චුන්‍දසුත‍්තං
1. 5.
1. 5.
චුන්‍දසුත‍්තං
චුන්‍ද සූත්‍රය
83. පුච‍්ඡාමි මුනිං පහූතපඤ‍්ඤං (ඉති චුන්‍දො කම‍්මාරපුත‍්තො) බුද‍්ධං ධම‍්මස‍්සාමිං වීතතණ‍්හං දීපදුත‍්තමං සාරථිනං පවරං කති ලොකෙ සමණා තදිඞ‍්ඝ බ්‍රූහි.
83. විපුල ප්‍රඥා ඇති, සම්‍යක්සම්බුද්ධ වූ, ධර්‍මස්වාමී වූ විගත තෘෂ්ණා ඇති ද්විපදෝත්තම වූ සාරථීන් කෙරෙහි උතුම් වූ, මුනීන්‍ද්‍රයන් පුළුවුස්මි. ලොව්හි මහණහු කෙතෙක් ද? ඔවුන් වදාළ මැනවැ”යි චුන්‍ද කර්‍මාරපුත්‍ර මෙසේ කී:
84. චතුරො සමණා න පඤ‍්චමත්‍ථි (චුන්‍දාති භගවා) තෙ තෙ ආවිකරොමි සක‍්ඛිපුට‍්ඨො මග‍්ගජිනො මග‍්ගදෙසකො ච මග‍්ගෙ ජීවති යො ච මග‍්ගදූසි.
84. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ චුන්‍ද යී අමතා) ශ්‍රමණයෝ සිවුදෙනෙකි. පස්වැනියෙක් නැති. සාක්‍ෂි කොට හමියෙහි පුළුවුස්නා ලද්දෙම් තොපට උන් පාළ කොට කියමි. සිවුමගින් සවුකෙලෙස් දිනූ මග්ගජින නම් එකෙකැ, (මෙරමා හට) මග දෙසන මග්ගදෙසක නම් එකෙකැ. (කළණ පුහුදුන් ඇතුළු ශෛක්‍ෂ) ලොවි-ලොවුතුරු මගෙහි වෙසෙන මග්ගජීවි නම් එකෙකැ, යම් (දුශ්ශීල වූ) මග්ගදූසී නම් එකෙක යන මොහු යයි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක.
85. කං මග‍්ගජිනං වදන‍්ති බුද‍්ධා (ඉති චුන්‍දො කම‍්මාරපුත‍්තො) මග‍්ගක‍්ඛායී කථං අතුල්‍යො හොති, මග‍්ගෙ ජීවති මෙ බ්‍රූහි පුට‍්ඨො අථ මෙ ආවිකරොහි මග‍්ගදූසිං.
85. බුදුවරු කවරකු මාර්‍ගජින යයි කියත් ද, කෙසේ නම් මාර්‍ගදේශක අතුල්‍ය වේ ද? යමෙක් මාර්‍ගයෙහි වෙසේ නම් මා විසින් පුළුවුස්නා ලද සේක් (ඔහු) වදාරණ සේක් වා! වැලිදු මට මාර්‍ගදූෂකයා ප්‍රකට කරණ සේක් වා”යි චුන්‍දකම්මාරපුත්‍ර විචාළේය.
86. යො තිණ‍්ණකථං කථො විසල‍්ලො නිබ‍්බානාභිරතො අනානුගිද‍්ධො, ලොකස‍්ස සදෙවකස‍්ස නෙතා තාදිං මග‍්ගජිනං වදන‍්ති බුද‍්ධා.
86. යමෙක් පහකළ කථංකථභාවය ඇත්තේ ද, රාගාදි (පඤ්චවිධ) කෙලෙස් හුලින් මිදුනේ ද, නිවණෙහි ඇලුනේ ද, කිසි ධර්‍මයෙක්හි දු ගිජු නො වූයේ ද, සදේවකලෝකයට නායක වූයේ ද, බුදුවරු තාදි ගුණ ඇති ඔහු මාර්‍ගජින යයි කියත්.
