3. අමූළ‍්හවිනයො
3. අමූළ‍්හවිනයො
3. අමූළ්හවිනය
1. තෙන ඛො පන සමයෙන ගග‍්ගො භික‍්ඛු උම‍්මත‍්තකො හොති චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං හොති භාසිතපරිකන‍්තං. භික‍්ඛූ ගග‍්ගං භික‍්ඛුං උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන අජ‍්ඣාචිණ‍්ණෙන ආපත‍්තියා චොදෙන‍්ති: “සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා”ති. සො එවං වදෙති: “අහං ඛො ආවුසො, උම‍්මත‍්තකො අහොසිං චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන මෙ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. නාහන‍්තං සරාමි. මූළ‍්හෙන මෙ එතං කත”න‍්ති. එවම‍්පි නං වුච‍්චමානා චොදෙන‍්තෙව: “සරතායස‍්මා එවරූපං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා”ති.
1. එ සමයෙහි ගග්ග මහණ තෙමේ සිත් පෙරළියෙන් වූ උමතු ඇතියේ වෙයි. සිත් පෙරළීමෙන් උමතු වූ ඔහු විසින් බසින් බිණු කයින් මැඩූ බොහෝ නො සරුප්කම් කරණ ලද්දේ වෙයි. සිත් පෙරළුනු උමතුවූවහු විසින් කරණ ලද නො සරුප් කම් හේතු කොට ගෙණ භික්‍ෂූහු ගග්ග මහණහට “මෙබඳු ඇවැත් අවන් ආයුෂ්මත් ඒ ඇවැත සිහි කෙරේවා” යි ඇවැතින් චෝදනා කෙරෙත්. හෙ තෙමේ මෙසේ කියයි: “ඇවැත් නි, මම සිත් පෙරළීමෙන් උමතු වීමි. සිත් පෙරළීමෙන් උමතු වූ මා විසින් වචනයෙන් කියූ කයින් මැවූ බොහෝ නො සරුප්කම් කරණ ලදි. මම එය නො සමරමි. මුළා වූ මා විසින් මෙය කරණ ලදැ” යි. මෙසේ කියනු ලබන්නාහු ද “මෙබඳු ඇවැත් අවන් ආයුෂ්මත් ඒ ඇවැත සිහි කෙරේවා”යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙත් ම ය.
2. යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා -පෙ- තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම භික‍්ඛූ ගග‍්ගං භික‍්ඛුං උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන අජ‍්ඣාචිණ‍්ණෙන ආපත‍්තියා චොදෙස‍්සන‍්ති: ‘සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා’ති. සො එවං වදෙති: ‘අහං ඛො, ආවුසො, උම‍්මත‍්තකො අහොසිං චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන මෙ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. නාහන‍්තං සරාමි. මූළ‍්හෙන මෙ එතං කත’න‍්ති. එවම‍්පි නං වුච‍්චමානා චොදෙන‍්තෙව: “සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා”ති? අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ -පෙ- සච‍්චං භගවා විගරහි බුද‍්ධො භගවා -පෙ-. විගරහිත්‍වා -පෙ- ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි:
2. යම් මහණහු අපිස් වූවාහු නම් ... ඔහු අවමන් කෙරෙත්, නුගුණ කියත්, දොස් පහළ කෙරෙත්: “සිත් පෙරළීමෙන් උමතු වූවහු විසින් කළ කම් හේතු කොට ගෙණ භික්‍ෂූහු කෙසේ නම් ගග්ග මහණහට ‘මෙබඳු ඇවැත් අවන් ආයුෂ්මත් ඒ ඇවැත සිහි කෙරේවා’යි ඇවැතින් චෝදනා කළාහු ද - හෙ තෙමේ මෙසේ කියයි: ‘ඇවැත්නි, මම සිත් පෙරළීමෙන් උමතු වීමි. සිත් පෙරළීමෙන් උමතු වූ ඒ මා විසින් බසින් බිණූ කයින් මැවූ බොහෝ නො සරුප්කම් කරණ ලදි. මම එය නො සමරමි. මුළාවූ මා විසින් මෙය කරණ ලදැ’ යි. මෙසේ කියනු ලබන්නාහු ද ‘මෙබඳු ඇවැත් අවන් ආයුෂ්මත් ඒ ඇවැත සිහි කෙරේවා’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙත් ම ය. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කරුණ සැළ කළහ. මහණෙනි, සැබෑ ද ... ‘භාග්‍යවතුන් වහන්ස, සැබවි.’ භාග්‍යවත් බුදුරජානන් වහන්සේ ගැරහූ සේක. ගරහා ... දැහැමි කථා කොට භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක:
