5. අබ‍්භානාරහවත‍්තං
5. අබ‍්භානාරහවත‍්තං
5. අබ්භානාහර වත
1. තෙන ඛො පන සමයෙන අබ‍්භානාරහා භික‍්ඛූ සාදියන‍්ති පකතත‍්තානං භික‍්ඛූනං අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිකම‍්මං සාමීචිකම‍්මං ආසනාභිහාරං සෙය්‍යාභිහාරං පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං පත‍්තචීවරපටිග‍්ගහණං නහානෙ පිට‍්ඨිපරිකම‍්මං. යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා සන‍්තුට‍්ඨා ලජ‍්ජිනො කුක‍්කුච‍්චකා සික‍්ඛාකාමා, තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: කථං හි නාම අබ‍්භානාරහා භික‍්ඛූ සාදියිස‍්සන‍්ති පකතත‍්තානං භික‍්ඛූනං අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං -පෙ- නහානෙ පිට‍්ඨිපරිකම‍්මන‍්ති.
1. එ සමයෙහි වනාහි අබ්භානයට සුදුසු මහණහු පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳීම හුනස්නෙන් නැගී සිටීම ඇඳිලිබැඳීම, සාමීචිකර්‍ම, අසුන් එළැවීම, යහන් එළැවීම, පාපුටුව එළැවීම, පාකටෙලිය එළැවීම, නෑමෙහි පිටුපිරියම ඉවසත්. යම් මහණ කෙනෙක් අපිස් ගුණැත්තෝ ද ... ඔහු තුමූ “කෙසේ නම් අබ්භානයට සුදුසු මහණහු පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳුම් හුනස්නෙන් නැගී සිටුම් ... නෑමෙහි පිටුපිරිමැඳුම් යන මෙකී වත් ඉවසන්නාහු දැ?” යි ලාමක කොට සිතත්, දොස් නගත්, නුගුණ පතුරුවත්.
2. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. අථ ඛො භගවා එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං සන‍්නිපාතාපෙත්‍වා භික‍්ඛූ පටිපුච‍්ඡි: “සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහා භික‍්ඛූ සාදියන‍්ති පකතත‍්තානං භික‍්ඛූනං අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං -පෙ- නහානෙ පිට‍්ඨිපරිකම‍්ම”න‍්ති? “සච‍්චං භගවා”. විගරහි බුද‍්ධො භගවා: “කථං හි නාම භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහා භික‍්ඛූ සාදියිස‍්සන‍්ති පකතත‍්තානං භික‍්ඛූනං අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං -පෙ- නහානෙ පිට‍්ඨිපරිකම‍්මං. නෙතං භික‍්ඛවෙ අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- විගරහිත්‍වා ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි:
2. ඉක්බිත්තෙන් ඒ මහණහු භාග්‍යවතුන්වහන්සේට මේ පවත් සැළ කළහ. ඒ කල්හි භාග්‍යවතුන්වහන්සේ මේ නිදානයෙහි මේ කාරණයෙහි බික්සඟන රැස් කරවා, “මහණෙනි, අබ්භානයට සුදුසු මහණහු පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳුම් හුනස්නෙන් නැගී සිටුම් ... නෑමෙහි පිටුපිරියම් ඉවසත් යනු සැබෑ දැ?” යි අසා වදාළ සේක. “සැබැව, භාග්‍යවතුන්වහන්සැ” යි ඔහු කීහ. මහණෙනි, කෙසේ නම් අබ්භානයට සුදුසු මහණහු පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳුම්, හුනස්නෙන් නැගී සිටුම් ... නෑමෙහි පිටුපිරියම් ඉවසන්නාහු ද? මහණෙනි, මෙය නොපහනුන්ගේ පැහැදීම පිණිස හෝ ... නො වේ’ යැ යි භාග්‍යවත් බුදුරජාණන් වහන්සේ වෙසෙසින් ගැරැහූ සේක. ගරහා දැහැමි කතා කොට මහණුනට මෙසේ වදාළ සේක:
3. න භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛුනා සාදිතබ‍්බං පකතත‍්තානං භික‍්ඛූනං අභිවාදනං පච‍්චුපට‍්ඨානං -පෙ- නහානෙ පිට‍්ඨිපරිකම‍්මං. යො සාදියෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.
