා ගියේය. මේ මංගල නම් කිමැයි කීය. අනිකෙක් කියනුයේ ශුභ වූ රූප දැකීම මංගල නම් වේ. ඇතැම් කෙනෙක් කල් ඇතිවම නැඟිට මුළුමනින්ම සුදු වූ ගොනෙකු බලයි. ගැබිණි වූ ස්ත්‍රියක් හෝ රෝහිත මසෙකු හෝ දියෙන් පිරි කලයක් හෝ වෙඬරු හෝ ගිතෙල් හෝ සුදු වස්ත්‍රයක් හෝ කිරිබත් හෝ බලයි. මෙයින් මත්තෙහි මංගලයක් නම් නැතැයි කීය. ඇතැම්හු ඔහු විසින් කියන ලද්දට සතුටු වූහ. අනිකෙක් මෙය මංගල නොවේ. ඇසූ ශුභ දෙයම මංගල නම් වේ. ඇතැම් කෙනෙක් කියන්නවුන්ගේ ‘පිරුණි’ යයි වචනය අසයි. වැඩේවායි වඩනු ලැබේවායි අසයි. අනුභව කරව, කව යි කියන්නවුන්ද අසයි. මින් මත්තෙහි මංගලයක් නම් නැතැයි කීය. ඇතැම්හු ඔහු විසින් කියන ලද මනාව කියන ලදැයි සතුටු වූහ. අනිකෙක් මෙය මංගල නම් නොවේ. ශුභ වූ දෙය නාසය-දිව-සිරුර යන ඉඳුරන්ගෙන් ස්පර්ශ කිරීමම මංගල නම් වේ. ඇතැම් කෙනෙක් කල් ඇතිවම නැගිට පොළොව ස්පර්ශ කරයි. කොළ පැහැති තණකොළද තෙතගොමද පිරිසිදු සළුවද රෝහිත මසුද රන්රිදීද බොජුනද ස්පර්ශ කරයි. මින් මත්තෙහි මංගල නම් වූවක් නැතැයි කීය. ඇතැම්හු ඔහු විසින් කියන ලද දෙයද මොනවට කියන ලදැයි සතුටු වූහ. මෙසේ දුටු දේ මංගල යයි කියන්නෝද, ඇසූ දේ මංගල යයි කියන්නෝද ස්පර්ශ කළ දේ මංගල යයි කියන්නෝදැයි තෙපිරිසක් වී ඔවුනොවුන් අවබෝධ කරවීමට නොහැකි වූහ. බූමාටු දෙවියෝ ආදී කොට බඹලොව දක්වා මංගලය නම් මෙයැයි ඇති අයුරින් නොදත්තාහුය.

ශක්‍රයා සිතීය. මේ මංගල ප්‍රශ්නය දෙවියන් සහිත ලෝකයෙහි භාග්‍යවතුන් වහන්සේගෙන් අනිකෙක් කියන්නට සමර්ථ වන්නේ නම් නැත. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත එළඹ ප්‍රශ්නයක් විමසන්නෙමි යි. හෙතෙම රාත්‍රී භාගයෙහි ශාස්තෲන් වහන්සේ වෙත එළඹ වැඳ ඇඳිලි බැඳ “බහූදෙවා මනුස්සාච” ආදී වශයෙන් ප්‍රශ්නයක් විචාළේය. ඉක්බිති ශාස්තෘන් වහන්සේ දොළොස් ගාථාවකින් අටතිසක් මංගල කරුණු වදාළ සේක. මංගල සූත්‍රය දේශනා කරන කල්හි කෙළ ලක්‍ෂයක් පමණ දෙවියෝ රහත් බවට පත්වූහ. සෝවාන් වූවන්ගේ ගණන් පිළිවෙලක් නම් නැත. ශක්‍රයා මංගලය අසා සිය වාසස්ථානයටම ගියේය. ශාස්තෲන් වහන්සේ විසින් මංගල කරුණු කී කල්හි දෙවියන් සහිත ලෝකයා මනාව දේශනාකරන ලදැයි සතුටු වීය. එකල්හි දම්සභා මණ්ඩපයෙහි තථාගතයන් වහන්සේගේ ගුණකථාව උපදවූහ. ඇවැත්නි, ශාස්තෲන් වහන්සේ අන්‍යයන්ට විෂය නොවූ මංගල ප්‍රශ්නය දෙවියන් සහිත ලෝකයාගේ සිත ගෙන කුකුස් සිඳුවා අහස් තලයෙහි සඳ නංවන්නාක් මෙන් වදාළ සේක. ඇවැත්නි, තථාගතයන් වහන්සේ මෙසේ මහා ප්‍රඥා ඇති සේක. බුදුරජු පැමිණ මහණෙනි, දැන් කවරනම් කථාවෙකින් හුන්නාහුදැයි විමසා මෙනම් වූවකැනැයි කී කල්හි මහණෙනි, දැන් සම්බුද්ධත්ත්‍වයට පත්වූ මගේ මංගල ප්‍රශ්න කීම පුදුමයක් නොවේ. ඒ මම බෝසත් චර්යාවෙහි හැසිරෙන්නේද දෙව්මිනිසුන්ගේ සැකය සිඳ මංගල ප්‍රශ්නය කීවෙමියි අතීත ප්‍රවෘත්තිය ගෙනහැර පෑවේය.