87. පරමං පරමන‍්ති යොධ ඤත්‍වා අක‍්ඛාති විභජති ඉධෙව ධම‍්මං, තං කඞ‍්ඛච‍්ඡිදං මුනිං අනෙජං දුතියං භික‍්ඛූනමාහු මග‍්ගදෙසිං.
87. යමෙක් මෙලොව්හි පරම නම් නිවණ උතුමැ’යි (පස් විකුම් නැණින්) දැන මෙසස්නෙහි ම නිවන් දහම පවසා ද, විස්තර කොට මාර්‍ගධර්‍මය විභාග කෙරේ ද, සැක දුරලන (මෝනෙය්‍ය ගුණයෙන් සමන්‍විත හෙයින්) මුනි වූ තෘෂ්ණා එජා නැති ඒ දෙවෙනි මහණ හු මාර්‍ගදේශී යයි කීහු.
88. යො ධම‍්මපදෙ සුදෙසිතෙ මග‍්ගෙ ජීවති සඤ‍්ඤතො සතීමා, අනවජ‍්ජපදානි සෙවමානො තතියං භික‍්ඛුනමාහු මග‍්ගජීවිං.
88. යමෙක් මොනොවට දෙසන ලද නිර්‍වාණපදය වූ මාර්‍ගයෙහි සංයත වූයේ ස්මෘතිමත් වූයේ ජීවත් වේ ද, (සත්තිස්බෝපැකිදම් නැමැති) නිරවද්‍ය පද සෙව්නේ ද, ඒ මහණහු තෙවන වූ මාර්‍ගජිවී යයි කීහු.
89. ඡදනං කත්‍වාන සුබ‍්බතානං පක‍්ඛන්‍දි කුලදූසකො පගබ‍්භො, මායාවී අසඤ‍්ඤතො පලාපො පතිරූපෙන චරං ස මග්ගදූසී.
89. (බුදුපසේබුදුසවු යන) මනාව්‍රත ඇතියවුන්ගේ පිළිරූ වෙස් ගෙණ පිරිස් මැදට පණින සුලු වූයේ නො මනාපිළිවෙතින් කුලදූෂණ කරන්නේ (කාය-වාක්-මනස්) ප්‍රගල්භතා (නොසරුප් බුහුටිකම්) ඇත්තේ කළපව් සැඟවීම් සඞ්ඛ්‍යාත මායා ඇත්තේ, ශීලසංයමයෙන් සංයත නො වූයේ, හිස් වදන් ඇත්තේ පිළිරුවින් (ව්‍යාජයෙන්) හැසිරෙන්නේ ද, හේ මාර්‍ගදූෂී වේ.
90. එතෙ ච පටිවිජ‍්ඣ යො ගහට‍්ඨො සුතවා අරියසාවකො සපඤ‍්ඤො සබ‍්බෙ තෙ තාදිසාති ඤත්‍වා ඉති දිස‍්වා න හාපෙති තස‍්ස සද‍්ධා කථං හි දුට‍්ඨෙන අසම‍්පදුට‍්ඨං සුද‍්ධං අසුද‍්ධෙන සමං කරෙය්‍යාති.
90. යම් ගැහැවියෙක් ශ්‍රැතවත් වූයේ ආර්‍ය්‍යශ්‍රාවක වූයේ ප්‍රඥා ඇත්තේ මොවුන් පිළිවිදියේ ද, ඔහු සියලු දෙන එබඳු යයි දැන, මෙසේ දැක ඔහුගේ ශ්‍රද්ධාව නො නස්නේය. කෙසේ නම් දුෂ්ටයකු හා අදුෂ්ටයකු ද අශුද්ධයකු හා ශුද්ධයකු ද සම කරන්නේදැ”යි.
චුන්‍දසුත‍්තං නිට‍්ඨිතං.
චුන්‍ද සූත්‍රය නිමි.