484. ඤාණත්‍ථවිකත්‍ථෙරාපදානං
484. ඤාණත්‍ථවිකත්‍ථෙරාපදානං
484. ඤාණත්‍ථවික ස්ථවිරාවදානය
5076. දක‍්ඛිණෙ හිමවන‍්තස‍්ස සුකතො අස‍්සමො මම, උත‍්තමත්‍ථං ගවෙසන‍්තො වසාමි විපිනෙ තදා.
5076. හිමවතට දකුණෙහි මැනවින් කරණ ලද මගේ අසපුවෙක් විය. එකල්හි මම උත්තමාර්‍ත්‍ථය සොයනෙම් වනයෙහි වෙසෙමි.
5077. ලාභාලාභෙන සන‍්තුට‍්ඨො මූලෙන ච ඵලෙන ච, අන්‍වෙසන‍්තො ආචරියං වසාමි එකකො අහං.
5077. ලාභ අලාභ දෙකින් ද මූලයෙන් ද ඵලයෙන් ද තුටුවූයෙම් මම ආචාර්‍ය්‍යයකු සොයමින් හුදකාලාව ම වෙසෙමි.
5078. සුමෙධො නාම සම‍්බුද‍්ධො ලොකෙ උප‍්පජ‍්ජි තාවදෙ, චතුසච‍්චං පකාසෙති උද‍්ධරන‍්තො මහාජනං.
5078. එකල්හි සුමේධ නම් සම්බුදුරජ තෙම ලොව පහළ විය. මහජනයා සසරින් ගොඩ ලමින් චතුස්සත්‍යය ප්‍රකාශ කෙරෙයි.
5079. නාහං සුණොමි සම‍්බුද‍්ධං නපි මෙ කොචි භාසති, අට‍්ඨවස‍්සෙ අතික‍්කන‍්තෙ අස‍්සොසිං ලොකනායකං.
5079. (මෙතෙක් කල්) මම සම්බුදුරජුන් ගැණ නො අසමි. කිසිවෙක් මට (එය) නො කියයි. අටවසක් ඉක්ම ගිය කල්හි බුදුරජුන් ගැණ ඇසීමි.
5080. අග‍්ගිදාරුං නීහරිත්‍වා සම‍්මජ‍්ජිත්‍වාන අස‍්සමං, ඛාරිභාරං ගහෙත්‍වාන නික‍්ඛමිං විපිනා අහං.
5080. මම ගිනි දර බැහැර කොට අසපුව හැමද පිරිකරකද ගෙණ වනයෙන් නික්ම ගියෙමි.
5081. එකරත‍්තිං වසන‍්තොහං ගාමෙසු නිගමෙසු ච, අනුපුබ‍්බෙන චන්‍දවතිං තදාහං උපසඞ‍්කමිං.
5081. එකල්හි මම ගම්හි නියම්ගම්හි එක් රැයක් වෙසෙමින් පිළිවෙළින් චන්‍ද්‍රවතී ගඟ වෙත එළඹියෙමි.
5082. භගවා තම‍්හි සමයෙ සුමෙධො ලොකනායකො, උද‍්ධරන‍්තො බහූ සත‍්තෙ දෙසෙති අමතං පදං.
5082. එසමයෙහි භාග්‍යවත් වූ සුමේධ නම් බුදුරජ තෙම බොහෝ සත්ත්‍වයන් (සසරින්) ගොඩලමින් අමෘතපදය (නිවන) දෙසයි.
5083. ජනකායමතික‍්කම‍්ම වන්‍දිත්‍වා ජිනසාගරං, එකංසං අජිනං කත්‍වා සන්‍ථවිං ලොකනායකං:
5083. ජනසමූහයා ඉක්මවා ගොස් ගුණසයුරක් වූ ජිනේන්‍ද්‍රයන් වැඳ අඳුන් දිවිසම එකස් කොට ගෙන බුදුරදුන්ට ස්තුති කෙළෙමි.
5084. “තුවං සත්‍ථා ච කෙතු ච ධජො යූපො ච පාණිනං, පරායණො පතිට‍්ඨා ච දීපො ච දිපදුත‍්තමො.
5084. “ද්විපදෝත්තම වූ මුබ වහන්සේ සත්ත්‍වයනට ශාස්තෘ ද කේතුව ද ධ්වජය ද යාගස්තම්භය ද පරායණය ද ප්‍රතිෂ්ඨාව ද ප්‍රදීපය ද වෙති.
(එකවීසතිමො භාණවාරො.)
(එක්විසිවැනි බණවර යි.)
5085. නෙපුඤ‍්ඤො දස‍්සනෙ වීරො තාරෙසි ජනතං තුවං, නත්‍ථඤ‍්ඤො තාරකො ලොකෙ තවුත‍්තරිතරො මුනෙ.
5085. චතුරාර්‍ය්‍යසත්‍ය දර්‍ශනයෙහි නිපුණ බව ඇති වීර වු මුබ ජනසමූහයා සසරින් තැරැවූ ය. මුනීන් වහන්ස, ලෙව්හි මුබවහන්සේට වඩා උසස් අනෙක් තරවන්නෙක් නැත.
