කසීසුත‍්තං
7. 2. 1.
7. 2. 1.
කසීසුත‍්තං.
කසී සූත්‍රය
197. එවං මෙ සුතං: එකං සමයං භගවා මගධෙසු විහරති දක‍්ඛිණාගිරිස‍්මිං එකනාළායං බ්‍රාහ‍්මණගාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන කසිභාරද‍්වාජස‍්ස බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස පඤ‍්චමත‍්තානි නඞ‍්ගලසතානි පයුත‍්තානි හොන‍්ති වප‍්පකාලෙ.
197. මා විසින් මෙසේ අසන ලදී: එක්කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මගධ දනව්වෙහි දකුණුගිරියෙහි ඒකනාළා නම් බමුණුගම්හි වැඩ වසන සේක. එකල්හි කසීභාරද්වාජ බමුණා විසින් වපුරණ කාලයෙහි පන්සියක් පමණ නගුල්හු යොදන ලද්දාහු වෙති.
අථ ඛො භගවා පුබ‍්බණ‍්හසමයං නිවාසෙත්‍වා පත‍්තචීවරමාදාය යෙන කසිභාරද‍්වාජස‍්ස බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස කම‍්මන‍්තො තෙනුපසඞ‍්කමි. තෙන ඛො පන සමයෙන කසිභාරද‍්වාජස‍්ස බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස පරිවෙසනා වත‍්තති. අථ ඛො භගවා යෙන පරිවෙසනා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි.
ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පෙරවරු හැඳ පෙරෙව පාසිවුරු ගෙණ කසිභාරද්වාජ බමුණාගේ කර්‍මාන්තස්ථානය වෙත එළඹිසේක. එකල්හි කසිභාරද්වාජ බමුණාගේ බොජුන් දීම පවතී. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බොජුන් දෙන තැනට එළඹි සේක. එළඹ එකත්පසෙක වැඩසිටි සේක.
අද‍්දසා ඛො කසීභාරද‍්වාජො බ්‍රාහ‍්මණො භගවන‍්තං පිණ‍්ඩාය ඨිතං. දිස‍්වාන භගවන‍්තං එතදවොච: අහං ඛො සමණ කසාමි ච වපාමි ච. කසිත්‍වා ච වපිත්‍වා ච භුඤ‍්ජාමි. ත්‍වම‍්පි සමණ කසස‍්සු ච, වපස‍්සු ච, කසිත්‍වා ච වපිත්‍වා ච භුඤ‍්ජස‍්සූති.
කසිභාරද්වාජ බමුණු තෙමේ පිඬු පිණිස වැඩසිටි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දැක්කේය. දැක භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය කීය. මහණ, මම වනාහි සෑම ද කරමි. වැපිරීම ද කරමි. සෑම ද කොට වැපිරීම ද කොට වළඳමි. මහණ, තෙපි ද සෑම ද කරව. වැපිරීම ද කරව. සෑම ද කොට වැපිරීම ද කොට වළඳව.
[භගවා:]
[භගවත්හු:]
අහම‍්පි ඛො බ්‍රාහ‍්මණ කසාමි ච වපාමි ච කසිත්‍වා ච වපිත්‍වා ච භුඤ‍්ජාමීති.
බමුණ, මමත් සෑම ද කරමි. වැපිරීම ද කරමි. සෑම ද කොට වැපිරීම ද කොට වළඳමි.
[බ්‍රාහ‍්මණො:]
[බමුණු:]
න ඛො පන මයං පස‍්සාම භොතො ගොතමස‍්ස යුගං වා නඞ‍්ගලං වා ඵාලං වා පාචනං වා බලිවද‍්දෙ වා. අථ ච පන භවං ගොතමො එවමාහ. අහම‍්පි ඛො බ්‍රාහ‍්මණ කසාමි ච වපාමි ච කසිත්‍වා ච වපිත්‍වා ච භුඤ‍්ජාමීති.
අපි භවත් ගොයුම්හුගේ වියදණ්ඩ හෝ නඟුල හෝ හීවැල හෝ කෙවිට හෝ ගොනුන් හෝ නො ම දකුම්හ. එහෙත් භවත් ගොයුම් තෙමේ “බමුණ, මමත් සෑම ද කරමි. වැපිරීම ද කරමි. සෑම ද කොට වැපිරීම ද කොට වළඳමි” යි මෙසේ කියයි.
අථ ඛො කසීභාරද‍්වාජො බ්‍රාහ‍්මණො භගවන‍්තං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි:
ඉක්බිති කසිභාරද්වාජ බමුණු තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට ගාථායෙන් කීය:
කස‍්සකො පටිජානාසි න ච පස‍්සාමි තෙ කසිං, කස‍්සකො පුච‍්ඡිතො බ්‍රූහි කථං ජානෙමු තං කසින‍්ති?
ගොවියකැ යි පිළින කෙරෙහි. මුබගේ සීසෑමක් නොම දකිමි. ගොවියෙක් දැ යි (අප විසින්) විචාරණ ලද (මොබ) කියනු මැනව. ඒ සීසෑම කෙරේ දනුමෝ ද?
[භගවා:]
[භගවත්හු:]
සද‍්ධා බීජං තපො වුට‍්ඨී පඤ‍්ඤා මෙ යුගනඞ‍්ගලං, හිරි ඊසා මනො යොත‍්තං සති මෙ ඵාලපාචනං.
සැදැහැ බිජුවට ය. තපස වැස්ස ය. නුවණ මාගේ වියදණ්ඩ හා නඟුලය. ලජ්ජාව නඟුලිසය. සිත යොත ය. සිහිය මාගේ හීවැල හා කෙවිට ය.