3. තෙන හි භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝො ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො අමූළ‍්හස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙතු. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ දාතබ‍්බො: තෙන භික‍්ඛවෙ, ගග‍්ගෙන භික‍්ඛුනා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා බුඩ‍්ඪානං භික‍්ඛූනං පාදෙ වන්‍දිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා, අඤ‍්ජලිං පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: “අහං භන‍්තෙ, උම‍්මත‍්තකො අහොසිං චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන මෙ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. මං භික‍්ඛූ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන අජ‍්ඣාචිණ‍්ණෙන ආපත‍්තියා චොදෙන‍්ති: “සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා”ති. ත්‍යාහං එවං වදාමි:
3 මහණෙනි, එසේ නම් සඞ්ඝ තෙමේ ගග්ග මහණහට අමූළ්හවිනය දේවා. මහණෙනි, මෙසේ දිය යුතු; මහණෙනි, ගග්ග මහණහු විසින් සඟ වෙත එළඹ උතුරු සඟල එකස් කොට වැඩිමහලු මහණුන්ගේ පා වැඳ උළුල්ලෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය: වහන්ස, මම සිත් පෙරළීමෙන් උමතු වීමි. සිත් පෙරළීමෙන් උමතු වූ ඒ මා විසින් බසින් කියනලද කයින් මඬනා ලද බොහෝ නො සරුප්කම් කරණ ලදි. සිත් පෙරළුනු උමතු වූවහු විසින් කරණ ලද නො සරුප්කම් හේතු කොට ගෙණ “මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණි ආයුෂ්මත් ඒ ඇවැත සිහි කෙරේවා” යි භික්‍ෂූහු මට ඇවතින් චෝදනා කෙරෙත් ඔවුන්ට මම මෙසේ කියමි: -
“අහං ඛො ආවුසො, උම‍්මත‍්තකො අහොසිං චිත‍්තවිපරියාසකතො තෙන මෙ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. නාහන‍්තං සරාමි. මූළ‍්හෙන මෙ එතං කතන‍්ති. එවම‍්පි මං වුච‍්චමානා චොදෙන‍්තෙව: ‘සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා’ති. සොහං භන‍්තෙ අමූළ‍්හො සඞ‍්ඝං අමූළ‍්හවිනයං යාචාමී”ති. දුතියම‍්පි යාචිතබ‍්බො -පෙ- තතියම‍්පි යාචිතබ‍්බො: “අහං භන‍්තෙ උම‍්මත‍්තකො අහොසිං චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන මෙ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. මං භික‍්ඛූ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන අජ‍්ඣාචිණ‍්ණෙන ආපත‍්තියා චොදෙන‍්ති. ‘සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා’ති. ත්‍යාහං එවං වදාමි: අහං ඛො ආවුසො උම‍්මත‍්තකො අහොසිං චිත‍්තවිපරියාසකතො, තෙන මෙ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං නාහන‍්තං සරාමි. මූළ‍්හෙන මෙ එතං කත”න‍්ති. එවම‍්පි මං වුච‍්චමානා චොදෙන‍්තෙව: ‘සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා’ති. සොහං භන‍්තෙ අමූළ‍්හො. තතියම‍්පි භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝං අමූළ‍්හවිනයං යාචාමී”ති.
