යෙදුමෙන් කියවන්න

15. 3

15. 3.

15. 3.

එවං අභික‍්කන‍්තදස‍්සාවිං අත්‍ථි පඤ‍්හෙන ආගමං, කථං ලොකං අවෙක‍්ඛන‍්තං මච‍්චුරාජා න පස‍්සති.

මෙසේ පරමදර්ශී වූ සර්‍වඥයන් කරා පැන පුළුවුස්නෙන් අර්ත්‍ථී වැ ආයෙමි. ලොවැ කිසෙයින් බලන්නහු මෘත්‍යුරාජ තෙමේ නො දකී ද?

එවං අභික‍්කන‍්තදස‍්සාවින‍්ති: එවං අභික‍්කන‍්තදස‍්සාවිං අග‍්ගදස‍්සාවිං සෙට‍්ඨදස‍්සාවිං විසෙට‍්ඨදස‍්සාවිං පාමොක‍්ඛදස‍්සාවිං උත‍්තමදස‍්සාවිං පරමදස‍්සාවින‍්ති ‘එවං අභික‍්කන‍්තදස‍්සාවිං’.

එවං අභික්කන්තදස්සාවිං යනු: මෙසෙයින් විශිෂ්ට දර්‍ශන ඇතියහු අග්‍රදර්ශන ඇතියහු ශ්‍රේෂ්ඨ දර්‍ශන ඇතියහු අතිශයින් ශ්‍රේෂ්ඨ දර්‍ශන ඇතියහු උත්තමදර්ශන ඇතියහු පරමදර්ශන ඇතියහු නුයි ‘එවං අභික්කන්තදස්සාවිං’ යනු වේ.

අත්‍ථි පඤ‍්හෙන ආගමන‍්ති: පඤ‍්හත්‍ථිකම‍්හා ආගතා -පෙ- වහස‍්සෙතං භාරන‍්ති එවම‍්පි ‘අත්‍ථි පඤ‍්හෙන ආගමං’.

අත්‍ථි පඤ්හෙන ආගමං යනු: පැන පුළුවුස්නෙන අර්‍ත්‍ථ ඇතියමෝ ආම්හ ... තෙල බර උසුලනු මැනැවැ’යි මෙසේත් ‘අත්‍ථි පඤ්හෙන ආගමං’ යනු වේ.

කථං ලොකං අවෙක‍්ඛන‍්තන‍්ති: කථං ලොකං අවෙක‍්ඛන‍්තං පච‍්චවෙක‍්ඛන‍්තං තුලයන‍්තං තීරයන‍්තං විභාවයන‍්තං විභූතං කරොන‍්තන‍්ති. ‘කථං ලොකං අවෙක‍්ඛන‍්තං’.

කථං ලෝකං අවෙක්‍ඛන්තං යනු: කිසෙයින් ලොව බලන්නහු ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරන්නහු තුලනය කරන්නහු තීරණය කරන්නහු විභාවන කරන්නහු ප්‍රකට කරන්නහු නුයි ‘කථං ලෝකං අවෙක්‍ඛන්තං’ යනු වේ.

මච‍්චුරාජා න පස‍්සතීති: මච‍්චුරාජා න පස‍්සති න දක‍්ඛති නාධිගච‍්ඡති න වින්‍දති න පටිලභතීති ‘මච‍්චුරාජා න පස‍්සති’.

මච්චුරාජා න පස්සති යනු: මෘත්‍යුරාජයා නො දකී ද නො දක්නේ ද නො පැමිණේ ද නො ලබා ද ප්‍රතිලාභ නො කෙරේ දැ’ යි ‘මච්චුරාජා න පස්සති’ යනු වේ.

තෙනාහ සො බ්‍රාහ‍්මණො:

එයින් කී යැ එ බමුණු:

“එවං අභික‍්කන‍්තදස‍්සාවිං අත්‍ථි පඤ‍්හෙන ආගමං, කථං ලොකං අවෙක‍්ඛන‍්තං මච‍්චුරාජා න පස‍්සතී”ති.

“එවං අභික්කන්තදස්සාවිං -පෙ- මච්චුරාජා න පස්සති” යි.