උපොසථක‍්ඛන්‍ධකං
2.
2.
උපොසථක‍්ඛන්‍ධකං.
උපෝසථක්ඛන්‍ධකය
1. තෙන සමයෙන බුද‍්ධො භගවා රාජගහෙ විහරති ගිජ‍්ඣකූටෙ පබ‍්බතෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා පරිබ‍්බාජකා චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතිත්‍වා ධම‍්මං භාසන‍්ති. තෙ මනුස‍්සා උපසඞ‍්කමන‍්ති ධම‍්මසවණාය. තෙ ලභන‍්ති අඤ‍්ඤතිත්‍ථියෙසු පරිබ‍්බාජකෙසු පෙමං. ලභන‍්ති පසාදං, ලභන‍්ති අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා පරිබ‍්බාජකා පක‍්ඛං.
1. එකල්හි භාග්‍යවත් බුදුරජානන් වහන්සේ රජගහනුවර සමීපයෙහි වූ ගිජුකුළුපව්වෙහි වසන සේක. එසමයෙහි අන්‍යතීර්‍ත්‍ථක පරිව්‍රාජකයෝ තුදුස්වක්හි ද පසළොස්වක්හි ද පක්‍ෂයේ අටවක්හි ද එක් තැන් වී දහම් (කටයුතු නො කටයුතු) කියා දෙත්. මිනිස්සු ඒ දහම් ඇසීමට ඔවුන් වෙත යත්. ඔහු අන්‍යතීර්‍ත්‍ථකපරිව්‍රාජකයන් කෙරෙහි ප්‍රේමය ලබත්. පැහැදීම ලබත්. අන්‍යතීර්‍ත්‍ථකපරිව්‍රාජකයෝ පක්‍ෂබල ලබත්.
2. අථ ඛො රඤ‍්ඤො මාගධස‍්ස සෙනියස‍්ස බිම‍්බිසාරස‍්ස රහොගතස‍්ස පතිසල‍්ලීනස‍්ස එවං චෙතසො පරිවිතක‍්කො උදපාදි: “එතරහි ඛො අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා පරිබ‍්බාජකා චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතිත්‍වා ධම‍්මං භාසන‍්ති. තෙ මනුස‍්සා උපසඞ‍්කමන‍්ති ධම‍්මසවණාය. තෙ ලභන‍්ති අඤ‍්ඤතිත්‍ථියෙසු පරිබ‍්බාජකෙසු පෙමං. ලභන‍්ති පසාදං. ලභන‍්ති අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා පරිබ‍්බාජකා පක‍්ඛං. යන‍්නූන අය්‍යාපි චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතෙය්‍යු”න‍්ති.
2. එකල්හි එකලා වූ සිත එකඟ කොට සිටි මගධේශ්වර වූ සේනා ඇති බිම්බිසාර රජහට “දැන් අන්‍යතීර්‍ත්‍ථක පරිව්‍රාජකයෝ තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වී ධර්‍මය කියා දෙත්. ඒ මිනිස්සු ඒ දහම් ඇසීමට ඔවුන් වෙත යත්. එයින් ඔහු අන්‍යතීර්‍ත්‍ථකපරිව්‍රාජකයන් කෙරෙහි ප්‍රේමය ලබත්. පැහැදීම ලබත්. අන්‍යතීර්‍ත්‍ථකපරිව්‍රාජකයෝ පක්‍ෂබල ලබත්. අපගේ ආර්‍ය්‍යයන් වහන්සේලා ත් තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වන්නාහු නම්, වැඩෙක් වන්නේ ය” යි සිත් වි ය.
3. අථ ඛො රාජා මාගධො සෙනියො බිම‍්බිසාරො යෙන භගවා, තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො රාජා මාගධො සෙනියො බිම‍්බිසාරො භගවන‍්තං එතදවොච:-
3. ඉක්බිති මගධේශ්වර වූ සේනා ඇති බිම්බිසාර රජ තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළඹියේ ය. එළඹ, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ පසෙක හුන්නේ ය. පසෙක හුන්නා වූ මගධේශ්වර වූ සේනා ඇති බිම්බිසාර රජ තෙමේ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළේ ය:
4. “ඉධ මය‍්හං භන‍්තෙ, රහොගතස‍්ස පතිසල‍්ලීනස‍්ස එවං චෙතසො පරිවිතක‍්කො උදපාදි: ‘එතරහි ඛො අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා පරිබ‍්බාජකා චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතිත්‍වා ධම‍්මං භාසන‍්ති. තෙ මනුස‍්සා උපසඞ‍්කමන‍්ති ධම‍්මසවණාය. තෙ ලභන‍්ති අඤ‍්ඤතිත්‍ථියෙසු පරිබ‍්බාජකෙසු පෙමං. ලභන‍්ති පසාදං. ලභන‍්ති අඤ‍්ඤතිත්‍ථියා පරිබ‍්බාජකා පක‍්ඛං. යන‍්නූන අය්‍යාපි චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතෙය්‍යු’න‍්ති. සාධු භන‍්තෙ, අය්‍යාපි චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතෙය්‍යු”න‍්ති.
4. “ස්වාමීනි, මෙහි එකලා ව සිත එකඟ කොට සිටි මට, ‘දැන් අන්‍යතීර්‍ත්‍ථකපරිව්‍රාජකයෝ තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වී (මිනිසුන්ට) යුතු අයුතුකම් කියා දෙති. මිනිස්සු ඒ ඇසීමට ඔවුන් කරා යන්නෝ ය. එයින් ඔහු අන්‍යතීර්‍ත්‍ථක පරිව්‍රාජකයන් කෙරෙහි ප්‍රේමය ලබත්. පැහැදීම ලබත්. අනන්‍යතීර්‍ත්‍ථකපරිව්‍රාජකයෝ පක්‍ෂබල ලබත්. අප ගේ ආර්‍ය්‍යයන් වහන්සේලා ත් තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වන්නෝ නම්, වැඩෙක් වන්නේ ය’ යි සිත් වි ය. ‘ස්වාමීනි, ආර්‍ය්‍යයන් වහන්සේලා ත් තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වන්නාහු නම් යහපතැ” යි රජ තෙමේ සැළකෙළේ ය.
5. අථ ඛො භගවා රාජානං මාගධං සෙනියං බිම‍්බිසාරං ධම‍්මියා කථාය සන්‍දෙස‍්සෙසි සමාදපෙසි. සමුත‍්තෙජෙසි. සම‍්පහංසෙසි. අථ ඛො රාජා මාගධො සෙනියො බිම‍්බිසාරො භගවතා ධම‍්මියා කථාය සන්‍දස‍්සිතො සමාදපිතො සමුත‍්තෙජිතො සම‍්පහංසිතො උට‍්ඨායාසනා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා පක‍්කාමි.
5. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මගධේශ්වර වූ සේනා ඇති බිම්බිසාර රජුට දැහැමි කතාවෙන් කරුණු දැක්වූහ. සමාදන් කරවූහ. තියුණු කරවූහ. සතුටු කරවූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දැහැමිකතාවෙන් කරණු දක්වනලද සමාදන් කරවනලද තියුණු කරවනලද සතුටු කරවනලද මගධේශ්වර වූ සේනියබිම්බිසාරරජ තෙමේ හුනස්නෙන් නැඟිට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ පැදකුණු කොට නික්ම ගියේ ය.
6. අථ ඛො භගවා එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතිතු”න‍්ති.
6. අනතුරු ව භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ නිදානයෙහි මේ කාරණයෙහි දැහැමි කතා කොට භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. “මහණෙනි, තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වන්නට අනුදනිමි” යි වදාළසේක.
7. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ “භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතිතු”න‍්ති චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතිත්‍වා තුණ්හී නිසීදන‍්ති. තෙ මනුස‍්සා උපසඞ‍්කමන‍්ති ධම‍්මසවණාය. තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම සමණා සක්‍යපුත‍්තියා චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතිත්‍වා තුණ්හී නිසීදිස‍්සන‍්ති සෙය්‍යථාපි මූගසූකරා? නනු නාම සන‍්නිපතිතෙහි ධම‍්මො භාසිතබ‍්බො?”ති.
7. එකල්හි භික්ෂූහු “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වන්නට අනුදන්නාලදැ” යි තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වී නිශ්ශබ්ද ව හිඳිත්, මිනිස්සු දහම් ඇසීමට ඒ භික්‍ෂූන් වෙත පැමිණෙත්. ඒ මිනිස්සු “කෙසේ නම් ශ්‍රමණශාක්‍යපුත්‍රයෝ තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස්ව ගොළු ඌරන් මෙන් නො බැණ හිඳිත් ද? රැස් වූවන් විසින් දහම් දෙසිය යුතු නො වේ දැ?” යි අවමන් කෙරෙත්. නින්‍දා කෙරෙත්. දොස් කියත්,
8. අස‍්සොසුං ඛො භික‍්ඛූ තෙසං මනුස‍්සානං උජ‍්ඣායන‍්තානං ඛීයන‍්තානං විපාචෙන‍්තානං. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
8. භික්ෂූහු බණන දොඩන දොස් කියන ඒ මිනිසුන්ගේ බැණුම් දෙඩුම් ඇසූහ. ඉක්බිති ඒ භික්ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙ බව සැළකළහ.
9. අථ ඛො භගවා එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස සන‍්නිපතිත්‍වා ධම‍්මං භාසිතු”න‍්ති.
9. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මේ නිදානයෙහි, මේ කාරණයෙහි දැහැමි කතා කොට භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. “මහණෙනි, තුදුස්වක්හි පසළොස්වක්හි පක්‍ෂයේ අටවක්හි රැස් වී දහම් දෙසන්නට අනුදනිමි” යි.
10. අථ ඛො භගවතො රහොගතස‍්ස පතිසල‍්ලීනස‍්ස එවං චෙතසො පරිවිතක‍්කො උදපාදි: “යන‍්නූනාහං යානි මයා භික‍්ඛූනං පඤ‍්ඤත‍්තානි සික‍්ඛාපදානි, තානි නෙසං පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං අනුජානෙය්‍යං. සො නෙසං භවිස‍්සති උපොසථකම‍්ම”න‍්ති.
10. ඉන් පසු එකලා ව විවේකයෙන් වැඩ හුන් භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “මා විසින් භික්‍ෂූන්ට යම් සිකපද කෙනෙක් පණවනලද ද, ඒ සිකපද ඔවුන්ට පාමොක් උදෙසීම් කොට අනුදන්නෙම් නම්, යෙහෙක. ඒ පාමෙක් උදෙසීම ඔවුන්ට පෙහෙවස්කම් වන්නේ ය” යි අදහස් වි ය.
11. අථ ඛො භගවා සායණ‍්හසමයං පතිසල‍්ලානා වුට‍්ඨිතො එතස‍්මිං නිදානෙ එතස‍්මිං පකරණෙ ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “ඉධ මය‍්හං භික‍්ඛවෙ, රහොගතස‍්ස පතිසල‍්ලීනස‍්ස එවං චෙතසො පරිවිතක‍්කො උදපාදි: ‘යන‍්නූනාහං යානි මයා භික‍්ඛූනං පඤ‍්ඤත‍්තානි සික‍්ඛාපදානි, තානි නෙසං පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං අනුජානෙය්‍යං, සො නෙසං භවිස‍්සති උපොසථකම‍්ම’න‍්ති. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, උද‍්දිසිතබ‍්බං. ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:-
11. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සවස්කාලයෙහි පලසමවතින් නැගී සිටි සේක් මේ නිදානයෙහි මේ කාරණයෙහි දැහැමි කතා කොට භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. “මහණෙනි, මෙහි එකලා වූ පලසමවතින් යුක්ත වූ මට ‘මා විසින් භික්‍ෂූන්ට යම් සිකපද කෙනෙක් පණවනලද ද, ඒ සිකපද මම ඔවුන්ට පාමොක් උදෙසීම් කොට අනුදන්නෙම් නම් යෙහෙක. එය ඔවුන්ට පෙහෙවස්කම් වන්නේ ය’ යි සිත් වි ය. මහණෙනි, පාමොක් උදෙසන්නට අනුදනිමි. එය මෙසේ උදෙසිය යුතු ය. ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂූනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුතු ය:
12. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො, යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො උපොසථං කරෙය්‍ය. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසෙය්‍ය. කිං සඞ‍්ඝස‍්ස පුබ‍්බකිච‍්චං. පාරිසුද‍්ධිං ආයස‍්මන‍්තො ආරොචෙථ. පාතිමොක‍්ඛං උද්දිසිස්සාමි. තං සබ‍්බෙව සන්තා සාධුකං සුණොම. මනසි කරොම. යස්ස සියා ආපත්ති, සො ආවීකරෙය්‍ය. අසන‍්තියා ආපත‍්තියා තුණ්හී භවිතබ්බං. තුණ‍්හීභාවෙන ඛො පනායස‍්මන‍්තෙ පරිසුද්ධා ති වෙදිස‍්සාමි. යථා ඛො පන පච‍්චෙකපුට‍්ඨස‍්ස වෙය්‍යාකරණං හොති, එවමෙවං එවරූපාය පරිසාය යාවතතියං අනුසාවිතං හොති. යො පන භික්ඛු යාව තතියං අනුස‍්සාවියමානෙ සරමානො සන‍්තිං ආපත‍්තිං නාවීකරෙය්‍ය, සම්පජානමුසාවාදස්ස හොති. සම‍්පජානමුසාවාදො ඛො පනායස‍්මන‍්තො අන්තරායිකො ධම‍්මො වුත්තො භගවතා. තස්මා සරමානෙන භික‍්ඛුනා ආපන‍්නෙන විසුද‍්ධාපෙක‍්ඛෙන සන්තී ආපත්ති ආවීකාතබ‍්බා. ආවීකතා හිස්ස ඵාසු හොතී”ති.
12. “සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සඞ්ඝයාට කල් පැමිණියේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පොහොය කරන්නේ ය. පාමොක් උදෙසන්නේ ය. සඞ්ඝයාගේ පූර්‍වකෘත්‍යය කිම? ආයුෂ්මතුනි, පිරිසිදුබව සැළකරවු. පාමොක් උදෙසන්නෙමි. ඒ පාමොක් මේ පිරිසෙහි වූ අපි සියලු දෙන ම මනා කොට අසමු. මෙනෙහි කරමු. යමකුට ඇවැතෙක් වේ නම්, හෙ තෙමේ එය කියන්නේ ය. ඇවැත් නැති කල්හි නිශ්ශබ්ද විය යුතු ය. නිශ්ශබ්ද වීමෙන් ආයුෂ්මතුන් පිරිසිදුහ යි දැන ගන්නෙමි. යම් සේ වෙන් වෙන් කොට විචාරණ ලද්දහුගේ (මා විචාරන්නේ ය යි දැන) විචාළ දෑ කීමෙක් වේ ද, එපරිද්දෙන් ම මෙබඳු පිරිස්හි තෙවනවර තෙක් අස්වන ලද්දේ වේ. යම් මහණෙක් තෙමේ තෙවනවර තෙක් අස්වනු ලබන කල්හි තමා කෙරෙහි ඇති ඇවැත සිහිපත් කරමින් ප්‍රකාශ නො කෙරේ නම්, සම්පජානමුසාවාදය වේ. ආයුෂ්මතුනි, සම්පජානමුසාවාදය අන්තරායකාරධර්‍මයෙකැ යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් වදාරණ ලද්දේ ය. එහෙයින් ඇවැතට පැමිණියා වූ, ඒ ඇවැත සිහිපත් කරන්නා වූ, පිරිසිදුබව බලාපොරොත්තු වන්නා වූ, භික්ෂූහු විසින් ඇති ඇවැත කිය යුතු ය. ඒ එසේ ම ය. ප්‍රකාශ කිරීම හේතු කොට ඒ ඕහට පහසු වෙයි.
13. “පාතිමොක‍්ඛ”න‍්ති ආදිමෙතං මුඛමෙතං පමුඛමෙතං කුසලානං ධම‍්මානං. තෙන වුච‍්චති “පාතිමොක‍්ඛ”න‍්ති.
13. “පාතිමෝක්ඛං” යනු මේ සංවරසීලය තෙමේ ‘පාති’ සඞ්ඛ්‍යාත කුශලධර්‍මයන්ට (මොක්ඛ=) ආදි වේ. මේ මුඛය වේ. මේ ප්‍රධාන වේ. එහෙයින් “පාතිමෝක්ඛං” යි කියනු ලැබේ.
14. “ආයස‍්මන‍්තො”ති පියවචනමෙතං. ගරුවචනමෙතං. සගාරව සප‍්පතිස‍්සවාධිවචනමෙතං “ආයස‍්මන‍්තො”ති.
14. “ආයස්මන්තෝ” යනු ප්‍රියවචනයෙකි. ගරුවචනයෙකි. අවවාද පිළිගන්නවුන්ට ගෞරව කළ යුත්තන් ඇසුරු කළවුන්ට නමෙකි. එහෙයින් ‘ආයස්මන්තෝ” යි කියනු ලැබේ.
15. “උද‍්දිසිස‍්සාමී”ති ආචික‍්ඛිස‍්සාමි. දෙසිස‍්සාමි. පඤ‍්ඤපෙස‍්සාමි. පට‍්ඨපෙස‍්සාමි. විවරිස‍්සාමි. විභජිස‍්සාමි. උත‍්තානී කරිස‍්සාමි. පකාසිස‍්සාමි.
15. “උද්දිසිස්සාමි” යන්නෙහි – කියන්නෙමි, දෙසන්නෙමි, පණවන්නෙමි, තබන්නෙමි, විවෘත කරන්නෙමි, බෙදන්නෙමි, ප්‍රකට කරන්නෙමි, ප්‍රකාශ කරන්නෙමි යන අර්‍ත්‍ථයි.
16. “තං” ති පාතිමොක‍්ඛං වුච‍්චති.
16. “තං” යි ප්‍රාතිමෝක්‍ෂය කියනු ලැබේ.
