422. එකදූස‍්සදායකත්‍ථෙරාපදානං
422. එකදූස‍්සදායකත්‍ථෙරාපදානං
422. ඒකදුස්සදායක ස්ථවිරාවදානය
4476. නගරෙ හංසවතියා අහොසිං තිණහාරකො, තිණහාරෙන ජීවාමි තෙන පොසෙමි දාරකෙ.
4476. මම හංසවතී නගරයෙහි තෘණහාරකයෙක් - තණවෙළෙඳෙක් වීමි. තෘණ විකිණිමෙන් ජීවත් වෙමි. එයින් අඹුදරුවන් පෝෂණය කරමි.
4477. පදුමුත‍්තරො නාම ජිනො සබ‍්බධම‍්මානපාරගූ, තමන්‍ධකාරං නාසෙත්‍වා උප‍්පජ‍්ජි ලොකනායකො.
4477. සර්‍වධර්‍මයන්ගේ පරතෙරට ගිය ලෝකනායක වූ පදුමුත්තර නම් බුදුරජ තෙම මෝහාන්‍ධකාරය නසා ලොව පහළ විය.
4478. සකෙ ඝරෙ නිසීදිත්‍වා එවං චිත‍්තෙසි තාවදෙ, බුද‍්ධො ලොකෙ සමුප‍්පන‍්නො දෙය්‍යධම‍්මො න විජ‍්ජති.
4478. එකෙණෙහි (මම) ස්වකීය ගෘහයෙහි මෙසේ සිතීමි: බුදුරජතෙමේ ලොව පහළ විය. දෙය්‍යධර්‍මයක් (=දියයුතු දෙයක්) නැත.
4479. ඉදං මෙ සාටකං එකං නත්‍ථි මෙ කොචි දායකො, දුක‍්ඛො නිරයසම‍්ඵස‍්සො රොපයිස‍්සාමි දක‍්ඛිණං.
4479. මේ මාගේ එක ම සාටක (=වස්ත්‍ර) ය යි. මට අනෙක් දෙන කෙනෙක් ද නැත. නිරයස්පර්‍ශය (=නිරයෙහි දැවීම) දුකය. දක්‍ෂිණාවක් (=දානමය පුණ්‍යබීජයක්) රෝපණය කරන්නෙමි යි.
4480. එවාහං චින‍්තයිත්‍වාන සකං චිත‍්තං පසාදයිං, එකං දුස‍්සං ගහෙත්‍වාන බුද‍්ධසෙට‍්ඨස‍්සදාසහං.
4480. මම මෙසේ සිතා සිය සිත පැහැද වීමි. මම එක ම වස්ත්‍රය ගෙණ බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේට දුනිමි.
4481. එකදුස‍්සං දදිත්‍වාන උක‍්කුට‍්ඨිං සම‍්පවත‍්තයිං, යදි බුද‍්ධො ත්‍වං වීර තාරෙහි මං මහාමුනි.
4481. එක ම වස්ත්‍රය දී ප්‍රීතිඝෝෂා පැවැත් වීමි. “මහාමුනීන් වහන්ස, වීරයන් වහන්ස, ඉදින් ඔබ බුදුවරයෙක් නම් මා (සසරසයුරින්) එතෙර කරණු මැනව.”
4482. පදුමුත‍්තරො ලොකවිදූ ආහුතීනං පටිග‍්ගහො, මම දානං පකිත‍්තෙන‍්තො අකා මෙ අනුමොදනං:
4482. ලෝකයාගේ පූජාවන් පිළිගන්නා වූ පදුමුත්තර බුදුරජ තෙමේ මාගේ දානය පසසන්නේ මට අනුමෝදනා කෙළේ ය:
4483. “ඉමිනා එකදුස‍්සෙන චෙතනාපණිධීහි ච, කප‍්පසතසහස‍්සානි විනිපාතං න ගච‍්ඡසි.
4483. “මේ එක ම වස්ත්‍රදානය හේතු කොට ගෙණ ද, චිත්තප්‍රණිධීන් හේතුකොට ගෙණ ද, කල්පලක්‍ෂයක් (ඔබ) දුගතියකට නොයේ.
4484. ඡත‍්තිංසක‍්ඛත‍්තුං දෙවින්‍දො දෙවරජ‍්ජං කරිස‍්සසි, තෙත‍්තිංසක‍්ඛත‍්තුං රාජා ච චක‍්කවත‍්තී භවිස‍්සසි.
4484. සතිස් වරක් දේවේන්‍ද්‍ර ව දිව්‍යරාජ්‍යය කරන්නෙහි ය. තෙතිස් වරක් සක්විතිරජ වන්නෙහි ය.
4485. පදෙසරජ‍්ජං විපුලං ගණනාතො අසඞ‍්ඛියං, දෙවලොකෙ මනුස‍්සෙ වා සංසරන‍්තො තුවං භවෙ.
4485. (ලබන) මහත් වූ ප්‍රදේශරාජ්‍යය ගණනින් ගිණිය නො හෙයි. ඔබ දෙව්ලොව හෝ මිනිස්ලොව හෝ භවයෙහි සැරිසරනේ ය.
4486. රූපවා ගුණසම‍්පන‍්නො අනවක‍්කන‍්තදෙහවා, අක‍්ඛොභං අමිතං දුස‍්සං ලභිස‍්සසි යදිච‍්ඡකං.”
