මෙත‍්තසුත‍්තං
1. 8.
1. 8.
මෙත‍්තසුත‍්තං
මෙත්ත සූත්‍රය
143. කරණීයමත්‍ථකුසලෙන යං තං සන‍්තං පදං අභිසමෙච‍්ච සක‍්කො උජූ ච සූජූ ච සුවචො චස‍්ස මුදු අනතිමානී.
143. ශාන්ත (නිර්‍වාණ) පදයට එළඹ වසනු කැමති වූ (ශික්‍ෂාත්‍රය සඞ්ඛ්‍යාත) ප්‍රතිපත්ති සඞ්ඛ්‍යාත අර්‍ත්‍ථයෙහි දක්‍ෂ වූවහු විසින් (සතර මාර්‍ග ඵල සඞ්ඛ්‍යාත) යම් කරණී වේ නම්, ඒ කළ යුතු වෙයි. (හො) සත්‍යප්‍රතිවේධයෙහි සමර්‍ත්‍ථ වන්නේ ය. (තෙවන ප්‍රධානාඞ්ගයෙන් සමන්‍වාගත වීමෙන්) ඍජු ද මොනවට ඍජු ද වන්නේ ය. (අවවාදක්‍ෂමතායෙන්) සුවච වන්නේ ය. (සසුන් බඹසරෙහි) මෘදු වන්නේය. (ජාති ගෝත්‍රාදි විසින්) අතිමාන නැති වන්නේය.
144. සන‍්තුස‍්සකො ච සුභරො ච අප‍්පකිච‍්චො ච සල‍්ලහුකවුත‍්ති, සන‍්තින්‍ද්‍රියො ච නිපකො ච අප‍්පගබ‍්භො කුලෙසු අනනුගිද‍්ධො.
144. (ද්වාදශවිධ සන්තොෂයෙන්) සන්තුෂ්ට වන්නේ ය. (දායකයනට) සුපෝෂ්‍ය වන්නේය. (කර්‍මාරාමතාදි අනේකකෘත්‍යව්‍යාපෘත නොවීමෙන්) අල්ප කෘත්‍ය ඇති වන්නේ ය. (අල්ප පරීෂ්කාරතායෙන්) සැහැල්ලු වැටුම් ඇති වන්නේ ය. සන්හුන් ඉඳුරන් ඇති වන්නේය.(ශීලානුරක්‍ෂණ, චිවරාදි විචාරණ සත්ප්‍රාය පරිජානන ප්‍රඥායෙන්) තන්වැසි නුවණැති වන්නේ ය. (කාය, වාඩ්, මනඃ ප්‍රගල්භතා නැතියෙන්) නොසරුප් බුහුටි බැවින් තොර වන්නේය. අනුලොම් නුවූ ගිහිසසග විසින්) කුලන්හි නො ගිජු වන්නේය.
145. න ච ඛුද‍්දං සමාචරෙ කිඤ‍්චි යෙන විඤ‍්ඤූ පරෙ උපවදෙය්‍යුං, සුඛිනො වා ඛෙමිනො හොන‍්තු සබ‍්බෙ සත‍්තා භවන‍්තු සුඛිතත‍්තා
145. යම් ලමුකමෙකින් විඥ වූ අන්‍යයෝ උපවාද කෙරෙත් නම්, එබඳු (ත්‍රිවිධදුශ්චරිත සඞ්ඛ්‍යාත) කිසිදු ක්‍ෂුද්‍රකර්‍ම නො ද කරන්නේ ය. සව්සත්හු සුවපත් වූවෝ, නිරුපද්‍රව වූවෝ සුඛිතචිත්ත වෙත්වා.
146. යෙ කෙචි පාණභූතත්‍ථි තසා වා ථාවරා වා අනවසෙසා, දීඝා වා යෙ මහන‍්තා වා මජ‍්ඣිමා රස‍්සකාණුකථූලා.