17. “සබ‍්බෙව සන්තා” ති යාවතිකා තස‍්සා පරිසාය ථෙරා ච නවා ච මජ‍්ඣිමා ච, එතෙ වුච‍්චන‍්ති සබ‍්බෙව සන්තා ති.
17. “සබ්බේව සන්තා” යනු ඒ සඟපිරිසෙහි ස්ථවිර නවක මධ්‍යම යම් පමණ භික්ෂූහු වෙත් ද, තෙල පැවිද්දෝ “සබ්බේව සන්තා” යි කියනු ලැබෙත්.
18. “සාධුකං සුණොමා” ති අට‍්ඨිකත්‍වා මනසි කත්‍වා සබ‍්බචෙතසා සමන‍්නාහරාම.
18. “සාධුකං සුණොම” යන්නෙහි – අර්‍ත්‍ථවත් කොට මෙනෙහි කොට මුළු හිතින් සලකමු යන අර්‍ත්‍ථයි.
19. “මනසි කරොමා” ති එකග‍්ගචිත‍්තා අවික‍්ඛිත‍්තචිත‍්තා අවිසාහටචිත‍්තා නිසාමෙම.
19. “මනසි කරෝම” යන්නෙහි – ප්‍රයෝජන සලකා මෙනෙහි කොට මුළු හිතින් මනා කොට ගණිමු යන අර්‍ත්‍ථයි.
20. “යස්ස සියා ආපත‍්තී” ති ථෙරස‍්ස වා නවස‍්ස වා මජ‍්ඣිමස‍්ස වා පඤ‍්චන‍්නං වා ආපත‍්තික‍්ඛන්‍ධානං අඤ‍්ඤතරා ආපත්ති. සත‍්තන‍්නං වා ආපත‍්තික‍්ඛන්‍ධානං අඤ‍්ඤතරා ආපත්ති.
20. “යස්ස සියා ආපත්ති” යන්නෙහි අර්‍ත්‍ථ නම් – තෙරනමකට හෝ නවකයකුට හෝ මධ්‍යමයකුට හෝ පඤ්චාපත්තිස්කන්‍ධයන් අතුරෙන් එක්තරා ඇවැතක් හෝ සප්තාපත්තිස්කන්‍ධයන් අතුරෙන් එක්තරා ඇවැතක් වී නම් යනුයි.
21. “සො ආවීකරෙය්‍යා” ති සො දෙසෙය්‍ය, සො විවරෙය්‍ය, සො උත‍්තානිං කරෙය්‍ය, සො පකාසෙය්‍ය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ වා ගණමජ‍්ඣෙ වා එකපුග‍්ගලෙ වා.
21. “සො ආවීකරෙය්‍ය” යන්නෙහි අර්‍ත්‍ථ නම – ඒ භික්‍ෂු තෙමේ සඞ්ඝයා මැද හෝ ගණයා මැද හෝ එක් පුද්ගලයකු ඉදිරියෙහි හෝ දෙසන්නේ ය. ඒ භික්‍ෂු තෙමේ විවෘත කරන්නේ ය. ඒ භික්‍ෂු තෙමේ ප්‍රකට කරන්නේ ය. ඒ භික්‍ෂු තෙමේ ප්‍රකාශ කරන්නේ ය යනුයි.
22. “අසන්තී නාම ආපත‍්තී” අනජ‍්ඣාපන‍්නා වා හොති, ආපජ‍්ජිත්‍වා වා වුට‍්ඨිතා.
22. “අසන්තී නාම ආපත්ති” යනු, නො පැමිණියා වූ හෝ පැමිණ නැගී සිටියා වූ හෝ ඇවැතයි.
23. “තුණ්හී භවිතබ්බං” ති අධිවාසෙතබ‍්බං, න බ්‍යාහරිතබ‍්බං.
23. “තුණ්හී භවිතබ්බං” යනු ඉවසිය යුතු ය. කතා නො කළ යුතු ය යනුයි.
24. “පරිසුද්ධා ති වෙදිස‍්සාමී”ති ජානිස‍්සාමි. ධාරෙස‍්සාමි.
24. ‘පරිසුද්ධා ති වේදිස්සාමි” යනු දන්නෙමි, දරන්නෙමි යනුයි.
25. “යථා ඛො පන පච‍්චෙකපුට‍්ඨස‍්ස වෙය්‍යාකරණං හොතී” ති යථා එකෙන එකො පුට‍්ඨො බ්‍යාකරෙය්‍ය, එවමෙව තස‍්සා පරිසාය ජානිතබ‍්බං මං පුච‍්ඡතී ති. එවරූපා නාම පරිසා භික‍්ඛුපරිසා වුච‍්චති.
25. “යථා ඛො පන පච්චේකපුට්ඨස්ස වෙය්‍යාකරණං හොති” යනු යම් සේ එකකු විසින් වෙන් වශයෙන් එකෙක් විචාරණ ලද්දේ වෙන් වශයෙන් ප්‍රකාශ කරන්නේ ද, එපරිද්දෙන් ඒ පිරිසෙහි හුන් සාපත්තික භික්‍ෂුහු විසින් “මා විචාරන්නේ ය” යි දත යුතු ය. මෙබඳු පිරිස නම් භික්ඛු පිරිස කියනු ලැබේ.
26. “යාවතතියං අනුසාවිතං හොතී” ති සකිම‍්පි අනුසාවිතං හොති. දුතියම‍්පි අනුසාවිතං හොති. තතියම‍්පි අනුසාවිතං හොති.
26. “යාවත්තියං අනුසාවිතං හොති” යනු එකවරකුත් අස්වන ලද්දේ වේ. දෙවනු ද අස්වන ලද්දේ වේ. තෙවනු ද අස්වන ලද්දේ වේ යනුයි.
27. “සරමානො” ති ජානමානො සඤ‍්ජානමානො.
27. “සරමානෝ” යනු දන්නේ, මනා කොට දන්නේ යනුයි.
28. “සන්තී නාම ආපත්ති” අජ‍්ඣාපන‍්නා වා හොති. ආපජ‍්ජිත්‍වා වා අවුට‍්ඨිතා.
28. “සන්තී නාම ආපත්ති” යනු පැමිණියා වූ හෝ පැමිණ නො නැගී සිටියා වූ හෝ ඇවැතයි.
29. “නාවීකරෙය්‍යා” ති න දෙසෙය්‍ය. න විවරෙය්‍ය. න උත‍්තානී කරෙය්‍ය, න පකාසෙය්‍ය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ වා ගණමජ‍්ඣෙ වා එකපුග‍්ගලෙ වා.
29. ‘නාවීකරෙය්‍ය” යනු සඞ්ඝයා මැද හෝ ගණයා මැද හෝ එක් පුද්ගලයකු වෙත හෝ නො දෙසන්නේ ය, විවෘත නො කරන්නේ ය, ප්‍රකට නො කරන්නේ ය, ප්‍රකාශ නො කරන්නේ ය යනුයි.
30. “සම්පජානමුසාවාදස්ස හොතී” ති. සම‍්පජානමුසාවාදෙ කිං හොති? දුක‍්කටං හොති.
30. “සම්පජානමුසාවාදස්ස හොති” මෙහි දැන දැන. බොරු කීමෙහි කිනම් ඇවැතක් වේ ද? දුකුළා ඇවැත් වේ.
31. “අන්තරායිකො ධම‍්මො වුත්තො භගවතා”ති. කිස‍්ස අන්තරායිකො? පඨමස‍්ස ඣානස‍්ස අධිගමාය අන්තරායිකො. දුතියස‍්ස ඣානස‍්ස අධිගමාය අන්තරායිකො. තතියස‍්ස ඣානස‍්ස අධිගමාය අන්තරායිකො. චතුත්‍ථස‍්ස ඣානස‍්ස අධිගමාය අන්තරායිකො. ඣානානං විමොක‍්ඛානං සමාධීනං සමාපත‍්තීනං නෙක‍්ඛම‍්මානං නිස‍්සරණානං පවිවෙකානං කුසලානං ධම‍්මානං අධිගමාය අන්තරායිකො.
31. “අන්තරායිකො ධම්මේ වුත්තො භගවතා.” මෙහි කුමකට අන්තරායකර වේ ද? ප්‍රථමධ්‍යානය ලැබීමට අන්තරායකර වේ. ද්විතීයධ්‍යානය ලැබීමට අන්තරායකර වේ. තාතීයධ්‍යානය ලැබීමට අන්තරායකර වේ. චතුර්‍ත්‍ථධ්‍යානය ලැබීමට අන්තරායකර වේ. ධ්‍යාන– විමොක්ඛ– සමාධි– සමාපත්ති– නෙක්ඛම්ම– නිස්සරණ– පවිවේක යන මේ කුශලධර්‍ම ලැබීමට අන්තරයාකර වේ.
32. “තස්මා” ති තංකාරණා.
32. “තස්මා” – ‘ඒ හේතුවෙන්’ යනුයි.
33. “සරමානෙනා” ති ජානමානෙන සඤ‍්ජානමානෙන.
33. “සරමානෙන” – දන්නහු විසින්, මනා කොට දන්නහු විසින් යනුයි.
34. “විසුද‍්ධාපෙක‍්ඛෙනා” ති වුට‍්ඨාතුකාමෙන විසුජ‍්ඣිතුකාමෙන.
34. “විසුද්ධාපෙක්ඛන” – නැගී සිටිනු කැමැත්තහු විසින් – ඇවැතින් පිරිසිදු වනු කැමැත්තහු විසින් යනුයි.
35. “සන්තී නාම ආපත්ති” අජ‍්ඣාපන‍්නා වා හොති, ආපජ‍්ජිත්‍වා වා අවුට‍්ඨිතා.
35. “සන්තී නාම ආපත්ති” යනු පැමිණියා වූ හෝ පැමිණ නො නැගී සිටියා වූ හෝ ඇවැතයි.
36. “ආවීකාතබ‍්බා” ති ආවීකාතබ‍්බා සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ වා ගණමජ‍්ඣෙ වා එකපුග‍්ගලෙ වා.
36. “ආවීකාතබ්ඛා” – සඞ්ඝයා මැද හෝ ගණයා මැද හෝ එක් පුද්ගලයකු වෙත හෝ ප්‍රකාශ කළ යුතු ය යනුයි.
37. “ආවීකතා හිස්ස ඵාසු හොතී” ති. කිස‍්ස ඵාසු හොති? පඨමස‍්ස ඣානස‍්ස අධිගමාය ඵාසු හොති. දුතියස‍්ස ඣානස‍්ස අධිගමාය ඵාසු හොති. තතියස‍්ස ඣානස‍්ස අධිගමාය ඵාසු හොති, චතුත්‍ථස‍්ස ඣානස‍්ස අධිගමාය ඵාසු හොති. ඣානානං විමොක‍්ඛානං සමාධීනං සමාපත‍්තීනං නෙක‍්ඛම‍්මානං නිස‍්සරණානං පවිවෙකානං කුසලානං ධම‍්මානං අධිගමාය ඵාසු හොතී ති.
37. “ආවීකතා හිස්ස ඵාසු හොති” මෙහි කුමකට පහසු වේ ද? ප්‍රථමධ්‍යානය ලැබීමට පහසු වේ. ද්විතීයධ්‍යානය ලැබීමට පහසු වේ. තෘතීයධ්‍යානය ලැබීමට පහසු වේ. චතුර්‍ත්‍ථධ්‍යානය ලැබීමට පහසු වේ. ධ්‍යානවිමොක්ඛ– සමාධි– සමාපත්ති – නෙක්ඛම්ම – නිස්සරණ – පවිවේක – යන මේ කුශලධර්‍ම ලැබීමට පහසු වේ.
38. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ “භගවතා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසො අනුඤ‍්ඤාතො” ති දෙවසිකං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, දෙවසිකං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, උපොසථෙ පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතු”න‍්ති.
38. එකල්හි භික්ෂූහු “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පාමොක් උදෙසීම අනුදන්නා ලදැ” යි දින පතා පාමොක් උදෙසත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, දින පතා පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්; දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, පොහෝ දිනයෙහි පාමොක් උදෙසන්නට අනුදනිමි.”
39. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ “භගවතා උපොසථෙ පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසො අනුඤ‍්ඤාතො” ති පක‍්ඛස‍්ස තික‍්ඛත‍්තුං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති චාතුද‍්දසෙ පණ‍්ණරසෙ අට‍්ඨමියා ච පක‍්ඛස‍්ස. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. න භික‍්ඛවෙ පක‍්ඛස‍්ස තික‍්ඛත‍්තුං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සකිං පක‍්ඛස‍්ස චාතුද‍්දසෙ වා පණ‍්ණරසෙ වා පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතු”න‍්ති.
39. එකල්හි භික්ෂූහු “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් උපෝසථදිනයෙහි පාමොක් උදෙසීම අනුදන්නාලදැ” යි තුදුස්වක්හි ද පසළොස්වක්හි ද පක්‍ෂයේ අටවක්හි දැ යි පක්‍ෂයට තෙවරක් පාමොක් උදෙසත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, පක්‍ෂයට තෙවරක් පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, පක්‍ෂයකට වරක් – තුදුස්වක්හි හෝ පසළොස්වක්හි හෝ පාමෙක් උදෙසන්නට අනුදනිමි”.
40. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ යථාපරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති සකාය සකාය පරිසාය. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, යථාපරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං සකාය සකාය පරිසාය. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගානං උපොසථකම‍්ම”න‍්ති.
40. එකල්හි සවග භික්ෂූහු පිරිස් අනු ව සිය සිය පිරිස්හි පාමොක් උදෙසත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, පිරිස් අනු ව සිය සිය පිරිස්හි පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, සමගි වූවන්ගේ පෙහෙවස් කර්‍මය අනුදනිමි”.
41. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං සමග‍්ගානං උපොසථකම‍්මන‍්ති. කිත‍්තාවතා නු ඛො සාමග‍්ගි හොති යාවතා එකාවාසො? උදාහු සබ‍්බා පුථුවී”ති? භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, එත‍්තාවතා සාමග‍්ගී යාවතා එකාවාසො”ති.
41. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් සමගි වූවන්ට පෙහෙවස්කම් අනුදන්නා ලද්දේ ය. සමගිය කෙතෙක් ද? එක් ආවාසයක් තෙක් ද? නොහොත් මුළුපොළොව දැ?” යි සිත් විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, (සීමාවට රැස් වූ) ඒකාවාසය යම් තාක් ද සමගිය එපමණ ය යි අනුදනිමි”.
42. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා මහාකප‍්පිනො රාජගහෙ විහරති මද‍්දකුච‍්ඡිම‍්හි මිගදායෙ. අථ ඛො ආයස‍්මතො මහාකප‍්පිනස‍්ස රහොගතස‍්ස පතිසල‍්ලීනස‍්ස එවං චෙතසො පරිවිතක‍්කො උදපාදි: “ගච‍්ඡෙය්‍යං වාහං උපොසථං? න වා ගච‍්ඡෙය්‍යං? ගච‍්ඡෙය්‍යං වාහං සඞ‍්ඝකම‍්මං? න වා ගච‍්ඡෙය්‍යං? අථ ඛ‍්වාහං විසුද‍්ධො පරමාය විසුද‍්ධියා”ති.
42. එකල්හි ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේ රජගහනුවර මිගදාය නම් මද්දකුච්ඡියෙහි වැඩ වසති. එහි එකලා ව විවේකයෙන් හුන් ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේට “මම පොහොය කිරීමට යන්නෙම් ද? නො යන්නෙම් ද? සඞ්ඝකර්‍මයට යන්නෙම් ද? නො යන්නෙම් ද? ගියත් නොගියත් මම උතුම් වූ පිරිසිදු බැවින් පිරිසිදුබැව් ඇත්තේ වෙමි” යි සිත් වි ය.
43. අථ ඛො භගවා ආයස‍්මතො මහාකප‍්පිනස‍්ස චෙතසා චෙතොපරිවිතක‍්කමඤ‍්ඤාය – සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සම‍්මිඤ‍්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සම‍්මිඤ‍්ජෙය්‍ය, එවමෙව ගිජ‍්ඣකූටෙ පබ‍්බතෙ අන‍්තරහිතො මද‍්දකුච‍්ඡිස‍්මිං මිගදායෙ ආයස‍්මතො මහාකප‍්පිනස‍්ස පමුඛෙ පාතුරහොසි. නිසීදි භගවා පඤ‍්ඤත‍්තෙ ආසනෙ. ආයස‍්මාපි ඛො මහාකප‍්පිනො භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නං ඛො ආයස‍්මන‍්තං මහාකප‍්පිනං භගවා එතදවොච:
43. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තම සිතින් ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේගේ සිත දැන බලවත් පුරුෂයෙක් තෙමේ හැකිළූ, අතක් යම් සේ දිගු කරන්නේ වේ ද, දිගු කළ අතක් යම් සේ හකුළන්නේ වේ ද, එපරිද්දෙන් (ඉතා වහා) ගිජුකුළුපව්වෙහි අතුරුදහන් වූසේක් මෘගදාය නම් වූ මද්දකුච්ජියෙහි ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේගේ ඉදිරියෙහි පහළ වූ සේක. පැණවූ අසුනෙහි වැඩ හුන් සේක. ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේ ද භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ පසෙක හුන්සේක. පසෙක හුන් ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේට භාග්‍යවතුන් වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක:–
44. “නනු තෙ කප‍්පින, රහොගතස‍්ස පතිසල‍්ලීනස‍්ස එවං චෙතසො පරිවිතක‍්කො උදපාදි? ගච‍්ඡෙය්‍යං වාහං උපොසථං? න වා ගච‍්ඡෙය්‍යං? ගච‍්ඡෙය්‍යං වාහං සඞ‍්ඝකම‍්මං? න වා ගච‍්ඡෙය්‍යං? අථ ඛ‍්වාහං විසුද‍්ධො පරමාය විසුද‍්ධියා”ති? “එවං, භන‍්තෙ”. “තුම‍්හෙ චෙ බ්‍රාහ‍්මණා උපොසථං න සක‍්කරිස‍්සථ, න ගරු කරිස‍්සථ, න මානෙස‍්සථ, න පූජෙස‍්සථ, අථ කො චරහි උපොසථං සක‍්කරිස‍්සති? ගරු කරිස‍්සති? මානෙස‍්සති? පූජෙස‍්සති? ගච‍්ඡ ත්‍වං, බ්‍රාහ‍්මණ, උපොසථං. මා නො අගමාසි. ගච‍්ඡෙව සඞ‍්ඝකම‍්මං මා නො අගමාසී”ති. “එවම‍්භන‍්තෙ”ති ඛො ආයස‍්මා මහාකප‍්පිනො භගවතො පච‍්චස‍්සොසි.