“ඇවැත්නි, මම් වූ කලි සිත් පෙරැළීමට පත් උමතුවෙකිම් විමි, සිත් පෙරැළීමට පත් උමතුවකු වූ ඒ මා විසින් බසින් කියන ලද, කයින් කරණ ලද බොහෝ අශ්‍රාමණක දෑ (මහණුන් විසින් නො කටයුතු නොසරුප්කම්) කරණ ලදී. මම් එය නො සමරමි. සිහි මුළා වූ මා විසින් එය කරණ ලදී යනුවෙනි.” මෙසේත් (මා විසින්) කියනු ලබන ඒ මහණහු මට “ආයුෂ්මත් තෙමේ මෙ බඳු ඇවතකට පැමිණියා සිහි කෙරේවා” යි චෝදනා කෙරෙත් ම ය. වහන්ස ඒ මම් (දැන්) පහ වූ සිහි මුළාව ඇත්තමේ (සිහිමුළායෙන් මිදුනෙම්) සංඝයා වෙතින් අමූළ්හ විනය ඉල්ලමි” යි යාච්ඤා කළ යුතු. දෙවෙනි වර ද ... යාච්ඤා කළ යුතු. තෙවෙනි වර ද. “වහන්ස, මම් සිත් පෙරැළීමට පත් උමතුවෙකිම් වීමි. සිත්පෙරැළීමට පත් උමතුවකු වූ ඒ මා විසින් බසින් කියන ලද කයින් කරණ ලද බොහෝ අශ්‍රාමණක දෑ (මහණුන් විසින් නොකටයුතු නො සරුප්කම්) කරණ ලදි. සිත් පෙරැළීමට පත් උමතුවකු වූ මා විසින් කරණ ලද දෑ කරණ කොට ගෙන, “ආයුෂ්මත්තෙමේ මෙ බඳු ඇවැතකට පැමිණියා සිහි කෙරේවා” යි මට ඇවැතින් චෝදනා කෙරෙත්. මම් ඔවුනට මෙසේ කියමි: “ඇවැත්නි, මම් වූ කලි සිත් පෙරැළීමට පත් උමතුවෙකිම් වීමි. සිත්පෙරැළීමට පත් උමතුවකු වූ ඒ මා විසින් බසින් කියන ලද කයින් කරණ ලද බොහෝ අශ්‍රාමණක දෑ (මහණුන් විසින් නොකටයුතු නොසරුප්කම්) කරණ ලදී. මම් එය නො සමරමි. සිහි මුළා වූ මා විසින් එය කරණ ලදී” යනුවෙනි. මෙසේත් (මා විසින්) කියනු ලබන ඒ මහණහුමට “ආයුෂ්මත් තෙමේ මෙ බඳු ඇවැතකට පැමිණියා සිහි කෙරේවා”යි චෝදනා කෙරෙත් ම ය. වහන්ස, ඒ මම් (දැන්) පහ වූ සිහි මුළාව ඇත්තෙම් (සිහි මුළායෙන් මිදුණෙම්) තුන්වැනි වරද සංඝයා වෙතින් අමූළ්හ විනයය ඉල්ලමි” යි යාච්ඤා කළ යුතු.
4. ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
4. ව්‍යක්ත වූ ප්‍රබල වූ මහණක්හු විසින් සංඝ තෙමේ මෙසේ දැන්වීය යුතු:
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: අයං ගග‍්ගො භික‍්ඛු උම‍්මත‍්තකො අහොසි චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. භික‍්ඛූ ගග‍්ගං භික‍්ඛුං උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන අජ‍්ඣාචිණ‍්ණෙන ආපත‍්තියා චොදෙන‍්ති: ‘සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා’ති. සො එවං වදෙති: ‘අහං ඛො ආවුසො උම‍්මත‍්තකො අහොසිං චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන මෙ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. නාහං තං සරාමි, මූළ‍්හෙන මෙ එතං කතන‍්ති. එවම‍්පි නං වුච‍්චමානා චොදෙන‍්තෙව. ‘සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා’ති. සො අමූළ‍්හො සඞ‍්ඝං අමූළ‍්හවිනයං යාචති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො අමූළ‍්හස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දදෙය්‍ය එසා ඤත‍්ති.
