4. 8 පුණ‍්ණාපදානං
4. 8 පුණ‍්ණාපදානං
4. 8 පුණ්ණාපදානය
1287. විපස‍්සිනො භගවතො සිඛිනො වෙස‍්සභුස‍්ස ච කකුසන්‍ධස‍්ස මුනිනො කොණාගමනතාදිනො.
1287. විපස්සී භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ද, සිඛී - වෙස්සභූ - කකුසන්‍ධ යන මුනිවරයන්ගේ ද, කෝණාගමන තාදීන් වහන්සේගේ ද -
1288. කස‍්සපස‍්ස ච බුද‍්ධස‍්ස පබ‍්බජිත්‍වාන සාසනෙ භික‍්ඛුනී සීලසම‍්පන‍්නා නිපකා සංවුතින්‍ද්‍රියා.
1288. කස්සප බුදුරදුන්ගේ ද ශාසනයෙහි පැවිදි වැ සිල්සපන් නුවණැති සන්හුන් ඉඳුරන් ඇති මෙහෙණක් වැ -
1289. බහුස‍්සුතා ධම‍්මධරා ධම‍්මත්‍ථපරිපුච‍්ඡිකා උග‍්ගහෙතා ච ධම‍්මානං සොතා පයිරුපාසිකා.
1289. බහුශ්‍රුත වූ ධර්‍මධර වූ ධර්‍මාර්‍ත්‍ථ පුළුවුස්නා වූ (මම) දහම් උගන්නී ද අසන්නී ද (ගුරුන්) ඇසුරුකරන්නී ද වීමි.
1290. දෙසෙන‍්තී ජනමජ‍්ඣෙ’හං අහොසිං ජිනසාසනෙ බාහුසච‍්චෙන තෙනා’හං පෙසලා අතිමඤ‍්ඤිසං.
1290. ජනයා මැද දහම් දෙසන මම බුදුසසුන්හි (ප්‍රකට) වීමි, ඒ බහුශ්‍රුත භාවය හේතු කොටගෙන මම ප්‍රියසීල මෙහෙණන් ඉක්මවා සිතීමි.
1291. පච‍්ඡිමෙ ච භවෙ’දානි සාවත්‍ථියං පුරුත‍්තමෙ. අනාථපිණ‍්ඩිනො ගෙහෙ ජාතා’හං කුම‍්භදාසියා.
1291. යළි දැන් පශ්චිම භවයෙහි සැවැත් පුරයෙහි මම අනේපිඬු සිටුහුගේ ගෙයි කළදැස්සක කුස උපන්මු.
1292. ගතා උදකහාරිකං සොත්‍ථියං දිජමද‍්දසං සීතට‍්ටං තොයමජ‍්ඣම‍්හි තං දිස‍්වා ඉදමබ්‍රවිං.
1292. දිය ගෙන ඒමට ගියා දියමැද සීතලෙන් වෙවුළන සොත්‍ථිය බමුණකු දිටිමි. ඔහු දැක මෙය කීමි:
1293. උදහාරී අහං සීතෙ සදා උදකමොතරිං අය්‍යානං දණ‍්ඩභයභීතා වාචාදොසභයට‍්ටිතා.
1293. හැම කලැ සීතයෙහි දිය ගෙන යන මම හිමියන්ගේ දඬුවම් බියෙන් බිය පත්වැ වාක් දෝෂ භයින් පීඩිත වැ ජලයට බස්මු.
1294. කස‍්ස බ්‍රාහ‍්මණ ත්‍වං භීතො සදා උදකමොතරි වෙධමානෙහි ගත‍්තෙහි සීතං වෙදයසෙ භුසං.
1294. බමුණ, තෙපි කවරකුට බියපත් වැ හැම කල්හි වෙවුළන ගාත්‍රයෙන් යුක්ත වැ දියට බසිහු ද, අතිශයින් සීත විඳිනවු යැ.
1295. ජානන‍්ති වත මං භොති පුණ‍්ණිකෙ පරිපුච‍්ඡසි කරොන‍්තං කුසලං කම‍්මං රුන්‍ධන‍්තං කතපාපකං.
1295. භවතිය පුණ්ණාවෙනි, කුශලකර්‍මයක් කරන කළ පව් වළහාලන මා ඒකාන්තයෙන් දැනැ දැනැ ම පුළුවුස්වා.