අතීතයෙහි බරණැස් නුවර බ්‍රහ්මදත්ත රජු රාජ්‍යය කරවන කල්හි බෝධිසත්ව තෙමේ එක් නියම්ගමක සම්පත්වලින් යුත් බමුණෙකුගේ කුලයෙහි උපන්නේය. ඔහුට රක්ඛිත කුමාරයා යයි නම් කළාහුය. ඔහු සුදුසු වයසට පැමිණියේ තක්‍ෂිලාවෙහිදී ඉගෙන ගන්නා ලද ශිල්ප ඇත්තේ කරන ලද බිරිඳක් සරණපාවා ගැනීම් ඇත්තේ මව්පියන් ඇවෑමෙන් රුවන් බැලීම කොට (සම්පත් බලා) සංවේගයට පත් සිත් ඇත්තේ මහදන් පවත්වා කාමයන් හැර හිමවත පෙදෙසෙහි පැවිදි වී ධ්‍යාන හා අභිඥාවන් උපදවා වන මුල් ගෙඩි ආහාර කර ඇත්තේ එක් පෙදෙසක වාසය කෙළේය. ක්‍රමයෙන් ඔහුගේ පිරිවර මහත් වීය. පන්සියයක් අතවැසියෝ වූහ. ඉක්බිති එක් දවසක් තාපසයෝ බෝධිසත්ත්‍වයන් වෙත එළඹ වැඳ ආචාර්යයන් වහන්ස, වැසි කාලයෙහි හිමාලයෙන් බැස ලුණු ඇඹුල් සෙවීම පිණිස ජනපද චාරිකාවෙහි යමු. මෙසේ අපගේ ශරීරයද ස්ථිර වූවක් වන්නේය. සක්මන් කිරීමද කළේ වන්නේ යයි කීවාහුය. ඔවුන්ට එසේ නම් තෙපි යව්. මම මෙහිම වසන්නෙමියි. කී කල්හි ඔහු වැඳ හිමවතින් බැස චාරිකාවෙහි හැසිරෙන්නාහු බරණැසට පැමිණ රජ උයනෙහි විසුවාහුය. ඔවුන්ට මහත් වූ සත්කාර සම්මාන වීය. ඉක්බිති එක් දවසක් බරණැස් නුවර නගර ශාලාවෙහි රැස් වූ මහජනයා අතර මංගල ප්‍රශ්නය උපන්නේය. සියල්ල වර්තමානයෙහි මෙන්ම දතයුතුයි.

