අභයාථෙරීගාථා
2. 9.
2. 9.
35. අභයෙ භිදුරො කායො යත්‍ථ සත‍්තා පුථුජ‍්ජනා, නික‍්ඛිපිප‍්පාමිමං දෙහං සම‍්පජානා සතීමතී.
35. අභයාවෙනි, යම් කයෙක පුහුදුන්හු ලැගුණාහු වෙත් ද ඒ කය බිඳෙන සුලු යැ, (එකරුණ) මැනැවින් දන්නා සිහිනුවණ ඇති මම් මේ කය නිරපේක්‍ෂක වැ හැරපියමි.
36. බහූහි දික‍්ඛධම‍්මෙහි අප‍්පමාදරතාය මෙ, තණ‍්හක‍්ඛයො අනුප‍්පත‍්තො කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනන‍්ති.
36. (ජාති ජරාදි) බොහෝ වූ දුඃඛධර්‍මයෙන් පහස්නාලද (එයින් මැ) අප්‍රමාදයෙහි ඇලුණු මා විසින් තෘෂ්ණාක්‍ෂය සඞ්ඛ්‍යාත නිවන ලබන ලද. බුදුරදුන්ගේ අනුසසුන් කරනලද.
ඉත්‍ථං සුදං අභයාථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් අභයා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.