වස්සංවුත්ථ සුත‍්තං
11. 6. 2.
11. 6. 2.
වස්සංවුත්ථ සුත‍්තං
වස්සංවුත්ථ සූත්‍රය
3820. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු සාවත්‍ථියං වස‍්සං වුත්‍ථො කපිලවත්‍ථුං අනුප‍්පත‍්තො හොති කෙනචිදෙව කරණීයෙන. අස‍්සොසුං ඛො කාපිලවත්‍ථවා සක‍්කා අඤ‍්ඤතරො කිර භික‍්ඛු සාවත්‍ථියං වස‍්සං වුත්‍ථො කපිලවත්‍ථුං අනුප‍්පත‍්තොති. අථ ඛො කාපිලවත්‍ථවා සක‍්කා යෙන සො භික‍්ඛු තෙනුපසඞ‍්කමිංසු. උපසඞ‍්කමිත්‍වා තං භික‍්ඛුං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදිංසු. එකමන‍්තං නිසින‍්නා ඛො කාපිලවත්‍ථවා සක‍්කා තං භික‍්ඛුං එතදවොචුං:
3820. එසමයෙහි එක්තරා මහණෙක් සැවැත්නුවර වස් එළඹියේ කිසියම් කටයුත්තක් පිණිස කිඹුල්වතට පැමිණියේ වෙයි. කිඹුල්වත්පුරවැසි ශාක්‍යයෝ “සැවැත්නුවර වස් එළැඹි එක්තරා මහණෙක් කිඹුල්වතට පැමිණියේ ය”යි ඇසූහ. ඉක්බිති කිඹුල්වත්පුරවැසි ශාක්‍යයෝ ඒ මහණහු වෙත එළඹියහ. එළඹ ඒ මහණහු වැඳ එකත්පස් ව හුන්හ. එකත්පස් ව හුන් කිඹුල්වත්පුරවැසි ශාක්‍යයෝ ඒ මහණහුට මෙය කීහ:
කච‍්චි භන‍්තෙ, භගවා අරොගො ච බලවා චාති? භගවා ආවුසො අරොගො ච බලවා චාති. කච‍්චි පන භන‍්තෙ, සාරිපුත‍්තමොග‍්ගල‍්ලානා අරොගා ච බලවන‍්තො චාති? සාරිපුත‍්තමොග‍්ගල‍්ලානාපි ඛො ආවුසො, අරොගා ච බලවන‍්තො චාති. කච‍්චි පන භන‍්තෙ, භික‍්ඛුසඞ‍්ඝො අරොගො ච බලවා චාති? භික‍්ඛුසඞ‍්ඝොපි ඛො ආවුසො, අරොගො ච බලවා චාති. අත්‍ථි පන භන‍්තෙ, කිඤ‍්චි ඉමිනා අන‍්තරවස‍්සෙන භගවතො සම‍්මුඛා සුතං සම‍්මුඛා පටිග‍්ගහිතන‍්ති? සම‍්මුඛා මෙතං ආවුසො, භගවතො සුතං සම‍්මුඛා පටිග‍්ගහිතං:
වහන්ස, “කිම භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නීරෝගත් බලවතුත් වනසේක් දැ”යි? ඇවැත්නි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ නීරෝග ද බලවද්ද වන සේකැ යි. වහන්ස, “කිම සැරියුත් මුගලන් දෙදෙනා වහන්සේ නීරෝගත් බලවතුත් වෙද්දැ”යි? ඇවැත්නි, සැරියුත් මුගලන් දෙදෙනා වහන්සේත් නීරෝග ද බලවද් ද වෙති යි. වහන්ස, “කිම බික් සඟන නීරෝගත් බලවතුත් වේ දැ”යි? ඇවැත්නි, බික්සඟනත් නීරෝග ද බලවද්ද වේ යි. වහන්ස, “මේ ඇතුළුවස භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි අසන ලද ඉදිරියෙහි පිළිගන්නා ලද කිසිවක් ඇද්දැ”යි? ඇවැත්නි මා විසින් මෙය භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි අසන ලද, ඉදිරියෙහි පිළිගන්නා ලදී (කිමෙක් ද යත්:)
“අප‍්පකා තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ යෙ ආසවානං ඛයා අනාසවං චෙතො විමුත‍්තිං පඤ‍්ඤාවිමුත‍්තිං දිට‍්ඨෙව ධම‍්මෙ සයං අභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකත්‍වා උපසම‍්පජ‍්ජ විහරන‍්ති. අථ ඛො එතෙව බහුතරා භික‍්ඛූ යෙ පඤ‍්චන‍්නං ඔරම‍්භාගියානං සංයොජනානං පරික‍්ඛයා ඔපපාතිකා තත්‍ථ පරිනිබ‍්බායිනො අනාවත‍්තිධම‍්මා තස‍්මා ලොකා”ති.
