482. බුද‍්ධසඤ‍්ඤකත්‍ථෙරාපදානං
482. බුද‍්ධසඤ‍්ඤකත්‍ථෙරාපදානං
482. බුද්ධසඤ්ඤක ස්ථවිරාවදානය
5039. අජ‍්ඣායකො මන‍්තධරො තිණ‍්ණං වෙදානපාරගූ, ලක‍්ඛණෙ ඉතිහාසෙ ච සනිඝණ‍්ඩුසකෙටුභෙ.
5039. (මම) ලක්‍ෂණශාස්ත්‍රයෙහි ද ඉතිහාසයෙහි ද නිඝණ්ඩු සහිත වූ කවීන්ට හිත ක්‍රියාකල්පවිකල්පසංඛ්‍යාත කෙටුභශාස්ත්‍රයෙහි ද ත්‍රිවේදයෙහි ද පරතෙරට ගිය මන්ත්‍ර හදාරන්නා වූ මන්ත්‍රධරයෙක් වීමි.
5040. නදීසොතපටිභාගා සිස‍්සා ආයන‍්ති මෙ තදා, තෙසාහං මන‍්තෙ වාචෙමි රත‍්තින්‍දිවමතන්‍දිතො.
5040. එ කල්හි ගඟසැඩවතුරු මෙන් ශිෂ්‍යයෝ මා වෙත එති. දිවාරෑ දෙක්හි අනලස් වූයෙම් ඔවුනට මම මන්ත්‍ර හදාරවමි.
5041. සිද‍්ධත්‍ථො නාම සම‍්බුද‍්ධො ලොකෙ උප‍්පජ‍්ජි තාවදෙ, තමන්‍ධකාරං නාසෙත්‍වා ඤාණාලොකං පවත‍්තයී.
5041. එ කල්හි සිද්ධාර්‍ත්‍ථ නම් සම්බුදු රජ තෙමේ ලොව පහළ විය. (මෝහ නමැති) ගනඳුර නසා ඥානාලෝකය පැවැත්වී ය.
5042. මම අඤ‍්ඤතරො සිස‍්සො සිස‍්සානං සො කථෙසි මෙ, සුත්‍වාන තෙ එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං මමං තදා.
5042. මාගේ එක්තරා ශිෂ්‍යයෙක් විය. හෙ තෙමේ මාගේ සෙසු සිසුනට මෙය කීය. එ කල්හි ඔහු මෙය අසා මට සැළ කළාහු ය.
5043. “බුද‍්ධො ලොකෙ සමුප‍්පන‍්නො සබ‍්බඤ‍්ඤූ ලොකනායකො, තස‍්සානුවත‍්තති ජනො ලාභො අම‍්හං න හෙස‍්සති.”
5043. “සර්‍වඥ වූ ලෝකනායක වූ බුදුරජ තෙමේ ලොව පහළ විය. ජන තෙමේ උන්වහන්සේට අනුවර්‍තනය වේ. අපට ලාභයෙක් නො වන්නේය. (කියා යි.)
5044. අධිච‍්චුප‍්පත‍්තිකා බුද‍්ධා චක‍්ඛුමන‍්තො මහායසා, යන‍්නූනාහං බුද‍්ධසෙට‍්ඨං පස‍්සෙය්‍යං ලොකනායකං.
5044. මහත් යශස් ඇති පසැස් ඇත්තා වූ බුදුවරයෝ (දිව්‍යබ්‍රහ්මාදී කිසිවකුන්ගේ උපදේශහේතු විරහිත ව) ලොව පහළවන්නෝ වෙති. මම ලෝකනායක වූ බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේ දකින්නෙම් නම් ඉතා යෙහෙකැයි (සිතීමි)
5045. අජිනං මෙ ගහෙත්‍වාන වාකචීරං කමණ‍්ඩලුං, අස‍්සමා අභිනික‍්ඛම‍්ම සිස‍්සෙ ආමන‍්තයිං අහං.
5045. සිතා මාගේ අඳුන්දිවිසම ද වැහැරි සිවුර ද, කමඬලාව (-පැන්කෙණ්ඩිය) ද ගෙණ අසපුවෙන් නික්ම මම සිසුන් ඇමතීමි.
5046. “ඔදුම‍්බරිකපුප‍්ඵංව චන්‍දම‍්හි සසකං යථා, වායසානං යථා ඛීරං දුල‍්ලභා ලොකනායකා
5046. “දිඹුල් මල් මෙන් ද, සඳෙහි සාවා මෙන් ද, කපුටන්ගේ කිරි මෙන් ද, බුදුවරයෝ දුර්‍ලභයහ.
5047. බුද‍්ධො ලොකම‍්හි උප‍්පන‍්නො මනුස‍්සත‍්තම‍්පි දුල‍්ලභං, උභොසු විජ‍්ජමානෙසු සවණං ච සුදුල‍්ලභං.