1296. යො වුඩ‍්ඪො දහරො වාපි පාපකම‍්මං පකුබ‍්බති දකාභිසිඤ‍්චනා හොති පාපකම‍්මා පමුච‍්චති.
1296. භවතිය, මහලු වූ හෝ තරුණ වූ හෝ යමෙක් පව් කම් කෙරේ නම් උදකාභිසේවනයෙන් පාපකර්‍මයෙන් මිදේ යයි.
1297. උත‍්තරන‍්තස‍්ස අක‍්ඛාසිං ධම‍්මත්‍ථසංහිතං පදං තං ච ඤත්‍වා ස සංවිග‍්ගො පබ‍්බජිත්‍වා’රහා අහු.
1297. දියෙන් නැගීසිටිනහුට ධර්‍මාර්‍ත්‍ථයෙන් යුක්ත වූ වදනක් කීමි, එ ද අසා සංවේගයට පත් හේ පැවිදි වැ රහත් වී.
1298. පූරෙන‍්ති ඌනකසතං ජාතා දාසිකුලෙ යතො තතො ‘පුණ්ණා’ති නාමං මෙ භුජිස‍්සං මං අකංසු’තෙ.
1298. එකකින් ඌන වූ සියය පුරමින් යම් හෙයෙකින් දැස් කුලෙහි උපන්මු ද, එහෙයින් “පුණ්ණා” යයි මාගේ නම විය, ඔව්හු මා නිදස් කළහ.
1299. සෙට‍්ඨිං තතොනුමොදෙත්‍වා පබ‍්බජිං අනගාරියං න චිරෙනෙව කාලෙන අරහත‍්තං අපාපුණිං.
1299. ඉක්බිති සිටාණන්ට අනුමෝදනා කොට ශාසනයෙහි පැවිදි වීමි, නොබෝ කලෙකින් මැ රහත්බවට පැමිණියමු.
1300. ඉද‍්ධීසු ච වසී හොමි දිබ‍්බාය සොතධාතුයා චෙතොපරියඤාණස‍්ස වසී හොමි මහාමුනෙ.
1300. මහාමුනිවරය, ඍද්ධීන්හි ද දිබ්බසෝතධාතුයෙහි වසී වෙමි, චේතෝපරියඤාණයාගේ ද වසී වෙමි.
1301. පුබ‍්බෙ නිවාසං ජානාමි දිබ‍්බචක‍්ඛු විසොධිතං සබ‍්බාසවා පරික‍්ඛීණා නත්‍ථි’දානි පුනබ‍්භවො.
1301. පූර්‍වනිවාස දනිමි, දිව ඇස ශුද්ධ කරන ලද, සර්‍වාස්‍රවයෝ පරික්‍ෂීණයහ, දැන් පුනර්‍භවයෙක් නැති.
1302. අත්‍ථධම‍්මනිරුත‍්තීසු පටිභානෙ තථෙව ච ඤාණං මම විමලං සුද‍්ධං බුද‍්ධසෙට‍්ඨස‍්ස වාහසා.
1302. බුද්ධශ්‍රේෂ්ඨයන්ගේ අනුහසින් අර්‍ත්‍ථ ධර්‍ම නිරුක්තීන්හි ද එසේ මැ ප්‍රතිභානයෙහි ද මාගේ ඥානය නිර්‍මල විය, පරිශුද්ධ වී.
1303. භාවනාය මහාපඤ‍්ඤා සුතෙන ච සුතාවිනී මානෙන නිචකුලජා න හි කම‍්මං විනස‍්සති.
1303. භාවනායෙන් මහාප්‍රඥා ඇතිවීමි, ශ්‍රැතය හේතු කොට ගෙන ශ්‍රැතාවිනී වෙමි, මානයෙන් නීචකුලයෙහි උපන්මු. එසේ මැය, කර්‍මය නො නැසෙන්නේ යි.
1304-1306. කිලෙසා ඣාපිතා -පෙ- කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනං.
1304. – 1306. ක්ලේශයෝ දවන ලදහු ... බුදුසසුන් කරන ලදී.
ඉත්‍ථං සුදං පුණ්ණා භික‍්ඛුනී ඉමා ගාථායො අභාසිත්‍ථාති.
මෙසේ පුණ්ණා මෙහෙණ මේ ගාථා කිවු යැ.
පුණ‍්ණාථෙරියාපදානං අට‍්ඨමං.
අටවැනි පුණ්ණා ස්ථවිරාපදාන යි.