කම‍්මසුත‍්තං
3. 1.
3. 1.
කම‍්මසුත‍්තං
කර්‍ම සූත්‍රය
1. එවං මෙ සුත: එකං සමයං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු භගවතො අවිදූරෙ නිසින‍්නො හොති පල‍්ලඞ‍්කං ආභුජිත්‍වා උජුං කායං පණිධාය පුරාණකම‍්මවිපාකජං දුක‍්ඛං තිබ‍්බං ඛරං කටුකං වෙදනං අධිවාසෙන‍්තො සතො සම‍්පජානො අවිහඤ‍්ඤමානො.
1. මා විසින් මෙසේ අසන ලදී: එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහි වූ ජේතවන නම් අනේපිඬු සිටුහුගේ ආරාමයෙහි වසන සේක. එසමයෙහි එක්තරා පැවිද්දෙක් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නුදුරෙහි පලග් බැඳ කය ඍජු කොට තබා පැරැණි කර්‍මවිපාකයෙකින් හටගත් දුක් වූ තියුණු වූ කර්‍කශ වූ කටුක වූ වේදනා ඉවසමින් ස්මෘතිමත් වූයේ සම්ප්‍රඥාන ඇත්තේ නො ගැටෙමින් හුන්නේ වෙයි.
2. අද‍්දසා ඛො භගවා තං භික‍්ඛුං අවිදූරෙ නිසින‍්නං පල‍්ලඞ‍්කං ආභුජිත්‍වා උජුං කායං පණිධාය පුරාණකම‍්මවිපාකජං දුක‍්ඛං තිබ‍්බං1 ඛරං කටුකං වෙදනං අධිවාසෙන‍්තං සතං සම‍්පජානං අවිහඤ‍්ඤමානං.
2. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නුදුරෙහි පලග් බැඳ කය ඍජු කොට තබාගෙන පැරැණි කර්‍මවිපාකයෙකින් හටගත් දුක් වූ තියුණු වූ කර්‍කශ වූ කටුක වූ වේදනාව ඉවසන්නා වූ ස්මෘතිමත් වූ සම්ප්‍රඥාන ඇති නො ගැටෙමින් හුන් ඒ මහණ දුටු සේක.
3. අථ ඛො භගවා එතමත්‍ථං විදිත්‍වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි:
3. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ බව දැනැ ඒ වෙලාවෙහි මේ උදානය පහළ කළ සේක:
“සබ‍්බකම‍්මජහස‍්ස භික‍්ඛුනො ධුනමානස‍්ස පුරෙකතං රජං. අමමස‍්ස ඨිතස‍්ස තාදිනො අත්‍ථො නත්‍ථි ජනං ලපෙතවෙති.”
“දුරු කළ සියලු කර්‍මයන් ඇති, පෙර කරන ලද රජස් සඞ්ඛ්‍යාත කර්‍මවිපාකය කම්පා කොට හරින්නා වූ මමඞ්කාරය නැත්තා වූ නිර්‍වාණ ස්ථලයෙහි සිටියා වූ තාදී ගුණ ඇත්තා වූ මහණහුට (මට බෙහෙත් කරව ආදි වශයෙන්) ජනයා බණන්නට කරුණෙක් නැත.”