මායාසුත‍්තං
11. 3. 3.
11. 3. 3.
මායාසුත‍්තං
මායා සූත්‍රය
269. සාවත්‍ථියං–
269. සැවැත්නුවර–
භූතපුබ‍්බං භික‍්ඛවෙ, වෙපචිත‍්ති අසුරින්‍දො ආබාධිකො අහොසි, දුක‍්ඛිතො බාළ‍්හගිලානො. අථ ඛො භික‍්ඛවෙ, සක‍්කො දෙවානමින්‍දො යෙන වෙපචිත‍්ති අසුරින්‍දො තෙනුපසඞ‍්කමි ගිලානපුච‍්ඡකො.
මහණෙනි, පෙර වූවක් කියමි. වෙපචිති අසිරිඳු (ඉසිගණයාගේ සාපයෙන්) හටගත් ආබාධ ඇත්තේ දුකට පත්වූයේ දැඩිසේ ගිලන් වූයේ විය. මහණෙනි, ඉක්බිති, සක්දෙවිඳු තෙමේ ගිලන්සේ විමසන්නක් ව වේපචිත්ති අසුරිඳු වේත එළඹියේ ය.
අද‍්දසා ඛො භික‍්ඛවෙ, වෙපචිත‍්ති අසුරින්‍දො සක‍්කං දෙවානමින්‍දං දූරතො’ව ආගච‍්ඡන‍්තං. දිස‍්වාන සක‍්කං දෙවානමින්‍දං එතදවොච: තිකිච‍්ඡ මං දෙවානමින්‍දාති.
මහණෙනි, වේපචිත්ති අසුරිඳු එන්නා වූ සක්දෙවිඳු දුර දී ම දැක්කේ ය. දැක සක් දෙවිඳුට ‘දේවේන්‍ද්‍රය, මට පිළියම් කරව’යි මෙය කී ය.
වාචෙහි මං වෙපචිත‍්ති සම‍්බරීමායන‍්ති. න තාවාහං වාචෙමි යාවාහං මාරිස අසුරෙ පටිපුච‍්ඡාමීති.
‘වේපචිත්ති, මා සම්බරීමායාව හදාරවාලව’යි (සක්දෙව් කී ය.) නිදුකානෙනි, මම අසුරයන් පුළුවුස්නා තෙක් නො හදාරව’යි වේපචිත්ති කී ය.
අථ ඛො භික‍්ඛවෙ වෙපචිත‍්ති අසුරින්‍දො අසුරෙ පටිපුච‍්ඡි: වාචෙමහං මාරිසා සක‍්කං. දෙවානමින්‍දං සම‍්බරීමායන‍්ති. මා ඛො ත්‍වං මාරිස වාචෙසි සක‍්කං දෙවානමින්‍දං සම‍්බරීමායන‍්ති.
ඉක්බිති වේපචිත්ති අසුරිඳු “පින්වත්නි, මම සක්දෙවිඳු සම්බරීමායාව හදාරවම් දැ යි අසුරයන් පිළිවිසී ය. නිදුකානෙනි, තෙපි සක් දෙවිඳු සම්බරීමායාව නො ම හදාරවාලවු.”
අථ ඛො භික‍්ඛවෙ වෙපචිත‍්ති අසුරින්‍දො සක‍්කං දෙවානමින්‍දං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි:
මහණෙනි, එකල්හි වේපචිත්ති අසුරිඳු සක්දෙවිඳුට ගාථායෙන් කී ය:
මායාවී මඝවා සක‍්ක දෙවරාජා සුජම‍්පති, උපෙති නිරයං ඝොරං සම‍්බරො’ව සතං සමන‍්ති.
“මඝ යන නම් ඇත්තව, ශ්‍රක්‍රය, දේවේන්‍ද්‍රය, සුජාවගේ හිමිය, මායා ඇති පුද්ගල තෙමේ සම්බර නම් අසුරයා මෙන් සියවසක් පැසෙන දරුණු නිරයට පැමිණෙයි.”