4486. රූමත් වූයේ ගුණවත් වූයේ අනුන් විසින් මැඩ පැවැත්විය නො හැකි දේහයක් ඇත්තේ කැමැති පරිදි නිසල වූ අපමණ වූ වස්ත්‍ර ලබන්නෙහි ය.”
4487. ඉදං වත්‍වාන සම‍්බුද‍්ධො ජලජුත‍්තමනායකො, නභං අබ‍්භුග‍්ගමී ධීරො හංසරාජා’ව අම‍්බරෙ.
4487. ප්‍රාඥ වූ පදුමුත්තර නම් වූ බුදුරජ තෙම මෙය වදාරා අහසෙහි (යන) හස්රදකු මෙන් අහසට නැංගේ ය.
4488. යං යං යොනුපපජ‍්ජාමි දෙවත‍්තං අථ මානුසං, භොගෙ මෙ ඌනතා නත්‍ථි එකදුස‍්සස‍්සිදං ඵලං.
4488. දිව්‍ය වූ මනුෂ්‍ය වූ හෝ යම් යම් යෝනියක උපදිම් ද, මාගේ භෝගසම්පත්තියෙහි අඩුබවෙක් නැත. එක ම වස්ත්‍රදානයාගේ ඒ විපාක යි.
4489. පදුද‍්ධාරෙ පදුද‍්ධාරෙ දුස‍්සං නිබ‍්බත‍්තතෙ මම, හෙට‍්ඨා දුස‍්සම‍්හි තිට‍්ඨාමි උපරිච‍්ඡදනං මම.
4489. පියවරක් පියවරක් පාසා මට වස්ත්‍ර උපදී. වස්ත්‍ර යට සිටිමි. මට උඩුවියනක් වේ.
4490. චක‍්කවාළමුපාදාය සකානනං සපබ‍්බතං, ඉච‍්ඡමානො චහං අජ‍්ජ දුස‍්සෙහච‍්ඡාදයෙය්‍ය තං.
4490. මම අද කැමැති වන්නෙම් නම් සක්වළගල පටන් කොට වනයක් සහිත පර්‍වතයන් සහිත ඒ හැම තැන වස්ත්‍රයෙන් වසන්නෙමි.
4491. තෙනෙව එකදුස‍්සෙන සංසරන‍්තො භවාභවෙ, සුවණ‍්ණවණ‍්ණො හුත්‍වාන සංසරාමි භවාභවෙ.
4491. ඒ එක ම වස්ත්‍රදානය හේතු කොට ගෙණ කුදුමහත් භවයන්හි සැරිසරන්නෙම් ස්වර්‍ණවර්‍ණ ව සැරිසරමි.
4492. විපාකං එකදුස‍්සස‍්ස නාජ‍්ඣගං කත්‍ථචික‍්ඛයං, අයං මෙ අන‍්තිමා ජාති විපච‍්චති ඉධාපි මෙ.
4492. එක ම වස්ත්‍රදානයාගේ විපාකය කිසිතැනෙක්හි ක්‍ෂයට නො පැමිණියේ ය. මේ මාගේ අන්තිම ජාතිය යි. මෙහි ද මට (එය) විපාක දෙයි.
4493. සතසහස‍්සෙ ඉතො කප‍්පෙ යං දුස‍්සමදදිං තදා, දුග‍්ගතිං නාභිජානාමි එකදුස‍්සස‍්සිදං ඵලං.
4493. එකල්හි මෙයින් ලක්‍ෂයක් වන කපෙහි යම් වස්ත්‍රයක් දුනිම් ද (ඒ හේතුවෙන්) දුගතියක් නො දනිමි. එක ම වස්ත්‍රදානයාගේ මේ විපාක යි.
4494. කිලෙසා ඣාපිතා මය‍්හං භවා සබ‍්බෙ සමූහතා, නාගො’ව බන්‍ධනං ඡෙත්‍වා විහරාමි අනාසවො.
4494. මා විසින් ක්ලේශයෝ දවන ලදහ. සියලු භවයෝ නසන ලදහ. ඇත්රජකුමෙන් බැඳුම් සිඳ ආස්‍රව රහිතව වෙසෙමි.
4495. ස‍්වාගතං වත මෙ ආසි බුද‍්ධසෙට‍්ඨස‍්ස සන‍්තිකෙ, තිස‍්සො විජ‍්ජා අනුප‍්පත‍්තා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
4495. බුදුරජානන් වහන්සේ වෙත පැමිණීම මට ඒකාන්තයෙන් යහපත් විය. ත්‍රිවිද්‍යාවෝ අනුප්‍රාප්තයහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
4496. පටිසම‍්භිදා චතස‍්සො විමොක‍්ඛා’පි ච අට‍්ඨිමෙ, ඡළභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකතා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
4496. සිවුපිළිසැඹියාවෝ ද, අෂ්ටවිමෝක්‍ෂයෝ ද, ෂඩභිඥාවෝ ද, සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා එකදුස‍්සදායකො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් ඒකදුස්සදායක ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේකි.
එකදුස‍්සදායකත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං දුතියං.
ඒකදුස්සදායක ස්ථවිරාවදානය දෙවැනි යී.