එකල්හි මිනිසුන්ගේ සැක සිඳ මංගල ප්‍රශ්නය කියන්නට සමර්ථයෙකු නොදක්නා වූ මහජනයා උයනට ගොස් තවුස් සමූහයාගෙන් මංගල ප්‍රශ්නය විචාළේය. තවුසෝ රජු අමතා මහරජතුමනි, අපි මෙය කියන්නට නොහැකි වෙමු. අපගේ ආචාර්ය වූ මහා නුවණැති රක්ඛිත තාපසයා හිමාලයෙහි වසයි. ඔහු දෙවියන් සහිත ලෝකයාගේ සිත ගෙන මේ මංගල ප්‍රශ්නය කියන්නේ යැයි කීවාහුය. රජ ස්වාමීනි, හිමවත නම් දුර පිහිටියේය. දුකසේ යා යුතුය. අපි යාමට නොහැකි වන්නෙමු. මැනවි. තෙපිට ආචාර්යයන් වහන්සේගේ සමීපයට ගොස් ප්‍රශ්නය විමසා ඉගෙන නැවත අවුත් අපට කියව් යයි කීය. ඔවුහු මැනවයි පිළිගෙන ආචාර්යයන්ගේ සමීපයට ගොස් වැඳ කරන ලද පිළිසඳර ඇත්තාහු ආචාර්යයා විසින් රජුගේ දැහැමි බවද ජනපද චාරිත්‍රයන් පිළිබඳවද විමසූ කල්හි ඒ දිට්ඨමංගල ආදීන්ගේ උපත මුල පටන්ම කියා රජුගේ ඉල්ලීමෙන්ද තමාගේ ප්‍රශ්නය ඇසීම සඳහා ආ බවද පවසා මැනවි ස්වාමීනි, මංගල ප්‍රශ්නය අපට ප්‍රකටකොට කියව යයි ඉල්ලූහ. ඔවුන් අතුරෙන් වැඩිමහල් අතවැසියා ආචාර්යයන් විමසන්නේ පළමු ගාථාව කීවේය.

කිංසු නරො ජප්පමධිච්චකාලෙ - කංවා විජ්ජං කතමං වා සුතානං, සො මච්චො අස්මිඤ්ච පරඤ්ච ලොකෙ - කථං කරො සොත්‍ථා නෙන භුත්තො

එහි කාලෙ යනු අභිවාද්ධිය ප්‍රාර්ථනය කරන කාලයයි. විජ්ජං යනු වේදයයි. සුතානං යනු හික්මිය යුතු ධර්ම කොට්ඨාශයයි. අසමිං ච යනු මෙහි. ච යනු නිපාත මාත්‍රයකි. සොත්‍ථානෙන යනු සුවපත් බව ගෙනදෙන හෙයින් මංගලයෙන් මෙය කියන ලද්දේ වෙයි. ආචාර්යයෙනි, අභිවෘද්ධිය කැමති වන්නා වූ පුරුෂයා මංගල කාලයෙහි කවරක් නම් ජප කරන්නේ ත්‍රිවේදයන්ගෙන් කවර වේදයක් හෝ ශ්‍රැතයන් අතර කවර කවර ශ්‍රැති දේශනාවක් හෝ අධ්‍යයනය කර ඒ මිනිසා මෙලොවද පරලොවද කථං කරො මේ ජපකිරීම් ආදියෙහි කවරකින් කුමක් කවර කවර ක්‍රමයෙන් කරන්නේ මංගලයෙන් නිරපරාධී වූ අභිවෘද්ධියෙන් භුත්තො ආරක්‍ෂා කරන ලද්දේ වෙයිද දෙලොවට හිත වුව ගෙන සිටි මංගල කරුණ අපට කියවයි.

මෙසේ දෙටු අතවැසියා විසින් මංගල ප්‍රශ්නය විමසන ලද්දා වූ මහා සත්ත්ව තෙමේ දෙව් මිනිසුන්ගේ සැකය සිඳින්නේ මේ මේ දෙය මංගල යයි බුද්ධ ලීලාවෙන් යහපත කියනුයේ.

2. යම් පුද්ගලයෙකුට දෙවියෝ ද බ්‍රහ්මයෝ ද සියළු සර්පයෝ ද සියළු සත්ත්‍වයෝ ද මෛත්‍රී සිතින් නිතර පුදන ලද්දෝ වෙත්ද සත්ත්‍වයන් අතර එය මංගලයකැයි කීහ යි කීය.