3. මහණෙනි, අබ්භානයට සුදුසු මහණහු විසින් පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳුම්, දැක හුනස්නෙන් නැගී සිටුම් ... නෑමෙහි පිටුපිරියම් නො ඉවැසියැ යුතු. යමෙක් ඉවසන්නේ නම්, ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය.
4. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහානං භික‍්ඛූනං මිථු යථාබුඩ‍්ඪං අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං -පෙ- නහානෙ පිට‍්ඨිපරිකම‍්මං.
4. මහණෙනි, අබ්භානයට සුදුසු මහණුනට උනුන් මහළුපිළිවෙළින් වැඳීම, දැක හුනස්නෙන් නැගී සිටීම ... නෑමෙහි පිටුපිරියම අනුදනිමි.
5. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහානං භික‍්ඛූනං පඤ‍්ච යථාබුඩ‍්ඪං: උපොසථං පවාරණං වස‍්සිකසාටිකං ඔනොජනං භත‍්තං.
5. මහණෙනි, අබ්භානයට සුදුසු මහණුනට මහලු පිළිවෙළින් පොහෝ කිරීම, පවාරණාව, වැසිසළු පිළිගැන්ම, පසු ව පිළිගණු පිණිස එ දිනට නියමිත බත අත් හැරීම, චතුශ්ශාල බත පිළිගැන්ම යන පස අනුදනිමි.
6. තෙන හි භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහානං භික‍්ඛූනං වත‍්තං පඤ‍්ඤාපෙස‍්සාමි යථා අබ‍්භානාරහෙහි භික‍්ඛූහි වත‍්තිතබ‍්බං.
6. එහෙයින් මහණෙනි, අබ්භානයට සුදුසු මහණුන් විසින් පැවැතියැ යුතු යම්සේ ද, එසේ ඔවුනට වත් පණවන්නෙමි.
7. අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනා සම‍්මා වත‍්තිතබ‍්බං. තත්‍රායං සම‍්මාවත‍්තනා: න උපසම‍්පාදෙතබ‍්බං -පෙ- න භික‍්ඛූහි සම‍්පයොජෙතබ‍්බං. (යථා මූලායපටිකස‍්සනාරහස‍්ස වත‍්තං, තථා මානත‍්තාරහස‍්ස ච මානත‍්තචාරිකස‍්ස ච අබ‍්භානාරහස‍්ස චා ති තිණ‍්ණං එකසදිසං විත්‍ථාරෙතබ‍්බං.)
7. මහණෙනි, අබ්භානාරහ (අබ්භානයට සුදුසු) මහණහු විසින් මනා ව පැවැතිය යුතු. එහි මේ මනා පැවැත්ම යි: තමා උපාධ්‍යාය වැ උපසම්පදා නො කළ යුතු ... භික්‍ෂූන් කලහයෙහි නො යෙදිය යුතු. [මූලායපටිකස්ස නාරහ මහණහු පිළිබඳ වත යම්සේ ද මානත්තාරහ මහණහුගේ ද මානත්තවාරික මහණහුගේ ද අබ්භානාරහ මහණහුගේ ද යන තුන් දෙනාගේ වත් ද එසේ ම එක් සැටියෙන් විස්තර කළ යුතු.]
8. න භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛුනා පකතත‍්තස‍්ස භික‍්ඛුනො පුරතො ගන‍්තබ‍්බං. න පුරතො නිසීදිතබ‍්බං. යො හොති සඞ‍්ඝස‍්ස ආසනපරියන‍්තො සෙය්‍යාපරියන‍්තො විහාරපරියන‍්තො සො තස‍්ස පදාතබ‍්බො. තෙන ච සො සාදිතබ‍්බො.
8. මහණෙනි, අබ්භානයට සුදුසු මහණහු විසින් පුවතත් මහණහට පෙරටු වැ නො යෑ යුතු පෙරටු වැ නො හින්දැ යුතු. සංඝයාගේ යම් අන්තිම අස්නෙක්, යහනෙක්, වෙහෙරෙක් වේ ද, එය ඔහුට දියැ යුතු. ඔහු විසිනුත් එයැ ඉවැසියැ යුතු.
