ඛල‍්ලාටියපෙතවත්‍ථු දසමං
1. 10.
1. 10.
(ප්‍රධාන වෙළෙඳා ප්‍රෙතියගෙන් මෙසේ විචාරයි.)
58. කා නු අන‍්තොවිමානස‍්මිං තිට‍්ඨන‍්ති නූපනික‍්ඛමි, උපනික‍්ඛමස‍්සු භද‍්දෙ ත්‍වං පස‍්සාම තං මහිද‍්ධික’න‍්ති.
58. විමන තුළ සිටින්නී කවර ස්ත්‍රියක් ද, කවර ස්ත්‍රියක් විමනින් නො නික්මෙයි ද, සොඳුර තෝ එලියට එව, මහත් ඍද්ධි ඇති තී දැකියැටියම්හ.
(ප්‍රෙතිය:)
59. අට‍්ටියාමි හරායාමි නග‍්ගා නික‍්ඛමිතුං බහි, කෙසෙහම‍්හි පටිච‍්ඡන‍්නා පුඤ‍්ඤං මෙ අප‍්පකං කත’න‍්ති.
59. නග්න ව පිටතට එන්ට දුක් වෙමි. ලජ්ජිත වෙමි. හිසකෙස් වලින් වැසුණු සිරුරු ඇති වෙමි. මා විසින් සුළු පිනක් කරන ලද.
(වෙළෙඳා)
60. හන්‍දුත‍්තරීයං දදාමි තෙ ඉමං දුස‍්සං නිවාසය ඉමං දුස‍්සං නිවාසෙත්‍වා බහි නික‍්ඛම සොභනෙ: උපනික‍්ඛමස‍්සු භද‍්දෙ ත්‍වං පස‍්සාම තං බහිට‍්ඨිත’න‍්ති.
60. මනා යැ, එසේ නම් තිට මගේ උතුරු සළුව දෙමි. මේ සළුව හැඳ ගනුව, සොඳුර මේ සළුව හැඳගෙන පිටතට එව, සොඳුර, පිටත සිටි තී දකිනු කැමැති වෙමි. එහෙයින් තෝ පිටතට නික්මෙව.
61. හත්‍ථෙන හත්‍ථෙ තෙ දින‍්නං න මය‍්හං උපකප‍්පති, එසෙත්‍ථුපාසකො සද‍්ධො සම්මා සම‍්බුද‍්ධසාවකො.
61. (ඔබ) අතින් (මා) අතට දුන් දෙය මට පරිභෝගයට නුසුදුසු ය. සම්මා සම්බුද්ධශ්‍රාවක වූ මේ සැදැහැවත් උපාසක තෙමේ මෙහි ඇත.
62. එතං අච‍්ඡාදයිත්‍වාන මම දක‍්ඛිණමාදිස, අථාහං සුඛිතා හෙස‍්සං සබ‍්බකාමසමිද‍්ධිනී’ති.
62. (මට දෙන වස්ත්‍රයෙන්) මේ උපාසකයා හඳවා (එයින් ලද) පින මට දෙව. එකල මම හැම සැපතින් සමෘද්ධ ව සුවපත් වෙමි.
63. තං ච තෙ නහාපයිත්‍වාන විලිම‍්පිත්‍වාන වාණිජා, වත්‍ථෙභච‍්ඡාදයිත්‍වාන තස‍්සා දක‍්ඛිණමාදිසුං.
63. ඒ වෙළෙඳෝ ඒ උවසුවා නහවා සුවඳ ගල්වා වස්ත්‍ර යුගළයෙකින් හඳවා ඒ ප්‍රේතියට එහි පින් (දක්‍ෂිණාව) දුන්හ.
64. සමන‍්තරා නුද‍්දිට‍්ඨෙ විපාකො උදපජ‍්ජථ, භොජනච‍්ඡාදනපානීයං දක‍්ඛිණාය ඉදං ඵලං.
64. ඇයට පින් දෙනු අනතුරු ව ම එහි විපාකය උපන. දිව්‍යමය ආහාරපාන වස්ත්‍ර ද උපන. මේ දානඵල වෙයි.
