5. යෙභුය්‍යසිකා
5. යෙභුය්‍යසිකා
5. යේභුය්‍යසිකාව
10. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ භණ‍්ඩනජාතා කලහජාතා විවාදාපන‍්නා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං මුඛසත‍්තීහි විතුදන‍්තා විහරන‍්ති. න සක‍්කොන‍්ති තං අධිකරණං වූපසමෙතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ එවරූපං අධිකරණං යෙභුය්‍යසිකාය වූපසමෙතුං.
10. එ සමයෙහි වනාහි භික්‍ෂුහු සංඝයා මැදදී උපන් කලහ ඇත්තාහු, හටගත් ඩබර ඇත්තාහු, විවාදාපන්න වූවාහු ඔවු නොවුන් මුඛ නැමැති අඩයැටිවලින් විදුනෝ වැ වෙසෙත්. ඒ අධිකරණය සන්හිඳුවන්නට (භික්‍ෂූහු) සමත් නො වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ කරුණ සැලකළහ. “මහණෙනි, මෙබඳු අධිකරණය යේභුය්‍යසිකායේන් (ධර්‍මවාදීන් වැඩිතරම් දෙනකුගේ මඟින් කරන ශමථයෙන්) සන්හිඳුවන්නට අනුදනිමි” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක.
(තව ද එය කරන සැටි මෙසේ ද වදාළ සේක.)
11. පඤ‍්චහි භික‍්ඛවෙ අඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු සලාකගාහාපකො සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො: යො න ඡන්‍දාගතිං ගච‍්ඡෙය්‍ය, න දොසාගතිං ගච‍්ඡෙය්‍ය, න මොහාගතිං ගච‍්ඡෙය්‍ය, න භයාගතිං ගච‍්ඡෙය්‍ය, ගහිතාගහිතඤ‍්ච ජානෙය්‍ය: එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො: පඨමං භික‍්ඛු යාචිතබ‍්බො. යාචිත්‍වා ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
11. “මහණෙනි, යම් මහණෙක් ඡන්‍දයෙන් අගතියට නො යන්නේ ද, ද්වේෂයෙන් අගතියට නො යන්නේ ද, මෝහයෙන් අගතියට නො යන්නේද, බියෙන් අගතියට නො යන්නේ ද, ගත් නොගත් සලාකා දන්නේ ද මෙ කී අංග පසින් යුත් මහණ තෙම සලාකා ගන්වන්නෙක් කොට සම්මත කටයුතු. මහණෙනි, මෙසේ වනාහි සම්මත කටයුතු. පළමු කොට මහණෙක් යැදියැ යුතු: යැද, ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මහණක්හු විසින් සංඝ තෙමේ මෙසේ දැන්වියැ යුතු:
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුං සලාකගාහාපකං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය. එසා ඤත‍්ති.
‘වහන්ස, සංඝ තෙමේ මගේ වචනය අසාවා. ඉදින් සංඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ වී නම් (මෙයට සුදුසු කාලය යැ යි හැඟේ නම්) සංඝ තෙමේ මෙ නම් මහණහු සලාකගන්වන්නකු කොට සම්මත කරන්නේ ය. මේ ඥප්තිය (දැනුම් දීම) යි.
සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං භික‍්ඛුං සලාකගාහාපකං සම‍්මන‍්නති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමස‍්ස භික‍්ඛුනො සලාකගාහාපකස‍්ස සම‍්මුති, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය. සම‍්මතො සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමො භික‍්ඛු සලාකගාහාපකො. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
වහන්ස, සංඝ තෙමේ මගේ වචනය අසාවා. සංඝ තෙමේ මෙ නම් මහණහු සලාකා ගන්වන්නකු කොට සම්මත කෙරෙයි. මෙ මහණහු සලාකා ගන්වන්නකු කොට සම්මත කිරීම යම් ආයුෂ්මතක්හට රිසියේ නම්, හේ නිහඬ වේවා. යම් ආයුෂ්මතක්හට නො රිසියෙන්නේ නම්, හේ කියා වා. සඞ්ඝයා විසින් මෙ නම් මහණ තෙම සලාකා ගන්වන්වන්නෙක් කොට සම්මත විය. සඞ්ඝයාට එය රිසියෙයි. එ හෙයින් නිහඬ ය. මෙසේ මෙය දරමි (සලකමි”) යනුවෙනි.
12. දස ඉමෙ භික‍්ඛවෙ අධම‍්මිකා සලාකගාහා, දස ධම‍්මිකා
12. “මහණෙනි, මේ නො දැහැමි සලාකා ගැන්වීම් දසයෙක, දැහැමි සලාකා ගැන්වීම් දසයෙක.