9. න භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛුනා පකතත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පුරෙසමණෙන වා පච‍්ඡාසමණෙන වා කුලානි උපසඞ‍්කමිතබ‍්බානි. න ආරඤ‍්ඤිකඞ‍්ගං සමාදාතබ‍්බං. න පිණ‍්ඩපාතිකඞ‍්ගං සමාදාතබ‍්බං. න ච තප‍්පච‍්චයා පිණ‍්ඩපාතො නීහරාපෙතබ‍්බො ‘මා මං ජානිංසූ’ති.
9. මහණෙනි, අබ්භානාරහ මහණහු විසින් පුවතත් මහණක්හු හා පෙරමහණකු වැ හෝ පසුමහණකු වැ කුලයෝ නො එළැඹියැ යුතුහ. ආරණ්‍යකාඞ්ගය සමාදන් කොට නො ගත යුතු. පිණ්ඩපාතිකාඞ්ගය සමාදන් කොට නො ගත යුතු. “මා නො දනිත්ව” යි එකරුණින් පිණ්ඩපාතය ගෙන්වා නො ගත යුතු.
10. න භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛුනා සභික‍්ඛුකා ආවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර පකතත‍්තෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා. න භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛුනා සභික‍්ඛුකා ආවාසා අභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො, අඤ‍්ඤත්‍ර පකතත‍්තෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා. -පෙ- (යථා හෙට‍්ඨා, තථා විත්‍ථාරෙතබ‍්බං)
10. මහණෙනි අබ්භානාරහ මහණහු විසින් පුවතත් මහණක්හු නැති ව, සභික්‍ෂුක ආවාසයෙන් අභික්‍ෂුක ආවාසයට නො යා යුතු. මහණෙනි, අබ්භානාරහ මහණහු විසින් පුවතත් මහණකු නැති වැ, අන්තරායයක් නැති වැ, සභික්‍ෂුක ආවාසයෙන් අභික්‍ෂුක අනාවාසයකට නො යා යුතු ... [යට දැක්වුණ පරිදි විස්තර කටයුතු]
11. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛුනා සභික‍්ඛුකා ආවාසා -පෙ- අනාවාසා -පෙ- ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො ආවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො අනාවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා, යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා, යං ජඤ‍්ඤා සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තුන‍්ති.
11. මහණෙනි, අබ්භානාරහ මහණහු විසින් ‘අද ම යන්නට හැක්කෙමි’ යි තමා දන්නා, සමානසංවාසක මහණුන් ඇති සභික්‍ෂුක ආවාසයෙන් ... අනාවාසයෙන් ... ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ සභික්‍ෂුක ආවාසයට ... සභික්‍ෂුක අනාවාසයට ... සභික්‍ෂුක ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ යා යුතු.
12. න භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛුනා පකතත‍්තෙන භික‍්ඛුනා සද‍්ධිං එකච‍්ඡන‍්නෙ ආවාසෙ වත්‍ථබ‍්බං. න එකච‍්ඡන‍්නෙ අනාවාසෙ වත්‍ථබ‍්බං. න එකච‍්ඡන‍්නෙ ආවාසෙ වා අනාවාසෙ වා වත්‍ථබ‍්බං. පකතත‍්තං භික‍්ඛුං දිස‍්වා ආසනා වුට‍්ඨාතබ‍්බං. පකතත‍්තො භික‍්ඛු ආසනෙන නිමන‍්තෙතබ‍්බො. න පකතත‍්තෙන භික‍්ඛුනා සද‍්ධිං එකාසනෙ නිසීදිතබ‍්බං. න නීචෙ ආසනෙ නිසින‍්නෙ උච‍්චෙ ආසනෙ නිසීදිතබ‍්බං. න ඡමායං නිසින‍්නෙ ආසනෙ නිසීදිතබ‍්බං. න එකචඞ‍්කමෙ චඞ‍්කමිතබ‍්බං. න නීචෙ චඞ‍්කමෙ චඞ‍්කමන‍්තෙ උච‍්චෙ චඞ‍්කමෙ චඞ‍්කමිතබ‍්බං. න ඡමායං චඞ‍්කමන‍්තෙ චඞ‍්කමෙ චඞ‍්කමිතබ‍්බං.