65. තතො සුද‍්ධා සුචිවසනා කාසිකුත‍්තමධාරිණී, හසන‍්තී විමානා නික‍්ඛමි දක‍්ඛිණාය ඉදං ඵලන‍්ති’.
65. ඉක්බිති පිරිසිදු සිරුරු ඇති, හැඳගත් පවිත්‍ර වස්ත්‍ර ඇති, කසීසළු වලටත් වඩා උතුම් වස්ත්‍ර දරමින් (ඕ) සිනාසෙමින් විමනින් නික්මුණු. මේ දානඵල යි.
(ඇය දුටු වෙළෙඳෝ මෙසේ පුළුවුත්හ).
66. සුචිත‍්තරූපං රුචිරං විමානං තෙ පභාසති, දෙවතෙ පුච‍්ඡිතාචික‍්ඛ කිස‍්ස කම‍්මස‍්සිදං ඵල’න‍්ති.
66. තොපගේ විමානය සිතුවම් කළ රූ ඇතියේ සිත්කලු වූයේ බබළයි. දේවිය, අප විසින් විචාරන ලද තෙපි කියව, මේ කවර කර්‍මයක විපාකයෙක් ද?
67. භික‍්ඛුනො චරමානස‍්ස දොණිනිම‍්මජ‍්ජනං අහං, අදාසිං උජුභූතස‍්ස විප‍්පසන‍්නෙන චෙතසා
67. (ඕ මෙසේ කියයි) පිඬු පිණිස හැසිරෙන ඍජුගුණයුත් මහණක්හට මම පහන් සිතින් තෙල් මුසු මුරුවටක් දුනිමි.
68. තස‍්ස කම‍්මස‍්ස කුසලස‍්ස විපාකං දීඝමන‍්තරං, අනුභොමි විමානස‍්මිං තඤ‍්චෙදානි පරිත‍්තකං.
68. මේ විමනෙහි දී ඒ කුශල කර්‍මයෙහි විපාකය දිගු කලක් මුළුල්ලෙහි විඳිමි. ඒ පිනෙහි විපාකය ද දැන් අල්පාවශිෂ්ට ව ඇත.
69. උද‍්ධං චතූහි මාසෙහි කාලකිරියා භවිස‍්සති, එකන‍්තං කටුකං ඝොරං නිරයං පපතිස‍්සහං.
69. සිවුමසෙකින් මතුයෙහි මාගේ කාලක්‍රියා වෙයි. අනතුරුව මම ඒකාන්ත කටුක වූ දරුණු වූ අවීචිමහානිරයෙහි වටෙන්නෙමි.
70. චතුක‍්කණ‍්ණං චතුද‍්වාරං විභත‍්තං භාගසො මිතං, අයොපාකාරපරියන‍්තං අයසා පටිකුජ‍්ජිතං.
70. එහි කොන් සතරකි. දොර සතරෙකි, ඒ කොටස් වශයෙන් මොනොවට බෙදන ලද ය. පමණ කරන ලද ය. අයෝමය පවුරෙකින් වට කරන ලද ය. යපියෙනකින් වසන ලදී.
71. තස‍්ස අයොමයා භූමි ජලිතා තෙජසා යුතා, සමන‍්තා යොජනසතං ඵරිත්‍වා තිට‍්ඨති සබ‍්බදා.
71. ඒ අවීචිනිරයෙහි ජ්වලිත වූ තේජසින් යුක්ත වූ අයෝමයභූමිය හැම කල්හි හාත්පස සියක් යොදුන් පැතිරැ සිටියි.
72. තත්‍ථාහං දීඝමද‍්ධානං දුක‍්ඛං වෙදිස‍්සං වෙදනං, ඵලඤ‍්ච පාපකම‍්මස‍්ස තස‍්මා සොචාමහං භුස’න‍්ති.
72. මම ඒ මහානිරයෙහි දිගුකලක් දුක්වේදනා විඳිමි. පව්කම්හි ඵල ද විඳිමි. එහෙයින් මම බෙහෙවින් ශෝක කරමි යි.