මෙත‍්තාථෙරීගාථා
2. 7.
2. 7.
31. චාතුද‍්දසිං පඤ‍්චදසිං යා ච පක‍්ඛස‍්ස අට‍්ඨමී පාටිහාරියපක‍්ඛඤ‍්ච අට‍්ඨඞ‍්ගසුසමාගතං, උපොසථං උපාගඤ‍්ඡිං දෙවකායාභිනන්‍දිනී.
31. මම් දිව්‍යකාය ප්‍රාර්‍ත්‍ථනා කරමින් පක්‍ෂය සම්බන්‍ධ තුදුස්වක් පසළොස්වක් දිනයෙහි දු ප්‍රාතිහාර්‍ය්‍යපක්‍ෂ (තෙළෙස්වක, පෑළවිය, සතවක, නවවක දින) යෙහි දු අෂ්ටාඞ්ග සමන්‍වාගත වූ පෙහෙවස් වූසුමු.
32. සාජ‍්ජ එකෙන භත‍්තෙන මුණ‍්ඩා සඞ‍්ඝාටිපාරුතා දෙවකායං න පත්‍ථෙහං විනෙය්‍ය හදයෙ දරන‍්ති.
32. මම් අද එක් වේලේ වළඳන බතින් යුතු වැ මුඩු කළ කෙහෙ ඇති වැ සඟළ සිවුරු පෙරෙවි සිරුරු ඇති වැ හෘදයෙහි ක්ලේශදරථ හැරපියා දිව්‍යනිකාය නො පතමි.
ඉත්‍ථං සුදං මෙත්තා ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් මෙත්තා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.