146. (තෘෂ්ණා සහිත හෙයින්) ත්‍රස නම් වු ද (තෘෂ්ණාප්‍රහාණයෙන් රහත් වූ හෙයින්) ස්ථාවර වූ ද (නාග මත්ස්‍ය ගෝධාදී) දීර්‍ඝජාතික වූ ද ( හස්තිනාග දානවාදී) මහාකාය ඇත්තා වූ ද ( අශ්ව ගවමහිෂාදී) මධ්‍යම ශරීර ඇත්තා වූ ද (වාමනාදී) ලුහුඬු සිරිරි ඇත්තා වූ ද (දිවැසට ගොදුරුවන) සියුම් අත්බැව් ඇත්තා වූ ද (මත්ස්‍ය කූර්මාදී) ස්ථුල වූ ද (පඤ්චවෝකාර භවයෙහි) යම් නිරවශේෂ ප්‍රාණීහු වෙත් නම්, (ඒක වෝකාර, චතුවෝකාර භවයන්හි) යම්බඳු නිරවශේස භූතයෝ වෙත් නම්,
147. දිට‍්ඨා වා යෙ ව අද‍්දිට‍්ඨා යෙ ච දූරෙ වසන‍්ති අවිදූරෙ භූතා වා සම‍්භවෙසී වා සබ‍්බෙ සත‍්තා භවන‍්තු සුඛිතත‍්තා
147. (ඇස් සමුවට ඊම් විසින්) දුටු විරූ හෝ යම් ප්‍රාණී කෙනෙක් ඇත් ද, දුරෙහි හෝ නොදුරෙහි යම් සත්‍ව කෙනෙක් වෙසෙත් ද, (අභිනිර්‍වෘත හෙයින් අර්‍හත් සඞ්ඛ්‍යාත) යම් භූත කෙනෙක් වෙත් ද පුනර්‍භව සොයන හෙයින් ශෛක්‍ෂ පෘතග්ජනසඞ්ඛ්‍යාත) යම් සම්භවේසී සත්‍ව කෙනෙක් වෙත් ද, එ හැම සත්‍වයෝ සුඛිතාත්ම වෙත්වා.
148. න පරො පරං නිකුබ‍්බෙථ නාතිමඤ‍්ඤෙථ කත්‍ථචි නං කඤ‍්චි බ්‍යාරොසනා පටිඝසඤ‍්ඤා නාඤ‍්ඤමඤ‍්ඤස‍්ස දුක‍්ඛමිච‍්ඡෙය්‍ය
148. අන්‍යජනයෙන් පරජනයකු නො රවටනේ ය. කිසි තැනෙක්හිදු එබඳු (ක්‍ෂත්‍රියාදි) කිසිවකු ඉක්ම නො හඟනේය. (කායවාග් විකාර සඞ්ඛ්‍යාත) විවිධ රෝෂණයෙන් හා (මනෝවිකාර සඞ්ඛ්‍යාත) ප්‍රතිඝසංඥායෙන් අනෙකෙක් අනෙකක් හට දුක් නොරුස්නේය.
149. මාතා යථා නියං පුත‍්තං ආයුසා එකපුත‍්තමනුරක‍්ඛෙ, එවම‍්පි සබ‍්බභූතෙසු මානසං භාවයෙ අපරිමාණං
149. මවත් තම එක ම උරෙයිදා පුතු සිය දිවියෙන් යම් සේ රක්නී ද, එසෙයිනුදු සවු සතුන් කෙරෙහි අප්‍රාමාණ්‍ය මෛත්‍රී චිත්තය වඩනේ ය.
150. මෙත‍්තං ච සබ‍්බලොකස‍්මිං මානසං භාවයෙ අපරිමාණං, උද‍්ධං අධො ච තිරියඤ‍්ච අසම‍්බාධං අවෙරං අසපත‍්තං
150. (අරූප භවය තෙක් ඇති) උඩ හා (කාම භවය තෙක් ඇති) යට හා (රූපභව සඞ්ඛ්‍යාත) සරස හා හැම සත්ලොව්හි සම්බාධ විරහිත (නිඃසීම වූ) අවෛර වූ සතුරන් නැති අප්‍රාමාණ්‍ය වූ මෙත් සිත වඩනේ ය.
151. තිට‍්ඨං චරං නිසින‍්නො වා සයානො වා යාව තස‍්ස විගතමිද‍්ධො එතං සතිං අධිට‍්ඨෙය්‍ය බ්‍රහ‍්මමෙතං විහාරං ඉධමාහු,
151. සිටුනේ වේවයි ඇවිදුනේ වේවයි, හෝනේ වේවයි යම් තාක් විගත නිද්‍රා ඇතියේ වේ නම්, තෙල මෛත්‍රී ස්මෘතිය ඉටනේය. බුද්ධාදී ආර්‍ය්‍යයෝ එය මෙලොව්හි බ්‍රහ්මවිහාර යී කීහු.
152. දිට‍්ඨිඤ‍්ච අනුපගම‍්ම සීලවා දස‍්සනෙන සම‍්පන‍්නො, කාමෙසු විනෙය්‍ය ගෙධං න හි ජාතු ගබ‍්භසෙය්‍යං පුනරෙතීති.
152. (ලොව්තුරු සිලින්) සිල්වත් වූයේ (සෝවාන් මග සම්දිටු යයි කියු) සම්‍යක් දර්‍ශනයෙන් සපන් වූයේ සත්කායදෘෂ්ටියට නොපැමිණ (සෙදගැමි අනගැමි දෙමගින්) කාමයන්හි ගිජුබව සන්හිඳුවා ඒකාන්තයෙන් කිසි වැතෙක්හිදු මාතෘගර්‍භශය්‍යාවට (පුනර් භවයට) යළි නො මැ එන්නේය යි.
මෙත‍්තසුත‍්තං නිට‍්ඨිතං.
මෙත්ත සූත්‍රය නිමි.