5086. සක‍්කා භවෙ කුසග‍්ගෙන පමෙතුං සාගරුත‍්තමො, නත්‍ථෙව තව සබ‍්බඤ‍්ඤූ ඤාණං සක‍්කා පමෙතවෙ.
5086. ඒකාන්තයෙන් මහසයුර කුස තණ අගින් පමණ කරන්නට හැකිවන්නේ ය. එහෙත් ඔබවහන්සේගේ සර්‍වඥාතාඥානය ප්‍රමාණ කරන්නට නො හැක්කේ ම ය.
5087. තුලාමණ‍්ඩලෙ ඨපෙත්‍වාන මහිං සක‍්කා ධරෙතවෙ, නත්‍වෙව තව පඤ‍්ඤාය පමාණං අත්‍ථි චක‍්ඛුම.
5087. පසැස් ඇත්තානන් වහන්ස, තරාදියෙහි තබා පොළොව දැරීමට (කිරාබැලීමට) හැකිවන්නේ ය. එහෙත් මුබ වහන්සේගේ ප්‍රඥාවෙහි ප්‍රමාණයක් නැත්තේ ම ය.
5088. ආකාසො මිනිතුං සක‍්කා රජ‍්ජුයා අඞ‍්ගුලෙන වා, නත්‍වෙව තව සබ‍්බඤ‍්ඤූ සීලං සක‍්කා පමෙතවෙ.
5088. අහස රැහැණින් හෝ අඟුලින් මැනීමට හැකිවන්නේ ය. සර්‍වඥයන්වහන්ස, මුබවහන්සේගේ සීලය පමණ කරන්නට නො හැක්කේ ම ය.
5089. මහාසමුද‍්දෙ උදකං ආකාසො ච වසුන්‍ධරා, පරිමෙය්‍යානි එතානි අප‍්පමෙය්‍යොසි චක‍්ඛුම.”
5089. මහසමුදුරෙහි දිය ද අහස ද පොළොව ද යන මොහු පමණ කළ හැක්කාහු වෙති. පසැස් ඇත්තානන් වහන්ස, මබ පමණ නො කට හැක්කේ වෙයි.”
5090. ඡහි ගාථාහි සබ‍්බඤ‍්ඤුං කිත‍්තයිත්‍වා මහායසං. අඤ‍්ජලිං පග‍්ගහෙත්‍වාන තුණ‍්හී අට‍්ඨාසහං තදා. .
5090. එකල්හි මම මහත් යශස් ඇති සර්‍වඥයන් වහන්සේට මෙසේ ගාථා සයකින් ස්තුති කොට ඇඳිලි බැඳගෙන නිශ්ශබ්දව සිටියෙමි.
5091. යං වදන‍්ති සුමෙධොති භූරිපඤ‍්ඤං සුමෙධසං, භික‍්ඛුසඞ‍්ඝෙ නිසීදිත්‍වා ඉමා ගාථා අභාසථ:
5091. මහා ප්‍රඥා ඇති මනා නුවණ ඇති යමෙකුට සුමේධ ය යි ලෝවැස්සෝ කියත් ද, ( එ සුමේධ බුදුරජහු) භික්‍ෂුසඞ්ඝයා මැද හිඳ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක:
5092. “යො මෙ ඤාණං පකිත‍්තෙසි පසන‍්නො සෙන චෙතසා, තමහං කිත‍්තයිස‍්සාමි සුණොථ මම භාසතො:
5092. “යමෙක් ප්‍රසන්න වූයේ සියසිතින් මාගේ නුවණ පැසැසී ද, හේ කවරෙක්දැ යි මම කියන්නෙමි. කියන්නා වූ මාගේ (වචනය) අසවු.
5093. සත‍්තසත‍්තතිකප‍්පානි දෙවලොකෙ රමිස‍්සති, සහස‍්සක‍්ඛත‍්තුං දෙවින්‍දො දෙවරජ‍්ජං කරිස‍්සති.
5093. හේ සත්සැත්තෑකපක් දෙව්ලොව සිත් අලවා වසන්නේ ය. දහස් වරක් දේවේන්‍ද්‍ර ව දිව්‍යරාජ්‍යය කරන්නේ ය.
5094. අනෙකසතක‍්ඛත‍්තුඤ‍්ච චක‍්කවත‍්තී භවිස‍්සති, පදෙසරජ‍්ජං විපුලං ගණනාතො අසඞ‍්ඛියං.
5094. නේසියක් වර සක්විති රජ වන්නේ ය. (ලබන) මහත් වූ ප්‍රදේශරාජ්‍යය ගණන් වශයෙන් ගිණිය නො හැකි ය.
5095. දෙවභූතො මනුස‍්සො වා පුඤ‍්ඤකම‍්මසමාහිතො, අනූනමනසඞ‍්කප‍්පො තික‍්ඛපඤ‍්ඤො භවිස‍්සති.