44. “කප්පිනය, එකලා ව විවේකයෙන් හුන් ඔබට ‘මම පොහොය කිරීමට යන්නෙම් දෝ හෝ නො යන්නෙම් දෝ හෝ සඞ්ඝකර්‍මයට යන්නෙම් දො හෝ නො යන්නෙම් දෝ – ගියත් නො ගියත් මම උතුම් පිරිසිදු බැවින් පිරිසිදු වූයේ වෙමි’ යි මෙබඳු සිතක් වූයේ නො වේ දැ” යි. “ස්වාමීනි, එසේ ය” යි කී කල්හි “රහත් වූ තෙපි උපෝසථයට සත්කාර නො කරන්නහු නම්, ගරු නො කරන්නහු නම්, නො පුදන්නහු නම්, එකල්හි කවරෙක් උපෝසථයට සත්කාර කරන්නේ ද? ගරු කරන්නේ ද? බුහුමන් කරන්නේ ද? පුදන්නේ ද? බ්‍රාහ්මණය, උපෝසථයට යව. නො යන්නෙහි නො ව. සඞ්ඝකර්‍මයට යව. නො යන්නෙහි නො ව” යි වදාළ සේක. ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේ “ස්වාමීනි, එසේ ය” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් දුන්හ.
45. අථ ඛො භගවා ආයස‍්මන‍්තං මහාකප‍්පිනං ධම‍්මියා කථාය සන්‍දස‍්සෙත්‍වා සමාදපෙත්‍වා සමුත‍්තෙජෙත්‍වා සම‍්පහංසෙත්‍වා සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සම‍්මිඤ‍්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය පසාරිතං වා බාහං සම‍්මිඤ‍්ජෙය්‍ය, එවමෙව මද‍්දකුච‍්ඡිම‍්හි මිගදායෙ ආයස‍්මතො මහාකප‍්පිනස‍්ස පමුඛෙ අන‍්තරහිතො ගිජ‍්ඣකූටෙ පබ‍්බතෙ පාතුරහොසි.
45. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේට දැහැමිකතාවෙන් කරුණු දක්වා සමාදන් කරවා තියුණු කරවා සතුටු කරවා බලවත් පුරුෂයෙක් තෙමේ හැකිළූ අතක් යම් සේ දිගු කරන්නේ වේ ද, දිගු කළ අතක් යම් සේ හකුළන්නේ වේ ද, එපරිද්දෙන් මිගදාය නම් මද්දකුච්ජියෙහි ආයුෂ්මත් මහාකප්පින ස්ථවිරයන් වහන්සේගේ ඉදිරියෙහි අතුරුදහන් වූ සේක් ගිජුකුළුපව්වෙහි පහළ වූ සේක.
46. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං එත‍්තාවතා සාමග‍්ගි යාවතා එකාවාසො ති. කිත‍්තාවතා නු ඛො එකාවාසො හොතී?”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සීමං සම‍්මන‍්නිතුං. එවං ච පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා. පඨමං නිමිත‍්තා කිත‍්තෙතබ‍්බා – පබ‍්බතනිමිත‍්තං පාසාණනිමිත‍්තං වනනිමිත‍්තං රුක‍්ඛනිමිත‍්තං, මග‍්ගනිමිත‍්තං වම‍්මිකනිමිත‍්තං නදීනිමිත‍්තං උදකනිමිත‍්තං. නිමිත‍්තෙ කිත‍්තෙත්‍වා ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
46. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ඒකවාසය යම් තාක් ද, සමගිය ඒ තාක් ය යි පණවන ලදී. කොපමණකින් ඒකවාසය වේ දැ” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. උන්වහන්සේ (මෙසේ වදාළසේක). “මහණෙනි, සීමාව සම්මත කරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළ යුතු ය. පබ්බත නිමිත්ත– පාසාණ නිමිත්ත– වන නිමිත්ත– රුක්ඛ නිමිත්ත– මග්ග නිමිත්ත– වම්මික නිමිත්ත– නදී නිමිත්ත (යන මේ) නිමිති පළමු කොට කීර්‍තනය කළ යුතු ය. නිමිති කීර්‍තනය කොට ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුත්තේ ය.
47. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යාවතා සමන‍්තා නිමිත‍්තා කිත‍්තිතා, යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො එතෙහි නිමිත‍්තෙහි සීමං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය සමානසංවාසං එකූපොසථං එසා ඤත‍්ති.”
47. “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. හාත්පස යම් පමණ නිමිති කීර්‍තනය කරණ ලද ද, ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ මේ නිමිතිවලින් සමානසංවාස වූ ඒකූපෝසථ වූ සීමාවක් සම්මත කරන්නේ ය. මේ දැන්වීම ය.”
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යාවතා සමන‍්තා නිමිත‍්තා කිත‍්තිතා, සඞ‍්ඝො එතෙහි නිමිත‍්තෙහි සීමං සම‍්මන‍්නති සමානසංවාසං එකූපොසථං. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති එතෙහි නිමිත‍්තෙහි සීමාය සම්මුති සමානසංවාසාය එකූපොසථාය, සො තුණ‍්හස‍්ස යස්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය. සම‍්මතා සීමා සඞ‍්ඝෙන එතෙහි නිමිත‍්තෙහි සමානසංවාසා එකූපොසථා. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස්මා තුණ්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙම් මාගේ වචනය අසාවා. හාත්පස යම් පමණ නිමිති කීර්‍තනය කරණ ලද ද, සඞ්ඝ තෙමේ මේ නිමිතිවලින් සමාන සංවාස වූ ඒකූපෝසථ වූ සීමාවක් සම්මත කරයි. යම් ආයුෂ්මතෙකුහට මේ නිමිතිවලින් සමාන සංවාස වූ ඒකූපෝසථ වූ සීමාව සම්මත කිරීම රුචි වේ නම්, හෙ තෙමේ තුෂ්ණිම්භූත වේවා. යමකුහට රුචි නො වේ නම්, හෙතෙමේ කියාවා. සඞ්ඝයා විසින් මේ නිමිතිවලින් සමාන සංවාස වූ ඒකූපෝසථ වූ සීමාව සම්මත කරණ ලද්දී ය. සඞ්ඝයාට එය රුචි වේ. එහෙයින් තුෂ්ණීම්භූත වේ. මෙය මෙසේ දරමි” යි.
48. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ “භගවතා සීමාසම‍්මුති අනුඤ‍්ඤාතා”ති – අතිමහතියො සීමායො සම‍්මන‍්නන‍්ති චතුයොජනිකාපි පඤ‍්චයොජනිකාපි ඡයොජනිකාපි. භික‍්ඛූ උපොසථං ආගච‍්ඡන‍්තා උද‍්දිසමානෙපි පාතිමොක‍්ඛෙ ආගච‍්ඡන‍්ති. උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙපි ආගච‍්ඡන‍්ති. අන‍්තරාපි පරිවසන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ අතිමහතී සීමා සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා, චතුයොජනිකා වා පඤ‍්චයොජනිකා වා ඡයොජනිකා වා. යො සම‍්මන‍්නෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, තියොජනපරමං සීමං සම‍්මන‍්නිතු”න‍්ති.
48. එකල්හි සවග භික්ෂූහු – ‘භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් සීමා සම්මත කිරීම අනුදන්නා ලදැ” යි සිවු යොදුන් පමණ වූ ද පස් යොදුන් පමණ වූ ද සයොදුන් පමණ වූ ද ඉතා මහත් සීමා සම්මත කරත්. භික්ෂූහු උපෝසථයට එන්නෝ පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි ද එත්. පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි ද එත්. අතර ද රැඳෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සිවු යොදුන් පමණ වූත් පස් යොදුන් පමණ වූත් සයොදුන් පමණ වූත් ඉතා මහත් සීමා සම්මත නො කට යුතු ය. යමෙක් සම්මත කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, තුන් යොදුන පරම කොට ඇති සීමා සම්මත කිරීමට අනුදනිමි” යි.
49. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ නදීපාරං සීමං සම‍්මන‍්නන‍්ති. උපොසථං ආගච‍්ඡන‍්තා භික‍්ඛූපි වුය‍්හන‍්ති. පත‍්තාපි වුය‍්හන‍්ති. චීවරානිපි වුය‍්හන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, නදීපාරං සීමා සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා. යො සම‍්මන‍්නෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි, භික‍්ඛවෙ, යත්‍ථස‍්ස ධුව නාවා වා ධුව සෙතු වා, එවරූපං නදීපාරසීමං සම‍්මන‍්නිතු”න‍්ති.
49. එකල්හි සවග භික්ෂූහු නදිය මැදි කොට දෙගංඉවුරෙහි සීමා සම්මත කෙරෙත්, උපෝසථයට එන්නා වූ භික්ෂූහු ද (ගඟදියෙන්) ගසා ගෙණ යනු ලැබෙත්. පාත්‍ර ද ගසා ගෙණ යනු ලැබේ. සිවුරු ද ගසා ගෙණ යනු ලැබේ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, නදිය යට කොට සිටි සීමා සම්මත නො කළ යුතු ය. යමෙක් සම්මත කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, යම් තැනෙක නිතර හැසිරෙණ නැවක් හෝ නිතර තිබෙන හෙයක් හෝ වන්නේ ද, එබඳු වූ නදීපාර සීමාව සම්මත කරන්නට අනුදනිමි” යි.
50. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ අනුපරිවෙණියං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. අසඞ‍්කෙතෙන ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ න ජානන‍්ති: “කත්‍ථ වා අජ‍්ජුපොසථො කරීයිස‍්සතී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, අනුපරිවෙණියං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං අසඞ‍්කෙතෙන. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, උපොසථාගාරං සම‍්මන‍්නිත්‍වා උපොසථං කාතුං, යං සඞ‍්ඝො ආකඞ‍්ඛති විහාරං වා අඩ‍්ඪයොගං වා පාසාදං වා හම‍්මියං වා ගුහං වා. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං. ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
50. එකල්හි භික්ෂූහු පිරිවෙණක් (=පන්සලක්) පාසා සීමා ලකුණු නො කොට පාමොක් උදෙසත්. ආගන්තුක භික්ෂූහු “අද උපෝසථය කො තැන්හි කරණු ලැබේ දැ” යි නො දනිත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ලකුණු නො තබා පිරිවෙණක් පාසා පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, සඞ්ඝ තෙමේ වෙහෙරක් හෝ ගුරුළුපියාපත් වැනි පියසි ඇති ගෙයක් හෝ පහයක් හෝ සඳලු සහිත ගෙයක් හෝ ගුහාවක් හෝ කැමැති නම්, විහාරාදි එබඳු ගෙයක් පොහෝගෙයක් කොට සම්මත කර පොහොය කරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, එය මෙසේ සම්මත කළ යුතු ය. ව්‍යක්ත ප්‍රතිකාල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ග තෙමේ (පළමු කොට) දැන්විය යුතු ය:
51. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං විහාරං උපොසථාගාරං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය. එසා ඤත‍්ති.”
51. “සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සඞ්ඝයාට පැමිණ කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ මෙ නම් විහාරය පොහෝගෙයක් කොට සම්මත කරන්නේ ය. මේ දැන්වීම යි.”
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං විහාරං උපොසථාගාරං සම‍්මන‍්නති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමස‍්ස විහාරස‍්ස උපොසථාගාරස‍්ස සම්මුති, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය.”
“සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සඞ්ඝ තෙමේ මෙ නම් විහාරය පොහෝගෙයක් කොට සම්මත කරයි. යම් ආයුෂ්මතෙකුහට මෙ නම් විහාරයාගේ උපෝසථාගාරසම්මුතිය රුචි වේ නම්, හෙ තෙමේ තුෂ්ණිම්භූත වේවා. යමකුට රුචි නො වේ නම්, හෙ තෙමේ කියාවා.‘
“සම‍්මතො සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමො විහාරො උපොසථාගාරං. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස්මා තුණ්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
“සඞ්ඝයා විසින් මෙ නම් විහාරය උපෝසථාගාරයක් කොට සම්මත කරණ ලද්දේ ය. සඞ්ඝයාට රුචි වේ. එහෙයින් නිශ්ශබ්ද වේ. මෙය මෙසේ දරමි” යි.
52. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ ද‍්වෙ උපොසථාගාරානි සම‍්මතානි හොන‍්ති. භික‍්ඛූ උභයත්‍ථ සන‍්නිපතන‍්ති “ඉධ උපොසථො කරීයිස‍්සති. ඉධ උපොසථො කරීයිස‍්සතී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, එකස‍්මිං ආවාසෙ ද‍්වෙ උපොසථාගාරානි සම‍්මන‍්නිතබ‍්බානි. යො සම‍්මන‍්නෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, එකං සමූහනිත්‍වා එකත්‍ථ උපොසථං කාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, සමූහන‍්තබ‍්බං. ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
52. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක පොහෝ ගෙවල් දෙකක් සම්මත කරණ ලද්දේ ය. භික්ෂූහු “මෙහි පොහොය කරණු ලබන්නේ ය. මෙහි පොහොය කරණු ලබන්නේ ය” යි දෙ තැන්හි රැස් වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, එක ආවාසයෙක පොහෝ ගෙවල් දෙකක් සම්මත නො කළ යුතු ය. යමෙක් සම්මත කරන්නේ නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, එක් පොහෝගෙයක් උදුරා එක් තැනෙක පොහොය කරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ ඉදිරිය යුතු ය. ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුතු ය:
53. “සුණාතු මෙ, භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපොසථාගාරං සමූහනෙය්‍ය එසා ඤත‍්ති.
53. “සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. ඉදින් සඞ්ඝයාට කල් පැමිණියේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ මෙ නම් ඇති පොහෝගෙය උදුරන්නේ ය. මේ දැන්වීම යි.”
සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. සඞ‍්ඝො ඉත්‍ථන‍්නාමං උපොසථාගාරං සමූහන‍්ති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ඉත්‍ථන‍්නාමස‍්ස උපොසථාගාරස‍්ස සමුග‍්ඝාතො, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස්ස න ක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය.
“සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සඞ්ඝ තෙමේ මෙ නම් ඇති පොහෝගෙය උදුරාලයි. යම් ආයුෂ්මතෙකුහට මෙ නම් ඇති පොහෝගෙය උදුරාලීම රුචි වේ නම්, හෙ තෙමේ තුෂ්ණීම්භූත වේවා. යමෙකුට රුචි නො වේ නම් හෙ තෙමේ කියාවා.”
සමූහතං සඞ‍්ඝෙන ඉත්‍ථන‍්නාමං උපොසථාගාරං. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස, තස්මා තුණ්හී, එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
“සඞ්ඝයා විසින් මෙ නම් ඇති පොහෝගෙය උදුරණ ලද්දේ ය. සඞ්ඝයාට රුචි වේ. එහෙයින් තුෂ්ණිම්භූත වේ. මෙය මෙසේ දරමි” යි.
54. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ අතිඛුද‍්දකං උපොසථාගාරං සම‍්මතං හොති. තදහුපොසථෙ මහාභික‍්ඛුසඞ‍්ඝො සන‍්නිපතිතො හොති. භික‍්ඛූ අසම‍්මතාය භූමියා නිසින‍්නා පාතිමොක‍්ඛං අස‍්සොසුං. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං උපොසථාගාරං සම‍්මන‍්නිත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො ති. මයඤ‍්චම‍්හ අසම‍්මතාය භූමියා නිසින‍්නා පාතිමොක‍්ඛං අස‍්සොසුම‍්හා. කතො නු ඛො අම‍්හාකං උපොසථො? අකතො නු ඛො?”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
54. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක ඉතා කුඩා වූ පොහෝගෙයක් සම්මත කරණ ලද්දේ ය. එදවස පොහෝදිනයෙහි මහාභික්‍ෂුසඞ්ඝ තෙමේ රැස් වූයේ වේ. භික්ෂූහු සම්මත නො කළ බිම හුන්නාහු පාමොක් උදෙසුම් ඇසූහ. එකල්හි ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘පොහෝගෙයක් සම්මත කොට පොහොය කළ යුතු ය’ යි පණවන ලද්දේ ය. අපි ද සම්මත නො කළ බිම හුන්නමෝ පාමොක් උදෙසීම් ඇසූමු. (එහෙයින්) අප විසින් පොහොය කරණ ලද්දේ ද? නො කරණ ලද්දේ දැ?” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළ කළහ.
“සම‍්මතාය වා භික‍්ඛවෙ, භූමියා නිසින‍්නො අසම‍්මතාය වා යතො පාතිමොක‍්ඛං සුණාති, කතොවස‍්ස උපොසථො. තෙන හි භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝො යාවමහන‍්තං උපොසථපමුඛං ආකඞ‍්ඛති, තාවමහන‍්තං උපොසථපමුඛං සම‍්මන‍්නතු. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං: පඨමං නිමිත‍්තා කිත‍්තෙතබ‍්බා. නිමිත‍්තෙ කිත‍්තෙත්‍වා ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
“මහණෙනි, සම්මත කළ බිම හෝ සම්මත නො කළ බිම හෝ හුන්නේ පාමොක් උදෙසීම් අසා ද ඒ භික්‍ෂුහු විසින් පොහොය කරණ ලද්දේ ම වේ. මහණෙනි, එසේ නම් සඞ්ඝ තෙමේ යම් පමණ මහත් වූ උපෝසථාගාර ආලින්‍දයක් කැමැති වේ නම් එ පමණ මහත් වූ උපෝසථාගාරආලින්‍දයක් සම්මත කෙරේවා. මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළ යුතු ය: පළමු කොට නිමිති කීර්‍තනය කළ යුතු ය. නිමිති කීර්‍තනය කොට ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුත්තේ ය:
55. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යාවතා සමන‍්තා නිමිත‍්තා කිත‍්තිතා, යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො එතෙහි නිමිත‍්තෙහි උපොසථපමුඛං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය. එසා ඤත‍්ති.
