4. 5 සුක‍්කාපදානං
4. 5 සුක‍්කාපදානං
4. 5 සුක්කාපදානය
1214. එකනවුතෙ ඉතො කප‍්පෙ විපස්සී නාම නායකො උප‍්පජ‍්ජි චාරුනයනො සබ‍්බධම‍්මවිපස‍්සකො.
1214. මෙයින් එක්අනූවන කපෙහි මනහර ඇස් ඇති සර්‍වධර්‍මයන් දන්නා වූ විපස්සී නම් ලෝකනායකයන් වහන්සේ පහළ වූ සේක.
1215. තදා’හං බන්‍ධුමතියං ජාතා අඤ‍්ඤතරෙ කුලෙ ධම‍්මං සුත්‍වාන මුනිනො පබ‍්බජිං අනගාරියං.
1215. එකල්හි මම් බන්‍ධුමතී නුවර එක්තරා කුලයෙක්හි උපන්මු, මුනීන්‍ද්‍රයන්ගේ දහම් අසා ශාසනයෙහි පැවිදි වූමු.
1216. බහුස‍්සුතා ධම‍්මධරා පටිභානවතී තථා විචිත‍්තකථිකා චාපි ජිනසාසනකාරිකා.
1216. බහුශ්‍රුත වූ ධර්‍මධර වූ එසේම ම වැටහෙන නුවණැති බුදුසසුන් පිළිපදනා විචිත්‍ර ධර්‍මකථිකාවක් ද වූමු.
1217. තදා ධම‍්මකථං කත්‍වා ජනතාය හිතං බහුං තතො චුතා’හං තුසිතං උපපන‍්නා යසස‍්සිනී.
1217. එකල ජනතාවට හිත වූ බොහෝ ධර්‍මකථා කොට මම එයින් සැවැ යශස් ඇති වැ තුසිත දෙව්ලොවැ උපන්මු.
1218. එකතිංසෙ ඉතො කප‍්පෙ සිඛී විය සිඛී ජිනො තපන‍්තො යසසා ලොකෙ උප‍්පජ‍්ජි වදතං වරො.
1218. මෙයින් එක්තිස්වන කපැ ගිනිසිළක් මෙන් දිලියෙන යශසින් යුත් දේශකයන් අතුරෙන් උතුම් වූ සිඛී නම් ජිතපඤ්චමාරයන් වහන්සේ ලොවැ උපන්හ.
1219. තදාපි පබ‍්බජිත්‍වාන බුද‍්ධසාසනකොවිදා ජොතෙත්‍වා ජිනවාක්‍යානි තතොපි තිදිවං ගතා.
1219. එකල්හි දු පැවිදි වැ බුදුසසුන්හි නිපුණ වැ බුදුවදන් බබුළුවා එයිනුදු සැවැ දෙව්ලො වැ උපන්මු.
1220. එකතිංසෙ ඉතො කප‍්පෙ වෙස්සභූ නාම නායකො උප‍්පජ‍්ජිත්‍ථ මහාඤාණී තදාපි ච තථෙවහං.
1220. මෙයින් එක්තිස්වන කපැ මහත් ඥාන ඇති වෙස්සභූ නම් නායකයන් වහන්සේ උපන්හ, එකල්හි දු මම් එසෙයින් මැ -
1221. පබ‍්බජිත්‍වා ධම‍්මධරා ජොතයිං ජිනසාසනං ගන‍්ත්‍වා මරුපුරං රම‍්මං අනුභොසිං මහාසුඛං.
1221. පැවිදි වැ ධර්‍මධර වූවා බුදුසසුන හෙබැවීමි, (ඉනුදු සැවැ) සිත්කලු දෙව්ලොවට ගොස් මහත් සුව වින්දමු.
1222. ඉමම‍්හි භද‍්දකෙ කප‍්පෙ කකුසන්‍ධො ජිනුත‍්තමො උප‍්පජ‍්ජි නරසද‍්දූලො තදාපි ච තථෙවහං.
1222. මේ භද්‍රකල්පයෙහි නරශාර්දූල වූ කකුසන්‍ධ නම් ජිනෝත්තමයන් වහන්සේ උපන්හ. එකල්හිදු මා එසෙයින් මැ -
1223. පබ‍්බජිත්‍වා මුනිමතං ජොතයිත්‍වා යථායුකං තතො චුතා’හං තිදිවං අගං සභවනං යථා.
1223. පැවිදි ව, ආයු පමණින් සිට බුද්ධමතය බබුළුවා එයින් ච්‍යුත වූ මම් සිය භවනයට මෙන් දෙව්ලොවට ගියමු.
1224. ඉමස‍්මිං යෙව කප‍්පම‍්හි කොණාගමන නායකො. උප‍්පජ‍්ජි ලොකසරණො සබ‍්බසත‍්තානමුත‍්තමො.
