7. තිණවත්‍ථාරකං
7. තිණවත්‍ථාරකං
7. තෘණාවස්තාරකය
19. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූනං භණ‍්ඩනජාතානං කලහජාතානං විවාදාපන‍්නානං විහරතං බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං හොති භාසිතපරිකන‍්තං. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: අම‍්හාකං ඛො භණ‍්ඩනජාතානං කලහජාතානං විවාදාපන‍්නානං විහරතං බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. සචෙ මයං ඉමාහි ආපත‍්තීහි අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං කාරෙස‍්සාම, සියා පි තං අධිකරණං කක‍්ඛළත‍්තාය වාළත‍්තාය භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍ය: කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පටිපජ‍්ජිතබ‍්බන‍්ති.
19. එ සමයෙහි වනාහි උපන් ඩබර ඇති, උපන් කලහ ඇති, විවාදාපන්න ව වසන මහණුන් විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ අශ්‍රාමණක කම් කරණ ලද්දේ වෙයි. එ කල වනාහි ඒ මහණුනට මේ සිත විය; “උපන් ඩබර ඇති ව උපන් කලහ ඇති ව විවාදාපන්න ව වසන අප විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ ආශ්‍රාමණක දෑ කරණ, ලද්දේ වෙයි. ඉදින් අපි මේ ඇවැත්වලින් ඔවුනොවුනට පිළියම් කරවන්නමෝ නම්, ඒ අධිකරණය රළු බව පිණිස, සැඩ බව පිණිස, භේදය පිණිස පවතින්නේ ය. මෙහි අප විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු වන්නේ ද?” යනුවෙනි.
20. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූනං භණ‍්ඩනජාතානං කලහජාතානං විවාදාපන‍්නානං විහරතං බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං හොති භාසිතපරිකන‍්තං . තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති අම‍්හාකං ඛො භණ‍්ඩනජාතානං කලහජාතානං විවාදාපන‍්නානං විහරතං බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං සචෙ මයං ඉමාහි ආපත‍්තීහි අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං කාරෙස‍්සාම සියා පි තං අධිකරණං කක‍්ඛළත‍්තාය වාළත‍්තාය භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍යාති අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ එවරූපං අධිකරණං තිණවත්‍ථාරකෙන වූපසමෙතුං.
20. ඔහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ පවත් සැල කළාහ. (භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක:) “මහණෙනි, මෙහි උපන් ඩබර ඇති ව, උපන් කළහ. ඇති ව විවාදාපන්නව වසනා මහණුන් විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ අශ්‍රාමණක ක්‍රියා කරණ ලද්දේ වේ ද, ඉදින් එහි මහණුනට උපන් ඩබර ඇති ව උපන් කලහ ඇති ව විවාදාපන්නව වසන අප විසින් වාචසික වූත් කායික වූත් බොහෝ ආශ්‍රාමණක ක්‍රියා කරණ ලද්දේ ය. ඉදින් අපි මේ ඇවැත්වලින් ඔවුනොවුනට චෝදනා කරන්නමෝ නම් ඒ අධිකරණය කර්‍කශ බව පිණිස, චණ්ඩ බව පිණිස, භේදය පිණිස පවත්නේ ය යන්න වීය හැක්කැ’යි මෙසේ සිතෙක් වන්නේ නම්, මහණෙනි, මෙබඳු අධිකරණය තෘණවස්ත්‍රාරකයෙන් (තණකොළින් කසළ වසාලන්නාක් මෙන් කිරීමෙන්) සන්සිඳුවන්නට අනුදනිමි”යි යනු යි.
එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ වූපසමෙතබ‍්බං: සබ‍්බෙහෙව එකජ‍්ඣං සන‍්නිපතිතබ‍්බං: සන‍්නිපතිත්‍වා ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අම‍්හාකං භණ‍්ඩනජාතානං බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං -පෙ- සචෙ මයං ඉමාහි ආපත‍්තීහි අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං කාරෙස‍්සාම, සියා පි තං අධිකරණං කක‍්ඛළත‍්තාය වාළත‍්තාය භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍ය යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ඉමං අධිකරණං තිණවත්‍ථාරකෙන වූපසමෙය්‍ය ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තන‍්ති.