එහි යස්ස යනු යම් පුද්ගලයෙකුට. දෙවා යනු බූමාටු දෙවියන් ආදීකොට සියළු කාමාවචර දෙවියෝ. පිතරො ච යනු ඉන් මත්තෙහි රූපාවචර බ්‍රහ්මයෝ. සිරිංසපා යනු දීර්ඝ ජාතිකයෝය. සබ්බභූතානි චාපී යනු කියන ලද්දවුනට අවශේස වූ සියළු භූතයෝ. මෙත්තාය නිචචං අපචිතානි හොන්ති යනු මේ සියළු සත්ත්‍වයෝ දසදිසාවන්හි පැතිරීම් වශයෙන් පැවති ධ්‍යානයන්ට පැමිණීම් වශයෙන් මෛත්‍රියෙන් පුදන ලද්දෝ බුහුමන් කරන ලද්දෝ. භූතෙසු වා යනු ඒ පුද්ගලයාට සියළු සත්ත්‍වයන් කෙරෙහි අභිවෘද්ධිය නිරතුරුව පැවතියේය. නිරපරාධී වූ යහපත කීය. මෛත්‍රියෙන් වාසය කරන්නා සියල්ලන්ටම ප්‍රිය වෙයි. අන්‍යයන්ගේ උපක්‍රමයෙන් කෝප කළ නොහැක්කේ වෙයි. මෙසේ ඔහු මේ මංගලයෙන් රක්නා ලද්දේ ගෝපනය කරන ලද්දේ වෙයි යි,

මහාසත්ත්‍ව තෙමේ පළමු මංගලය කියා දෙවැනි වූ ආදිය කියන්නේ.

3. යමෙක් සියළු ලෝකයා කෙරෙහි යටහත් පැවැත්මෙන් යුක්ත වේද වරදවා කියන්නා වූ ස්ත්‍රීන්ටද පුරුෂයන්ටද ළමයින්ටද ඉවසන්නේද අප්‍රිය වූ වචන නොකියන්නේද ඒ ඉවසීම මංගලයකැයි කීහ.

4. යමෙක් යහළුවන් කෙරෙහි උගත් ශිල්ප නිසා හෝ කුලය නිසා හෝ ධනය නිසා හෝ ජාතිය නිසා හෝ අවඥා නොකෙරේද? මනා නුවණැති හෙතෙම වැඩක් පැමිණි කල්හි යහළුවන් කෙරෙහි විචක්‍ෂණ බුද්ධියෙන් යුක්ත වේද එය මංගලයකැයි කීහ.

5. ඒකාන්තයෙන්ම බොරු නොකියන්නා වූ යම් කෙනෙකුට සත්පුරුෂ වූ විශ්වාසී වූ මිත්‍රයෝ වෙත්ද. යමෙක් මිත්‍රද්‍රෝහී නොවේද ධනය මිතුරන් අතර බෙදාදෙන සුළු වේද. එය මංගලයකැයි කීහ.

6. යම් කෙනෙකුගේ භාර්යාව සමවයස් ඇත්තී වේද.සමගි සම්පන්නද සැමියා අනුව පවතින්නීද දහමට කැමති වන්නීද දරුවන් වදන්නීද කුල සිරිතට අනුව පවතින්නීද සිල්වත්ද පතිව්‍රතා වන්නීද මෙය භාර්යාවන් අතර ඒකාන්තයෙන් මංගලයකැයි කීහ.

7. ජනපති වූ කීර්තිමත් රජු යම්කෙනෙකුගේ පිරිසිදු බවද එඩිතරකමද දනීද (මොහු) මට හිතවත්ය නොවෙනස්යයිද දනීද මෙය රජුන් පිළිබඳව මංගලයකැයි කීහ.

8. යමෙක් ශ්‍රද්ධා ඇත්තේ ප්‍රසන්න වූ සිත් ඇතිව, සතුටු සිතින් යුක්ත වූයේ කෑමද බීමද සුවඳවිලවුන්ද දෙයිද එය ඒකාන්තයෙන් සුගති පිළිබඳව මංගලයයි කීහ.

9. නුවණින් වැඩුනා වූ යහපත් පැවැත්මෙන් යුක්ත බහුශ්‍රැත වූ සිල්වත් තවුසෝ ආර්ය ධර්මයෙන් පවිත්‍ර වෙත්නම් එය රහතන් වහන්සේලා පිළිබඳ මංගලයයි කීහ.

යනුවෙන් මේ ගාථාවන් කීය.

එහි නිවාත වුත්ති යනු මොළොක් සිත් ඇති හෙයින් මුළු ලොවට යටහත් පැවතුම් ඇත්තේ වෙයි. ඛන්තා දුරුත්තානං යනු අනුන් විසින් කියන ලද නපුරු වචන ඉවසන්නේ වෙයි. අපපටිකූලවාදී යනු මට බැන්නේය. මට ගැසුවේ යයි එකට එක නොකරන්නේ අනුකූල වූයේම කියයි. අධිවාසනං යන මේ ඉවසීම ඒ මිනිසාට සොත්‍ථානං නිවැරදි වූ මංගල යයි පණ්ඩිතයෝ කියති.

