සාමාථෙරීගාථා
2. 10.
2. 10.
37. චතුක‍්ඛත‍්තුං පඤ‍්චක‍්ඛත‍්තුං විහාරා උපනික‍්ඛමිං, අලද‍්ධා චෙතසො සන‍්තිං චිත‍්තෙ අවසවත‍්තිනී.
37. යම් දවසෙක පටන් මම් (විරියසමතා නැතියෙන්) සිත්හි වශී වැ නො පවත්මින් (එහෙයින් මැ) චිත්තශාන්තිය (ආර්‍ය්‍යමාර්‍ගසමාධිය) නො ලැබ රැය සතර පස් වරක් වෙහෙරින් නික්ම ගියමු ද,
38. තස‍්සා මෙ අට‍්ඨමී රත‍්ති යතො තණ‍්හා සමූහතා, බහූහි දුක‍්ඛධම‍්මෙහි අප‍්පමාදරතාය මෙ, තණ‍්හක‍්ඛයො අනුප‍්පත‍්තො කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනන‍්ති.
38. ඒ මා විසින් අට වැනි රාත්‍රියෙහි තෘෂ්ණාව නසන ලදු. බොහෝ වූ දුඃඛ ධර්‍මයෙන් පහස්නා ලද. (එහෙයින් මැ) අප්‍රමාදයෙහි ඇලුණු මා විසින් නිවන් ලබනලද. බුදුරදුන්ගේ අනුශාසනා කරන ලදි.
ඉත්‍ථං සුදං සාමා ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් සාමා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.
සාමාථෙරීගාථා.
සාමා ථේරීගාථා යි.
දුකනිපාතො නිට‍්ඨිතො.
දුකනිපාතය නිමි.