මහණෙනි, මෙසේ එය සංසිඳුවිය යුතු: “සියලු දෙනා ම එක් තැනෙක රැස් විය යුතු, රැස් වැ ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල වූ මහණක්හු විසින් ‘වහන්ස, සඞ්ඝ තෙමේ මගේ වචනය අසා වා. උපන් ඩබර ඇති ... අප විසින් ... බොහෝ ආශ්‍රාමණක ක්‍රියා කරණ ලද්දේ ය. ඉදින් අපි මේ ඇවැත්වලින් ඔවුනොවුනට චෝදනා කරන්නමෝ නම්, ඒ අධිකරණය ඇතැම් විට කර්‍කශ බව පිණිස, චණ්ඩ බව පිණිස, භේදය පිණිස පැවැතිය හැක්ක. ඉදින් සංඝයාට ප්‍රාප්ත කාලය ඇත්තේ වේ නම් සංඝ තෙමේ දළ වරද හැර, ගිහියනට ගැරැහුම් ආදියෙන් යුත් වරද හැර, ඉතිරි මේ සියලු අධිකරණය තෘණවස්ත්‍රාරකයෙන් සංසිඳුවන්නේ යැ’යි මෙසේ සංඝ තෙමේ දැන්විය යුතු.
21. එකතො පක‍්ඛිකානං භික‍්ඛූනං ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සකො පක‍්ඛො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණන‍්තු මෙ ආයස‍්මන‍්තා. අම‍්හාකං භණ‍්ඩනජාතානං -පෙ- භාසිතපරිකන‍්තං. සචෙ මයං ඉමාහි ආපත‍්තීහි අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං කාරෙස‍්සාම සියා පි තං අධිකරණං කක‍්ඛළත‍්තාය වාළත‍්තාය භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍ය. යදායස‍්මන‍්තානං පත‍්තකල‍්ලං අහං යා චෙව ආයස‍්මන‍්තානං ආපත‍්ති, යා ච අත‍්තනො ආපත‍්ති, ආයස‍්මන‍්තානඤ‍්චෙව අත්‍ථාය අත‍්තනො ච අත්‍ථාය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන දෙසෙය්‍යං ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තන‍්ති.
21. එක් පක්‍ෂයෙක වූ මහණුන් අතුරෙන් ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල වූ මහණක්හු විසින් ‘ආයුෂ්මත්හු මගේ වචනය අසත් වා. උපන් ඩබර ඇති ... අප විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ ආශ්‍රාමණක කියා කරණ ලද්දේ වෙයි. ඉදින් අපි මේ ඇවැත්වලින් ඔවුනොවුනට චෝදනා කරන්න මෝ නම් ඒ අධිකරණය කර්‍කශ බව පිණිස, චණ්ඩ බව පිණිස, භේදය පිණිස, පවතිනු ඇත. ඉදින් ආයුෂ්මතුන්හට පැමිණි කල් ඇත්තේ වී නම්, මම්, ආයුෂ්මතුන් ගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, තමා ගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, ඒ හැම ආයුෂ්මතුනට වැඩ පිණිස ද තමාට වැඩ පිණිස ද, දළවරද හැරපියා, ගිහියනට නිගා කිරීම් ආදි විසින් වූ (ගෘහීප්‍රතිසංයුක්ත) වරද ද හැර පියා, සඟ මැදදී තෘණවස්ත්‍රාරකයෙන් දෙසන්නෙමි’ යි ස්වකීය පක්‍ෂය ඥාපයිතව්‍ය ය (සිය පසට දැන්විය යුතු).
අථාපරෙසං එකතො පක‍්ඛිකානං භික‍්ඛූනං ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සකො පක‍්ඛො ඤාපෙතබ‍්බො:
එ කල්හි එක් පක්‍ෂයෙක වූ අනිත් මහණුන් අතුරෙන් ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල වූ මහණක්හු විසින්,
සුණන‍්තු මෙ ආයස‍්මන‍්තා. අම‍්හාකං භණ‍්ඩනජාතානං -පෙ- භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍ය. යදායස‍්මන‍්තානං පත‍්තකල‍්ලං, අහං යා චෙව ආයස‍්මන‍්තානං ආපත‍්ති, යා ච අත‍්තනො ආපත‍්ති, ආයස‍්මන‍්තානඤ‍්චෙව අත්‍ථාය අත‍්තනො ච අත්‍ථාය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන දෙසෙය්‍යං ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තන‍්ති.