කතමෙ දස අධම‍්මිකා සලාකගාහා: ඔරමත‍්තකඤ‍්ච අධිකරණං හොති. න ච ගතිගතං හොති. න ච සරිතසාරිතං හොති. ජානාති ‘අධම‍්මවාදී බහුතරා’ති, අප‍්පෙව නාම අධම‍්මවාදී බහුතරා අස‍්සූති. ජානාති සඞ‍්ඝො භිජ‍්ජිස‍්සතීති අප‍්පෙව නාම සඞ‍්ඝො භිජ‍්ජෙය්‍යාති. අධම‍්මෙන ගණ‍්හන‍්ති. වග‍්ගා ගණ‍්හන‍්ති, න ච යථාදිට‍්ඨියා ගණ‍්හන‍්ති, ඉමෙ දස අධම‍්මිකා සලාකගාහා.
නොදැහැමි සලාකා ගැන්වීම් දසය කවර යැ: අධිකරණය අල්පමාත්‍ර එකෙක් වෙයි, ආවාස දෙක තුනකට නො ගියේ වෙයි (නොහොත් දෙතුන් වරක් විනිශ්චය නො කරන ලද්දේ වෙයි). දෙතුන් වරක් ඒ මහණුන් විසින් සිහි නො කරන ලද්දේ ද අනුන් ලවා සිහි නොකරවන ලද්දේ ද වෙයි. අධර්‍මවාදීහු වැඩිතරම් යැ යි දනී. අධර්‍මවාදීහු වැඩිතරම් වන්නාහු නම් ඉතා යෙහෙකැ යි සිතා සලාකා ගන්වයි. සඞ්ඝයා බිඳෙතැ යි දනී. සංඝයා බිඳෙතොත් ඉතා යෙහෙකැ යි සිතා සලාකා ගන්වයි. නො දැහැමින් (අධර්‍මවාදී අපි වඩා බලවත් වන්නමු. යි සිතා සලාකා දෙක දෙක බැගින්) ගනිත්. ව්‍යග්‍ර වැ (ධර්‍මවාදී) සලාකා අඩු වනු පිණිස ධර්‍මවාදී දෙදෙනෙක් එක් සලාකාව බැගින් ගනිත්. තමන් ගේ දෘෂ්ටිය වූ පරිදි සලාකා නො ගනිත්. මේ නොදැහැමි සලාකා ගැනුම් දසය යැ.
කතමෙ දස ධම‍්මිකා සලාකගාහා: න ච ඔරමත‍්තකං අධිකරණං හොති, ගතිගතඤ‍්ච හොති, සරිතසාරිතඤ‍්ච හොති, ජානාති ධම‍්මවාදී බහුතරාති. අප‍්පෙව නාම ධම‍්මවාදී බහුතරා අස‍්සූති. ජානාති සඞ‍්ඝො න භිජ‍්ජිස‍්සතීති අප‍්පෙව නාම සඞ‍්ඝො න භිජ‍්ජෙය්‍යාති. ධම‍්මෙන ගණ‍්හන‍්ති, සමග‍්ගා ගණ‍්හන‍්ති, යථාදිට‍්ඨියා ච ගණ‍්හන‍්ති, ඉමෙ දස ධම‍්මිකා සලාකගාහාති.
දැහැමි සලාකා ගැනුම් දසය කවර යැ: අධිකරණය අල්පමාත්‍ර නො වෙයි, ආවාසයනට ගියේ වෙයි (නොහොත් දෙතුන් වරක් විනිශ්චය කරන ලද්දේ වෙයි, ඒ මහණුන් විසින් දෙතුන් වරක් සිහි කරන ලද්දේ ද අනුන් ලවා සිහි කරවන ලද්දේ ද වෙයි. ධර්‍මවාදීන් ඉතා වැඩිතරම් ගණනෙක් වෙති යි දනී, සංඝයා නො බිඳෙන්නේ යැ යි, සංඝයා නො බිඳෙන්නේ නම් ඉතා යෙහහෙකැ යි දනී. දැහැමින් සලාකා ගනිත්, (දෙදෙනෙක් එක සලාකාවක් නො ගෙන) සමග වැ සලාකා ගනිත්, (පක්‍ෂය තර කැරැ ගැන්ම පිණිස නො වැ) තමන් ගේ දෘෂ්ටිය පරිදි සලාකා ගනිත්. මේ දැහැමි සලාකා ගැනුම් දසය යැ’ යි ද වදාළ සේක.