6. තස්සපාපිය්යසිකා
6. තස්සපාපිය්යසිකා
6. තස්සපාපිය්‍යසිකාව
13. තෙන ඛො පන සමයෙන උවාළො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ ආපත‍්තියා අනුයුඤ‍්ජියමානො අවජානිත්‍වා පටිජානාති, පටිජානිත්‍වා අවජානාති, අඤ‍්ඤෙන අඤ‍්ඤං පටිචරති, සම‍්පජානමුසා භාසති. යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා -පෙ- තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: කථං හි නාම උවාළො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ ආපත‍්තියා අනුයුඤ‍්ජියමානො අවජානිත්‍වා පටිජානිස‍්සති, පටිජානිත්‍වා අවජානිස‍්සති, අඤ‍්ඤෙන අඤ‍්ඤං පටිචරිස‍්සති, සම‍්පජානමුසා භාසිස‍්සතීති.
13. එ සමයෙහි වනාහි උවාළ නම් මහණ තෙම සඟ මැදදී ඇවැතින් පිරික්සනු ලබනුයේ, අවඥා කොට ප්‍රතිඥා කෙරෙයි. ප්‍රතිඥා කොට අවඥා කෙරෙයි. එකෙකින් අනෙකෙක් වසාලයි, දැන බොරු කියයි. යම් මහණ කෙනෙක් අල්පේච්ඡ ද, ඔහු ... උවාළ මහණ තෙම කෙසේ නම් සඟ මැදදී ඇවැතින් පිරික්සනු ලබනුයේ කෙසේ නම් අවඥා කොට ප්‍රතිඥා කරන්නේ ද, ප්‍රතිඥා කොට අවඥා කරන්නේ ද, එකෙකින් අනෙකක් වසාලන්නේ ද, දැන දැන බොරු කියන්නේ දැ” යි පහත් කොට සිතත්, දොස් කියත්, අගුණ පතුරුවත්.
14. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. ‘සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ -පෙ-’ ‘සච‍්චං භගවා -පෙ-’ විගරහිත්‍වා ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: – තෙන හි භික‍්ඛවෙ සඞ‍්ඝො උවාළස‍්ස භික‍්ඛුනො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොතු. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ කාතබ‍්බං: පඨමං උවාළො භික‍්ඛු චොදෙතබ‍්බො: චොදෙත්‍වා සාරෙතබ‍්බො: සාරෙත්‍වා ආපත‍්තිං ආරොපෙතබ‍්බො: ආපත‍්තිං ආරොපෙත්‍වා ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
14. ඉක්බිති ඒ මහණහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ පවත් සැල කළාහු ය. ‘මහණෙනි, ... සැබෑ දැ?’ යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අසා වදාළ සේක. ‘සැබැව වහන්සැ’ යි මහණහු පිළිවදන් දුන්හ. ... භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ... ගරහා දැහැමි කථා කොට මහණුන් බණවා, ‘මහණෙනි, එසේ වී නම් සඞ්ඝ තෙමේ උවාළ මහණහට තස්සපාපිය්යසිකා කර්‍මය (පාපෝත්සන්න පුද්ගලයාට කළ යුතු විනයකර්‍මය) කෙරේ වා. මහණෙනි, මෙසේ එය කළ යුතු: පළමු කොට, උවාළ තෙම චෝදයිතව්‍ය ය. චෝදනා කොට ඇවැත සිහි කැරැවිය යුතු, සිහි කරවා ඇවැත නැංවිය යුතු. ඇවැත නංවා ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මහණක්හු විසින් සඞ්ඝ තෙමේ මෙසේ දැන්විය යුතු:
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අයං උවාළො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ ආපත‍්තියා අනුයුඤ‍්ජියමානො අවජානිත්‍වා පටිජානාති, පටිජානිත්‍වා අවජානාති, අඤ‍්ඤෙන අඤ‍්ඤං පටිචරති. සම‍්පජානමුසා භාසති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො උවාළස‍්ස භික‍්ඛුනො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරෙය්‍ය. එසා ඤත‍්ති.
“සඞ්ඝ තෙමේ මගේ වචනය අසාවා. මේ උවාළ මහණ තෙම සඟ මැදදී ඇවැතින් පිරික්සනු ලබන්නේ, අවමන් කොට පිළින කෙරෙයි, පිළින කොට අවමන් කෙරෙයි. එකෙකින් අනෙකෙක් වසාලයි, දැන දැන බොරු කියයි. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ (සුදුසු කල් ඇත්තේ) වී නම්, සංඝ තෙමේ උවාළ මහණ හට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය. මේ ඥප්තිය යැ.
සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: අයං උවාළො භික‍්ඛු -පෙ- සම‍්පජානමුසා භාසති. සඞ‍්ඝො උවාළස‍්ස භික‍්ඛුනො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති උවාළස‍්ස භික‍්ඛුනො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මස‍්ස කරණං, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය. දුතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ- තතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ-.
වහන්ස, සංඝ තෙමේ මගේ වචනය අසාවා. මේ උවාළ මහණ තෙම ... දැන දැන බොරු කියයි. සංඝ තෙමේ උවාළ මහණහට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරෙයි. උවාළ මහණහට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කිරීම යම් මහණකුහට රිසියෙයි ද හේ නිහඬ වේවා. යම් මහණකුට නොරිසියෙයි ද හේ කියාවා. දෙවැනි වර ද මෙ කරුණ කියමි. ... තෙවෙනි වර ද මෙ කරුණ කියමි......
කතං සඞ‍්ඝෙන උවාළස‍්ස භික‍්ඛුනො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස, තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
සංඝයා, විසින් උවාළ මහණහට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරණ ලදී. එය සංඝයාට රිසියෙයි, එහෙයින් නිහඬ ය. මෙසේ මේ කරුණ දරමි (සලකමි)” යනුවෙනි.
“පඤ‍්චිමානි භික‍්ඛවෙ ධම‍්මිකානි තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මස‍්ස කරණානි: අසුචි ච හොති අලජ‍්ජී ච සානුවාදො ච, තස‍්ස සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරොති ධම‍්මෙන සමග‍්ගො. ඉමානි ඛො භික‍්ඛවෙ පඤ‍්ච ධම‍්මිකානි තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මස‍්ස කරණානි.
මහණෙනි, දැහැමි වූ මේ තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍ම කිරීම් පසෙකි. මහණ තෙම අපිරිසිදු වූ කාය වාක් කර්‍ම ඇත්තේ වේ ද, අලජ්ජි වේ ද (දැන දැන ඇවැත් අවදනා සුලුවේ ද), උපවාද සහිත වේ ද, ඔහුට සංඝ තෙමේ තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කෙරෙයි ද, එ ද සමග වූ සංඝ තෙමේ ධර්‍මය වූ පරිදි කෙරෙයි ද - මහණෙනි, මේ දැහැමි වූ තස්සපාපිය්යසිකා කර්‍මය කිරීම් පස ය.
අධම‍්මකම‍්ම ද‍්වාදසකං
අධර්‍ම කර්‍ම දොළොස
15. තීහි භික‍්ඛවෙ අඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතං තස්සපාපිය්යසිකා කම‍්මං අධම‍්මකම‍්මඤ‍්ච හොති අවිනයකම‍්මඤ‍්ච දුවූපසන‍්තඤ‍්ච: අසම‍්මුඛා කතං හොති, අපටිපුච‍්ඡා කතං හොති, අප‍්පටිඤ‍්ඤාය කතං හොති.
15. මහණෙනි, අඞ්ග තුනෙකින් සමන්‍විත වූ තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය අධර්‍මකර්‍මයෙක් ද අවිනය කර්‍මයෙක් ද නොමනාසේ සන්සිඳුනෙක් ද වෙයි. (කවර අංග තුනෙකින් ද? යත්:) නො හමුයෙහි කරණ ලද්දේ වේ ද, නොපිළිවිස කරණ ලද්දේ වේ ද, පිළිණ නොගෙන කරණ ලද්දේ වේ ද, මේ අඞ්ග තුනින් සමන්‍විත තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය අධර්‍මකර්‍ම ද අවිනය කර්‍ම ද නොමනා ලෙස සන්හිඳුනෙක් ද වෙයි. ...
ආපත‍්තිං අනාරොපෙත්‍වා කතං හොති අධම‍්මෙන කතං හොති වග‍්ගෙන කතං හොති. ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ තීහඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතං තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං අධම‍්මකම‍්මඤ‍්ච හොති අවිනයකම‍්මඤ‍්ච, දුවූපසන‍්තඤ‍්ච. (යථා තජ‍්ජනීයකම‍්මං එවං විත්‍ථාරෙතබ‍්බං.)