ආයුෂ්මත්හු මගේ වචනය අසත් වා. උපන් ඩබර ඇති ...... අප විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ ආශ්‍රාමණක ක්‍රියා කරණ ලද්දේ වෙයි. ඉදින් අපි මේ ඇවැත් වලින් ඔවුනොවුනට චෝදනා කරන්නමෝ නම් ..... භේදය පිණිස පවතිනු ඇත. ඉදින් ආයුෂ්මතුන්හට පැමිණි කල් ඇත්තේ වී නම්, මම්, ආයුෂ්මතුන්ගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, තමාගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, ඒ හැම ආයුෂ්මතුනට වැඩ පිණිස ද තමහට වැඩ පිණිස ද, දළ වරද හැර පියා ගිහියනට ගැරැහුම් ආදි විසින් වූ (ගෘහීප්‍රතිසංයුක්ත) වරද ද හැර පියා, සඟ මැදදී තෘණවස්තාරකයෙන් දෙසන්නෙමි යි සිය පසට දැන්වීය යුතු.
22. එකතො පක‍්ඛිකානං භික‍්ඛූනං ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො අම‍්හාකං භණ‍්ඩනජාතානං -පෙ- භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍ය. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං අහං යා චෙව ඉමෙසං ආයස‍්මන‍්තානං ආපත‍්තියා ච අත‍්තනො ආපත‍්ති ඉමෙසං චෙව ආයස‍්මන‍්තානං අත්‍ථාය අත‍්තනො ච අත්‍ථාය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන දෙසෙය්‍යං ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං, ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං: එසා ඤත‍්ති.
22. එක් පසෙක වූ මහණුන් අතුරෙන් ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මහණක්හු විසින් සංඝ තෙමේ මෙසේ දැන්විය යුතු: වහන්ස, සඞ්ඝ තෙමේ මගේ වචනය අසා වා, උපන් ඩබර ඇති ... අප විසින් ... බොහෝ ආශ්‍රාමණක ක්‍රියා කරණ ලද්දේ වෙයි ... භේදය පිණිස පැවැතිය හැක්ක. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණිකල් ඇත්තේ වී නම්, මම්, මෙ ආයුෂ්මතුන්ගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, තමාගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, මේ ආයුෂ්මතුන් හට වැඩ පිණිස ද, තමහට වැඩ පිණිස ද, සහ මැද දී ස්ථුල වරදත් ගිහියනට ගැරැහුම් ඈ විසින් කළ වරදත් හැර ඒ ඉතිරි සියලු වරද තෘණවස්තාරකයෙන් දෙසන්නෙමි. මේ ඥප්තිය යි.
සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අම‍්හාකං භණ‍්ඩනජාතානං -පෙ- භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍ය. අහං යා චෙව ඉමෙසං ආයස‍්මන‍්තානං ආපත‍්ති යා ච අත‍්තනො ආපත‍්ති, ඉමෙසඤ‍්චෙව ආයස‍්මන‍්තානං අත්‍ථාය අත‍්තනො ච අත්‍ථාය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන දෙසෙමි ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං, ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති අම‍්හාකං ඉමාසං ආපත‍්තීනං සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන දෙසනා, ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං සො තුණ‍්හස‍්ස යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය.
වහන්ස, සඞ්ඝ තෙමේ මගේ වචනය අසා වා. උපන් ඩබර ඇති ... අප විසින් ... බොහෝ ආශ්‍රාමණක ක්‍රියා කරණ ලද්දේ වෙයි. එය ... භේදය පිණිස පවතින්නේ ය. මේ ආයුෂ්මතුන්ගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, තමා ගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, ඒ හැම, සුලු වරදත් ගෘහීප්‍රතිසංයුක්ත වරදත් හැර මේ ආයුෂ්මත්නට වැඩ පිණිස ද තමහට වැඩ පිණිස ද සඟ මැද දී මම් දෙසමි. ස්ථුල වරදත් ගෘහීප්‍රතිසංයුක්ත වරදත් හැරපියා අපගේ මේ සෙසු සියලු ඇවැතුන් තෘණවස්තාරකයෙන් දෙසීම යම් ආයුෂ්මතකුට රිසි යෙන්නේ ද හේ නිහඬ වේවා, යමකුට නො රිසියෙන්නේ ද හේ කියාවා.
දෙසිතා අම‍්හාකං ඉමා ආපත‍්තියො සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන, ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමීති.