“වහන්ස, සංඝ තෙමේ මගේ වචනය අසාවා: මේ ගර්‍ග මහණ තෙම උමතු වූයේ සිත් පෙරැළීමට පැමිණියේ විය. උමතු වූ සිත් පෙරැළියට පත් වචනයෙන් කියන ලද්දාවූද කයින් කරණ ලද්දාවූ ද බොහෝ අශ්‍රාමණක දෑ (මහණුනට නො සරුප් වූ බොහෝ දෑ) කරණ ලද්දේ ය. මහණහු උමතු වූ සිත් පෙරැළියට පැමිණ කරණ ලද දෑ කරණ කොට ගෙන ගර්‍ග මහණහට “ආයුෂ්මත් තෙමේ මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියා සිහි කෙරේවා” යි ඇවැතින් චෝදනා කෙරෙත්. හෙ තෙම ඇවැත්නි, මම් වූ කලි උමතු වූයමේ සිත් පෙරැළියට පැමිණියෙම් වීමි. උමතු වූ සිත් පෙරැළියට පැමිණි ඒ මා විසින් වචනයෙන් ද කයින් ද බොහෝ අශ්‍රාමණක නොසරුප් කම් කරණ ලදි. මම් ඒ දෑ නො සමරමි. ඒ දෑ සිහි මුළා වූ මා විසින් කරණ ලද්දේ යැ” යි මෙසේ කියයි. ඔහු මෙසේ කියනු ලබන්නාහු ද ඒ මහණහට ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියා සිහි කෙරේ වා’යි චෝදනා කෙරෙත් ම ය. සිහි මුළායෙන් මිදුණු හෙතෙම සංඝයා වෙතින් අමූළ්හ විනය යදී. ඉදින් සංඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ වී නම්, සංඝතෙමේ සිහිමුළා බැවින් මිදුණු ගර්‍ග මහණහට අමූළ්හ විනය දෙන්නේ ය. මේ ඥප්ති යි (දැනුම් දීම යි).
සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: අයං ගග‍්ගො භික‍්ඛු උම‍්මත‍්තකො අහොසි චිත‍්තවිපරියාසකතො තෙන උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. භික‍්ඛූ ගග‍්ගං භික‍්ඛුං උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන අජ‍්ඣාචිණ‍්ණෙන ආපත‍්තියා චොදෙන‍්තෙව ‘සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා’ති. සො එවං වදෙති:
වහන්ස, සංඝ තෙමේ මගේ වචනය අසාවා: මේ ගර්‍ග මහණ තෙම සිත් පෙරැළියට පැමිණි උමතුවෙක් විය. සිත් පෙරැළියට පත් උමතු වූ ඔහු විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ අශ්‍රාමණක දෑ (මහණුනට නො සරුප් දෑ) කරණ ලදී. මහණහු සිත් පෙරැළියට පැමිණි උමතු වූ මොහු විසින් කරණ ලද දෑ කරණ කොට ගෙන ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියා සිහි කෙරේවා’යි ගර්‍ග මහණහට ඇවැතින් චෝදනා කෙරෙත් ම ය. (එවිට) හෙ තෙමේ මෙසේ කියයි:
අහං ඛො ආවුසො උම‍්මත‍්තකො අහොසිං චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන මෙ උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං භාසිතපරිකන‍්තං. නාහං තං සරාමි. මූළ‍්හෙන මෙ එතං කතන‍්ති. එවම‍්පි නං වුච‍්චමානා චොදෙන‍්තෙව ‘සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතා’ති. සො අමූළ‍්හො සඞ‍්ඝං අමූළ‍්හවිනයං යාචති. සඞ‍්ඝො ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො අමූළ‍්හස‍්ස අමූළ‍්හවිනයං දෙති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො අමූළ‍්හස‍්ස අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානං, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති සො භාසෙය්‍ය.
‘ඇවැත්නි, සිත් පෙරැළියට පැමිණි උමතුවෙක් වීමි...’ යනුවෙනි. හේ සිහි මුළාවෙන් මිදුනේ සංඝයා වෙතින් අමූළ්හවිනයය ඉල්ලයි, සංඝ තෙමේ සිහිමුළාවෙන් මිදුණු ගගර්‍ මහණහට අමූළ්හවිනයය දෙයි. ගගර්‍ මහණහට අමූළ්හ විනයය දීම යම් ආයුෂ්මතක්හට රිසියෙයි නම් හේ නිහඬ වේවා. යම් ආයුෂ්මතක් හට නො රිසියෙයි නම් හේ කියාවා.
දුතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ- තතියම‍්පි එතමත්‍ථං වදාමි -පෙ- දින‍්නො සඞ‍්ඝෙන ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො අමූළ‍්හස‍්ස අමූළ‍්හවිනයො. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස තස‍්මා තුණ‍්හී එවමෙතං ධාරයාමීති.
දෙවනු ව ද මෙ කරුණ කියමි ... තෙවනු ව ද මෙ කරුණ කියමි ... සංඝයා විසින් සිහිමුළාවෙන් මිදුණු ගර්‍ග මහණහට අමූළ්හ විනයය දෙන ලද්දේ ය. එය සඞ්ඝයාට රිසියෙයි. එ හෙයින් නිහඬ වෙයි. මෙසේ මෙ කරුණ නුවණින් සලකමි”.