12. මහණෙනි, අබ්භානාරහ මහණහු විසින් පුවතත් මහණක්හු හා එක් සෙවෙනියක් ඇති ආවාසයෙහි නො විසියැ යුතු. එක් සෙවෙනියක් ඇති අනාවාසයෙහි නො විසියැ යුතු. එක් සෙවෙනියක් ඇති ආවාසයෙහි හෝ අනාවාසයෙහි හෝ නො විසියැ යුතු. පුවතත් මහණක්හු දැක අස්නෙන් නැගී සිටියැ යුතු. පුවතත් මහණ තෙම අස්නෙන් පැවැරිය යුතු. පුවතත් මහණක්හු හා එකස්නෙහි නො හින්දැ යුතු. පුවතත් මහණහු මිටි අස්නැ හුන් කලැ තමා උසස්නැ නො හින්දැ යුතු. ඔහු බිමැ හුන් කලැ තමා අස්නෙහි නො හින්දැ යුතු. ඔහු හා එක් සක්මන්මළුවේ සක්මන් නො කළ යුතු. ඔහු මිටි සක්මන්මළුවෙහි සක්මන් කරණ කලැ තමා උස් සක්මන්මළුවෙහි සක්මන් නො කළ යුතු. ඔහු බිමැ සක්මන් කරණ කලැ තමා සක්මන්මළුයෙහි සක්මන් නො කළ යුතු.
13. න භික‍්ඛවෙ අබ‍්භානාරහෙන භික‍්ඛුනා පාරිවාසිකෙන භික‍්ඛුනා සද‍්ධිං -පෙ- මූලායපටිකස‍්සනාරහෙන භික‍්ඛුනා සද‍්ධිං -පෙ- මානත‍්තාරහෙන භික‍්ඛුනා සද‍්ධිං -පෙ- මානත‍්තචාරිකෙන භික‍්ඛුනා සද‍්ධිං -පෙ- අබ‍්භානාරහෙන බුඩ‍්ඪතරෙන භික‍්ඛුනා සද‍්ධිං එකච‍්ඡන‍්නෙ ආවාසෙ වත්‍ථබ‍්බං. න එකච‍්ඡන‍්නෙ අනාවාසෙ වත්‍ථබ‍්බං. න එකච‍්ඡන‍්නෙ ආවාසෙ වා අනාවාසෙ වා වත්‍ථබ‍්බං. න එකාසනෙ නිසීදිතබ‍්බං. න නීචෙ ආසනෙ නිසින‍්නෙ උච‍්චෙ ආසනෙ නිසීදිතබ‍්බං. න ඡමායං නිසින‍්නෙ ආසනෙ නිසීදිතබ‍්බං. න එකචඞ‍්කමෙ චඞ‍්කමිතබ‍්බං. න නීචෙ චඞ‍්කමෙ චඞ‍්කමන‍්තෙ උච‍්චෙ චඞ‍්කමෙ චඞ‍්කමිතබ‍්බං. න ඡමායං චඞ‍්කමන‍්තෙ චඞ‍්කමෙ චඞ‍්කමිතබ‍්බං.
13. මහණෙනි, අබ්භානාරහ මහණහු විසින් පාරිවාසික මහණහු හා ... මූලායපටිකස්සනාරහ මහණහු හා මානත්තාරහ මහණහු හා ... මානත්තවාරික මහණහු හා ... අබ්භානාරහ වඩා මහලු මහණහු හා එක් සෙවෙනි ඇති ආවාසයෙහි නො විසියැ යුතු. එක් සෙවෙනි ඇති අනාවාසයෙහි නො විසියැ යුතු එක් සෙවෙනි ඇති ආවාසයෙහි හෝ අනාවාසයෙහි නො විසියැ යුතු. එක් අස්නෙහි නො හින්දැ යුතු. ඔහු මිටි අස්නැ උන්කලැ තමා උසස්නැ නො හින්දැ යුතු. ඔහු බිම හුන් කලැ තමා අස්නැ නො හින්දැ යුතු. ඔහු හා එක් සක්මන්මළුයෙහි සක්මන් නො කළ යුතු. ඔහු මිටි සක්මන්මළුවේ සක්මන් කරණ කලැ තමා උස් සක්මන් මළුයෙහි සක්මන් නො කළ යුතු. ඔහු බිමැ සක්මන් කරණ කලැ තමා සක්මන් මළුයෙහි සක්මන් නො කළ යුතු.
