දුතියකොටිගාමසුත‍්තං
12. 3. 2.
12. 3. 2.
දුතියකොටිගාමසුත‍්තං
දුතිය කෝටිගාම සූත්‍රය
3864. යෙහි කෙචි භික‍්ඛවෙ, සමණා වා බ්‍රාහ‍්මණා වා ඉදං දුක‍්ඛන‍්ති යථාභූතං නප‍්පජානන‍්ති. අයං දුක‍්ඛසමුදයොති යථාභූතං නප‍්පජානන‍්ති. අයං දුක‍්ඛනිරොධොති යථාභූතං නප‍්පජානන‍්ති. අයං දුක‍්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදාති යථාභූතං නප‍්පජානන‍්ති. න මෙතෙ භික‍්ඛවෙ, සමණා වා බ්‍රාහ‍්මණා වා සමණෙසු වා සමණසම‍්මතා, බ්‍රාහ‍්මණෙසු වා බ්‍රාහ‍්මණසම‍්මතා. න ච පනෙ තෙ ආයස‍්මන‍්තො සාමඤ‍්ඤත්‍ථං වා බ්‍රහ‍්මඤ‍්ඤත්‍ථං වා දිට‍්ඨෙව ධම‍්මෙ සයං අභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකත්‍වා උපසම‍්පජ‍්ජ විහරන‍්ති. යෙ ච ඛො කෙචි භික‍්ඛවෙ, සමණා වා බ්‍රාහ‍්මණා වා ඉදං දුක‍්ඛන‍්ති යථාභූතං පජානන‍්ති -පෙ- අයං දුක‍්ඛනිරොධගාමිනී පටිපදාති යථාභූතං පජානන‍්ති. තෙ ඛො මෙ භික‍්ඛවෙ, සමණා වා බ්‍රාහ‍්මණා වා සමණෙසු චෙව සමණසම‍්මතා බ්‍රාහ‍්මණෙසු ච බ්‍රාහ‍්මණසම‍්මතා. තෙ පනායස‍්මන‍්තො සාමඤ‍්ඤත්‍ථඤ‍්ච බ්‍රහ‍්මඤ‍්ඤත්‍ථඤ‍්ච දිට‍්ඨෙව ධම‍්මෙ සයං අභිඤ‍්ඤා සච‍්ඡිකත්‍වා උපසම‍්පජ‍්ජ විහරන‍්තීති. ඉදමවොච භගවා -පෙ- එතදවොච සත්‍ථා:
3864. මහණෙනි, යම් කිසි මහණ කෙනෙක් හෝ බමුණු කෙනෙක් හෝ ‘මේ දුකැ’යි තතුසේ නො දනිද්ද, ‘මේ දුක් හටගැන්මැ’යි තතුසේ නො දනිද්ද, ‘මේ දුක් වැළැක්මැ’ යි තතුසේ නො දනිද්ද, ‘මේ දුක් වැළැක්මට පමුණුවන පිළිවෙතැ’යි තතුසේ නො දනිද්ද, මහණෙනි, ඒ මේ මහණහු හෝ බමුණෝ හෝ මහණුන් කෙරෙහිත් මහණහු ය යි සම්මත නො වෙති. බමුණන් කෙරෙහිත් බමුණෝ ය යි සම්මත නො වෙති. ඒ ආයුෂ්මත්හු මහණකමෙහි අරුත හෝ බමුණුකමෙහි අරුත හෝ දිටුදැමියෙහි ම තෙමේ වෙසෙසින් දැන පසක් කොට එයට පැමිණ නො ද වෙසෙත්. මහණෙනි, යම් කිසි මහණ කෙනෙක් හෝ බමුණු කෙනෙක් හෝ ‘මේ දුකැ’ යි තතු සේ දනිද්ද ... ‘මේ දුක් වැළැක්මට පමුණුවන පිළිවෙතැ’ යි තතුසේ දනිද්ද, මහණෙනි, ඒ මේ මහණහු හෝ බමුණෝ හෝ මහණුන් කෙරෙහිත් මහණහු ය යි සම්මතයහ. බමුණන් කෙරෙහිත් බමුණෝ ය යි සම්මතයහ. ඒ ආයුෂ්මත්හු මහණකමෙහි අරුතත් බමුණුකමෙහි අරුතත් දිටුදැමියෙහි ම තෙමේ වෙසෙසින් දැන පසක් කොට එයට පැමිණ වෙසෙති යි. මෙය භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක ... ශාස්තෲන් වහන්සේ මෙ ද වදාළ සේක:
යෙ දුක‍්ඛං නප‍්පජානන‍්ති අථො දුක‍්ඛස‍්ස සම‍්භවං, යත්‍ථ ච සබ‍්බසො දුක‍්ඛං අසෙසං උපරුජ‍්ඣති.
“යම් කෙනෙක් දුකත් යළි දුක්හි හටගැන්මත් යම් තැනෙක සියලු අයුරින් දුක නිරවශේෂ ව නිරුද්ධ වේ නම් එයත් නො දනිද්ද,
තඤ‍්ච මග‍්ගං න ජානන‍්ති දුක‍්ඛූපසමගාමිනං, චෙතොවිමුත‍්ති හීනා තෙ අථො පඤ‍්ඤාවිමුත‍්තියා.
දුක් සන්සිඳුමට පමුණුවන ඒ මඟත් නො දනිද් ද, ඔහු ඵලසමාධියෙන් තොර වූවහ. යළි ඵලප්‍රඥායෙන් ද තොර වූවහ.
අභබ‍්බා තෙ අන‍්තකිරියාය තෙ වෙ ජාතිජරූපගා, යෙ ච දුක‍්ඛං පජානන‍්ති අථො දුක‍්ඛස‍්ස සම‍්භවං.
ඔහු දුක් කෙළවර කිරීමට නුසුදුස්සහ. ඔහු ඒකාන්තයෙන් ජාතිජරාවන්ට පැමිණියහ. යම් කෙනෙක් දුකත් යළි දුක් හටගැන්මත් දනිද්ද,
යත්‍ථ ච සබ‍්බසො දුක‍්ඛං අසෙසං උපරුජ‍්ඣති, තඤ‍්ච මග‍්ගං පජානන‍්ති දුක‍්ඛූපසමගාමිනං.
යම් තැනෙක සියලු අයුරින් දුක නිරවශේෂයෙන් නිරුද්ධ වේ නම් එයත් දුක් සන්හිඳුමට පමුණුවන ඒ මඟත් දනිද්ද,
චෙතොවිමුත‍්තිසම‍්පන‍්නා අථො පඤ‍්ඤාවිමුත‍්තියා, භබ‍්බා තෙ අන‍්තකිරියාය න තෙ ජාතිජරූපගාති.
ඵලසමාධියෙන් යුතු වූ යළි ඵලප්‍රඥායෙන් ද සමන්‍වාගත වූ ඔහු දුක් කෙළවර කිරීමට සුදුස්සහ. ඔහු ජාතිජරාවන්ට පැමිණියාහු නො වෙති යි.