කායගුත‍්තො වචීගුත‍්තො ආහාරෙ උදරෙ යතො, සච‍්චං කරොමි නිද‍්දානං සොරච‍්චං මෙ පමොචනං.
කායසුචරිතයෙන් ගෝපිත වූයෙම් වාක්සුචරිතයෙන් ගෝපිත වූයෙම් ආහාරයෙහි ද උදරයෙහි ද සංයත වූයෙම් සත්‍යයෙන් නෙළීම කරමි. අර්‍හත්ඵල විමුක්තිය මාගේ මිදීම යි.
විරියං මෙ ධුරධොරය‍්හං යොගක‍්ඛෙමාධිවාහනං, ගච‍්ඡති අනිවත‍්තන‍්තං යත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා න සොචති.
ධුර ඉසිලීමෙහි සමත් වූ මාගේ ඒ වීර්‍ය්‍යය යම් තැනකට ගොස් ශෝක නො කෙරේ නම් ඒ නිවණට අභිමුඛ කොට පමුණුවනු ලබන්නේ නො නවතිමින් යෙයි.
එවමෙසා කසී කට‍්ඨා සා හොති අමතප‍්ඵලා, එතං කසිං කසිත්‍වාන සබ‍්බදුක‍්ඛා පමුච‍්චතීති.
මෙසේ මේ හීය සාන ලදී. ඒ හීය අමාපල ඇති වෙයි. මේ හීය සා සියලු දුකින් මිදෙයි.
[බ්‍රාහ‍්මණො:]
[බමුණු:]
භුඤ‍්ජතු භවං ගොතමො. කස‍්සකො භවං, යඤ‍්හි භවං ගොතමො අමතඵලං කසිං කසතීති.
භවත් ගොයුම් තෙමේ වළඳාවා. යම් හෙයෙකින් භවත් ගොයුම් තෙමේ අමාපල ඇති හීයත් සා ද, එහෙයින් භවත් තෙමේ ගොවියෙකි.
[භගවා:]
[භගවත්හු:]
ගාථාභිගීතම‍්මෙ අභොජනෙය්‍යං සම‍්පස‍්සතං බ්‍රාහ‍්මණ නෙසධම‍්මො, ගාථාභිගීතං පනුදන‍්ති බුද‍්ධා ධම‍්මෙ සති බ්‍රාහ‍්මණ වුත‍්තිරෙසා.
බමුණ, මා විසින් ගාථාභිගීත ආහාරය වැළඳීම නිසි නොවේ. ආජීවසුද්ධිය දක්නවුන්ගේ මේ ස්වභාවයෙක් නො වේ. බුදුවරයෝ ගාථාභිගීත බොජුන් බැහැර කෙරෙත්. බමුණ, ආර්‍ය්‍යධර්‍මය ඇති කල්හි මේ පැවැත්ම යි.
අඤ‍්ඤෙන ච කෙවලිනං මහෙසිං ඛීණාසවං කුක‍්කුච‍්ච වූපසන‍්තං, අන‍්නෙන පානෙන උපට‍්ඨහස‍්සු ඛෙත‍්තඤ‍්හි තං පුඤ‍්ඤපෙක‍්ඛස‍්ස හොතීති.
සියලු ගුණයෙන් යුත් මහර්ෂි වූ සන්හුන් කුකුස් ඇති රහත්හු මෙයින් අන්‍ය වූ ආහාරයෙන් ද පානයෙන් ද උවටැන් කරව. පින් කැමැත්තහුට ඒ කෙත වේ.
එවං වුත‍්තෙ කසිභාරද‍්වාජො බ්‍රාහ‍්මණො භගවන‍්තං එතදවොච: අභික‍්කන‍්තං භො ගොතම අභික‍්කන‍්තං භො ගොතම. සෙය්‍යථාපි භො ගොතම නික‍්කුජ‍්ජිතං වා උක‍්කුජ‍්ජෙය්‍ය පටිච‍්ඡන‍්නං වා විවරෙය්‍ය මූළ‍්හස‍්ස වා මග‍්ගං ආචික‍්ඛෙය්‍ය අන්‍ධකාරෙ වා තෙල පජ‍්ජොතං ධාරෙය්‍ය චක‍්ඛුමන‍්තො රූපානි දක‍්ඛින‍්ති, එවමෙවං භොතා ගොතමෙන අනෙකපරියායෙන ධම‍්මො පකාසිතො. එසාහං භවන‍්තං ගොතමං සරණං ගච‍්ඡාමි ධම‍්මඤ‍්ච භික‍්ඛුසඞ‍්ඝඤ‍්ච. උපාසකං මං භවං ගොතමො ධාරෙතු අජ‍්ජතග‍්ගෙ පාණුපෙතං සරණං ගතන‍්ති.
මෙසේ වදාළ කල්හි කසිභාරද්වාජ බමුණු තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළ කෙළේ ය. භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, ඉතා මැනවි. භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, ඉතා මැනවි. භවත් ගෞතමයන් වහන්ස, යම්සේ යටිහුරු වූවක් උඩුහුරු කරන්නේ හෝ වේ ද, වැසුනු දෙයක් විවර කරන්නේ හෝ වේ ද, මං මුළාවූවකුට මඟ කියා දෙන්නේ හෝ වේ ද, ඇස් ඇත්තෝ රූ දක්නාහ යි අඳුරෙහි තෙල් පහනක් දරන්නේ හෝ වේ ද, එසෙයින් ම භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ විසින් නොයෙක් නියායෙන් දහම් පවසන ලදී. මේ මම භවත් ගොයුම්හු ද දහම ද බික්සඟන ද සරණ යෙමි. භවත් ගෞතමයන් වහන්සේ අද පටන් දිවිහිමියෙන් සරණ ගිය මා උපාසකයකු කොට දරණ සේක්වා යි.