ඇවැත නො නඟා කරණ ලද්දේ වේ ද, නො දැහැමෙන් කරණ ලද්දේ වේ ද, ව්‍යග්‍ර වූ සංඝයා විසින් කරණ ලද්දේ වේ ද මේ අංග තුනින් සමන්‍විත වූ තස්සපාපිය්යසිකා කර්‍මය අධර්‍ම කර්‍ම ද අවිනයකර්‍ම ද නොමනා ලෙස සන්හිඳුනෙක් ද වෙයි.
ධම‍්මකම‍්ම ද‍්වාදසකං
ධර්‍ම කර්‍ම දොළොස
16. තීහි භික‍්ඛවෙ අඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතං තස්සපාපිය්යසිකා කම‍්මං ධම‍්මකම‍්මඤ‍්ච හොති විනයකම‍්මඤ‍්ච සුවූපසන‍්තඤ‍්ච: සම‍්මුඛා කතං හොති, පටිපුච‍්ඡා කතං හොති, පටිඤ‍්ඤාය කතං හොති -පෙ- ආපත‍්තිං ආරොපෙත්‍වා කතං හොති, ධම‍්මෙන කතං හොති, සමග‍්ගෙන කතං හොති. ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ තීහඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතං තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං ධම‍්මකම‍්මඤ‍්ච හොති විනය කම‍්මඤ‍්ච සුවූපසන‍්තඤ‍්ච. (යථා තජ‍්ජනීයකම‍්මෙ සුක‍්කපක‍්ඛං එවං විත්‍ථාරෙතබ‍්බං.)
16. මහණෙනි, අඞ්ග තුනෙකින් සමන්‍විත වූ තස්සපාපිය්යසිකා කර්‍මය ධර්‍මකර්‍ම ද විනයකර්‍ම ද මොනොවට සංහිඳුනෙක් ද වෙයි. (කවර අඞ්ග තුනෙකින් සමන්‍විත කර්‍මයෙක් ද යත්:) හමුයෙහි කරණ ලද්දේ වේ ද, පිළිවිස කරණ ලද්දේ වේ ද, ප්‍රතිඥායෙන් (ප්‍රතිඥා ගෙන) කරණ ලද්දේ වේ ද - මේ අඞ්ග තුනෙන් සමන්‍විත කර්‍මය යි. ... ඇවැත නංවා කරණ ලද්දේ වේ ද, ධර්‍මයෙන් කරණ ලද්දේ වේ ද, සමග්‍ර සඞ්ඝයා විසින් කරණ ලද්දේ වේ ද - මහණෙනි, මේ අංග තුනින් සමන්‍විත තස්සපාපිය්යසිකා කර්‍මය ධර්‍මකර්‍මයක් ද විනය කර්‍මයෙක් ද මොනොවට සංසිඳුනු කර්‍මයෙක් ද වෙයි. [තජ්ජනීය කර්‍මයෙහි ශුක්ල පක්‍ෂය යම්සේ ද එසේ විස්තර කළ යුතු.]
ආකඞ‍්ඛමාන ඡක‍්කං
ආකාංක්‍ෂමාණ ෂට්කය
17. තීහි භික‍්ඛවෙ අඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතස‍්ස භික‍්ඛුනො ආකඞ‍්ඛමානො සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරෙය්‍ය: භණ‍්ඩනකාරකො හොති කලහකාරකො විවාදකාරකො භස‍්සකාරකො සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො, බාලො හොති අව්‍යත‍්තො ආපත‍්ති බහුලො අනපදානො ගිහීසංසට‍්ඨො විහරති අනනුලොමිකෙහි ගිහීසංසග‍්ගෙහි: ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ තීහඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතස‍්ස භික‍්ඛුනො ආකඞ‍්ඛමානො සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරෙය්‍ය.