14. අබ‍්භානාරහචතුත්‍ථො චෙ භික‍්ඛවෙ පරිවාසං දදෙය්‍ය, මූලායපටිකස‍්සෙය්‍ය, මානත‍්තං දදෙය්‍ය, තබ‍්බීසො අබ‍්භෙය්‍ය, අකම‍්මං. න ච කරණීයන‍්ති.
14. මහණෙනි, ඉදින් අබ්භානයට සුදුස්සහු සතර වැනි කොටැති ව පිරිවෙස දෙන්නේ ද, මූලායපටිකස්සනාව කරන්නේ ද, මානත දෙන්නේ ද, ඔහු විසිවැනි කොටැති ව අබ්භාන කරන්නේ ද, ඒ අකර්‍ම යි. නො ද කටයුතු යි.
අබ‍්භානාරහවත‍්තං නිට‍්ඨිතං.
අබ්භානාරහ වත නිමියේ ය.
පාරිවාසිකක‍්ඛන්‍ධකො නිට‍්ඨිතො දුතියො.
දෙවෙනි පාරිවාසික්ඛන්‍ධකය නිමියේ ය.
ඉමස‍්මිං ඛන්‍ධකෙ වත්‍ථූ පඤ‍්ච.
මේ ඛන්‍ධකයෙහි වස්තු පසෙකි.
තස‍්සුද‍්දානං:
එහි උද්දානය:
1. පාරිවාසිකා සාදියන‍්ති පකතත‍්තාන භික‍්ඛූනං, අභිවාදනං පච‍්චුට‍්ඨානං අඤ‍්ජලිඤ‍්ච සාමීචියං.
1. පිරිවෙස් සමාදන් කොට ගත්තෝ පුවතත් මහණුන්ගේ වැඳුම් ද දැක හුනස්නෙන් නැගී සිටීම් ද ඇඳිලිබැඳුම් ද, සාමීචිකර්‍ම ද,
2. ආසනං සෙය්‍යාභිහාරං පාදොදකං පාදපීඨං, පාදකඨලිකං පත‍්තචීවරපටිග‍්ගාහණං, නහානෙ පිට‍්ඨිපරිකම‍්මං උජ‍්ඣායන‍්ති ච පෙසලා.
2. අසුන් එළැවීම් ද, යහන් එළැවීම් ද, පාදෝනාදිය පාපුටුව පාද කඨලිකාව එළැවීම ද, පාසිවුරු පිළිගැනුම් ද, නෑමෙහි පිටුපිරියම් ද ඉවසත්. පියසීල මහණහු දොස් නගත්.
3. දුක‍්කටං සාදියන‍්තස‍්ස මිථු පඤ‍්ච යථාබුඩ‍්ඪං, උපොසථං පවාරණං, වස‍්සිකොනොජභොජනං.
3. මේ දෑ ඉවසන්නහුට දුකුළා ඇවැත් වේ. පාරිවාසිකයනට මහලු පිළිවෙළින් ඔවුනොවුන්ගේ උපෝසථ පවාරණා වස්සිකසාටීකා ඕනෝජන භත්ත යන මෙය අනුදත් සේක.
4. සම‍්මා ච වත‍්තනා තත්‍ථ පකතත‍්තස‍්ස ගච‍්ඡරෙ, යො ච හොති පරියන‍්තො න පුරෙ පච‍්ඡා සමණෙ
4. එහි පාරිවාසිකයාගේ මනා පැවැත්ම ද, පුවතත් මහණකුට පෙරටු ව යෑම ඉදීම නො කළයුතු බව ද, සංඝයාගේ යම් අන්තිම ආසනයෙක් ශයනයෙක් විහාරයෙක් වේ නම් එහි විසිය යුතු බව ද, එසේ ම පුවතත් මහණකු හා පෙරැ ව හෝ පසු ව හෝ කුලයන් කරා නො එළැඹිය යුතු බව ද පැණැවූ සේක.
