4. පටිඤ‍්ඤාතකරණං
4. පටිඤ‍්ඤාතකරණං
4. ප්‍රතිඥාතකරණය
7. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ අපටිඤ‍්ඤාය භික‍්ඛූනං කම‍්මානි කරොන‍්ති තජ‍්ජනීයම‍්පි නියස‍්සම‍්පි පබ‍්බාජනීයම‍්පි පටිසාරණීයම‍්පි උක‍්ඛෙපනීයම‍්පි. යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා -පෙ- තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: කථං හි නාම ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ අපටිඤ‍්ඤාය භික‍්ඛූනං කම‍්මානි කරිස‍්සන‍්ති තජ‍්ජනීයම‍්පි නියස‍්සම‍්පි පටිසාරණීයම‍්පි උක‍්ඛෙපනීයම‍්පීති. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං -පෙ- සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ -පෙ-
7. එ සමයෙහි වනාහි ෂඩ්වර්ගික භික්‍ෂුහු අප්‍රතිඥායෙන් (වරද කළම්හ යි චුදිතයන්ගේ ප්‍රතිඥාවක් නැති ව) මහණුනට තජ්ජනීය කර්‍මය ද නියස්සකර්‍මය ද පබ්බාජනියකර්‍මය ද පටිසාරණීයකර්‍මය ද උක්ඛේපනීය කර්‍මය ද කරත්. යම් මහණ කෙනෙක් අල්පේච්ඡ ද ... ඔහු කෙසේ නම් සවැගි මහණහු ප්‍රතිඥා රහිත ව මහණුනට තජ්ජනීයකර්‍මයත් නියස්ස කර්‍මයත් පබ්බාජනියකර්‍මයත් පටිසාරණීයකර්‍මයත් උක්ඛේපනීය කර්‍මයත් කෙරෙත් දැ’යි අවමන් කෙරෙත් දොස් කියත්, නුගුණ පතුරුවත්, ඉක්බිති ඒ මහණහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැල කළහ ... මහණෙනි, ඒ සැබෑ ද? ... අසා වදාළ සේක.
සච‍්චං භගවා -පෙ- විගරහිත්‍වා ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: න භික‍්ඛවෙ අපටිඤ‍්ඤාය භික‍්ඛූනං කම‍්මං කාතබ‍්බං තජ‍්ජනීයං වා නියස‍්සං වා පබ‍්බාජනීයං වා පටිසාරණීයං වා උක‍්ඛෙපනීයං වා. යො කරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.
‘සැබැව, භාග්‍යවතුන්වහන්සැ’ යි මහණහු පිළිවදන් දුන්හ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ... ගරහා දැහැමි කතා කොට, “මහණෙනි, ප්‍රතිඥා නැති වැ මහණුනට තජ්ජනීයකර්‍මය හෝ නියස්සකර්‍මය හෝ පබ්බාජනිය කර්‍මය හෝ පටිසාරණීයකර්‍මය හෝ උක්ඛේපනීයකර්‍මය හෝ නො කළ යුතු. යමෙක් එය කරන්නේ නම්, ඔහුට දුකුළා ඇවැත් වන්නේ ය.
8. එවං ඛො භික‍්ඛවෙ අධම‍්මිකං හොති පටිඤ‍්ඤාතකරණං: එවං ධම‍්මිකං. කථඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ අධම‍්මිකං හොති පටිඤ‍්ඤාතකරණං? භික‍්ඛු පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: පාරාජිකං ආයස‍්මා අජ‍්ඣාපන‍්නොති. සො එවං වදෙති: න ඛො අහං ආවුසො පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නො සඞ‍්ඝාදිසෙසං අජ‍්ඣාපන‍්නොති. තං සඞ‍්ඝො සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන කාරෙති. අධම‍්මිකං පටිඤ‍්ඤාතකරණං.