17. මහණෙනි, අඞ්ග තුනෙකින් සමන්‍විත වූ මහණහට සංඝ තෙමේ කැමැති වන්නේ නම් තස්සපාපිය්යසිකා කර්‍මය කරන්නේ ය: ඩබර කරන්නේ ‘කලහ කරන්නේ විවාද කරන්නේ වාක්කලහ කරන්නේ වේ ද, සංඝයා විෂයයෙහි අධිකරණ උපදවන්නේ වේ ද, අනුවණ වූයේ නොවියත් වූයේ ඇවැත් බහුල කොට ඇත්තේ සස්නට අනුලොම් නොවූ ගෘහී සංසර්‍ගයෙන් ගිහියන් හා මිශ්‍ර ව වෙසේ ද, මහණෙනි, මෙසේ වූ අඞ්ග තුනෙකින් යුත් මහණහට සංඝ තෙමේ කැමැති වන්නේ නම් තස්සපාපිය්යසිකා කර්‍මය කරන්නේ ය.
අපරෙහිපි භික‍්ඛවෙ තීහඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතස‍්ස භික‍්ඛුනො ආකඞ‍්ඛමානො සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරෙය්‍ය: අධිසීලෙ සීලවිපන‍්නො හොති. අජ‍්ඣාචාරෙ ආචාරවිපන‍්නො හොති, අතිදිට‍්ඨියා දිට‍්ඨිවිපන‍්නො හොති, ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ තීහි -පෙ-3
මහණෙනි, අන් අඞ්ග තුනෙකින් ද සමන්‍විත වූ මහණහට සංඝ තෙමේ කැමැති වන්නේ නම් තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය: අධිශීල විෂයයෙහි (උපසම්පදා ශීලයෙහි) විපන් සිල් ඇත්තේ වේ ද, උත්තම ආචාර විෂයයෙහි (ශ්‍රමණාචාරයෙහි) විපන් ආචාර ඇත්තේ වේද, උත්තම දෘෂ්ටි විෂයයෙහි (සම්‍යග්දෘෂ්ටියෙහි) විපන් දෘෂ්ටි ඇත්තේ වේ ද, මහණෙනි, මෙසේ වූ අඞ්ග තුනෙකින් යුත් මහණහට සංඝ තෙමේ කැමැති වන්නේ නම් තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය. 2
අපරෙහිපි භික‍්ඛවෙ තීහි -පෙ- බුද‍්ධස‍්ස අවණ‍්ණං භාසති: ධම‍්මස‍්ස අවණ‍්ණං භාසති. සඞ‍්ඝස‍්ස අවණ‍්ණං භාසති: ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ තීහඞ‍්ගෙහි සමන‍්නාගතස‍්ස භික‍්ඛුනො ආකඞ‍්ඛමානො සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරෙය්‍ය.4
මහණෙනි, අන් අඞ්ග තුනෙකින් ද සමන්‍විත මහණහට සංඝ තෙමේ කැමැත්තේ නම් තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය; බුදුනට දොස් නඟා ද, දහමට දොස් කියා ද සඟනට දොස් කියා ද මහණෙනි, මේ අඞ්ග තුනින් යුත් මහණහට සංඝ තෙමේ කැමැත්තේ නම්, තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය. 3
තිණ‍්ණං භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූනං ආකඞ‍්ඛමානො සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරෙය්‍ය: එකො භණ‍්ඩනකාරකො හොති -පෙ- සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකො, එකො බාලො හොති අව්‍යත‍්තො ආපත‍්තිබහුලො අනපදානො. එකො ගිහීසංසට‍්ඨො විහරති අනනුලොමිකෙහි ගිහිසංසග‍්ගෙහි: ඉමෙසං ඛො භික‍්ඛවෙ තිණ‍්ණං භික‍්ඛූනං ආකඞ‍්ඛමානො සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරෙය්‍ය.4