5. තීණිමානි භික‍්ඛවෙ අධම‍්මිකානි අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානානි, තීණි ධම‍්මිකානි.
5. මහණෙනි, මේ නො දැහැමි වූ අමූළ්හවිනයය දීම් තුනෙකි. දැහැමි වූ අමූළ්හවිනයය දීම් තුනෙකි.
කතමානි තීණි අධම‍්මිකානි අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානානි? ඉධ පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතාති. සො සරමානොව එවං වදෙති: න ඛො අහං ආවුසො සරාමි එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතාති. තස‍්ස සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයං දෙති. අධම‍්මිකං අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානං.
නොදැහැමි වූ අමූළ්හවිනය දාන තුන කවර? යත්: මහණෙනි, මෙහි මහණ තෙම ඇවැතකට පැමිණියේ වෙයි. ඔහුට සංඝ තෙමේ හෝ බොහෝ භික්‍ෂුහු හෝ එක් පුඟුලෙක් හෝ “ආයුෂ්මත් තෙමේ ‘මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියෙමි’යි සිහි කෙරේ වා” යි චෝදනා කෙරෙයි. හේ සිහි කරන්නේ ම “ඇවැත්නි මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියෙම් වෙමියි නො ම සිහි කරමි” යි මෙසේ කියයි. සඞ්ඝයා ඔහුට අමූළ්හවිනය දෙයි. මේ නො දැහැමි වූ අමූළ්හවිනය දීමෙකි.
ඉධ පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතාති. සො සරමානොව එවං වදෙති: සරාමි ඛො අහං ආවුසො යථා සුපිනන‍්තෙනාති. තස‍්ස සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයං දෙති. අධම‍්මිකං අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානං.
මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් ඇවැතකට පැමිණියේ වෙයි. ඔහුට සංඝ තෙමේ හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් පුඟුලෙක් හෝ ‘මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියෙමි යි ආයුෂ්මත් තෙමේ සිහි කෙරේවා’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හේ සිහි කරන්නේ ම ‘ඇවැත්නි, සිහිනයෙකින් මෙන් සිහි කරමි’යි මෙසේ කියයි. ඔහුට සංඝයා අමූළ්හ විනය දෙයි. මේ නොදැහැමි වූ අමූළ්හවිනයය දීමෙකි.
ඉධ පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා, සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතාති. සො අනුම‍්මත‍්තකො උම‍්මත‍්තකාලයං කරොති: අහම‍්පි ඛො එවං කරොමි, තුම‍්හෙපි එවං කරොථ, මය‍්හම‍්පි එතං කප‍්පති, තුම‍්හාකම‍්පෙතං කප‍්පතීති. තස‍්ස සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයං දෙති. අධම‍්මිකං අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානං. ඉමානි තීණි අධම‍්මිකානි අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානානි.
මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් ඇවැතකට පැමිණියේ වෙයි. සංඝ තෙමේ හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් පුද්ගලයෙක් හෝ ‘මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියෙම් වෙමි’යි ආයුෂ්මත් තෙමේ සිහි කෙරේවා’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි, හේ උමතු නොවන්නේ ම ‘මමත් මෙසේ කෙරෙමි, තෙපිත් මෙසේ කරහු, මටත් මෙය කැප ය, තොපටත් මෙය කැප වේ’ යැ යි උමතුවක්හු සේ කථා කෙරෙයි. සංඝයා ඔහුට අමූළ්හවිනයය දෙයි. මේ නොදැහැමි වූ අමූළ්හවිනය දානයෙකි. මෙසේ අමූළ්හවිනයයා ගේ මේ නොදැහැමි වූ දීම් තුනෙකි.
6. කතමානි තීණි ධම‍්මිකානි අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානානි? ඉධ පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු උම‍්මත‍්තකො හොති චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං හොති භාසිතපරිකන‍්තං. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතාති. සො අසරමානොව එවං වදෙති. න ඛො අහං ආවුසො සරාමි එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතාති. තස‍්ස සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයං දෙති. ධම‍්මිකං අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානං.