55. “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. යම් පමණ හාත්පස නිමිති කීර්‍තනය කරණ ලද ද, සඞ්ඝයාට කල් පැමිණියේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ මේ නිමිතිවලින් උපෝසථගාරආලින්‍දයක් සම්මත කරන්නේ ය මේ දැන්වීම ය.”
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යාවතා සමන‍්තා නිමිත‍්තා කිත‍්තිතා, සඞ‍්ඝො එතෙහි නිමිත‍්තෙහි උපොසථපමුඛං සම‍්මන‍්නති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති එතෙහි නිමිත‍්තෙහි උපොසථපමුඛස‍්ස සම්මුති, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය.
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. යම් පමණ හාත්පස නිමිති කීර්‍තනය කරණ ලද ද, සඞ්ඝ තෙමේ මේ නිමිති වලින් උපෝසථාගාරආලින්‍දයක් සම්මත කරයි. යම් ආයුෂ්මතෙකුහට මේ නිමිතිවලින් උපෝසථාගාරආලින්‍දයාගේ සම්මුතිය රුචි වේ නම් හෙ තෙමේ තුෂ්ණීම්භූත වේවා. යමෙකුට රුචි නො වේ නම්, හෙ තෙමේ කියාවා.
“සම‍්මතං සඞ‍්ඝෙන එතෙහි නිමිත‍්තෙහි උපොසථපමුඛං. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස, තස්මා තුණ්හී, එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
“සඞ්ඝයා විසින් මේ නිමිතිවලින් උපෝසථාගාරආලින්‍දයෙක් සම්මත කරණ ලද්දේ ය. සඞ්ඝයාට රුචි වේ. එහෙයින් තුෂ්ණිම්භූත වේ. මෙය මෙසේ දරමි” යි.
56. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ නවකා භික‍්ඛූ පඨමතරං සන‍්නිපතිත්‍වා “න තාව ථෙරා ආගච‍්ඡන‍්තී”ති පක‍්කමිංසු. උපොසථො විකලො අහොසි. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ ථෙරෙහි භික‍්ඛූහි පඨමතරං සන‍්නිපතිතු”න‍්ති.
56. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එ දවස පොහොයෙහි නවක භික්ෂූහු පළමු කොට රැස් වී “ස්ථවිරයන් වහන්සේලා ඒ තාක් නො එත්” යි නික්ම ගියහ. උපෝසථය අසම්පූර්‍ණ වූයෝ ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. උන්වහන්සේ “මහණෙනි, එ දවස පොහොයෙහි පළමු කොට ස්ථවිරභික්‍ෂූන් රැස් වීමට අනුදනිමි” යි.
57. තෙන ඛො පන සමයෙන රාජගහෙ සම‍්බහුලා ආවාසා සමානසීමා හොන‍්ති. තත්‍ථ භික‍්ඛූ විවදන‍්ති: “අම‍්හාකං ආවාසෙ උපොසථො කරීයතු. අම‍්හාකං ආවාසෙ උපොසථො කරීයතූ”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්බහුලා ආවාසා සමානසීමා හොන‍්ති. තත්‍ථ භික‍්ඛූ විවදන‍්ති: ‘අම‍්හාකං ආවාසෙ උපොසථො කරීයතු. අම‍්හාකං ආවාසෙ උපොසථො කරීයතූ’ති. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි සබ‍්බෙහෙව එකජ‍්ඣං සන‍්නිපතිත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො. යත්‍ථ වා පන ථෙරො භික්ඛු විහරති, තත්‍ථ සන‍්නිපතිත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො, නත්‍වෙව වග‍්ගෙන සඞ‍්ඝෙන උපොසථො කාතබ‍්බො. යො කරෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
57. එකල්හි රජගහනුවර සම්මත සීමා ඇති බොහෝ ආවාසයෝ වෙති. ඒ ආවාසයන්හි වැසි භික්ෂූහු “අපගේ ආවාසයෙහි පොහොය කරණු ලැබේවා. අපගේ ආවාසයෙහි පොහොය කරණු ලැබේවා” යි විවාද කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි සමාන සීමා ඇති බොහෝ ආවාසයෝ වෙති. එහි වැසි භික්ෂූහු ‘අපගේ ආවාසයෙහි පොහොය කරණු ලැබේවා. අපගේ ආවාසයෙහි පොහොය කරණු ලැබේවා’ යි විවාද කෙරෙත්. මහණෙනි, ඒ සියලු භික්‍ෂූන් විසින් ම එක් තැනෙක්හි රැස් වී පොහොය කළ යුතු ය. ස්ථවිර භික්‍ෂු තෙමේ යම් ආවාසයෙක වෙසේ නම්, එ තැනට රැස් වී පොහොය කළ යුතු ය. වර්‍ග වූ සඞ්ඝයා විසින් පොහොය නො කළ යුත්තේ ම ය. යමෙක් කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ” යි.
58. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා මහාකස‍්සපො අන්‍ධකවින්‍දා රාජගහං උපොසථං ආගච‍්ඡන‍්තො අන‍්තරාමග‍්ගෙ නදිං තරන‍්තො මනං වූළ‍්හො අහොසි. චීවරානිස‍්ස අල‍්ලානි. භික‍්ඛූ ආයස‍්මන‍්තං මහාකස‍්සපං එතදවොචුං: “කිස‍්ස තෙ ආවුසො චීවරානි අල‍්ලානී?”ති. “ඉදාහං ආවුසො අන්‍ධකවින්‍දා රාජගහං උපොසථං ආගච‍්ඡන‍්තො අන‍්තරාමග‍්ගෙ නදිං තරන‍්තො මනම‍්හි වූළ‍්හො. තෙන මෙ චීවරානි අල‍්ලානී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “යා සා භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝෙන සීමා සම‍්මතා සමානසංවාසා එකූපොසථා, සඞ‍්ඝො තං සීමං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසං සම‍්මන‍්නතු. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා: ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
58. එකල්හි ආයුෂ්මත් මහාකාශ්‍යප ස්ථවිරයන් වහන්සේ අන්‍ධකවින්‍ද විහාරයෙන් රජගහ නුවරට උපෝසථය පිණිස එන්නාහු අතරමග දී නදියකින් එතෙර වනසේක් මදකින් ජලයෙන් ගසාගෙණ යන ලද්දෝ වූහ. (එයින්) උන්වහන්සේගේ සිවුරු තෙමුණේ ය. එකල්හි භික්ෂූහු ආයුෂ්මත් මහාකාශ්‍යප ස්ථවිරයන් වහන්සේට “ඇවැත්නි, නුඹවහන්සේගේ සිවුරු කුමක් හෙයින් තෙමුනේ දැ?” යි ඇසූහ. “ඇවැත්නි, මම මෙහි අන්‍ධකවින්‍දවිහාරයේ සිට රජගහනුවර වේළුවනයට උපෝසථය පිණිස එන්නෙම් අතරමග ගඟෙන් එතෙර වන්නෙම් ජලයෙන් මදකින් ගසා ගෙණ යන ලද්දෙමි. එයින් මගේ සිවුරු තෙමුනේ ය” යි කීහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සඞ්ඝයා විසින් සමානසංවාස වූ ඒකූපෝසථ වූ යම් ඒ සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද සඞ්ඝතෙමේ ඒ සීමාව තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය යි සම්මත කෙරේවා. මහණෙනි, ඒ මෙසේ සම්මත කළ යුතු ය. ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුත්තේ ය:”
59. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. යා සා සඞ‍්ඝෙන සීමා සම‍්මතා සමානසංවාසා එකූපොසථා, යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො තං සීමං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය. එසා ඤත‍්ති.”
59. “සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සඞ්ඝයා විසින් සමානසංවාස වූ ඒකුපෝසථ වූ යම් ඒ සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, ඉදින් සඞ්ඝයාහට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ ඒ සීමාව තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාස ය යි සම්මත කරන්නේ ය. මේ දැන්වීම ය.
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො යා සා සඞ‍්ඝෙන සීමා සම‍්මතා සමාන සංවාසා එකූපොසථා, සඞ‍්ඝො තං සීමං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසං සම‍්මන‍්නති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති එතිස‍්සා සීමාය තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසාය සම්මුති, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය. සම‍්මතා සා සීමා සඞ‍්ඝෙන තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසා ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස්මා තුණ්හී. එව මෙතං ධාරයාමී”ති.
“සඞ්ඝතෙමේ මාගේ වචනය අසාවා: සඞ්ඝයා විසින් සමානසංවාස වූ ඒකුපෝසථ වූ යම් ඒ සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, සඞ්ඝ තෙමේ ඒ සීමාව තුන්සිවුරෙන් අවිප්පපවාසය යි සම්මත කරයි. යම් ආයුෂ්මතෙකුහට තුන්සිවුරෙන් අවිප්පවාසසම්මුතිය රුචි වේ නම්, හෙතෙමේ තුෂ්ණීම්භූත වේවා. යමෙකුට රුචි නො වේ නම්, හෙ තෙමේ කියාවා. සඞ්ඝයා විසින් තුන්සිවුරෙන් ආවිප්පවාසය ඇති ඒ සීමාව සම්මත කරණ ලද්දී ය. සඞ්ඝයාට එය රුචි වේ. එහෙයින් තුෂ්ණිම්භූත වේ. මෙය මෙසේ දරමි” යි.
60. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ “භගවතා තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසසම‍්මුති අනුඤ‍්ඤාතා”ති අන‍්තරඝරෙ චීවරානි නික‍්ඛිපන‍්ති. තානි චීවරානි නස‍්සන‍්තිපි ඩය‍්හන‍්තිපි උන්‍දූරෙහිපි ඛජ‍්ජන‍්ති. භික‍්ඛූ දුච‍්චොළා හොන‍්ති ලූඛචීවරා. භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “කිස‍්ස තුම‍්හෙ ආවුසො, දුච‍්චොළා ලූඛචීවරා?”ති. “ඉධ මයං ආවුසො භගවතා තිචීවරෙන අවිප්පවාස සම්මුති අනුඤ‍්ඤාතාති අන‍්තරඝරෙ චීවරානි නික‍්ඛිපිම‍්හා . තානි චීවරානි නට‍්ඨානිපි. දඩ‍්ඪානිපි. උන්‍දූරෙහිපි ඛායිතානි. තෙන මයං දුච‍්චොළා ලූඛචීවරා”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “යා සා භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝෙන සීමා සම‍්මතා සමානසංවාසා එකූපොසථා, සඞ‍්ඝො තං සීමං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසං සම‍්මන‍්නතු ඨපෙත්‍වා ගාමඤ‍්ච ගාමූපචාරඤ‍්ච. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා. ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
60. එකල්හි භික්ෂූහු “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය පිළිබඳ සම්මුතිය අනුදන්නා ලදැ” යි ගම තුළ සිවුරු බහා තබත්. (එයින්) ඒ චීවරයෝ නැසෙත්. ගින්නෙන් දැවෙත්. මීයන් විසිනු දු කැවෙත්. භික්ෂූහු අපිරිසිදු සිවුරු ඇත්තෝ රළු සිවුරු ඇත්තෝ වෙති. භික්ෂූහු “ඇවැත්නි, තෙපි කුමක් නිසා අපිරිසිදු සිවුරු ඇත්තෝ රළු සිවුරු ඇත්තෝ වහු දැ” යි ඇසූහ. “ඇවැත්නි, මෙහි අපි ‘භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් තුන්සිවුරෙන් අවිප්පවාසසම්මුතිය අනුදන්නා ලදැ’යි ගම තුළ සිවුරු බහා තැබුවෙමු. (එයින්) ඒ චීවරයෝ නැසුනාහ. (ගින්නෙන්) දැවුනාහ. මීයන් විසිනුත් කැවුනාහ. අපි අපිරිසිදු සිවුරු ඇත්තෝ රළු සිවුරු ඇත්තෝ වූම්හ” යි කීහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සඞ්ඝයා විසින් සමානසංවාස වූ ඒකූපෝසථ වූ යම් සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, සඞ්ඝ තෙමේ ඒ සීමාව තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය ඇත්තක් කොට, ගම ද ගාමූපචාරය ද හැර, සම්මත කෙරේවා. මහණෙනි, ඒ මෙසේ සම්මත කළ යුතු ය. ව්‍යක්ත ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුත්තේ ය:
61. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: යා සා සඞ‍්ඝෙන සීමා සම‍්මතා සමානසංවාසා එකූපොසථා, යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො තං සීමං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසං සම‍්මන‍්නෙය්‍ය ඨපෙත්‍වා ගාමඤ‍්ච ගාමූපචාරඤ‍්ච. එසා ඤත‍්ති.”
61. ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා: සඞ්ඝයා විසින් සමානසංවාස වූ ඒකූපෝසථ වූ යම් ඒ සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, ඉදින් සඞ්ඝයාහට කල් පැමිණියේ නම්, සඞ්ග තෙමේ ඒ සීමාව තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාස ඇත්තක් කොට ගමත් ගාමූපචාරයත් හැර සම්මත කරන්නේ ය. මේ දැන්වීම ය.”
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො: යා සා සඞ‍්ඝෙන සීමා සම‍්මතා සමානසංවාසා එකූපොසථා, සඞ‍්ඝො තං සීමං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසං සම‍්මන‍්නති ඨපෙත්‍වා ගාමඤ‍්ච ගාමූපචාරඤ‍්ච. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති එතිස‍්සා සීමාය තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසාය සම්මුති ඨපෙත්‍වා ගාමඤ‍්ච ගාමූපචාරඤ‍්ච, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය.”
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සඞ්ඝයා විසින් සමාන සංවාස වූ ඒකූපෝසථ වූ යම් ඒ සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, සඞ්ඝ තෙමේ ඒ සීමාව තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාස ඇත්තක් කොට ගමත් ගාමුපචාරයත් හැර සම්මත කරයි. යම් ආයුෂ්මතෙකුහට ගමත් ගාමූපචාරයත් හැර තුන් සිවුරෙන් අපිප්පවාසය ඇති ඒ සීමාවගේ සම්මුතිය රුචි වේ නම්, හෙ තෙමේ තුෂ්ණිම්භූත වේවා. යමෙකුට රුචි නො වේ නම්, හෙතෙමේ කියාවා.”
“සම‍්මතා සා සීමා සඞ‍්ඝෙන තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසා ඨපෙත්‍වා ගාමඤ‍්ච ගාමූපචාරඤ‍්ච. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස, තස්මා තුණ්හී, එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
“සඞ්ඝයා විසින් ගමත් ගාමූපචාරයත් හැර තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය ඇති ඒ සීමාව සම්මත කරණ ලද්දී ය. සඞ්ඝයාහට රුචි වේ. එහෙයින් තුෂ්ණීම්භූත වේ. මෙය මෙසේ දරමි” යි.
62. “සීමං භික‍්ඛවෙ, සම‍්මන‍්නන‍්තෙන පඨමං සමානසංවාසසීමා සම‍්මන‍්නිතබ‍්බා. පච‍්ඡා තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසො සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො. සීමං භික‍්ඛවෙ, සමූහනන‍්තෙන පඨමං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසො සමූහන‍්තබ‍්බො. පච‍්ඡා සමානසංවාසසීමා සමූහන‍්තබ‍්බා. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසො සමූහන‍්තබ‍්බො: ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:-
62. මහණෙනි, සීමාවක් සම්මත කරන්නහු විසින් පළමු කොට සමානසංවාසසීමාව සම්මත කළ යුතු ය. පසු ව තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය සම්මත කළ යුතු ය. මහණෙනි, සීමාවක් උදුරන්නහු විසින් පළමු කොට තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය ඉදිරිය යුතු ය. පසු ව සමානසංවාසසීමාව ඉදිරිය යුතු ය. මහණෙනි, තුන්සිවුරෙන් අවිප්පවාසය මෙසේ ඉදිරිය යුතු ය: ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ මෙසේ දැන්විය යුතු ය:
63. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: යො සො සඞ‍්ඝෙන තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසො සම‍්මතො, යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො තං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසං සමූහනෙය්‍ය. එසා ඤත‍්ති.”
63. “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා: සඞ්ඝයා විසින් යම් ඒ තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසයෙක් සම්මත කරණ ලද ද, සඞ්ඝයාහට කල් පැමිණියේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ ඒ තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය උදුරන්නේ ය. මේ දැන්වීම ය.”
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. යො සො සඞ‍්ඝෙන තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසො සම‍්මතො, සඞ‍්ඝො තං තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසං සමූහන‍්ති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති එතස‍්ස තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසස‍්ස සමුග‍්ඝාතො, සො තුණ‍්හස‍්ස. යස්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය.”
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා: සඞ්ඝයා විසින් යම් ඒ තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසයෙක් සම්මත කරණ ලද්දේ ද, සඞ්ඝ තෙමේ ඒ තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය උදුරාලයි. යම් ආයුෂ්මතෙකුහට මේ තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසයාගේ උදුරාලීම රුචි වේ නම්, හෙ තෙමේ තුෂ්ණීම්භූත වේවා. යමෙකුහට රුචි නො වේ නම්, හෙ තෙමේ කියාවා.”