5095. මෙම කුශලකර්‍මයෙන් යුක්තවූයේ දෙවි වූයේ හෝ මිනිස් වූයේ අනූන වූ චිත්තසඞ්කල්පනා ඇත්තේ තියුණුපැන ඇත්තේ වන්නේ ය.
5096. තිංසකප‍්පසහස‍්සම‍්හි ඔක‍්කාකකුලසම‍්භවො, ගොතමො නාම නාමෙන සත්‍ථා ලොකෙ භවිස‍්සති.
5096. (මෙයින්) තිස්දහස්වන කපෙහි ඔක්කාක කුලයෙහි උපදින්නා වූ නමින් ගෞතම නම් වූ ශාස්තෘ තෙමේ ලොව පහළ වන්නේ ය.“
5097. අගාරා අභිනික‍්ඛම‍්ම පබ‍්බජිස‍්සතකිඤ‍්චනො, ජාතියා සත‍්තවස‍්සෙන අරහත‍්තං ඵුසිස‍්සති.”
5097. (මෙතෙම) ගිහිගෙන් නික්ම බන්‍ධන නැත්තේ පැවිදිවන්නේ ය. උත්පත්තියෙන් සත්හැවිදරි කල්හි රහත්බව ලබන්නේ ය.
5098. යතො සරාමි අත‍්තානං යතො පත‍්තොස‍්මි සාසනං, එත්‍ථන‍්තරෙ න ජානාමි චෙතනං අමනොරමං.
5098. යම් තැනක පටන් තමන් ගැන සිතම් ද යම් තැනක පටන් සසුනට පැමිණියේ (පැවිදිවූයේ) වෙම් ද මේ අතරතුර මනෝඥ නො වූ සිතක් නො දනිමි.
5099. සංසරිත්‍වා භවෙ සබ‍්බෙ සම‍්පත‍්තානුභවිං අහං, භොගෙ මෙ ඌනතා නත්‍ථි ඵලං ඤාණස‍්ස ථොමනෙ.
5099. මම සියලු භවයෙහි හැසිර සම්පත් අනුභව කෙළෙමි. මාගේ භෝගයෙහි අඩුබවෙක් නැත. සර්‍වඥතාඥානය පැසසීමෙහි මේ විපාක යි.
5100. තිවග‍්ගී නිබ‍්බුතා මය‍්හං භවා සබ‍්බෙ සමූහතා, සබ‍්බාසවා පරික‍්ඛීණා නත්‍ථිදානි පුනබ‍්භවො.
5100. මාගේ ත්‍රිවිධාග්නීහු නිවී ගියහ. සියලු භවයෝ නසන ලදහ. සියලු ආස්‍රවයෝ පරීක්‍ෂීණයහ. දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැත.
5101. තිංසකප‍්පසහස‍්සම‍්හි යං ඤාණම‍්හිථොමයිං. දුග‍්ගතිං නාභිජානාමි ඵලං ඤාණස‍්ස ථොමනෙ.
5101. (මෙයින්) තිස්දහස්වන කපෙහි යම් බුදු නුවණක් පැසසූයෙම් ද, (ඒ හේතුවෙන්) දුගතියක් නො දනිමි. සර්‍වඥතාඥානයට පැසසීමෙහි මේ විපාක යි.
5102. කිලෙසා ඣාපිතා මය‍්හං භවා සබ‍්බෙ සමූහතා, නාගො’ව බන්‍ධනං ඡෙත්‍වා විහරාමි අනාසවො.
5102. මා විසින් ක්ලේශයෝ දවන ලදහ. සියලු භවයෝ නසන ලදහ. ඇතිරජෙකු මෙන් බැඳුම් සිඳ ආස්‍රව රහිතව වෙසෙමි.
5103. ස‍්වාගතං වත මෙ ආසි බුද‍්ධසෙට‍්ඨස‍්ස සන‍්තිකෙ, තිස‍්සො විජ‍්ජා අනුප‍්පත‍්තා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
5103. බුදුරජානන් වහන්සේ වෙත පැමිණීම මට ඒකාන්තයෙන් යහපත් වීය. ත්‍රිවිද්‍යාවෝ අනුප්‍රාප්තය හ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදී.
5104. පටිසම‍්භිදා චතස‍්සො ච විමොක‍්ඛාපි ච අට‍්ඨිමෙ, ඡළභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකතා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
5104. සිවුපිළිසැඹියාවෝ ද අෂ්ට විමෝක්‍ෂයෝ ද ෂඩභිඥාවෝ ද සාක්‍ෂාත් කරණ ලදහ. බුදුරජානන් වහන්සේගේ සසුන කරණ ලදී.
ඉත්‍ථං සුදං ආයස‍්මා ඤාණත්‍ථවිකො ථෙරො ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසෙයින් ආයුෂ්මත් ඤාණත්‍ථවික ස්ථවිරයන් වහන්සේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේකි.
ඤාණත්‍ථවිකත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං චතුත්‍ථං.
ඤාණත්‍ථවික ස්ථවිරාවදානය සිවුවැනි යි.