සහාය මත්තෙ යනු යහළුවන් කෙරෙහි. හිතවත් බව ඇත්තන් කෙරෙහි. එහි එකට වැලි කෙළියෙහි යෙදුන හෙයින් යහළුවෝ නම් වෙත්. දහදොළොස් වසරක් එකට වාසය කරන ලද්දෝ සහාය මත්තා නම් වෙත්. ඒ සියල්ලන්ම මම ශිල්ප දන්නේ වෙමි. මොවුහු ශිල්ප නොදන්නෝ වෙති. මෙසේ ශිල්ප නිසා හෝ, මම උසස් කුල ඇත්තෙමි. මොවුහු උසස් කුල ඇත්තෝ නොවෙතියි මෙසේ කුලසම්පත්ති සංඛ්‍යාත කුලය නිසා හෝ, මම ධනවත් වෙමි. මොවුහු දුප්පත්හු වෙති යි මෙසේ ධනය නිසා හෝ මම උසස් ජාති ඇත්තෙමි. මොවුහු පහත් ජාති ඇත්තෝය යි මෙසේ ජාතිය නිසා හෝ අවඥා නොකෙරේ. රුචිපඤ්ඤෝ යනු යහපත් නුවණ ඇත්තේ සුන්‍දර වූ නුවණ ඇත්තේ. අත්‍ථකාලෙ යනු කිසියම් අත්‍ථස්ස කරුණක් උපන් කල්හි. මුතීමා යනු ඒ ඒ කරුණ පිරිසිඳ විමසීමෙහි සමත් නිසා බුද්ධිමත් වී ඔවුහු යහළුවන් අවඥාවට ලක් නොකරති. සහායෙසු යනු ඔහුට ඒ අවඥා නොකිරීම යහළුවන් කෙරෙහි මංගල නමැයි පෙර පඬුවෝ කීහ. හෙතෙම ඒ නිවරද වූ මංගලය කරණ කොට මෙලොවද පරලොවද ආරක්‍ෂා වූයේ වෙයි. එහි පණ්ඩිත වූ යහළුවන් නිසා සැපවත් වූ බව කුස නාළික ජාතකයෙන් කිවයුතුය.

සන්තො යනු පණ්ඩිතයෝ සත්පුරුෂයෝ යමෙකුට මිත්‍රයෝ වෙත්ද සංවිස්සත්‍ථා යනු ගෙට පිවිස කැමති කැමති දේ ගැනීම් වශයෙන් විශ්වාසයට පැමිණියාහු. අවිසංවාදකස්ස යනු බොරු නොකියන සුළු. නමිත්තදුභී යනු මිත්‍රද්‍රෝහී නොවෙයි. සංවිභාගී ධනෙන යනු තමාගේ ධනයෙන් මිත්‍රයන්ට බෙදා දීම කරයි. මිත්තෙසු යනු මිත්‍රයන් නිසා ලද යුතු දේ ඔහුට මිත්‍රයන් අතර මංගල නම් වේ. හෙතෙම මෙවැනි මිත්‍රයන් විසින් රක්නා ලද්දේ සැපතට පැමිණේ. එහි මිතුරන් නිසා සුවපත් වූ බව මහා කුක්කුස ජාතක ආදියෙන් කිව යුතුය.

තුල්‍යවයා යනු සමාන වයස් ඇති. සමග්ගා යනු වෙන්ව නොවසන අනුබ්බතා යනු අනුව පවතින. ධම්මකාමා යනු ත්‍රිවිධ සුචරිත ධර්මයන් කැමති වෙයි. පජාතා යනු දරුවන් වදන. වඳ නොවූ දාරෙසු යනු මේ ගුණයන්ගෙන් යුත් ස්ත්‍රිය ගෙහි වසන කල්හි සැමියාට සැපයක් වේ යයි පණ්ඩිතයෝ කියති. එහි සිල්වත් ස්ත්‍රිය නිසා සැපවත් වීම මණිචොර-සම්බුලා-ඛණ්ඩපාල ජාතකයන්ගෙන් කිවයුතුය.

