අභයමාතාථෙරීගාථා
2. 8.
2. 8.
33. උද‍්ධං පාදතලා අම‍්ම අධො වෙ කෙසමත්‍ථකා, පච‍්චවෙක‍්ඛස‍්සු’මං කායං අසුචි පූතිගන්‍ධිකං.
33. මෑණියෙනි, පාදතලයෙන් උඩ කේශමස්තකයෙන් යට මේ අපවිත්‍ර වූ කුණුගඳ හමන කය නුවණින් ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරව.
34. එවං විහරමානාය සබ‍්බො රාගො සමූහතො, පරිළාහො සමුච‍්ඡින‍්නො සීතිභූතාම‍්හි නිබ‍්බුතාති.
34. මෙසේ (පුතණුවන් අභය තෙරණුවන්ගේ ඔවා පරිදි, අනිත්‍යානුදර්‍ශනාදි විසින්) වාස කරන මා විසින් හැම රාගය (රහත් මඟින්) නසන ලද. හැම ක්ලේශපරිදාහ සිඳුනා ලද, (එහෙයින් මැ) සිසිල් වූමු. (සඋපාදිසේසනිබ්බාන ධාතුයෙන්) නිවියා වෙමි.
ඉත්‍ථං සුදං අභයමාතා ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් අභයමාතා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.