8. මහණෙනි, පටිඤ්ඤාතකරණය මෙසේ (මතු දැක්වෙන පරිදි) නො දැහැමි වේ, මෙසේ දැහැමි වේ. මහණෙනි, පටිඤ්ඤාතකරණය කෙසේ නො දැහැමි වේ ද යත්: මහණෙක් පරිජි ඇවැතට පැමිණියේ වෙයි. ඔහුට සංඝයා හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් මහණෙක් හෝ ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ පරිජි ඇවැතට පැමිණියේ වේ’ යැ යි චෝදනා කෙරෙයි. එවිට හෙතෙම ‘ඇවැත්නි, මම් පරිජි ඇවැතට නොපැමිණියෙමි. සඟවෙසෙස් ඇවැතට පැමිණියෙමි’ යි මෙසේ කියයි. සංඝ තෙමේ ඔහුට සඟවෙසෙස් ඇවැතින් විනයකර්‍මය කරවයි. මේ නො දැහැමි ප්‍රතිඥාතකරණ යි.
භික‍්ඛු පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා, එකපුග‍්ගලො වා පාරාජිකං ආයස‍්මා අජ‍්ඣාපන‍්නොති. සො එවං වදෙති: න ඛො අහං ආවුසො පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නො ථුල‍්ලච‍්චයං -පෙ- පාචිත‍්තියං -පෙ- පාටිදෙසනීයං -පෙ- දුක‍්කටං -පෙ- දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො’ති. තං සඞ‍්ඝො දුබ‍්භාසිතෙන කාරෙති අධම‍්මිකං පටිඤ‍්ඤාතකරණං. භික‍්ඛු සඞ‍්ඝාදිසෙසං -පෙ- ථුල‍්ලච‍්චයං -පෙ- පාචිත‍්තියං -පෙ- පාටිදෙසනීයං -පෙ- දුක‍්කටං -පෙ- දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: දුබ‍්භාසිතං ආයස‍්මා අජ‍්ඣාපන‍්නොති. සො එවං වදෙති: න ඛො අහං ආවුසො, දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නොති. තං සඞ‍්ඝො පාරාජිකෙන කාරෙති. අධම‍්මිකං පටිඤ‍්ඤාතකරණං.
මහණෙක් පරිජි ඇවැතකට පැමිණියේ වෙයි. ඔහුට සංඝයා හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් මහණෙක් හෝ ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ පරිජි ඇවැතට පැමිණියේ වේ’ යැ යි චෝදනා කෙරෙයි. හෙතෙම ‘ඇවැත්නි, මම් පරිජි ඇවැතට නො පැමිණියෙමි. මම් තුලැසි ඇවැතට පැමිණියෙමි. පචිති ඇවැතට ... පාටිදේසනීය ඇවැතට ... දුකුළා ඇවැතට ... දුබැසි ඇවැතට පැමිණියෙමි යි මෙසේ කියයි. සංඝ තෙමේ ඔහුට දුබැසි ඇවැතින් විනයකර්‍ම කරවයි. මේ ද නොදැහැමි ප්‍රතිඥාතකරණ යි.
භික‍්ඛු දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: දුබ‍්භාසිතං ආයස‍්මා අජ‍්ඣාපන‍්නොති. සො එවං වදෙති: න ඛො අහං ආවුසො දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො සඞ‍්ඝාදිසෙසං අජ‍්ඣාපන‍්නොති -පෙ- ථුල‍්ලච‍්චයං -පෙ- පාචිත‍්තියං -පෙ- පාටිදෙසනීයං -පෙ- දුක‍්කටං අජ‍්ඣාපන‍්නොති. තං සඞ‍්ඝො දුක‍්කටෙන කාරෙති, අධම‍්මිකං පටිඤ‍්ඤාතකරණං. එවං ඛො භික‍්ඛවෙ අධම‍්මිකං හොති පටිඤ‍්ඤාතකරණං.