“මහණෙනි, යම් මහණ කෙනෙක් ආස්‍රවක්‍ෂය කිරීමෙන් අනාස්‍රව වූ ඵලසමාධියත් ඵලප්‍රඥාවත් දිටුදැමියෙහි ම තෙමේ වෙසෙසින් දැන පසක් කොට එයට පැමිණ වෙසෙත් නම් ඔහු අල්පයහ. වැලි යම් මහණ කෙනෙක් පස් ඕරම්භාගියසංයෝජනයන් ක්‍ෂය කිරීමෙන් ඕපපාතික වූවෝ එහි පිරිනිවෙනසුලු වූවාහු එලොවින් පෙරළා නො එන ස්වභාව ඇත්තෝ වෙත් නම් ඔහු ම ඉතා බොහෝහ”යි.
අපරම‍්පි ඛො මෙ ආවුසො භගවතො සම‍්මුඛා සුතං සම‍්මුඛා පටිග‍්ගහිතං: “අප‍්පකා තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ යෙ පඤ‍්චන‍්නං ඔරම‍්භාගියානං සංයොජනානං පරික‍්ඛයා ඔපපාතිකා තත්‍ථ පරිනිබ‍්බායිනො අනාවත‍්තිධම‍්මා තස‍්මා ලොකා. අථ ඛො එතෙව බහුතරා භික‍්ඛූ යෙ තිණ‍්ණං සංයොජනානං පරික‍්ඛයා රාගදොසමොහානං තනුත‍්තා සකදාගාමිනො සකිදෙව ඉමං ලොකං ආගන‍්ත්‍වා දුක‍්ඛස‍්සන‍්තං කරිස‍්සන‍්තී”ති.
ඇවැත්නි, මා විසින් අනෙකකුදු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි අසන ලද, ඉදිරියෙහි පිළිගන්නා ලදී. (එනම්): මහණෙනි, යම් මහණ කෙනෙක් පස් ඕරම්භාගියසංයෝජනයන් ක්‍ෂය කිරීමෙන් ඕපපාතික ව එහි පිරිනිවෙනසුලු වූවාහු එලොවින් පෙරළා නොඑනසුලු වෙත් නම් ඔහු අල්පයහ. වැලි යම් මහණ කෙනෙක් ත්‍රිවිධසංයෝජනයන් ක්‍ෂය කිරීමෙන් රාගදෝසමෝහයන් තුනී වූ බැවින් සෙදගැමි වූවාහු එක්වරක් ම මෙලොවට අවුත් දුක් කෙළවර කරන්නාහු නම් මොහු ම ඉතා බොහෝහ”යි.
අපරම‍්පි ඛො මෙ ආවුසො භගවතො සම‍්මුඛා සුතං සම‍්මුඛා පටිග‍්ගහිතං: අප‍්පකා තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ යෙ තිණ‍්ණං සංයොජනානං පරික‍්ඛයා රාගදොසමොහානං තනුත‍්තා සකදාගාමිනො, සකිදෙව ඉමං ලොකං ආගන‍්ත්‍වා දුක‍්ඛස‍්සන‍්තං කරිස‍්සන‍්ති. අථ ඛො එතෙව බහුතරා භික‍්ඛූ යෙ තිණ‍්ණං සංයොජනානං පරික‍්ඛයා සොතාපන‍්නා අවිනිපාතධම‍්මා නියතා සම‍්බොධිපරායනා”ති.
ඇවැත්නි, මා විසින් අනෙකකුදු භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි අසන ලද. ඉදිරියෙහි පිළිගන්නා ලදි (කිමෙක යත්): “මහණෙනි, යම් මහණ කෙනෙක් ත්‍රිවිධසංයෝජනයන් ක්‍ෂය කිරීමෙන් රාගදෝසමෝහයන් තුනී වූ බැවින් සෙදගැමි වූවාහු එක්වරක් ම මෙලොවට අවුත් දුක් කෙළවර කරන්නාහු නම් ඔහු අල්පය හ. වැලි යම් මහණ කෙනෙක් ත්‍රිවිධ සංයෝජනයන් ක්‍ෂය කිරීමෙන් විවස ව නොහෙනසුලු නියත වූ සම්බෝධිය පිහිට කොට ඇති සෝවන් වූවාහු නම් මොහු ම ඉතා බොහෝහ යි.