සොචෙය්‍යං යනු පිරිසිදු බව. අපදවජ්ජතා යනු නොවෙනස්වන බවෙන්. මෙතෙම මා සමග බිඳී වෙනසක් වන්නේය යි මෙසේ දෙයාකාරයක් නොවන බව දනී. සුහුදයං මමං යනු මෙතෙම මට හිතවත් යයි යමක් දනිද රාජසු වෙ යනු මෙසේ රජුන් පිළිබඳව සේවකයන්ගේ මංගලය නම් වේ යයි පණ්ඩිතයෝ කියත්. දදානි සද්ධො යනු කර්මයද විපාකයද අදහා දෙයි. සග්ගෙසු වෙ යනු මෙසේ සුගතියෙහි දෙව්ලොව යහපත නිදොස් වූ මංගල යයි පණ්ඩිතයෝ කියත්. එය පේතවත්‍ථු. විමාන වත්‍ථූන්ගෙන් විස්තර කර කිවයුතුයි.

පුනන්ති වුද්ධා යනු යම් පුද්ගලයෙකු ගැන ඤාණයෙන් වැඩිහිටියෝ ආර්ය ධර්මයෙන් යහපත් ධර්මයෙන් සතුටට පත් වෙත්ද, පිරිසිදු බවට පත්වෙත්ද, සමචරියා යනු යහපත් ප්‍රතිපත්තියයි. බහුස්සුතා යනු අවබෝධයෙන් බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති. ඉසයෙ තවුස් සමූහයා. සීලවන්තො. උසස් සීලයෙන් යුක්ත වූවාහු. අරහන්ත මජ්ක්‍ධෙ රහතුන් මැද ලද යුතු යහපතැයි පණ්ඩිතයෝ කියත්. රහත්හු මා විසින් අවබෝධ කරන ලද මාර්ගය කියා පිළියෙල කරන්නාහු සතුටු කරවන පුද්ගලයා උසස් ධර්මයෙන් පිරිසිදු කරත්ද ඔහුද රහත් කෙනෙක්ම වෙයි.

මෙසේ මහා සත්ත්‍වයෝ සුදුසු වූ දේශනාවෙන් කුළු ගන්වන්නේ ගාථා අටකින් මංගලයන් කියා ඒ මංගලයන්ටම ස්තුති කරන්නේ අවසාන ගාථාව කීය.

10. නුවණැත්තන් විසින් පසසන ලද සැප ගෙනදෙන්නා වූ මේවා ලොව මංගලයෝ වෙති. නුවණැති මිනිසා ඒවා සේවනය කරන්නේ ය. මංගලයන්ගෙන් තොර කිසිදු සත්‍යයක් නැත.

එහි මංගලෙ යනු ඒ දිට්ඨ-සුත-මුත වශයෙන් කොටස් වූ මංගල කරුණු අතර කිසි එක් මංගලයක් හෝ සත්‍ය නොවේ. නිර්වාණයම එකම පරම සත්‍යයයි.

තවුසෝ ඒ මංගල කරුණු අසා සත් අට දවසක් ඇවෑමෙන් ආචාර්යයන් විමසා එහිම ගියාහුය. රජ ඔවුන් සමීපයට ගොස් විචාළේය. ඔවුහු ඒ රජුට ආචාර්යවරයා විසින් කියන ලද පරිදිම මංගල ප්‍රශ්නය කියා හිමවතට ගියෝය. එතැන් පටන් ලොව මංගල කරුණු ප්‍රකට වීය. මංගලයන්හි පිහිටා මළ මළ අය දෙව්ලොව පිරවූහ. බෝධිසත්ත්ව තෙමේ බ්‍රහ්ම විහරණයන් වඩා තවුස් සමූහයා ගෙන බඹලොව උපන්නේය.

ශාස්තෲන් වහන්සේ මේ ධර්මදේශනාව ගෙනහැර දක්වා මහණෙනි, දැන් පමණක් නොවේ. මම පෙරද මංගල ප්‍රශ්න කීවෙමියි කියා ජාතකය ගලපා වදාළ සේක. එකල්හි තවුස් සමූහයා බුද්ධපිරිස වීය. මංගල ප්‍රශ්නය විමසූ ප්‍රධාන අතවැසියා සැරියුත් තෙර විය. ආචාර්යවරයා මම ම වීමි යයි වදාළහ.