මහණෙක් දුබැසි ඇවැතකට පැමිණියේ වෙයි. ඔහුට සංඝයා හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් පුඟුලෙක් හෝ ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ දුබැසි ඇවැතට පැමිණියේ වේ යැ’ යි චෝදනා කෙරෙයි. ඒ මහණ තෙම ‘ඇවැත්නි මම් දුබැසි ඇවැතට නො පැමිණියෙමි. සඟවෙසෙස් ඇවැතට පැමිණියෙමි’ යි ... ‘තුලැසි ඇවැතට පැමිණියෙමි’ යි ... ‘පචිති ඇවැතට ... පාටිදේසනීය ඇවැතට ... දුකුළා ඇවැතට පැමිණියෙමි’ යි මෙසේ හේ කියයි. සංඝ තෙමේ ඔහුට දුකුළා ඇවැතින් විනයකර්‍මය කරවයි. මේ ප්‍රතිඥාතකරණය නො දැහැමි වේ. මහණෙනි, මෙසේ ම ප්‍රතිඥාතකරණය නොදැහැමි වේ.
9. කථඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ ධම‍්මිකං හොති පටිඤ‍්ඤාතකරණං: භික‍්ඛු පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: පාරාජිකං ආයස‍්මා අජ‍්ඣාපන‍්නොති. සො එවං වදෙති: ආමාවුසො පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නොති. තං සඞ‍්ඝො පාරාජිකෙන කාරෙති. ධම‍්මිකං පටිඤ‍්ඤාතකරණං.
9. මහණෙනි, ප්‍රතිඥාතකරණය කෙසේ නම් දැහැමි වේ ද? යත්: මහණෙක් පරිජි ඇවැතට පැමිණියේ වෙයි. ඔහුට සංඝයා හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් පුඟුලෙක් හෝ ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ පරිජි ඇවැතට පැමිණියේ වේ යැ’ යි චෝදනා කෙරෙයි. හෙ තෙම ‘එසේ ය, ඇවැත්නි, පරිජි ඇවැතට පැමිණියෙමි යි මෙසේ කියයි. සංඝ තෙමේ ඔහුට පරිජි ඇවැතින් විනයකර්‍මය කරවයි. මේ ප්‍රතිඤ්ඤාතකරණය දැහැමි වේ.
භික‍්ඛු සඞ‍්ඝාදිසෙසං -පෙ- ථුල‍්ලච‍්චයං -පෙ- පාචිත‍්තියං -පෙ- පාටිදෙසනීයං -පෙ- දුක‍්කටං -පෙ- දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: දුබ‍්භාසිතං ආයස‍්මා අජ‍්ඣාපන‍්නොති. සො එවං වදෙති: ආම වුසො දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නොති. තං සඞ‍්ඝො දුබ‍්භාසිතෙන කාරෙති. ධම‍්මිකං පටිඤ‍්ඤාතකරණං.
මහණෙක් සඟවෙසෙස් ඇවැතට ... ථුලැසි ඇවැතට ... පචිති ඇවැතට ... පාටිදේසනීය ඇවැතට ... දුකුළා ඇවැතට ... දුබැසි ඇවැතට පැමිණියේ වෙයි. ඔහුට සංඝ තෙමේ හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් පුඟුලෙක් හෝ ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ දුබැසි ඇවැතට පැමිණියේ යැ’ යි චෝදනා කෙරෙයි. හේ ‘එසේ යැ ඇවැත්නි දුබැසි ඇවැතට පැමිණියෙමි’ යි මෙසේ කියයි. ඔහුට සංඝ තෙමේ දුබැසි ඇවැතින් විනයකර්‍මය කරවයි. මේ ප්‍රතිඥාතකරණය දැහැමි වේ.
එවං ඛො භික‍්ඛවෙ ධම‍්මිකං හොති පටිඤ‍්ඤාතකරණන‍්ති.
මහණෙනි, මෙසේ ම ප්‍රතිඥාතකරණය දැහැමි වේ.