“සමූහතො සො සඞ‍්ඝෙන තිචීවරෙන අවිප‍්පවාසො. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස්මා තුණ්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
“සඞ්ඝයා විසින් ඒ තුන් සිවුරෙන් අවිප්පවාසය උදුරණ ලද්දේ ය. සඞ්ඝයාහට කැමැති වේ. එහෙයින් තුෂ්ණීම්භූත වේ. මෙය මෙසේ දරමි” යි.
64. “එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, සමානසංවාසසීමා සමූහන‍්තබ‍්බා: ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:-
64. “මහණෙනි, මෙසේ සමානසංවාසසීමාව ඉදිරිය යුතු ය: ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ මෙසේ දැන්විය යුතු ය: “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සඞ්ඝයා විසින් යම් ඒ සමානසංවාස ඒකූපෝසථසීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, ඉදින් සඞ්ඝයාහට කල් පැමිණියේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ ඒ සමානසංවාසඒකූපෝසථසීමාව උදුරන්නේ ය. මේ දැන්වීම ය.”
“සුණාතු මෙ, භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යා සා සඞ‍්ඝෙන සීමා සම‍්මතා සමානසංවාසා එකූපොසථා, යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො තං සීමං සමූහනෙය්‍ය සමානසංවාසං එකූපොසථං. එසා ඤත‍්ති.”
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: යා සා සඞ‍්ඝෙන සීමා සම‍්මතා සමානසංවාසා එකූපොසථා, සඞ‍්ඝො තං සීමං සමූහන‍්ති සමානසංවාසං එකූපොසථං. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති එතිස‍්සා සීමාය සමානසංවාසාය එකූපොසථාය සමුග‍්ඝාතො, සො තුණ‍්හස‍්ස යස්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය.”
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සඞ්ඝයා විසින් යම් ඒ සමානසංවාසඒකූපෝසථසීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, සඞ්ඝ තෙමේ ඒ සමානසංවාසඒකූපෝසථසීමාව උදුරාලයි. යම් ආයුෂ්මතෙකුට මේ සමාන සංවාසඑකූපෝසථසීමාවගේ උදුරාලීම රුචි වේ ද, හෙතෙමේ තුෂ්ණීම්භූත වේවා. යමෙකුට රුචි නො වේ නම්, හෙ තෙමේ කියාවා.
“සමූහතා සා සීමා සඞ‍්ඝෙන සමානසංවාසා එකූපොසථා. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස්මා තුණ්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
“සඞ්ඝයා විසින් ඒ සමානසංවාසඒකූපෝසථසීමාව උදුරණ ලද්දී ය. සඞ්ඝයාට රුචි වේ. එහෙයින් තුෂ්ණීම්භූත වේ. මෙය මෙසේ දරමි” යි.
65. “අසම‍්මතාය භික‍්ඛවෙ, සීමාය අට‍්ඨපිතාය යං ගාමං වා නිගමං වා උපනිස‍්සාය විහරති, යා තස‍්ස වා ගාමස‍්ස ගාමසීමා, නිගමස‍්ස වා නිගමසීමා, අයං තත්‍ථ සමානසංවාසා එකූපොසථා.”
65. “මහණෙනි, සීමාවක් සම්මත නො කළ කල්හි නො පිරිසිඳි කල්හි යම් ගමක් හෝ නියම්ගමක් හෝ ඇසුරු කොට වාසය කෙරේ ද, ඒ ගම පිළිබඳ යම් ගාමසීමාවක් හෝ නියම්ගම පිළිබඳ යම් නිගමසීමාවක් හෝ වේ ද, මේ එහි සමානසංවාසඒකූපෝසථසීමාව” යි.
66. “අගාමකෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, අරඤ‍්ඤෙ සමන‍්තා සත‍්තබ‍්භන‍්තරා, අයං තත්‍ථ සමානසංවාසා එකූපොසථා.”
66. “මහණෙනි, ගම් නො වූ වනයෙහි හාත්පස සතරවටින් අබ්භන්තර සතක් වේ ද, මේ එහි සමානසංවාස ඒකූපෝසථසීමාව ය.”
67. “සබ‍්බා භික‍්ඛවෙ, නදී අසීමා. සබ‍්බො සමුද‍්දො අසීමො. සබ‍්බො ජාතස‍්සරො අසීමො. නදියා වා භික‍්ඛවෙ, සමුද‍්දෙ වා ජාතස‍්සරෙ වා යං මජ‍්ඣිමස‍්ස පුරිසස‍්ස සමන‍්තා උදකුක‍්ඛෙපා, අයං තත්‍ථ සමානසංවාසා එකූපොසථා”ති.
67. “මහණෙනි, සියලු නදිය සීමාව නො වෙයි. සියලු මුහුද සීමාව නො වේ. සියලු ජාතස්සරය (ඉබේ ඇති වූ විල) සීමාව නො වේ. මහණෙනි, නදියෙක හෝ මුහුදෙහි හෝ ජාතස්සරයෙක හෝ යම් පෙදෙසක් මධ්‍යමපුරුෂයාගේ හාත්පස දිය ඉසීමෙන් පිරිසිඳේ ද, මේ උදකුක්ඛේපය එහි සමානසංවාසඒකූපෝසථසීමා ය.”
68. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සීමාය සීමං සම‍්භින්‍දන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “යෙසං භික‍්ඛවෙ සීමා පඨමං සම‍්මතා තෙසං තං කම‍්මං ධම‍්මිකං අකුප‍්පං ඨානාරහං. යෙසං භික‍්ඛවෙ, සීමා පච‍්ඡා සම‍්මතා, තෙසං තං කම‍්මං අධම‍්මිකං කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහං. න භික‍්ඛවෙ, සීමාය සීමා සම‍්භින්‍දිතබ‍්බා. යො සම‍්භින්‍දෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
68. එකල්හි සවග භික්ෂූහු සීමාවෙන් සීමාව බිඳිත්. (මිශ්‍ර කරත්). භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, යම් කෙනෙකුන් විසින් පළමු කොට සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, ඔවුන්ගේ ඒ කර්‍මය ධාර්මික වේ. බැහැර කළයුතු බවට නො පැමිණේ. කරුණට සුදුසු වේ. මහණෙනි, යම් කෙනකුන් විසින් පසු ව සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, ඔවුන්ගේ ඒ කර්‍මය ධාර්මික නො වේ. බැහැර කළ යුතු බවට පැමිණේ. කරුණට සුදුසු නො වේ. මහණෙනි, සීමාවෙන් සීමාව නො බිඳිය යුතු ය. යමෙක් බිඳින්නේ නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ.
69. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සීමාය සීමං අජ‍්ඣොත්‍ථරන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “යෙසං භික‍්ඛවෙ, සීමා පඨමං සම‍්මතා, තෙසං තං කම‍්මං ධම‍්මිකං අකුප‍්පං ඨානාරහං. යෙසං භික‍්ඛවෙ, සීමා පච‍්ඡා සම‍්මතා, තෙසං තං කම‍්මං අධම‍්මිකං කුප‍්පං අට‍්ඨානාරහං. න භික‍්ඛවෙ සීමාය සීමා අජ‍්ඣොත්‍ථරිතබ‍්බා. යො අජ‍්ඣොත්‍ථරෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සීමං සම‍්මන‍්නන‍්තෙන සීමන‍්තරිකං ඨපෙත්‍වා සීමං සම‍්මන‍්නිතු”න‍්ති.
69. එකල්හි සවග භික්ෂූහු සීමාවෙන් සීමාව යටපත් කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, යම් කෙනකුන් විසින් පළමු කොට සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, ඔවුන්ගේ ඒ කර්‍මය ධාර්මික වේ. බැහැර කළ යුතු බවට නො පැමිණේ. කාරණයට සුදුසු වේ. මහණෙනි, යම් කෙනකුන් විසින් පසු ව සීමාවක් සම්මත කරණ ලද ද, ඔවුන්ගේ ඒ කර්‍මය ධාර්මික නො වේ. බැහැර කළ යුතු බවට පැමිණේ. කාරණයට සුදුසු නො වේ. මහණෙනි, සීමාවෙන් සීමාව යටපත් නො කළ යුතු ය. යමෙක් යටපත් කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, සීමාවක් සම්මත කරන්නහු විසින් සීමාවට අතරක් තබා සීමා සම්මත කරන්නට අනුදනිමි.”
70. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කති නු ඛො උපොසථා?”ති? භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ද‍්වෙ මෙ භික‍්ඛවෙ, උපොසථා චාතුද‍්දසිකො ච පණ‍්ණරසිකො ච. ඉමෙ ඛො භික‍්ඛවෙ, ද‍්වෙ උපොසථා”ති.
70. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “උපෝසථයෝ කෙතෙක් දැ?” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, චාතුද්දසිකය පණ්ණරසිකය යි උපෝසථයෝ දෙදෙනෙකි. මහණෙනි, මේ උපෝසථයෝ දෙදෙන වෙති.”
71. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කති නු ඛො උපොසථකම‍්මානී?”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “චත‍්තාරිමානි භික‍්ඛවෙ, උපොසථකම‍්මානි – අධම‍්මෙන වග‍්ගං උපොසථකම‍්මං, අධම‍්මෙන සමග‍්ගං උපොසථකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගං උපොසථකම‍්මං, ධම‍්මෙන සමග‍්ගං උපොසථකම‍්ම”න‍්ති.
71. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “උපෝසථකර්‍ම කෙතෙක් දැ?” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මේ උපෝසථ කර්‍ම, අධර්‍මයෙන් වර්‍ග වූ උපෝසථකර්‍මය, අධර්‍මයෙන් සමගි වූ උපෝසථ කර්‍මය, ධර්‍මයෙන් වර්‍ග වූ උපෝසථ කර්‍මය, ධර්‍මයෙන් සමගි වූ උපෝසථ කර්‍මය යි සතරෙ කි.”
72. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං අධම‍්මෙන වග‍්ගං උපොසථකම‍්මං, න භික‍්ඛවෙ, එවරූපං උපොසථකම‍්මං, කාතබ‍්බං. න ච මයා එවරූපං උපොසථකම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.”
72. “මහණෙනි, ඒ උපෝසථ කර්‍මයන් අතුරෙහි යම් මේ අධර්‍මයෙන් වර්‍ග වූ උපෝසථකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, එබඳු වූ උපෝසථ කර්‍මය නො කළ යුතු ය. මා විසින් එබඳු වූ උපෝසථකර්‍මයෙක් නො අනුදන්නා ලද ය.”
73. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං අධම‍්මෙන සමග‍්ගං උපොසථකම‍්මං, න භික‍්ඛවෙ, එවරූපං උපොසථකම‍්මං කාතබ‍්බං. න ච මයා එවරූපං උපොසථකම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං”.
73. “මහණෙනි, ඒ උපෝසථ කර්‍මයන් අතුරෙහි යම් මේ අධර්‍මයෙන් සමගි වූ උපෝසථකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, එබඳු වූ උපෝසථකර්‍මය නො කළ යුතු ය. මා විසින් එබඳු වූ උපෝසථකර්‍මයෙක් නො අනුදන්නා ලද ය.”
74. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං ධම‍්මෙන වග‍්ගං උපොසථකම‍්මං, න භික‍්ඛවෙ, එවරූපං උපොසථකම‍්මං කාතබ‍්බං. න ච මයා එවරූපං උපොසථකම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.”
74. “මහණෙනි, ඒ උපෝසථකර්‍මයන් අතුරෙහි යම් මේ ධර්‍මයෙන් වර්‍ග වූ උපෝසථකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, එබඳු වූ උපෝසථකර්‍මය නො කළ යුතු ය. මා විසින් එබඳු උපෝසථකර්‍මයෙක් නො අනුදන්නා ලද ය.”
75. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං ධම‍්මෙන සමග‍්ගං උපොසථකම‍්මං, එවරූපං භික‍්ඛවෙ, උපොසථකම‍්මං කාතබ‍්බං. එවරූපඤ‍්ච මයා උපොසථකම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං. තස‍්මාතිහ භික‍්ඛවෙ, ‘එවරූපං උපොසථකම‍්මං කරිස‍්සාම යදිදං ධම‍්මෙන සමග‍්ග’න‍්ති, එවං හි වො භික‍්ඛවෙ, සික‍්ඛිතබ‍්බ”න‍්ති.
75. “මහණෙනි, ඒ උපෝසථකර්‍මයන් අතුරෙහි යම් මේ ධර්‍මයෙන් සමගි වූ උපෝසථකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, එබඳු වූ උපෝසථකර්‍මය කළ යුතු ය. මා විසින් අනුදන්නා ලද්දේ එබඳු උපෝසථකර්‍මයෙකි. මහණෙනි, එහෙයින් ‘මේ ශාසනයෙහි යම් මේ ධර්‍මයෙන් සමගි වූ උපෝසථ කර්‍මයෙක් වේ ද, එබඳු වූ උපෝසථකර්‍මය කරන්නෙමු’ යි මහණෙනි, තොප විසින් මෙසේ හික්මිය යුතු ම ය.”
76. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කති නු ඛො පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසා”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “පඤ‍්චිමෙ භික‍්ඛවෙ, පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසා. – නිදානං උද‍්දිසිත්‍වා අවසෙසං සුතෙන සාවෙතබ‍්බං. අයං පඨමො පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසො.”
76. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “පාතිමොක්ඛුද්දෙසයෝ කෙතෙක් දැ” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මේ පාතිමොක්ඛුද්දෙසයෝ පසෙකි. නිදානය උදෙසා සෙස්ස ශ්‍රැතියෙන් ඇස්විය යුතු ය. මේ පළමුවන පාමොක්උදෙසීම වේ.”
77. “නිදානං උද‍්දිසිත්‍වා චත‍්තාරි පාරාජිකානි උද‍්දිසිත්‍වා අවසෙසං සුතෙන සාවෙතබ‍්බං. අයං දුතියො පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසො.”
77. “නිදානය උදෙසා සතර පරිජි උදෙසා සෙස්ස ශ්‍රැතියෙන් ඇස්විය යුත්තේ ය. මේ දෙවන පාමොක්උදෙසීම වේ.”
78. “නිදානං උද‍්දිසිත්‍වා චත‍්තාරි පාරාජිකානි උද‍්දිසිත්‍වා තෙරස සඞ‍්ඝාදිසෙසෙ උද‍්දිසිත්‍වා අවසෙසං සුතෙන සාවෙතබ‍්බං. අයං තතියො පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසො.”
78. “නිදානය උදෙසා සතර පරිජි උදෙසා තෙළෙස් සඟවෙසෙස් උදෙසා සෙස්ස ශ්‍රැතියෙන් ඇස්විය යුතු ය. මේ තෙවන පාමොක් උදෙසීම වේ.”
79. “නිදානං උද‍්දිසිත්‍වා චත‍්තාරි පාරාජිකානි උද‍්දිසිත්‍වා තෙරස සඞ‍්ඝාදිසෙසෙ උද‍්දිසිත්‍වා ද‍්වෙ අනියතෙ උද‍්දිසිත්‍වා අවසෙසං සුතෙන සාවෙතබ‍්බං. අයං චතුත්‍ථො පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසො.”
79. නිදානය උදෙසා සතරපරිජි උදෙසා තෙළෙස් සඟවෙසෙස් උදෙසා අනියත දෙක උදෙසා සෙස්ස ශ්‍රැතියෙන් ඇස්විය යුතු ය. මේ සිවුවන පාමොක් උදෙසීම වේ.”
80. “විත්‍ථාරෙනෙව පඤ‍්චමො. ඉමෙ ඛො භික‍්ඛවෙ, පඤ‍්ච පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසා”ති
80. “විස්තර වශයෙන් ම පාමොක් දෙසීම පස්වන උද්දේසය යි. මහණෙනි, මේ පාමොක් උදෙසීම් පසය.”
81. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ “භගවතා සංඛිත‍්තෙන පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසො අනුඤ‍්ඤාතො ති සබ‍්බකාලං සංඛිත‍්තෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඛිත‍්තෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
81. එකල්හි භික්ෂූහු “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් සැකෙවින් පාමොක් උදෙසීම අනුදන්නා ලදැ” යි හැම කල්හි සැකෙවින් පාමොක් උදෙසත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සැකෙවින් පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම් දුකුළා ඇවැත් වේ.”
82. තෙන ඛො පන සමයෙන කොසලෙසු ජනපදෙසු අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සවරභයං අහොසි. භික‍්ඛූ නාසක‍්ඛිංසු විත්‍ථාරෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සති අන‍්තරායෙ සඞ‍්ඛිත‍්තෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුන‍්ති.”
82. එකල්හි කොසොල් දනව්වෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එ දවස පොහොයෙහි වනවැසි මිනිසුන්ගෙන් බියෙක් වූයේ ය. භික්ෂූහු විස්තර වශයෙන් පාමෙක් උදෙසන්නට අපොහොසත් වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, අන්තරායයක් ඇති කල්හි සැකෙවින් පාමොක් උදෙසන්නට අනුදනිමි.”
83. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ අසතීපි අන‍්තරායෙ සඞ‍්ඛිත‍්තෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ අසති අන‍්තරායෙ සංඛිත‍්තෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සති අන‍්තරායෙ සඞ‍්ඛිත‍්තෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුං. තත්‍රිමෙ අන‍්තරායා:- රාජන‍්තරායො චොරන‍්තරායො අග්‍යන‍්තරායො උදකන‍්තරායො මනුස‍්සන‍්තරායො අමනුස‍්සන‍්තරායො වාළන‍්තරායො සිරිංසපන‍්තරායො ජීවිතන‍්තරායො බ්‍රහ‍්මචරියන‍්තරායො. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, එවරූපෙසු අන‍්තරායෙසු සංඛිත‍්තෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුං, අසති අන‍්තරායෙ විත්‍ථාරෙනා”ති.