1224. මේ කල්පයෙහි මැ ලොවට සරණ වූ සියලු සත්නට උතුම් වූ කෝණාගමන නම් නායකයන් වහන්සේ උපන්හ.
1225. තදාපි පබ‍්බජිත්‍වාන සාසනෙ තස‍්ස තාදිනො බහුස‍්සුතා ධම‍්මධරා ජොතයිං ජිනසාසනං.
1225. එකල්හි දු ඒ තාදී බුදුරදුන්ගේ සසුන්හි පැවිදි වැ බහුශ්‍රුත ව, ධර්‍මධර ව, බුදුසසුන බැබළවීමි.
1226. ඉමස‍්මිංයෙව කප‍්පම‍්හි කස‍්සපො පුරිසුත‍්තමො උප‍්පජ‍්ජි ලොකනයනො අරණො මරණන‍්තගූ.
1226. මේ කල්පයෙහි මැ කෙලෙස් රණ රහිත වූ මරණාන්තයට (නිවනට) පැමිණි ලෝකනායක වූ කස්සප නම් පුරුෂෝත්තමයන් වහන්සේ උපන්හ.
1227. තස‍්සාපි නරවීරස‍්ස පබ‍්බජිත්‍වාන සාසනෙ පරියාපුතසද‍්ධම‍්මා පරිපුච‍්ඡාවිසාරදා.
1227. ඒ නරවීරයන්ගේ ද සසුන්හි පැවිදි වැ පුහුණු කළ සදහම් ඇති ව පරිපෘච්ඡායෙහි විශාරද වූවා -
1228. සුසීලා ලජ‍්ජිනී චෙව තීසු සික‍්ඛාසු කොවිදා බහුං ධම‍්මකථං කත්‍වා යාවජීවං හිතාවහං.
1228. සුසීල ද ලජ්ජා ඇත්තී ද වී ත්‍රිවිධ ශික්‍ෂායෙහි නිපුණ වී යාවජ්ජීවයෙන් හිත එළවන බොහෝ ධර්‍මකථා කොට -
1229. තෙන කම‍්මෙන සුකතෙන චෙතනාපණිධීහි ච ජහිත්‍වා මානුසං දෙහං තාවතිංසං අගච‍්ඡහං.
1229. මනා කොට කළ ඒ කර්‍මයෙන් ද චේතනා පිහිටුවීමෙන් ද මම මිනිස්කය හැරපියා තව්තිසා දෙව්ලොවට ගියමු.
1230. පච‍්ඡිමෙ ච භවෙ’දානි ගිරිබ‍්බජපුරුත‍්තමෙ ජාතා සෙට‍්ඨිකුලෙ ඵීතෙ මහාරතනසඤ‍්චයෙ.
1230. දැන් පශ්චිම භවයෙහි ගිරිව්‍රජ (රජගහ) පුරවරයෙහි සමෘද්ධ වූ මහත් රත්න සඤ්චය ඇති සිටුකුලයෙහි ජාත වූවා -
1231. යදා භික‍්ඛුසහස‍්සෙන පරිතො ලොකනායකො උපාගමි රාජගහං සහස‍්සක‍්ඛෙන වණ‍්ණිතො.
1231. යම් කලෙක භික්‍ෂුදහසුන් විසින් පිරිවරන ලද ලෝකනායකයන් වහන්සේ සහසැස්හු විසින් පසස්නා ලද්දාහු රජගහ නුවරට වැඩිසේක් ද (කිසෙ යැ යත්:)
1232. “දන‍්තො දන‍්තෙහි සහ පුරාණජටිලෙහි විප‍්පමුත‍්තො විප‍්පමුත‍්තෙහි සිඞ‍්ගීනික‍්ඛසවණ‍්ණො රජාගහං පාවිසි භගවා.”
1232. රන්නීකක් සම වර්‍ණ ඇති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ (තමන්) දැමුණු සේක් (තමන්) විප්‍රමුක්ත සේක් (කෙලෙසුන් කෙරෙන්) වෙසෙසින් මිදුණු පුරාණ ජටිල වූ දහසක් රහතුන් සමග රජගහ නුවරට පිවිසි සේකැ යි.
1233. දිස‍්වා බුද‍්ධානුභාවං තං සුත්‍වා ච ගුණසඤ‍්චයං බුද‍්ධෙ චිත‍්තං පසාදෙත්‍වා පූජයිං තං යථාබලං.
1233. ඒ බුද්ධානුභාවය ද දැක ගුණ සමූහය ද අසා බුදුන් කෙරෙහි සිත පහදවා ශක්ති පරිදි උන්වහන්සේ පිදීමි.