ස්ථූල වරද ද ගෘහීප්‍රතිසංයුක්ත වරද ද හැර පියා, මේ සෙසු ඇවැත්හු අප විසින් සඟ මැද දී දෙසන ලදහ. සංඝයාට රිසියෙයි. එහෙයින් නිහඬ වෙයි. මෙසේ මෙය සලකමි’යි යනුවෙනි.
23. අථාපරෙසං එකතො පක‍්ඛිකානං භික‍්ඛූනං ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
23. අනතුරු ව අන් එක් පසෙක වූ මහණුන් අතුරෙන් ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල මහණක්හු විසින් සංඝ තෙමේ මෙසේ දැන්විය යුතු:
සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අම‍්හාකං භණ‍්ඩනජාතානං -පෙ- භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍ය. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං අහං -පෙ- සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන දෙසෙය්‍යං, ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං. එසා ඤත‍්ති.
වහන්ස, සංඝ තෙමේ මගේ වචනය අසාවා. උපන් ඩබර ඇති ... අප විසින්.... බොහෝ ආශ්‍රාමණක ක්‍රියා කරණ ලද්දේ වෙයි. එය ... භේදය පිණිස පවතින්නේ ය. ඉදින් සංඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ වී නම්, මේ ආයුෂ්මතුන්ගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, තමාගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, ඒ හැම ස්ථුල වරදත් ගෘහීප්‍රතිසංයුක්ත වරදත් හැරපියා මේ ආයුෂ්මතුන් හට වැඩ පිණිස ද, සහ මැද දී මම් දෙසන්නෙමි. මේ ඥප්තිය යි.
සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අම‍්හාකං භණ‍්ඩනජාතානං -පෙ- භෙදාය සංවත‍්තෙය්‍ය. අහං -පෙ- සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන දෙසෙමි ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති අම‍්හාකං ඉමාසං ආපත‍්තීනං සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන දෙසනා ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය.
වහන්ස, සංඝ තෙමේ මගේ වචනය අසාවා. උපන් ඩබර ඇති ... අප විසින් ... බොහෝ ආශ්‍රාමණක ක්‍රියා කරණ ලද්දේ වෙයි ... එය… භේදය පිණිස පවත්නේ ය. මේ ආයුෂ්මතුන්ගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, තමාගේ යම් ඇවැතෙක් වේ ද, ඒ හැම ස්ථුල වරදත් ගෘහී ප්‍රතිසංයුක්ත වරදත්, හැර මේ ආයුෂ්මතුන්හට වැඩ පිණිස ද තමහට වැඩ පිණිස ද සහ මැද දී මම් දෙසමි. ස්ථුල වරදත් ගෘහීප්‍රතිසංයුක්ත වරදත් හැර පියා අපගේ මේ සෙසු සියලු ඇවැතුන් තෘණවස්තාරකයෙන් දෙසීම යම් ආයුෂ්මතකුට රිසියෙන්නේ ද හේ නිහඬ වේවා, යමක්හට නො රිසියෙන්නේ ද, හේ කියාවා.
දෙසිතා අම‍්හාකං ඉමා ආපත‍්තියො සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ තිණවත්‍ථාරකෙන ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස, තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමී’ති.
ස්ථුල වරද ද ගෘහීප්‍රතිසංයුක්ත වරද ද හැරපියා මේ සෙසු ඇවැත්හු අප විසින් සඟ මැද දී දෙසන ලදහ. සංඝයාට රිසියෙයි. එහෙයින් නිහඬ වෙයි. මෙසේ මෙය සලකමි’ යනුවෙනි.
එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ තෙ භික‍්ඛූ තාහි ආපත‍්තීහි වුට‍්ඨිතා හොන‍්ති ඨපෙත්‍වා ථුල‍්ලවජ‍්ජං ඨපෙත්‍වා ගිහීපටිසංයුත‍්තං ඨපෙත්‍වා දිට‍්ඨාවිකම‍්මං ඨපෙත්‍වා යෙ න තත්‍ථ හොන‍්තීති.
මහණෙනි, මෙසේ වනාහි ඒ මහණහු ස්ථුල ඇවැතුත් හැර, ගාහීප්‍රතිසංයුක්ත ඇවැතුත් හැර, යම් කෙනෙකුනට මෙය නො රිසියෙන්නේ නම් ඔවුන් ගේ එ බව පැවසීම හැර යම් කෙනෙක් එහි නො වෙත් නම් ඔවුන් ද හැර, ඉතිරි හැම ඇවැත් කෙරෙන් නැඟි සිටියාහු වෙත්.”