5. ආරඤ‍්ඤං පිණ‍්ඩනීහාරො ආගන‍්තුකෙ උපොසථෙ, පවාරණා ච දූතෙන ගන‍්තබ‍්බො ච සභික‍්ඛුකො.
5. ආරඤ්ඤිකඞ්ග සමාදානය ද, පිණ්ඩපාතිකඞ්ග සමාදානය හා පිණ්ඩපාතනීහාරය ද පාරිවාසික මහණහු විසින් නො කටයුතු ය. ආගන්තුකයා හා ආරෝචනාව ද, උපෝසථයෙහි ආරෝචනාව ද, පවාරණයෙහි ආරෝචනාව ද, ගිලන් වේ නම් දූතයකු ලවා ආරෝචනා කරවීම ද, සභික්‍ෂුක ආවාසයෙන් අභික්‍ෂුක ආවාසයකට නො යායුතු බව ද පැණවූ සේක.
6. එකච‍්ඡන‍්නෙ න වත්‍ථබ‍්බං න ඡමායං නිස‍්සජ‍්ජිතෙ, ආසනෙ නීචෙ චඞ‍්කමෙ, ඡමායං චඞ‍්කමෙන ච.
6. පාරිවාසික මහණහු විසින් පුවතත් මහණක්හු හා එක්ඡදනයක් ඇති තැන නො විසිය යුතු. පුවතත් මහණහු බිමැ හුන් කලැ පාරිවාසිකයා අස්නෙක නො හින්දැ යුතු. පුවතත් මහණහු මිටිඅස්නැ උන් කලැ පාරිවාසිකයා උසස්නැ නො හින්දැ යුතු. පුවතත් මහණහු බිම සක්මන්කරණ කලැ පාරිවාසිකයා සක්මනෙහි සක්මන් නො කළයුතු.
7. බුඩ‍්ඪතරෙන අකම‍්මං රත‍්තිච‍්ඡෙදා ච සොධනා, නික‍්ඛිපනං සමාදානං ඤාතබ‍්බං පාරිවාසිකං
7. ඒකච්ඡන්නයෙහි වැඩිමහලු මහණකු හා නො විසිය යුතු බැව් ආදීන් නො කටයුතු දෑ ද, රාත්‍රිච්ඡේදයෝ ද, පරිවාසශෝධනය ද, පරිවාස නිඃක්‍ෂේපය ද, පරිවාසය නැවත සමාදන් කොට ගැන්ම ද යන පාරිවාසිකයා අයත් මේ දෑ දත යුතු.
8. මූලායමානත‍්තාරහං, තථා මානත‍්තචාරිකා; අබ‍්භානාරහකං චාපි සම‍්භෙදනයතො පුන.
8. මූලායපටිකස්සනාරහ වත ද, මානත්තාරහ වත ද, එසේ ම මානත්තවාරිකයා පිළිබඳ වත් ද, අබ්භානාරහ පුද්ගලයා අයත් වත් ද ප්‍රභේද නය වශෙයන් දත යුතු.
9. පාරිවාසිකෙසු තයො, චතු මානත‍්තචාරිකෙ, න සමෙන‍්ති රත‍්තිච‍්ඡෙදෙසු මානත‍්තෙසු ච දෙවසි, ද‍්වෙ කම‍්මා සදිසා සෙසා තයො කම‍්මා සමා’සමාති
9. පාරිවාසික භික්‍ෂූන් විෂයයෙහි රාත්‍රිච්ඡේද තුනෙක් ද, මානත්තාරහ භික්‍ෂූන් විෂයයෙහි රාත්‍රිච්ඡේද සතරෙක් ද පණවන ලදහ. රාත්‍රිච්ඡේදයන්හි ඔහු සම නො වෙත්. මානත් විෂයයෙහි දිනපතා ආරෝචනා කටයුතු. කර්‍මයෝ දෙදෙනෙක් සමයහ. සෙසු තුන් කර්‍මයෝ ඇතැම් කරුණින් සම ද ඇතැම් කරුණින් අසම ද වෙත්.