5047. බුදුරජ තෙමේ ලොව උපන්නේ ය මිනිසත් බව ද දුබල ය. මේ (බුද්ධෝත්පාදය-මිනිසත්බව) දෙක ම ඇති කල්හි සද්ධර්‍ම ශ්‍රවණය අතිශයින් දුර්‍ලභ ය.
5048. බුද‍්ධො ලොකෙ සමුප‍්පන‍්නො චක‍්ඛුං ලච‍්ඡාම නො භවං, එථ සබ‍්බෙ ගමිස‍්සාම සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධසන‍්තිකං.”
5048. බුදුරජ තෙමේ ලොව උපන්නේ ය. පින්වතුනි, අපගේ (දහම්) ඇස ලබමු. එවු, සියල්ලෝ ම සම්බුදුරජුන්ගේ සමීපයට යන්නෙමු”.
5049. කමණ‍්ඩලුධරා සබ‍්බෙ ඛරාජිනනිවාසිනො, තෙ ජටාභාරභරිතා නික‍්ඛමුං විපිනා තදා.
5049. එ කල්හි සියල්ලෝ කමඬලා (-පැන්කෙණ්ඩිය) දරන්නාහු කුර සහිත අඳුන්දිවිසම් හැන්දාහු දළමඬුලු බරින් බර වූවාහු වනයෙන් නික්මුනාහු ය.
5050. යුගමත‍්තං පෙක‍්ඛමානා උත‍්තමත්‍ථගවෙසිනො, ආසතිදොසරහිතා අසම‍්හීතාව කෙසරී.
5050. වියදඬු පමණ දුර බලන්නාහු උත්තමාර්‍ත්‍ථය වූ නිවණ සොයන්නාහු ඇලුම්දොස් නැත්තාහු නිර්‍භය කේශරසිංහයන් වැනි වූවාහු-
5051. අප‍්පකිච‍්ඡා අලොලුප‍්පා නිපකා සන‍්තවුත‍්තිනො, උඤ‍්ඡාය චරමානා තෙ බුද‍්ධසෙට‍්ඨං උපාගමුං.
5051. ස්වල්පකෘත්‍ය ඇත්තාහු ලොල් නො වූවාහු ප්‍රඥා ඇත්තාහු සන්හුන් පැවතුම් ඇත්තාහු පිණ්ඩචරියාවෙහි හැසිරෙන්නාහු ඔහු බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේගේ සමීපයට එළඹියාහු ය.
5052. දියඩ‍්ඪයොජනෙ සෙසෙ ව්‍යාධි මෙ උපපජ‍්ජථ, බුද‍්ධසෙට‍්ඨං සරිත්‍වාන තත්‍ථ කාලකතො අහං.
5052. (එසේ එළඹෙන කල්හි) යොදුන් එකහමාරක් ශේෂව ඇති කල්හි මට ව්‍යාධියක් උපන්නේ ය. බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන් වහන්සේ සිහිපත් කොට එහි දී මම කලුරිය කෙළෙම් වෙමි.
5053. චතුනවුතෙ ඉතො කප‍්පෙ යං සඤ‍්ඤමලභිං තදා, දුග‍්ගතිං නාභිජානාමි බුද‍්ධසඤ‍්ඤායිදං ඵලං.
5053. මෙයින් සිවුඅනූ වන කපෙහි වූ එ කල්හි යම් බුද්ධසංඥාවක් (බුදුන් පිළිබඳ හැඟීමක්) ලැබූයෙම් ද, (ඒ හේතුවෙන්) දුගතියක් නො දනිමි. බුද්ධසංඥාවෙහි මේ විපාක යි.
5054. කිලෙසා ඣාපිතා මය‍්හං භවා සබ‍්බෙ සමූහතා, නාගො’ව බන්‍ධනං ඡෙත්‍වා විහරාමි අනාසවො.
5054. මා විසින් ක්ලේශයෝ දවන ලදහ. සියලු භවයෝ නසන ලදහ. ඇත්රජකු මෙන් බැඳුම් සිඳ ආස්‍රවරහිතව වෙසෙමි.
5055. ස‍්වාගතං වත මෙ ආසි බුද‍්ධසෙට‍්ඨස‍්ස සන‍්තිකෙ, තිස‍්සො විජ‍්ජා අනුප‍්පත‍්තා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
5055. බුදුරජානන් වහන්සේ වෙත පැමිණීම මට ඒකාන්තයෙන් යහපත් විය. ත්‍රිවිද්‍යාවෝ අනුප්‍රාප්තයහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
5056. පටිසම‍්භිදා චතස‍්සො ච විමොක‍්ඛාපි ච අට‍්ඨිමෙ, ඡළභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකතා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
5056. සිවුපිළිසැඹියාවෝ ද අෂ්ටවිමෝක්‍ෂයෝ ද ෂඩභිඥාවෝ ද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදි.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා බුද‍්ධසඤ‍්ඤකො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් බුද්ධසඤ්ඤක ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේකි.
බුද‍්ධසඤ‍්ඤකත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං දුතියං.
බුද්ධසඤ්ඤක ස්ථවිරාවදානය දෙවැනි යි.