චක‍්ඛුසුත‍්තං
3. 2. 2.
3. 2. 2.
[චක‍්ඛුසුත‍්තං]
[චක්‍ෂුස් සූත්‍රය]
61. වුත‍්තං හෙතං භගවතා වුත‍්තමරහතා’ති මෙ සුතං:
61. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් මෙය වදාරණ ලද්දේ ය. අර්‍හත් වූ බුදුරදුන් විසින් වදාරණ ලද්දේ ය. මා විසින් මෙසේ අසන ලද්දේ ය.
1. තීණිමානි භික‍්ඛවෙ චක‍්ඛූනි. කතමානි තීණි? මංසචක‍්ඛු, දිබ‍්බචක‍්ඛු, පඤ‍්ඤාචක‍්ඛූ’ති. ඉමානි ඛො භික‍්ඛවෙ තීණි චක‍්ඛූනී’ති.
1. මහණෙනි, චක්‍ෂූස්හු තිදෙනෙක් වෙත්. කවර තිදෙනෙක් ද යත්: මසැ ස, දිවැස, පැණැස ය. මහණෙනි, මේ චක්‍ෂූස්හු තිදෙන වෙත්.
එතමත්‍ථං භගවා අවොච. තත්‍ථෙතං ඉති වුච‍්චති:
භගවත්හු මෙ කරුණ වදාළහ. එහි මේ අර්‍ත්‍ථය (ගාථා වශයෙන්) මෙසේ කියනු ලැබේ:
2. “මංසචක‍්ඛු දිබ‍්බචක‍්ඛු පඤ‍්ඤාචක‍්ඛු අනුත‍්තරං එතානි තීණි චක‍්ඛූනි අක‍්ඛාසි පුරිසුත‍්තමො.
2. “පුරුෂෝත්තම වූ බුදුරදහු මසැස දිවැස නිරුත්තර වූ පැණැස (යන) තෙ ඇස වදාළහ.
3. මංසචක‍්ඛුස‍්ස උප‍්පාදො මග‍්ගො දිබ‍්බස‍්ස චක‍්ඛුනො යතො ඤාණං උදපාදි පඤ‍්ඤාචක‍්ඛු අනුත‍්තරං යස‍්ස චක‍්ඛුස‍්ස පටිලාභා සබ‍්බදුක‍්ඛා පමුච‍්චතී”ති.
3. මසැසෙහි පැවැත්ම (ඉපැත්ම) දිවැසට කාරණ යි. යම් විටෙක නිරුත්තර ප්‍රඥාචක්‍ෂුස වූ ආස්‍රවක්‍ෂය ඥානය පහළ වී ද, ඒ ඇස ලැබීමෙන් සියලු දුකින් මිදේ.”
අයම‍්පි අත්‍ථො වුත‍්තො භගවතා. ඉති මෙ සුතන‍්ති.
මෙ අරුත ද භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් වදාරණ ලදි. මෙසේ මා විසින් අසන ලදි.