83. එකල්හි සවග භික්ෂූහු අන්තරායයක් නැති කල්හි ද සැකෙවින් පාමොක් උදෙසත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, අන්තරායයක් නැති කල්හි සැකෙවින් පාමෙක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, අන්තරායයක් ඇති කල්හි සැකෙවින් පාමොක් උදෙසන්නට අනුදනිමි. එහි මේ අන්තරායයෝ ය – රජුගෙන් වන අන්තරාය, සොරුන්ගෙන් වන අන්තරාය, ගින්නෙන් වන අන්තරාය, ජලයෙන් වන අන්තරාය, මිනිසුන්ගෙන් වන අන්තරාය, අමනුෂ්‍යයන්ගෙන් වන අන්තරාය, චණ්ඩමෘගයන්ගෙන් වන අන්තරාය, සර්‍පයන්ගෙන් වන අන්තරාය, ජීවිතයට වන අන්තරාය, බ්‍රහ්ම චර්‍ය්‍යයට වන අන්තරායය යි. මහණෙනි, මෙබඳු අන්තරායයක් ඇති කල්හි සැකෙවින් පාමොක් උදෙසන්නට ද, අන්තරායයක් නැති කල්හි විස්තර වශයෙන් උදෙසන්නට ද අනුදනිමි” යි.
84. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අනජ‍්ඣිට‍්ඨා ධම‍්මං භාසන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අනජ‍්ඣිට‍්ඨෙන ධම‍්මො භාසිතබ‍්බො. යො භාසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන භික‍්ඛුනා සාමං වා ධම‍්මං භාසිතුං. පරං වා අජ‍්ඣෙසිතු”න‍්ති.
84. එකල්හි සවග භික්ෂූහු ආරාධනා නො කරණ ලද්දාහු සඟ මැද දහම් දෙසත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ආරාධනා තො කරණ ලද්දහු විසින් සඟ මැද දහම් නො දෙසිය යුතු ය. යමෙක් දෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, ස්ථවිර භික්‍ෂුහු විසින් තමන් හෝ දහම් දෙසන්නට නැතහොත් අනුන්ට හෝ ආරාධනා කරන්නට අනුදනිමි” යි.
85. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අසම‍්මතා විනයං පුච‍්ඡන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අසම‍්මතෙන විනයො පුච‍්ඡිතබ‍්බො. යො පුච‍්ඡෙය්‍ය ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ සම‍්මතෙන විනයං පුච‍්ඡිතුං.”
85. එකල්හි සවග භික්ෂූහු සඟ මැද සම්මත නො කරණ ලද්දාහු විනය විචාරත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සම්මත නො කරණ ලද්දහු විසින් සඟ මැද විනය නො විචාළ යුතු ය. යමෙක් විචාරන්නේ නම් දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, සම්මත කරණ ලද්දාහු විසින් සඟ මැද විනය විචාරන්නට අනුදනිමි” යි.
86. “එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො: අත‍්තනා වා අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං. පරෙන වා පරො සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො.
86. “මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළ යුතු ය. තමන් විසින් හෝ තෙමේ සම්මත කළ යුතු ය. අනිකකු විසින් අනෙකෙක් සම්මත කළ යුතු” ය.
87. “කථඤ‍්ච අත‍්තනා වා අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං? බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො -
87. “තමන් විසින් තමා කෙසේ සම්මත කළ යුතු ද? ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුතු” ය.
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො: යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, අහං ඉත්‍ථන‍්නාමං විනයං පුච‍්ඡෙය්‍ය’න‍්ති. එවං අත‍්තනාව අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං.”
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තොමෝ මාගේ වචනය අසාවා. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, මම මෙ නම් ඇත්තහු විනය විචාරන්නෙමි’ යි මෙසේ තමන් විසින් හෝ තමා සම්මත කළ යුතු” ය.
88. කථඤ‍්ච පරෙන පරො සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො? බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
88. “අනෙකෙකු විසින් අනෙකෙක් කෙසේ සම්මත කළ යුතු ද? ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුතු ය:
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, ඉත්‍ථන‍්නාමො ඉත්‍ථන‍්නාමං විනයං පුච‍්ඡෙය්‍යා ති. එවං පරෙන වා පරො සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො”ති.
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණ කල් ඇත්තේ නම්, මෙ නම් ඇත්තේ මේ නම් ඇත්තහු විනය විචාරන්නේ ය යි මෙසේ අනෙකෙකු විසින් අනෙකෙක් සම්මත කළ යුතු ය.”
89. තෙන ඛො පන සමයෙන පෙසලා භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ සම‍්මතා විනයං පුච‍්ඡන‍්ති. ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ලභන‍්ති ආඝාතං. ලභන‍්ති අප‍්පච‍්චයං. වධෙන තජ‍්ජෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ සම‍්මතෙනපි පරිසං ඔලොකෙත්‍වා පුග‍්ගලං තුලයිත්‍වා විනයං පුච‍්ඡිතු”න‍්ති.
89. එකල්හි පේශල භික්ෂූහු සම්මත කරණ ලද්දාහු සඟ මැද විනය විචාරත්. සවග භික්ෂූහු ක්‍රෝධ කෙරෙත්. නො සතුටු වෙත්. වධයෙන් තර්‍ජනය කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සම්මතය ලද්දහු විසිනු දු පිරිස බලා පුද්ගලයාගේ පමණ සලකා සඟ මැද විනය විචාරන්නට අනුදනිමි” යි.
90. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අසම‍්මතා විනයං විස‍්සජ‍්ජෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අසම‍්මතෙන විනයො විස‍්සජ‍්ජෙතබ‍්බො. යො විස‍්සජ‍්ජෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ සම‍්මතෙන විනයං විස‍්සජ‍්ජෙතුං.”
90. එකල්හි සවග භික්ෂූහු සම්මත නො කරණ ලද්දාහු සඟ මැද විනය විසඳත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සම්මත නො කරණ ලද්දහු විසින් සඟ මැද විනය නො විසඳිය යුතු ය. යමෙක් විසඳන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, සම්මතය ලද්දහු විසින් සඟ මැද විනය විසඳන්නට අනුදනිමි” යි
91. “එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො - අත‍්තනා වා අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං. පරෙන වා පරො සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො.
91. “මහණෙනි, මෙසේ සම්මත කළ යුතු ය. තමන් විසින් තමා සම්මත කළ යුතු ය. අනෙකකු විසින් අනෙකෙක් සම්මත කළ යුතු ය.
92. “කථඤ‍්ච අත‍්තනා වා අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං? බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
92. “තමන් විසින් තමා කෙසේ සම්මත කළ යුතු ද? ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුතු ය:
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, අහං ඉත්‍ථන‍්නාමෙන විනයං පුට‍්ඨො විස‍්සජ‍්ජෙය්‍යන‍්ති.’ එවං අත‍්තනා වා අත‍්තානං සම‍්මන‍්නිතබ‍්බං.”
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, මම මෙ නම් ඇත්තහු විසින් විනය විචාරණ ලද්දෙම් විසඳන්නෙමි යි මෙසේ තමන් විසින් තමා සම්මත කළ යුතු ය.
93. “කථඤ‍්ච පරෙන වා පරො සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො? බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
93. “අනෙකෙකු විසින් අනෙකෙක් කෙසේ සම්මත කළ යුතු ද? ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂූනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුතු ය:
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං ඉත්‍ථන‍්නාමො ඉත්‍ථන‍්නාමෙන විනයං පුට‍්ඨො විස‍්සජ‍්ජෙය්‍යාති’ එවං පරෙන වා පරො සම‍්මන‍්නිතබ‍්බො”ති.
“ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, මෙ නම් ඇත්තේ මෙ නම් ඇත්තහු විසින් විනය විචාරණ ලද්දේ විසඳන්නේ ය යි මෙසේ අනෙකෙකු විසින් අනෙකෙක් සම්මත කළ යුතු ය.”
94. තෙන ඛො පන සමයෙන පෙසලා භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ සම‍්මතා විනයං විස‍්සජ‍්ජෙන‍්ති. ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ලභන‍්ති ආඝාතං. ලභන‍්ති අප‍්පච‍්චයං. වධෙන තජ‍්ජෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ සම‍්මතෙනපි පරිසං ඔලොකෙත්‍වා පුග‍්ගලං තුලයිත්‍වා විනයං විස‍්සජ‍්ජෙතු”න‍්ති.
94. එකල්හි පේශල භික්ෂූහු සම්මත කරණ ලද්දාහු සඟ මැද විනය විසඳත්. සවග භික්ෂූහු ක්‍රෝධ කෙරෙත්. නො සතුටු වෙත්. වධයෙන් තර්‍ජනය කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සම්මතය ලද්දහු විසින් ද සඟ මැද පිරිස බලා පුද්ගලයා ගැණ සලකා විනය විසඳන්නට අනුදනිමි” යි.
95. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ අනොකාසකතං භික‍්ඛුං ආපත‍්තියා චොදෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, අනොකාසකතො භික්ඛු ආපත‍්තියා චොදෙතබ‍්බො. යො චොදෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ඔකාසං කාරාපෙත්‍වා ආපත‍්තියා චොදෙතුං – කරොතු ආයස‍්මා ඔකාසං අහං තං වත‍්තුකාමො”ති.
95. එකල්හි සවග භික්ෂූහු අවකාශ නො කළ භික්‍ෂුහට ඇවැතින් චෝදනා කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, අවකාශ නො කළ භික්‍ෂුහට ඇවැතින් චෝදනා නො කළ යුතු ය. යමෙක් චෝදනා කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ මට අවකාශ කෙරේවා. මම ඔබට කියනු කැමැත්තෙමි’ යි අවකාශ කරවා ඇවැතින් චෝදනා කරන්නට අනුදනිමි” යි.
96. තෙන ඛො පන සමයෙන පෙසලා භික‍්ඛූ. ඡබ‍්බග‍්ගියෙ භික‍්ඛූ ඔකාසං කාරාපෙත්‍වා ආපත‍්තියා චොදෙන‍්ති. ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ලභන‍්ති ආඝාතං ලභන‍්ති අප‍්පච‍්චයං. වධෙන තජ‍්ජෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, කතෙපි ඔකාසෙ පුග‍්ගලං තුලයිත්‍වා ආපත‍්තියා චොදෙතු”න‍්ති.
96. එකල්හි පේශල භික්ෂූහු අවසර ලබා සවග භික්‍ෂූන්ට ඇවැතින් චෝදනා කෙරෙත්. සවග භික්ෂූහු ක්‍රෝධ කෙරෙත්. නො සතුටු වෙත්. වධයෙන් තර්‍ජනය කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, අවසර දුන් කල්හි ද පුද්ගලයා ගැණ සලකා චෝදනා කරන්නට අනුදනිමි” යි.
97. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ “පුරම‍්හාකං පෙසලා භික‍්ඛූ ඔකාසං කාරාපෙන‍්තී”ති පටිගච‍්චෙව සුද‍්ධානං භික‍්ඛූනං අනාපත‍්තිකානං අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ ඔකාසං කාරාපෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සුද‍්ධානං භික‍්ඛූනං අනාපත‍්තිකානං අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ ඔකාසො කාරාපෙතබ‍්බො. යො කාරාපෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, පුග‍්ගලං තුලයිත්‍වා ඔකාසං කාරාපෙතු”න‍්ති.
97. එකල්හි සවග භික්ෂූහු “නොබෝ කලකින් අපට (චෝදනා කරණු පිණිස) පේශල භික්ෂූහු අවකාශ කරවත්” යි පළමු කොට ම ඇවැත් රහිත වූ පිරිසිදු භික්‍ෂූන්ට (චෝදනා) වස්තුවක් නැති කල්හි නිකරුණෙහි අවකාශ කරවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ඇවැත් රහිත පිරිසිදු භික්‍ෂූන්ට වස්තුවක් නැති කල්හි නිකරුණෙහි (චෝදනා කිරීමට) අවකාශ නො කරවිය යුතු ය. යමෙක් අවකාශ කරවන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, පුද්ගලයා සලකා අවකාශ කරන්නට අනුදනිමි” යි.
98. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අධම‍්මකම‍්මං කරොන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මං කාතබ‍්බං. යො කරෙය්‍ය ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති. කරොන‍්තියෙව අධම‍්මකම‍්මං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, අධම‍්මකම‍්මෙ කයිරමානෙ පටික‍්කොසිතු”න‍්ති.
98. එකල්හි සවග භික්ෂූහු සඟමැද අධර්‍මකර්‍ම කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, අධර්‍මකර්‍ම නො කළ යුතු ය. යමෙක් කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.” අධර්‍මකර්‍ම කෙරෙත් ම ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, අධර්‍මකර්‍ම කරණු ලබන කල්හි වළකාලන්නට අනුදනිමි” යි
99. තෙන ඛො පන සමයෙන පෙසලා භික‍්ඛූ ඡබ‍්බග‍්ගියෙහි භික‍්ඛූහි අධම‍්මකම‍්මෙ කයිරමානෙ පටික‍්කොසන‍්ති. ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ලභන‍්ති ආඝාතං. ලභන‍්ති අප‍්පච‍්චයං, වධෙන තජ‍්ජෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, දිට‍්ඨිම‍්පි ආවීකාතු”න‍්ති. තෙසංයෙව සන‍්තිකෙ දිට‍්ඨිං ආවීකරොන‍්ති. ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ලභන‍්ති ආඝාතං. ලභන‍්ති අප‍්පච‍්චයං, වධෙන තජ‍්ජෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, චතූහි පඤ‍්චහි පටික‍්කොසිතුං, ද‍්වීහි තීහි දිට‍්ඨිං ආවීකාතුං, එකෙන අධිට‍්ඨාතුං – න මෙතං ඛමතී”ති.
99. එකල්හි පේශල භික්ෂූහු සවග භික්‍ෂූන් අධර්‍මකර්‍ම කරණු ලබන කල්හි වළකාලත්. සවග භික්ෂූහු ක්‍රෝධ කෙරෙත්. නො සතුටු වෙත්. වධයෙන් තර්‍ජනය කෙරෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, දෘෂ්ටිය ද ප්‍රකාශ කරන්නට අනුදනිමි.” ඔවුන් වෙත ම දෘෂ්ටිය ප්‍රකාශ කෙරෙත්. සවග භික්ෂූහු ක්‍රෝධ කෙරෙත්. නොසතුටු වෙත්. වධයෙන් තර්‍ජනය කෙරෙත්, භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ‘ඒ අධර්‍මකර්‍ම මට රුචි නො වේ’ යි සිවු දෙනකුන් විසින් පස් දෙනකුන් විසින් වළකාලන්නට ද, දෙදෙනකුන් විසින් තුන් දෙනකුන් විසින් දෘෂ්ටිය ප්‍රකාශ කරන්නට ද, එකකු විසින් ‘මෙය මට රුචි නො වේ ය’ යි ඉටන්ට ද අනුදනිමි” යි.
100. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසමානා සඤ‍්චිච‍්ච න සාවෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකෙන සඤ‍්චිච‍්ච න සාවෙතබ‍්බං. යො න සාවෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
100. එකල්හි සවග භික්ෂූහු සඟ මැද පාමොක් උදෙසන්නාහු දාන දැන නො අස්වත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, පාමොක් උදෙසන්නහු විසින් දැන දැන නො ඇස්විය යුතු නො වේ. යමෙක් නො අස්වන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
101. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා උදායී සඞ‍්ඝස‍්ස පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකො හොති කාකස‍්සරකො. අථ ඛො ආයස‍්මතො උදායිස‍්ස එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකෙන සාවෙතබ‍්බ”න‍්ති, අහඤ‍්චම‍්හි කාකස‍්සරකො. කථන‍්නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසකෙන වායමිතුං – කථං සාවෙය්‍ය න‍්ති. වායමන‍්තස‍්ස අනාපත‍්තී”ති.
101. එකල්හි ආයුෂ්මත් උදායිස්ථවිර තෙමේ සඞ්ඝයාගේ පාතිමොක්ඛුද්දෙසක වූයේ කවුඩුහඬ ඇත්තේ වේ. ඉක්බිති ආයුෂ්මත් උදායි ස්ථවිරයන් වහන්සේට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘පාමොක් උදෙසන්නහු විසින් ඇස්විය යුතු ය’යි පණවන ලද්දේ ය. මම ද කවුඩු හඬ ඇත්තේ වෙමි. මා විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු දැ?” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, පාතිමොක්ඛුද්දෙසකයා විසින් ‘කෙසේ අස්වන්නෙම් දැ’යි උත්සාහ කරන්නට අනුදනිමි. උත්සාහ කරන්නාහට ඇවැත් නො වේ.”
102. තෙන ඛො පන සමයෙන දෙවදත‍්තො සගහට‍්ඨාය පරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සගහට‍්ඨාය පරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
102. එකල්හි දේවදත්ත තෙමේ ගිහියන් සහිත පිරිසෙහි පාමොක් උදෙසයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ගිහියන් සහිත පිරිසෙහි පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
103. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අනජ‍්ඣිට‍්ඨා පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ අනජ‍්ඣිට‍්ඨෙන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ‘ථෙරාධිකං පාතිමොක‍්ඛ’න‍්ති.”
103. එකල්හි සවග භික්ෂූහු සඟ මැද ආරාධනා නො කරණ ලද්දාහු පාමොක් උදෙසත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ආරාධනා නො කරණ ලද්දාහු විසින් සඟ මැද පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, පාමොක් උදෙසීම ‘සඞ්ඝස්ථවිරයන් අයත් ය’ යි අනුදනිමි.”
අඤ‍්ඤතිත්‍ථියභාණවාරං නිට‍්ඨිතං
අන්‍යතීර්‍ත්‍ථකභාණවාරය නිමි.
1. අථ ඛො භගවා රාජගහෙ යථාභිරත‍්තං විහරිත්‍වා යෙන චොදනාවත්‍ථු, තෙන චාරිකං පක‍්කාමි. අනුපුබ‍්බෙන චාරිකං චරමානො යෙන චොදනාවත්‍ථු, තදවසරි. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ විහරන‍්ති. තත්‍ථ ථෙරො භික්ඛු බාලො හොති අව්‍යත‍්තො. සො න ජානාති උපොසථං වා උපොසථකම‍්මං වා පාතිමොක‍්ඛං වා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං වා.
1. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රජගහ නුවර කැමැති තාක් වැඩ වාසය කොට චෝදනාවත්‍ථු නගරය බලා වැඩි සේක. පිළිවෙළින් චාරිකා කරණ සේක් චෝදනාවත්‍ථු නගරයට වැඩි සේක. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ඒ චෝදනාවත්‍ථුනගරයෙහි වැඩ වාසය කරත්. එකල්හි එහි එක්තරා ආවාසයෙක බොහෝ භික්ෂූහු වාසය කරති. එහි වැසි ස්ථවිර භික්‍ෂූ තෙමේ අඥ ය. අව්‍යක්ත ය. හෙ තෙමේ උපෝසථය හෝ උපෝසථකර්‍මය හෝ පාතිමොක්ඛය හෝ පාතිමොක්ඛුද්දෙසය හෝ නො දනි යි.
2. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං ‘ථෙරාධිකං පාතිමොක‍්ඛ’න‍්ති, අයඤ‍්ච අම‍්හාකං ථෙරො බාලො අව්‍යත‍්තො. න ජානාති උපොසථං වා උපොසථකම‍්මං වා පාතිමොක‍්ඛං වා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං වා. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ?”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, යො තත්‍ථ භික්ඛු ව්‍යත‍්තො පටිබලො, තස‍්සාධෙය්‍යං පාතිමොක‍්ඛ”න‍්ති.
2. එහි වැසි අනික් භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘පාතිමොක්ඛය සඞ්ඝස්ථවිරයන් අයත්” යි පණවන ලද්දේ ය. අපගේ මේ ස්ථවිර තෙමේත් අඥ ය. අව්‍යක්ත ය. උපෝසථය හෝ උපෝසථ කර්‍මය හෝ පාතිමොක්ඛය හෝ පාතිමොක්ඛුද්දෙසය හෝ නො දනි යි. මෙහි ලා අප විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු දැ”? යි සිත් විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, එහි ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල මහණෙක් වෙසේ නම්, පාතිමොක්ඛය ඔහු අයත් ය යි අනුදනිමි” යි.
3. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ විහරන‍්ති බාලා අව්‍යත‍්තා. තෙ න ජානන‍්ති උපොසථං වා උපොසථකම‍්මං වා පාතිමොක‍්ඛං වා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං වා. තෙ ථෙරං අජ‍්ඣෙසිංසු: “උද‍්දිසතු භන‍්තෙ, ථෙරො පාතිමොක‍්ඛ”න‍්ති. සො එවමාහ. “න මෙ ආවුසො, වත‍්තතී”ති. දුතියං ථෙරං අජ‍්ඣෙසිංසු: “උද‍්දිසතු භන‍්තෙ, ථෙරො පාතිමොක‍්ඛ”න‍්ති. සොපි එවමාහ: “න මෙ ආවුසො වත‍්තතී”ති. තතියං ථෙරං අජ‍්ඣෙසිංසු: උද‍්දිසතු භන‍්තෙ ථෙරො පාතිමොක‍්ඛ”න‍්ති. සොපි එවමාහ: “න මෙ ආවුසො වත‍්තතී”ති. එතෙනෙව උපායෙන යාව සඞ‍්ඝනවකං අජ‍්ඣෙසිංසු: “උද‍්දිසතු ආයස‍්මා පාතිමොක‍්ඛ”න‍්ති. සොපි එවමාහ: “න මෙ භන‍්තෙ, වත‍්තතී”ති.
3. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ බොහෝ භික්ෂූහු වාසය කෙරෙත්. ඔහු උපෝසථය හෝ උපෝසථ කම්මය හෝ පාතිමොක්ඛය හෝ පාතිමොක්ඛුද්දෙසය හෝ නො දනිත්. ඔහු, “ස්වාමීනි, ස්ථවිර තෙමේ පාතිමොක්ඛය උදෙසාවා” යි තෙරුන්ට ආරාධනා කළහ. ස්ථවිර තෙමේ “ඇවැත්නි, මට ප්‍රගුණ නැතැ” යි කී ය. දෙවන තෙරුන්ට ද “ස්වාමීනි, ස්ථවිර තෙමේ පාතිමොක්ඛය උදෙසාවා” යි ආරාධනා කළහ. ඒ ස්ථවිර තෙමේ ද “ඇවැත්නි, මට ප්‍රගුණ නැතැ” යි කී ය. “ස්ථවිර තෙමේ පාතිමොක්ඛය උදෙසාවා” යි තෙවන තෙරුන්ට ද ආරාධනා කළහ. ඒ ස්ථවිර තෙමේත් “ඇවැත්නි, මට ප්‍රගුණ නැතැ” යි කී ය. මේ ක්‍රමයෙන් සඞ්ඝනවකයා තෙක් “ආයුෂ්මත් තෙමේ පාතිමොක්ඛය උදෙසාවා” යි ආරාධනා කළහ. හෙතෙමේ ද “ස්වාමීනි, මට ප්‍රගුණ නැතැ” යි කී ය.
4. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ විහරන‍්ති බාලා අබ්‍යත‍්තා. තෙ න ජානන‍්ති උපොසථං වා උපොසථකම‍්මං වා පාතිමොක‍්ඛං වා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං වා. තෙ ථෙරං අජ‍්ඣෙසන‍්ති: ‘උද‍්දිසතු භන‍්තෙ, ථෙරො පාතිමොක‍්ඛ’න‍්ති. සො එවං වදෙති. ‘න මෙ ආවුසො වත‍්තතී’ති. දුතියම‍්පි ථෙරං අජ‍්ඣෙසන‍්ති: “උද‍්දිසතු භන‍්තෙ, ථෙරො පාතිමොක‍්ඛ’න‍්ති. සොපි එවං වදෙති: ‘න මෙ ආවුසො වත‍්තතී”ති. තතියම‍්පි ථෙරං අජ‍්ඣෙසන‍්ති: ‘උද‍්දිසතු භන‍්තෙ, ථෙරො පාතිමොක‍්ඛ’න‍්ති. සොපි එවං වදෙති: ‘න මෙ ආවුසො වත‍්තතී’ති. එතෙනෙව උපායෙන යාව සඞ‍්ඝනවකං අජ‍්ඣෙසන‍්ති: ‘උද‍්දිසතු ආයස‍්මා පාතිමොක‍්ඛ’න‍්ති. සොපි එවං වදෙති: ‘න මෙ භන‍්තෙ, වත‍්තතී’ති.
4. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ බොහෝ භික්ෂූහු වාසය කෙරෙත්. ඔහු උපෝසථය හෝ උපෝසථකර්‍මය හෝ පාතිමොක්ඛය හෝ පාතිමොක්ඛුදදේසය හෝ නො දනිත්. ඔහු ‘ස්වාමීනි, පාතිමොක්ඛය උදෙසාවා’ යි තෙරුන්ට ආරාධනා කෙරෙත්. ඒ ස්ථවිර තෙමේ ‘ඇවැත්නි, මට ප්‍රගුණ නැතැ’ යි කියයි. “ස්වාමීනි, ස්ථවිර තෙමේ පාතිමොක්ඛය උදෙසාවා’ යි දෙවන තෙරුන්ට ද ආරාධනා කෙරෙත්. හෙතෙමේ ද ‘ඇවැත්නි, මට ප්‍රගුණ නැතැ’ යි කියයි. තෙවන තෙරුන්ට ද ‘ස්වාමීනි, ස්ථවිර තෙමේ පාතිමොක්ඛය උදෙසාවා’ යි ආරාධනා කෙරෙත්. හෙ තෙමේත් ‘ඇවැත්නි, මට ප්‍රගුණ නැතැ” යි කියයි. මේ ක්‍රමයෙන් සඞ්ඝනවකයා තෙක් ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ පාතිමොක්ඛය උදෙසාවා’ යි ආරාධනා කෙරෙත්. හෙ තෙමේත් ‘ස්වාමීනි, මට ප්‍රගුණ නැතැ’ යි කියයි.
“තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි එකො භික්ඛු සාමන‍්තා ආවාසා සජ‍්ජුකං පාහෙතබ‍්බො: ‘ගච‍්ඡාවුසො සංඛිත‍්තෙන වා විත්‍ථාරෙන වා පාතිමොක‍්ඛං පරියාපුණිත්‍වා ආගච‍්ඡා” ති.
“මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් ‘ඇවැත්නි, සැකෙවින් හෝ විස්තර වශයෙන් හෝ පාතිමොක්ඛය ප්‍රගුණ කොට එව’ යි එක් මහණෙක් එදා ම එනු පිණිස සමීප ආවාසයකට යැවිය යුතු” යි.
5. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො පාහෙතබ‍්බො?”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන භික‍්ඛුනා භික‍්ඛූනං ආණාපෙතු”න‍්ති. ථෙරෙන ආණත‍්තා නවා භික‍්ඛූ න ගච‍්ඡන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන ආණත‍්තෙන අගිලානෙන න ගන‍්තබ‍්බං. යො න ගච‍්ඡෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
5. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “කවරකු විසින් (මහණෙක්) යැවිය යුතු දැ?” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ස්ථවිරභික්‍ෂූහු විසින් නවක මහණකුට අණ කරන්ට අනුදනිමි” යි. තෙරුන් විසින් අණ කරණ ලද නවක භික්ෂූහු නො යත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, තෙරුන් විසින් අණ කරණ ලද නො ගිලන් වූවහු නො යා යුතු නො වේ. යමෙක් නො යන්නෙන් නම් දුකුළා ඇවැත් වේ.”
6. අථ ඛො භගවා චොදනාවත්‍ථුස‍්මිං යථාභිරන‍්තං විහරිත්‍වා පුනදෙව රාජගහං පච‍්චාගඤ‍්ඡි. තෙන ඛො පන සමයෙන මනුස‍්සා භික‍්ඛූ පිණ‍්ඩාය චරන‍්තෙ පුච‍්ඡන‍්ති: “කතමී භන‍්තෙ පක‍්ඛස‍්සා?”ති. භික‍්ඛූ එවමාහංසු: “න ඛො මයං ආවුසො ජානාමා”ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “පක‍්ඛගණනමත‍්තමම‍්පි ‘මෙ සමණා සක්‍යපුත‍්තියා න ජානන‍්ති. කිම‍්පනිමෙ අඤ‍්ඤං කිඤ‍්චි කල්‍යාණං ජානිස‍්සන‍්තී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, පක‍්ඛගණනං උග‍්ගහෙතු”න‍්ති. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො පක‍්ඛගණනා උග‍්ගහෙතබ‍්බා”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සබ‍්බෙහෙව පක‍්ඛගණනං උග‍්ගහෙතු”න‍්ති.
6. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ චෝදනාවත්‍ථු නගරයෙහි කැමැති තාක් වාසය කොට නැවත රජගහනුවරට පෙරළා වැඩිසේක. එකල්හි මිනිස්සු පිඬු සිඟා යන භික්‍ෂූන්ගෙන් “ස්වාමීනි, අද පක්‍ෂය පිළිබඳ කවර දින දැ?” යි විචාරත්. එවිට භික්ෂූහු “ඇවැත්නි, අපි නො දනිමු” යි කීහ. මිනිස්සු “මේ ශ්‍රමණ ශාක්‍යපුත්‍රීයයෝ පක්‍ෂය ගිණිම් පමණකුත් නො දන්නෝ ය. කිම? මොහු අන් කිසි යහපතක් දනිත් දැ?” යි අවමන් කෙරෙත්. නින්‍දා කෙරෙත්. දොස් කියත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, පක්‍ෂ ගිණීම ඉගෙණ ගන්නට අනුදනිමි” යි. එකල්හි “භික්‍ෂූන්ට කවරකු විසින් පක්‍ෂ ගිණීම උගත යුත්තේ දැ? යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සියල්ලන් විසින් ම පක්‍ෂ ගිණීම ඉගෙණ ගන්නට අනුදනිමි” යි.
7. තෙන ඛො පන සමයෙන මනුස‍්සා භික‍්ඛූ පිණ‍්ඩාය චරන‍්තෙ පුච‍්ඡන‍්ති: “කීවතිකා භන‍්තෙ භික‍්ඛූ”ති. භික‍්ඛූ එවමාහංසු “න ඛො මයං ආවුසො ජානාමා”ති. මනුස‍්සා උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤම‍්පි ‘මෙ සමණා සක්‍යපුත‍්තියා න ජානන‍්ති. කිම‍්පනිමෙ අඤ‍්ඤං කිඤ‍්චි කල්‍යාණං ජානිස‍්සන‍්තී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ ගණෙතු”න‍්ති. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කදා නු ඛො භික‍්ඛූ ගණෙතබ‍්බා”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ නාමග‍්ගෙන ගණෙතුං සලාකං වා ගාහෙතු”න‍්ති.
7. එකල්හි මිනිස්සු පිඬු සිඟා යන භික්‍ෂූන්ගෙන් “ස්වාමීනි, වෙහෙර වැසි භික්ෂූහු කොපමණ දැ? යි විචාරත්. (එවිට) භික්ෂූහු ‘ඇවැත්නි, අපි නො දනිමු යි” කියත්. මිනිස්සු ඒ අසා “මේ ශ්‍රමණ ශාක්‍යපුත්‍රීයයෝ උනුන් ගැණ වත් නො දනිත්. කිම? මොහු අන් කිසි යහපතක් දනිත් දැ?” යි අවමන් කෙරෙත්. ගරහත්. දොස් කියත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, භික්‍ෂූන් ගණින්නට අනුදනිමි” යි. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “කවදා නම් භික්‍ෂූන් ගිණිය යුතු දැ?” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට “මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි නම් වශයෙන් ගණින්නට හෝ කුසපත් ගැන්වීමෙන් ගණින්නට හෝ අනුදනිමි” යි.
8. තෙන ඛො පන සමයෙන භික‍්ඛූ අජානන‍්තා අජ‍්ජුපොසථොති දූරං ගාමං පිණ‍්ඩාය චරන‍්ති. තෙ උද‍්දිස‍්සමානෙපි පාතිමොක‍්ඛෙ ආගච‍්ඡන‍්ති. උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙපි ආගච‍්ඡන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ආරොචෙතුං අජ‍්ජුපොසථො”ති. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො ආරොචෙතබ‍්බො”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන භික‍්ඛුනා කාලවතො ආරොචෙතු”න‍්ති.
8. එකල්හි භික්‍ෂුහු “අද පොහොය” යි නො දන්නෝ දුර (ඈත) ගමට පිඬු සිඟා යත්. ඔහු පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි ද එත්. උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි ද එත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ‘අද පොහොය’ යි දන්වන්නට අනුදනිමි” යි. “කවරෙකු විසින් දැන්විය යුතු දැ?” යි භික්‍ෂූන්ට සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළ කළහ. “මහණෙනි, ස්ථවිර භික්ෂූහු විසින් කල් ඇති ව තිබිය දී දන්වන්නට අනුදනිමි” යි.
9. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො ථෙරො කාලවතො නස‍්සරති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, භත‍්තකාලෙපි ආරොචෙතු”න‍්ති. භත‍්තකාලෙපි නස‍්සරති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, යං කාලං සරති, තං කාලං ආරොචෙතු”න‍්ති.
9. එකල්හි එක්තරා ස්ථවිර නමක් කල් ඇති ව තිබිය දී එය සිහි නො කරයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, බත් කාලයෙහි දන්වන්නට අනුදනිමි” යි. බත් කාලයෙහි ද දන්වන්නට සිහි නො කරයි. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, යම් කාලයක සිහි කෙරේ ද, එකල්හි දන්වන්නට අනුදනිමි” යි
10. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ උපොසථාගාරං උක‍්ලාපං හොති. ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම භික‍්ඛූ උපොසථාගාරං න සම‍්මජ‍්ජිස‍්සන‍්තී”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, උපොසථාගාරං සම‍්මජ‍්ජිතු”න‍්ති. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො උපොසථාගාරං සම‍්මජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන භික‍්ඛුනා නවං භික‍්ඛුං ආණාපෙතු”න‍්ති. ථෙරෙන ආණත‍්තා නවා භික‍්ඛූ න සම‍්මජ‍්ජන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන ආණත‍්තෙන අගිලානෙන න සම‍්මජ‍්ජිතබ‍්බං. යො න සම‍්මජ‍්ජෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
10. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක උපෝසථාගාරය කුණුකසළින් යුක්ත ව පවතී. ආගන්තුක භික්ෂූහු “කෙසේ නම් ආවාසයෙහි වසන භික්ෂූහු පොහොය ගෙය නො හමදින්නාහු දැ?” යි පරිභව කෙරෙත්. නින්‍දා කෙරෙත්. දොස් කියත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, උපෝසථාගාරය හමදින්නට අනුදනිමි” යි. එකල්හි “කා විසින් උපෝසථාගාරය හැමදිය යුතු දැ? “යි භික්‍ෂූන්ට සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ස්ථවිර භික්ෂූහු විසින් නවක භික්‍ෂූහුහට අණ කරන්නට අනුදනිමි.” ස්ථවිර භික්‍ෂුහු විසින් අණ කරණ ලද නවකභික්‍ෂූහු (උපෝසථාගාරය) නො හමදිත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ස්ථවිර භික්‍ෂුහු විසින් අණ කරණ ලද නො ගිලන් මහණහු විසින් (උපෝසථාගාරය) නො හැමදිය යුතු නො වේ. යමෙක් නො හමදින්නේ නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ” යි.
