සාරිපුත‍්ත සුත‍්තං
4. 7.
4. 7.
සාරිපුත‍්ත සුත‍්තං
ශාරීපුත්‍ර සූත්‍රය
1. එවං මෙ සුතං: එකං සමයං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා සාරිපුත‍්තො භගවතො අවිදූරෙ නිසින‍්නො හොති පල‍්ලඞ‍්කං ආභුජිත්‍වා උජුං කායං පණිධාය, අප‍්පිච‍්ඡො, සන‍්තුට‍්ඨො, පවිවිත‍්තො, අසංසට‍්ඨො, ආරද‍්ධවිරියො, අධිචිත‍්තමනුයුත‍්තො. අද‍්දසා ඛො භගවා ආයස‍්මන‍්තං සාරිපුත‍්තං අවිදූරෙ නිසින‍්නං පල‍්ලඞ‍්කං ආභුජිත්‍වා උජුං කායං පණිධාය අප‍්පිච‍්ඡං සන‍්තුට‍්ඨං පවිවිත‍්තං අසංසට‍්ඨං ආරද‍්ධවිරියං අධිචිත‍්තමනුයුත‍්තං.
1. මා විසින් මෙසේ අසන ලදී: එක් සමයෙක්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවැත්නුවරැ ජේතවන නම් වූ අනේපිඬු අරම්හි වැඩවසන සේක. එ සමයෙහි වනාහි සැරියුත් තෙරණුවෝ අල්පේච්ඡ වූවෝ, සන්තුෂ්ට වූවෝ, ප්‍රවිවික්ත වූවෝ, අසංසෘෂ්ට වූවෝ, ආරබ්ධවීර්‍ය්‍ය ඇත්තෝ, රහත්පල සමවතැ යෙදුණෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට නොදුරු තන්හි හුන්නාහු වෙති. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අල්පේච්ඡ වූ සන්තුෂ්ට වූ ප්‍රවිවික්ත වූ අසංසෘෂ්ට වූ ආරබ්ධවීර්‍ය්‍ය ඇති රහත්පල සමවත්හි යෙදුණු පලක් බැඳ කය ඍජු කොට පිහිටුවා නොදුරෙහි හුන් සැරියුත් තෙරුන් දුටු සේක් ම ය.
2. අථ ඛො භගවා එතමත්‍ථං විදිත්‍වා තායං වෙලායං ඉමං උදානං උදානෙසි:
2. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙ කරුණ සලකා එ වේලෙහි මේ උදන් ඇනූ සේක:
“අධිචෙතසො අප‍්පමජ‍්ජතො මුනිනො මොනපථෙසු සික‍්ඛතො, සොකා න භවන‍්ති තාදිනො උපසන‍්තස‍්ස සදා සතීමතො”ති.
“අධිචිත්තයෙන් යුක්ත, පමා නොවන, මෞනපථයන්හි හික්මෙන, උපශාන්ත වූ, හැම කල්හි සිහි ඇති, අටලෝ දහමින් නොසැලෙන, මුනිහට ශෝකයෝ නො වෙත්.”