මහණෙනි, සංඝ තෙමේ කැමැත්තේ තුන් මහණ කෙනකුනට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය: එක් මහණෙක් ඩබර කරන්නේ වෙයි ද ... එක් මහණෙක් සංඝයා කෙරෙහි අධිකරණ කරන්නේ. වෙයි ද ... එක් මහණෙක් අඥානත් අව්‍යක්තත් වේ ද, ආපත්තී බහුල කොටැත්තේ ආපත්තිපරිචේඡදය ද නො දන්නේ වේ ද ... එක් මහණෙක් පැවිද්දනට අනුලොම් නොවූ ගෘහීසංසර්‍ගයෙන් ගිහියන් හා මිශ්‍ර වැ වෙසේ ද මහණෙනි, සංඝ තෙමේ කැමැත්තේ නම් මේ තුන් මහණුනට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය.4
අපරෙසම‍්පි භික‍්ඛවෙ තිණ‍්ණං භික‍්ඛූනං ආකඞ‍්ඛමානො සඞ‍්ඝො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං කරෙය්‍ය: එකො අධිසීලෙ සීලවිපන‍්නො හොති, එකො අජ‍්ඣාචාරෙ ආචාරවිපන‍්නො හොති, එකො අතිදිට‍්ඨියා දිට‍්ඨිවිපන‍්නො හොති. ඉමෙසං ඛො භික‍්ඛවෙ තිණ‍්ණං -පෙ-5
මහණෙනි, අන් තුන් මහණ කෙනකුනට සංඝ තෙමේ කැමැති වන්නේ තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය. එක් මහණෙක් අධිශීලයෙහි ශීලවිපන්න වෙයි, එකෙක් අධ්‍යාචාරයෙහි (උතුම් ශ්‍රමණාචාරයෙහි) ආචාරවිපන්න වෙයි, එකෙක් අතිදෘෂ්ටියෙහි (සම්‍යග්දෘෂ්ටියෙහි) දෘෂ්ටිවිපන්න වෙයි. මහණෙනි, මේ තුන් මහණුනට සංඝ තෙමේ කැමැත්තේ නම් තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය. 5
අපරෙසම‍්පි භික‍්ඛවෙ තිණ‍්ණං -පෙ- එකො බුද‍්ධස‍්ස අවණ‍්ණං භාසති. එකො ධම‍්මස‍්ස අවණ‍්ණං භාසති, එකො සඞ‍්ඝස‍්ස අවණ‍්ණං භාසති, ඉමෙසං ඛො භික‍්ඛවෙ තිණ‍්ණං භික‍්ඛූනං ආකඞ‍්ඛමානො සඞ‍්ඝො තස්සපාපිය්යසිකා කම‍්මං කරෙය්‍ය.6
මහණෙනි, අන් තුන් මහණ කෙනකුනට සංඝ තෙමේ කැමැති වන්නේ තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය: එක් මහණෙක් බුදුනට දොස් කියයි, එකෙක් දහමට දොස් කියයි, එකෙක් සංඝයාට දොස් කියයි. මහණෙනි, මේ තුන් මහණුනට සංඝ තෙමේ කැමැත්තේ තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරන්නේ ය. 6
ආකඞ‍්ඛමාන ඡක‍්කං නිට‍්ඨිතං.
ආකාංක්‍ෂමාණ ෂට්කය නිමියේ ය.
අට‍්ඨාරස වත‍්තං
අටළොස් වත
18. තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මකතෙන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛුනා සම‍්මා වත‍්තිතබ‍්බං. තත්‍රායං සම‍්මා වත‍්තනා: න උපසම‍්පාදෙතබ‍්බං, න නිස‍්සයො දාතබ‍්බො, න සාමණෙරො උපට‍්ඨාපෙතබ‍්බො, න භික‍්ඛුනොවාදකසම‍්මුති සාදිතබ‍්බා, සම‍්මතෙන පි භික‍්ඛුනියො න ඔවදිතබ‍්බා -පෙ- න භික‍්ඛූහි සම‍්පයොජෙතබ‍්බන‍්ති.
18. මහණෙනි, තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කරණු ලැබූ මහණහු විසින් මැනැවින් පැවැතියැ යුතු. එහි ලා මේ මනා පැවැත්ම යි: ඔහු විසින් තමා උපාධ්‍යාය ව උපසම්පදා නො කළ යුතු යි, (තමා ආචාර්‍ය්‍ය ව) නිස නො දිය යුතු යි, හෙරණකු තමා වෙත නො තබා ගත යුතු යි, භික්ඛුනීඕවාදක සම්මතිය. නො ඉවැසිය යුතු යි, සම්මතිය ලද මහණහු විසින් ද මෙහෙණනට ඔවා නො දිය යුතු යි, ... භික්‍ෂූන් ඔවුනොවුන් හා කලහ පිණිස නො යෙදවිය යුතු යි.
අථ ඛො සඞ‍්ඝො උවාළස‍්ස භික‍්ඛුනො තස‍්සපාපිය්‍යසිකාකම‍්මං අකාසි.
ඉක්බිති සංඝ තෙමේ උවාළ මහණහට තස්සපාපිය්‍යසිකාකර්‍මය කළේ ය.