1234. අපරෙන ච කාලෙන ධම‍්මදින‍්නාය සන‍්තිකෙ අගාරා නික‍්ඛමිත්‍වාන පබ‍්බජිං අනගාරියං.
1234. යළි පසුකලෙක ගිහිගෙන් නික්මැ ධම්මදින්නා මෙහෙණ සමීපයෙහි අනගාරිය සාසනයෙහි පැවිදි වීමි.
1235. කෙසෙසු ඡිජ‍්ජමානෙසු කිලෙසෙ ඣාපයිං අහං උග‍්ගහිං සාසනං සබ‍්බං පබ‍්බජිත්‍වා ‘චිරෙනහං.
1235. මම කෙස් සිඳිනු ලබත් මැ කෙලෙසුන් දැවීමි, පැවිදි වැ නොබෝ කලෙකින් මම සියලු ශාසනය ඉගෙනගත්මි.
1236. තතො ධම‍්මමදෙසෙසිං මහාජනසමාගමෙ ධම‍්මෙ දෙසියමානම‍්හි ධම‍්මාභිසමයො අහු.
1236-1237. ඉක්බිති මහජන සමාගමයෙහි දහම් දෙසීමි, (මා) දහම් දෙසන කල්හි නොයෙක් දහස්ගණන් සත්ත්‍වයන්ට ධර්‍මාවබෝධය වී, ඒ දැන අතිශයින් විස්මයට පැමිණි මාගේ (දහමට) පැහැදුණු යක්‍ෂයෙක් රජගහනුවර හැසිරැ -
1237. නෙකපාණසහස‍්සානං තං විදිත්‍වා’තිවිම‍්හිතො අභිප‍්පසන‍්නො මෙ යක‍්ඛො භමිත්‍වාන ගිරිබ‍්බජං.
1238. “කිං මෙ කතා රාජගහෙ මනුස‍්සා මධු පීතාව අච‍්ඡරෙ යෙ සුක‍්කං න උපාසන‍්ති දෙසෙන‍්තිං අමතං පදං.
1238. “යම් කෙනෙක් අමෘතපදය දේශනා කරන සුක්කා මෙහෙණන් ඇසුරු නො කෙරෙත් ද, මේ රජගහනුවර මිනිස්සු කුමක් කළාහු සුරා පානය කළවුන් සෙයින් සිටිත් දැ” යි.
1239. තඤ‍්ච අප‍්පටිවානීයං අසෙචනකමොජවං පිවන‍්ති මඤ‍්ඤෙ සප‍්පඤ‍්ඤා වලාහකමිවද‍්ධගූ”
1239. බැහැර නො ලියැයුතු පියවින් මිහිරි වූ ඕජාවත් ඒ ධර්‍මය ද මැගියෝ වලාහකයක් මෙන් නුවණැත්තාහු පානය කෙරෙති සිතම්.
1240. ඉද‍්ධියා ච වසී හොමි දිබ‍්බාය සොතධාතුයා චෙතොපරියඤාණස‍්ස වසී හොමි මහාමුනි.
1240. මහාමුනිවරය, ඍද්ධියෙහි ද දිව්‍යශ්‍රෝත්‍රධාතුයෙහි ද වශී වෙමි, පරසිත් දන්නා නුවණෙහි ද වශී වෙමි.
1241. පුබ‍්බෙ නිවාසං ජානාමි දිබ‍්බචක‍්ඛු විසොධිතං සබ‍්බාසවා පරික‍්ඛීණා නත්‍ථි’දානි පුනබ‍්භවො.
1241. පෙර විසූ කඳපිළිවෙළ දනිමි, දිව ඇස පිරිසිදු කරන ලද, සියලු ආස්‍රවයෝ ක්‍ෂය වූහ, දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැති.
1242. අත්‍ථධම‍්මනිරුත‍්තීසු පටිභානෙ තථෙව ච ඤාණං මම මහාවීර උප‍්පන‍්නං තව සන‍්තිකෙ.
1242. මහාවීරයන් වහන්ස, නුඹ වහන්සේ සමීපයෙහි අර්‍ත්‍ථ ධර්‍ම නිරුක්තීන්හි ද එසේමැ පටිභානයෙහි ද මාගේ නුවණ උපන.
1243-1245. කිලෙසා ඣාපිතා මය‍්හං -පෙ- කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
1243-1245. ක්ලේශයෝ දවන ලදහ ... බුදුසසුන් කරන ලදී.
ඉත්‍ථං සුදං සුක්කා භික‍්ඛුනී භගවතො සන‍්තිකෙ ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසේ සුක්කා මෙහෙණ මේ ගාථා ප්‍රකාශ කළා යි.
සුක‍්කාථෙරියාපදානං පඤ‍්චමං.
පස්වැනි සුක්කා ස්ථවිරාපදාන යි.