6. දැහැමි වූ අමූළ්හ විනයයා ගේ දීම් තුන කවර යත්: මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් සිත් පෙරැළියට ගිය උමතුවෙක් වෙයි. සිත් පෙරැළියට ගිය උමතු වූ ඔහු විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ අශ්‍රාමණක දෑ කරන ලද්දේ වෙයි. සංඝයා හෝ බොහෝ භික්‍ෂූහු හෝ එක් පුඟුලෙක් හෝ ‘තමා මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණෙන්නා ආයුෂ්මත් තෙමේ සිහි කෙරේවා’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හේ සිහි නොකරන්නේ ම ‘ඇවැත්නි, මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියෙමි’යි මම් නො ම සිහි කෙරෙමි’යි මෙසේ කියයි. සංඝ තෙමේ ඔහුට අමූළ්හවිනයය දෙයි. අමූළ්හවිනයයා ගේ ඒ දීම දැහැමි ය.
ඉධ පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු උම‍්මත‍්තකො හොති චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං හොති භාසිතපරිකන‍්තං. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා සම‍්බහුලා වා එකපුග‍්ගලො වා: සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතාති. සො අස‍්සරමානොව එවං වදෙති: සරාමි ඛො අහං ආවුසො යථා සුපිනන‍්තෙනාති. තස‍්ස සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයං දෙති. ධම‍්මිකං අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානං.
මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් වනාහි සිත් පෙරැළියට ගිය උමතුවෙක් වෙයි. සිත් පෙරැළියට පැමිණි උමතු වූ ඔහු විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ අශ්‍රාමණක දෑ කරන ලද්දේ වෙයි. සංඝයා හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් පුඟුලෙක් හෝ තමා මෙබඳු ඇවැතකට පැමිණියා ආයුෂ්මත් තෙමේ සිහි කෙරේවා’ යි ඔහුට චෝදනා කෙරෙයි. හේ සිහි නො කරනුයේ ම ‘ඇවැත්නි, මම් සිහිනෙන් මෙන් සිහි කෙරෙමි’ යි මෙසේ කියයි. සංඝයා ඔහුට අමූළ්හවිනය දෙයි. ඒ අමූළ්හවිනයයා ගේ දානය දැහැමි යි.
ඉධ පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු උම‍්මත‍්තකො හොති චිත‍්තවිපරියාසකතො. තෙන උම‍්මත‍්තකෙන චිත‍්තවිපරියාසකතෙන බහුං අස‍්සාමණකං අජ‍්ඣාචිණ‍්ණං හොති භාසිතපරිකන‍්තං. තමෙනං චොදෙති සඞ‍්ඝො වා, සම‍්බහුලා වා, එකපුග‍්ගලො වා: සරතායස‍්මා එවරූපිං ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජිතාති. සො උම‍්මත‍්තකො උම‍්මත‍්තකාලයං කරොති: අහම‍්පි එවං කරොමි. තුම‍්හෙපි එවං කරොථ. මය‍්හම‍්පි එතං කප‍්පති. තුම‍්හාකම‍්පෙතං කප‍්පතීති. තස‍්ස සඞ‍්ඝො අමූළ‍්හවිනයං දෙති. ධම‍්මිකං අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානං.
මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් වනාහි සිහි පෙරැළියට ගිය උමතුවෙක් වෙයි. සිහිපෙරළියට ගිය උමතු වූ ඔහු විසින් වාචසික වූ ද කායික වූ ද බොහෝ අශ්‍රාමණක දැ කරන ලද්දේ වෙයි සංඝයා හෝ බොහෝ මහණහු හෝ එක් පුඟුලෙක් (එක් මහණෙක්) හෝ ඔහුට ‘මෙබඳු ඇවැතකට තමා පැමිණියා ආයුෂ්මත් තෙමේ සිහි කෙරේවා’ යි චෝදනා කෙරෙයි. හේ උමතු වූයේ ‘මමත් මෙසේ කරමි, තෙපිත් මෙසේ කරවු, මටත් මෙය කැප ය, තොපටත් මෙය කැප යැ’යි උමතු අයුරක් කරයි. සංඝතෙමේ. ඔහුට අමූළ්හවිනයය දෙයි. අමූළ්හවිනයයාගේ ඒ දීම දැහැමි යි.
ඉමානි තීණි ධම‍්මිකානි අමූළ‍්හවිනයස‍්ස දානානීති.
මේ දැහැමි වූ අමූළ්හවිනය දීම් තුන ය.”