මෙත‍්තිකාථෙරීගාථා
2. 6.
2. 6.
29. කිඤ‍්චාපි ඛොම‍්හි දුක‍්ඛිතා දුබ‍්බලා ගතයොබ‍්බනා, දණ‍්ඩමොලුබ‍්භ ගච‍්ඡාමි පබ‍්බතං අභිරූහිය.
29. මම් (රොවින් පෙළීමෙන්) උපන් දුක් ඇති වැ එයින් මැ දුබල වැ ඉක්මගිය යොවුන් බව ඇත්තී වෙමි. සැරයටිය එල්බගෙන යමි. එතෙකුදු වුව (ගිජුකුළු පව්වට නැඟී -)
30. නික‍්ඛිපිත්‍වාන සඞ‍්ඝාටිං පත‍්තකං ච නිකුජ‍්ජිය නිසින‍්නා චම‍්හි සෙලම‍්හි අථ චිත‍්තං විමුච‍්චි මෙ, තිස‍්සො විජ‍්ජා අනුප‍්පත‍්තා කතං බුද‍්ධස‍්ස සාසනන‍්ති.
30. සඟළ සිවුර අත්පසැ තබා පාත්‍රය ද යටිහුරු කොට තබා ශෛලපර්‍වතයෙහි හුන්මු තදනන්තර වැ (වීර්‍ය්‍යසමතායෙහි යොදනලද බැවින්) මාගේ සිත ආස්‍රවයන් කෙරෙන් මිදිණ. මා විසින් ත්‍රිවිද්‍යාවෝ ලබනලදහු. බුදුරදුන්ගේ අනුසසුන් කරන ලද.
ඉත්‍ථං සුදං මෙත්තිකා ථෙරී ගාථායො අභාසිත්‍ථා’ති.
මෙසෙයින් මෙත්තිකා මෙහෙණ ගාථා කිවු යැ.