ගොණපෙතවත්‍ථු අට‍්ඨමං
1. 8.
1. 8.
(මළ ගොනා වෙනුවෙන් හඬන පුතුට පියා මෙසේ කියයි.)
46. කින‍්නු උම‍්මත‍්තරූපොව ලායිත්‍වා හරිතං තිණං. ඛාද ඛාදාති ලපසි ගතසත‍්තං ජරග‍්ගවං.
46. කීම උමතු ගති ඇත්තකු මෙන් නිල් තණ කපා ගෙනවුත් පණ ගිය මහලු ගොනකුට “කව කව”යි කියන්නෙහි ද?
47. න භි අන‍්නෙන පානෙන මතො ගොණො සමුට‍්ඨහෙ, ත්‍වංසි බාලො ච දුම‍්මෙධො යථා තඤ‍්ඤො ච දුම‍්මතී’ති.
47. මළ ගොනා ආහාරපානයෙන් නො ම නැගිටිනේ ය. යම්සේ අන් මෝඩයෙක් ප්‍රලාප කියයි ද එසේම තෝ ද නුවණ නැති මෝඩයෙක් වෙහි.
(පුතා මෙසේ කියයි:)
48. ඉමෙ පාදා ඉදං සීසං අයං කායො සවාලධී. නෙත‍්තා තථෙව තිට‍්ඨන‍්ති අයං ගොණො සමුට‍්ඨහෙ.
48. මේ පාදයෝ යැ, මේ හිස යැ, මේ වලග සහිත කය යැ, මේ නේත්‍රයෝ යැ. (මේ සියලු අංගයෝ) පෙර මෙන් එසේ ම පවතිත්. (එහෙයින්) මේ ගොනා නැගිටින්නේ ය.
49. නාය්‍යකස‍්ස හත්‍ථපාදා කායො සීසඤ‍්ච දිස‍්සති. රුදං මත‍්තිකථූපස‍්මිං න නු ත්‍වඤ‍්ඤෙව දුම‍්මතී’ති.
49. මුත්තණුවන්ගේ අත්පා ද කය ද හිස ද නො පෙනේ. (උන්ගේ ඇට බහා) මැටියෙන් කළ සෑයට හඬන තෙපි ම මෝඩ නොවන්නහු ද?
(එවිට පියා මෙසේ කියයි)
50. ආදිත‍්තං වත මං සන‍්තං ඝතසිත‍්තංව පාවකං, වාරිනා විය ඔසිඤ‍්චං සබ‍්බං නිබ‍්බාපයෙ දරං.
50. ගිතෙල් ඉසින ලද ගින්නක් මෙන් සෝගින්නෙන් ඇවිලෙන්නා වූ ම මාගේ සියලු චිත්තදාහය දිය ඉසින්නකු මෙන් නිවන්නේ ය.
51. අබ‍්බූළ‍්හං වත මෙ සල‍්ලං සොකං හදයනිස‍්සිතං, යො මෙ සොකපරෙතස‍්ස පිතුසොකං අපානුදි.
51. යම් කුමරෙක් සොවින් පෙළුණු මාගේ පිතෘශෝකය පහ කෙළේ ද, ඔහු විසින් මා හද ඇසුරු කළ සෝ හූල ඒකාන්තයෙන් උදුරන ලද.
52. ස‍්වාහං අබ‍්බූළ‍්හසල‍්ලොස‍්මි සීතිභූතොස‍්මි නිබ‍්බුතො, න සොචාමි න රොදාමි තව සුත්‍වාන මාණව.
52. ඒ මම උදුරා දැමූ සෝක නැමැති හුල් ඇත්තෙම් වෙමි. සිහිල් වූයෙම් වෙමි. නිවුණෙම් වෙමි. තරුණය, තොපගේ වචන අසා මම ශෝක නො කරමි, නො හඬමි.
53. එවං කරොන‍්ති සප‍්පඤ‍්ඤා යෙ හොන‍්ති අනුකම‍්මපකා, විනිවත‍්තයන‍්ති සොකම‍්හා සුජාතො පිතරං යථා’ති.
53. යම්සේ සුජාතකුමරා පියා සොවින් මුදාලූයේ ද එසේ ම නැණවත් අනුකම්පාකාරී යම් කෙනෙක් වෙත් නම් ඔවුහු ද මෙසේ කරත්, සොවින් මුදත්.