11. තෙන ඛො පන සමයෙන උපොසථාගාරෙ ආසනං අපඤ‍්ඤත‍්තං හොති. භික‍්ඛූ ඡමායං නිසීදන‍්ති. ගත‍්තානිපි චීවරානිපි පංසුකිතානි හොන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ උපොසථාගාරෙ ආසනං පඤ‍්ඤාපෙතු”න‍්ති. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො උපොසථාගාරෙ ආසනං පඤ‍්ඤපෙතබ‍්බ?”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන භික‍්ඛුනා නවං භික‍්ඛුං ආණාපෙතු”න‍්ති. ථෙරෙන ආණත‍්තා නවා භික‍්ඛූ න පඤ‍්ඤාපෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ ථෙරෙන ආණත‍්තෙන අගිලානෙන න පඤ‍්ඤාපෙතබ‍්බං. යො න පඤ‍්ඤාපෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
11. එකල්හි උපෝසථාගාරයෙහි අසුන් නො පණවන ලද්දේ වේ. භික්ෂූහු බිම හිඳිත්. සිරුරුත් සිවුරුත් පසින් තැවරුණේ වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, උපෝසථාගාරයෙහි අසුන් පණවන්නට අනුදනිමි. එකල්හි “කා විසින් උපෝසථාගාරයෙහි අසුන් පැණවිය යුතු දැ?” යි භික්‍ෂූන්ට සිත් වි ය. භික්ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ස්ථවිර භික්ෂූහු විසින් නවක භික්ෂූහු හට අණ කරන්නට අනුදනිමි” යි. තෙරුන් විසින් අණ කරණ ලද නවක භික්ෂූහු (අසුන්) නො පණවත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, තෙරුන් විසින් අණ කරණ ලද නො ගිලන්හු විසින් (අසුන්) නො පැණවිය යුතු නො වේ. යමෙක් නො පණවන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ” යි.
12. තෙන ඛො පන සමයෙන උපොසථාගාරෙ පදීපො න හොති. භික‍්ඛූ අන්‍ධකාරෙ කායම‍්පි චීවරම‍්පි අක‍්කමන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, උපොසථාගාරෙ පදීපං කාතු”න‍්ති. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො උපොසථාගාරෙ පදීපො කාතබ‍්බො?”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන භික‍්ඛුනා නවං භික‍්ඛුං ආණාපෙතු”න‍්ති. ථෙරෙන ආණත‍්තා නවා භික‍්ඛූ නප‍්පදීපෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන ආණත‍්තෙන අගිලානෙන නප‍්පදීපෙතබ‍්බො, යො නප‍්පදීපෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
12. එකල්හි උපෝසථාගාරයෙහි පහන් දැල්වීමෙක් නො වේ. භික්ෂූහු අඳුරෙහි (උනුන්ගේ) සිරුරු ද සිවුරු ද පාගත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, උපෝසථාගාරයෙහි පහන් දල්වන්නට අනුදනිමි.” එවිට “කා විසින් උපෝසථාගාරයෙහි පහන් දැල්විය යුතු දැ?” යි භික්‍ෂූන්ට සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, තෙරුන් විසින් එය නවක භික්‍ෂුහුහට අණ කරන්ට අනුදනිමි.” තෙරුන් විසින් අණවන ලද නවක භික්ෂූහු පහන් නො දල්වත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, තෙරුන් විසින් අණ කරණ ලද නො ගිලන්හු විසින් පහන් නො දැල්විය යුතු නො වේ. යමෙක් නො දල්වන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
13. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ නෙව පානීයං උපට‍්ඨාපෙන‍්ති. න පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙන‍්ති. ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම ආවාසිකා භික‍්ඛූ නෙව පානීයං උපට‍්ඨාපෙස‍්සන‍්ති? න පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙස‍්සන‍්තී?”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, පානීයං පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙතු”න‍්ති. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො පානීයං පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙතබ‍්බ?”න‍්ති.
13. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක ආවාසයෙහි වසන භික්ෂූහු පැන් නො තබත්. පරිභෝගයට ගන්නා දිය නො තබත්. ආගන්තුක භික්ෂූහු “කෙසේ නම් ආවාසික භික්ෂූහු පැන් නො තබන්නාහු ද? පරිභෝගයට ගන්නා දිය නො තබන්නාහු දැ?” යි අවමන් කෙරෙ ති. ගරහති. දොස් කියති. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, පැන් ද පරිභෝගයට ගන්නා දිය ද තබන්නට අනුදනිමි” යි. “එකල්හි භික්‍ෂූන්ට කවරෙකු විසින් පැන්, පරිභෝගයට ගන්නා දිය තැබිය යුතු දැ? යි සිත් විය.
භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන භික‍්ඛුනා නවං භික‍්ඛුං ආණාපෙතු”න‍්ති. ථෙරෙන ආණත‍්තා නවා භික‍්ඛූ න උපට‍්ඨාපෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙන ආණත‍්තෙන අගිලානෙන න උපට‍්ඨාපෙතබ‍්බං. යො න උපට‍්ඨාපෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ස්ථවිර භික්ෂූහු විසින් නවක භික්‍ෂූහුහට අණ කරන්නට අනුදනිමි.” තෙරුන් විසින් අණ කරණ ලද නවක භික්ෂූහු (පැන් හා දිය ද) නො තබත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. ‘මහණෙනි, තෙරුන් විසින් අණ කරණ ලද නො ගිලන්හු විසින් පැන් හා පරිභෝගයට ගන්නා දිය නො තැබිය යුතු නො වේ. යමෙක් නො තබන්නේ නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ” යි.
14. තෙන ඛො පන සමයෙන සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ බාලා අබ්‍යත‍්තා දිසංගමිකා ආචරියුපජ‍්ඣායෙ න ආපුච‍්ඡිංසු. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ බාලා අබ්‍යත‍්තා දිසංගමිකා ආචරියුපජ‍්ඣායෙ න ආපුච‍්ඡන‍්ති, තෙ භික‍්ඛවෙ, ආචරියුපජ‍්ඣායෙහි පුච‍්ඡිතබ‍්බා – කහං ගමිස‍්සථ? කෙන සද‍්ධිං ගමිස‍්සථා?”ති.
14. එකල්හි අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ බොහෝ භික්ෂූහු පිටිසර දනවු බලා යන්නාහු ආචාර්‍ය්‍යෝපාදධ්‍යයායයන් නො විචාළාහු ය. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ බොහෝ භික්ෂූහු පිටිසර බලා යන්නාහු ආචාර්‍ය්‍යෝපාදධ්‍යයායයන් නො විචාරති. මහණෙනි, ආචාර්‍ය්‍යෝපාදධ්‍යයායයන් විසින් ‘කො තැන්හි යන්නහු ද? කවරකු සමග යන්නහු දැ ” යි ඒ අන්තේවාසික සද්ධිවිහාරිකයෝ විචාළ යුත්තාහු ය.”
15. “තෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, බාලා අබ්‍යත‍්තා අඤ‍්ඤෙ බාලෙ අබ්‍යත‍්තෙ අපදිසෙය්‍යුං, න භික‍්ඛවෙ, ආචරියුපජ‍්ඣායෙහි අනුජානිතබ‍්බා. අනුජානෙය්‍යුං චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ ච භික‍්ඛවෙ, බාලා අබ්‍යත‍්තා අනනුඤ‍්ඤාතා ආචරියුපජ‍්ඣායෙහි ගච‍්ඡෙය්‍යුං චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.
15. “මහණෙනි, ඉදින් අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ ඔහු (එසේ ම) අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ අන් මහණුන් දක්වන්නාහු නම්, මහණෙනි, ආචාර්‍ය්‍යෝපාදධ්‍යයායයන් විසින් ඔහු නො අනුදැනිය යුතු ය. ඉදින් අනුදන්නාහු නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, ආචාර්‍ය්‍යෝපාදධ්‍යයායයන් විසින් නො අනුදන්නා ලද අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ ඔහු යන්නාහු නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
16. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ විහරන‍්ති බාලා අබ්‍යත‍්තා. තෙ න ජානන‍්ති උපොසථං වා උපොසථකම‍්මං වා පාතිමොක‍්ඛං වා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං වා. තත්‍ථ අඤ‍්ඤො භික්ඛු ආගච‍්ඡති බහුස‍්සුතො ආගතාගමො ධම‍්මධරො විනයධරො මාතිකාධරො පණ‍්ඩිතො බ්‍යත‍්තො මෙධාවී ලජ‍්ජී කුක‍්කුච‍්චකො සික‍්ඛාකාමො. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි සො භික්ඛු සඞ‍්ගහෙතබ‍්බො අනුග‍්ගහෙතබ‍්බො උපලාපෙතබ‍්බො උපට‍්ඨාපෙතබ‍්බො චුණ‍්ණෙන මත‍්තිකාය දන‍්තකට‍්ඨෙන මුඛොදකෙන. නො චෙ සඞ‍්ගණ‍්හෙය්‍යුං අනුග‍්ගණ‍්හෙය්‍යුං උපලාපෙය්‍යුං උපට‍්ඨාපෙය්‍යුං චුණ‍්ණෙන මත‍්තිකාය දන‍්තකට‍්ඨෙන මුඛොදකෙන, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.”
16. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ බොහෝ භික්ෂූහු වාසය කරත්, ඔහු උපෝසථය හෝ උපෝසථකර්‍මය හෝ පාතිමොක්ඛය හෝ පාතිමොක්ඛුද්දෙසය හෝ නො දනිත්. එ තැනට බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති දත්ආගම ඇති ධර්‍මධර වූ විනයධර වූ උභයමාතෘකාධර වූ නුවණැත්තා වූ ව්‍යක්ත වූ විදසුන්නුවණැති පව් කිරීමෙහි ලජ්ජා ඇති කුකුස් ඇති ශික්‍ෂාකාමී වූ අන් භික්‍ෂුනමක් එයි. මහණෙනි, ඒ ආවාසික භික්‍ෂූන් විසින් ඒ භික්‍ෂූතෙමේ (ඇඟ ගානා) සුණුයෙන් මැටි යෙන් දැහැටියෙන් මුව දෝනාදියෙන් සංග්‍රහ කළ යුතු ය. අනුග්‍රහ කළ යුතු ය. ප්‍රිය වචනයෙන් කතා කළ යුතු ය. උපස්ථාන කළ යුතු ය. ඉදින් සුණුයෙන් මැටියෙන් දැහැටියෙන් මුවදෝනා දියෙන් සංග්‍රහ නො කරන්නාහු නම්, අනුග්‍රහ නො කරන්නාහු නම්, ප්‍රිය වචනයෙන් නො කතා කරන්නාහු නම්, උපස්ථාන නො කරන්නාහු නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
17. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ විහරන‍්ති බාලා අබ්‍යත‍්තා. තෙ න ජානන‍්ති උපොසථං වා උපොසථකම‍්මං වා පාතිමොක‍්ඛං වා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං වා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි එකො භික්ඛු සාමන‍්තා ආවාසා සජ‍්ජුකං පාහෙතබ‍්බො: “ගච‍්ඡාවුසො සංඛිත‍්තෙන වා විත්‍ථාරෙන වා පාතිමොක‍්ඛං පරියාපුණිත්‍වා ආගච‍්ඡා”ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි සබ‍්බෙහෙව යත්‍ථ ජානන‍්ති උපොසථං වා උපොසථකම‍්මං වා පාතිමොක‍්ඛං වා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං වා, සො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො . නො චෙ ගච‍්ඡෙය්‍යුං, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.”
17. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ බොහෝ භික්ෂූහු වාසය කරත්. ඔහු උපෝසථය හෝ උපෝසථකර්‍මය හෝ පාතිමොක්ඛය හෝ පාතිමොක්ඛුද්දෙසය හෝ නො දනිත්. මහණෙනි, ඒ ආවාසික භික්‍ෂූන් විසින් ‘ඇවැත්නි, යව. සැකෙවින් හෝ විස්තර වශයෙන් හෝ පාතිමොක්ඛය ප්‍රගුණ කොට එව’ යි එක් භික්‍ෂු නමක් සමීප විහාරයකට එදවස ම එනු පිණිස යැවිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, එය යහපත් ය. නො ලබන්නහු නම්, මහණෙනි, ඒ සියලු භික්‍ෂූන් විසින් උපෝසථය හෝ උපෝසථකම්මය හෝ පාතිමොක්ඛය හෝ පාතිමොක්ඛුද්දෙසය හෝ යම් තැනක වැසි භික්ෂූහු දනිත් ද, ඒ ආවාසයට යා යුතු ය. නො යන්නාහු නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
18. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ සම‍්බහුලා භික‍්ඛූ වස‍්සං වසන‍්ති බාලා අබ්‍යත‍්තා. තෙ න ජානන‍්ති උපොසථං වා උපොසථකම‍්මං වා පාතිමොක‍්ඛං වා පාතිමොක‍්ඛුද‍්දෙසං වා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි එකො භික්ඛු සාමන‍්තා ආවාසා සජ‍්ජුකං පාහෙතබ‍්බො: “ගච‍්ඡාවුසො සංඛිත‍්තෙන වා විත්‍ථාරෙන වා පාතිමොක‍්ඛං පරියාපුණිත්‍වා ආගච‍්ඡා”ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, එකො භික්ඛු සත‍්තාහකාලිකං පාහෙතබ‍්බො: ‘ගච‍්ඡාවුසො සංඛිත‍්තෙන වා විත්‍ථාරෙන වා පාතිමොක‍්ඛං පරියාපුණිත්‍වා ආගච‍්ඡා’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, න භික‍්ඛවෙ, තෙහි භික‍්ඛූහි තස‍්මිං ආවාසෙ වස‍්සං වසිතබ‍්බං. වසෙය්‍යුං චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
18. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක අඥ වූ අව්‍යක්ත වූ බොහෝ භික්ෂූහු වස් වෙසෙත්. ඔහු උපෝසථය හෝ උපෝසථකර්‍මය හෝ පාතිමොක්ඛය හෝ පාතිමොක්ඛුද්දෙසය හෝ නො ද නිත්. මහණෙනි, එහි වැසි භික්‍ෂූන් විසින් ‘ඇවැත්නි, යව, සැකෙවින් හෝ විස්තර වශයෙන් හෝ පාතිමොක්ඛය පුහුණු කොට එව’ යි සමීපවිහාරයකට භික්‍ෂු නමක් එ දවසම එනු පිණිස යැවිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නෝ නම්, එය යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නේ නම්, ඇවැත්නි, යව, සැකෙවින් හෝ විස්තර වශයෙන් හෝ පාතිමොක්ඛය පුහුණු කොට එව’ යි එක් භික්‍ෂුනමක් සත් දවසකට කල් නියම කොට යැවිය යුතු ය. එය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් ඒ ආවාසයෙහි වස් නො විසිය යුතු ය. ඉදින් වසන්නෝ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
19. අථ ඛො භගවා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි. “සන‍්නිපතථ භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝො උපොසථං කරිස‍්සතී”ති. එවං වුත‍්තෙ අඤ‍්ඤතරො භික්ඛු භගවන‍්තං එතදවොච: “අත්‍ථි භන‍්තෙ, භික්ඛු ගිලානො. සො අනාගතො”ති. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ගිලානෙන භික‍්ඛුනා පාරිසුද‍්ධිං දාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ දාතබ‍්බා: තෙන ගිලානෙන භික‍්ඛුනා එකං භික‍්ඛුං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිං පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: පාරිසුද‍්ධිං දම‍්මි. පාරිසුද‍්ධිං මෙ හර. පාරිසුද‍්ධිං මෙ ආරොචෙහී”ති. කායෙන විඤ‍්ඤාපෙති, වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, කායෙන වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, දින‍්නා හොති පාරිසුද්ධි. න කායෙන විඤ‍්ඤාපෙති, න වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, න කායෙන වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, න දින‍්නා හොති පාරිසුද්ධි. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, සො භික‍්ඛවෙ, ගිලානො භික්ඛු මඤ‍්චෙන වා පීඨෙන වා සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ ආනෙත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො. සචෙ භික‍්ඛවෙ, ගිලානුපට‍්ඨාකානං භික‍්ඛූනං එවං හොති: “සචෙ ඛො මයං ගිලානං ඨානා චාවෙස‍්සාම, ආබාධො වා අභිවඩ‍්ඪිස‍්සති. කාලකිරියා වා භවිස‍්සතී’ති, න භික‍්ඛවෙ, ගිලානො ඨානා චාවෙතබ‍්බො. සඞ‍්ඝෙන තත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො. නත්‍වෙව වග‍්ගෙන සඞ‍්ඝෙන උපොසථො කාතබ‍්බො. කරෙය්‍ය චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස”.
19. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ “මහණෙනි, රැස් වවු. සඞ්ඝතෙමේ පොහොය කරන්නේ ය” යි භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. මෙසේ වදාළ කල්හි එක්තරා මහණෙක් “ස්වාමීනි, එක් ගිලන් මහණෙක් ඇත්තේ ය. හෙතෙමේ නො ආයේ” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළේ ය. “මහණෙනි ගිලන් භික්‍ෂුහු විසින් පාරිශුද්ධිය දෙන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, ඒ මෙසේ දිය යුතු ය. ඒ ගිලන් මහණහු විසින් එක් මහණකු වෙතට ගොස් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට පොරොවා උක්කුටිකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘පාරිශුද්ධිය දෙමි. මාගේ පාරිශුද්ධිය ගෙණ යව, මාගේ පාරිශුද්ධිය සඞ්ඝයාට දන්වාලව’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. මෙය කයින් හඟවා ද, වචනයෙන් හඟවා ද, කය වචන දෙකින් හඟවා ද, (එකල) පාරිශුද්ධිය දෙන ලද්දී වේ. කයින් නො හඟවා ද, වචනයෙන් නො හඟවා ද, කයින් හා වචනයෙන් නො හඟවා ද, පාරිශුද්ධිය නො දෙන ලද්දී වේ. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, මහණෙනි, ඒ ගිලන් මහණහු ඇඳකින් හෝ පුටුවකින් හෝ සඞ්ඝයා මධ්‍යයට ගෙණවුත් පොහොය කළ යුතු ය. මහණෙනි, ඉදින් ග්ලානෝපස්ථායක භික්‍ෂූන්ට ‘ඉදින් අපි ගිලනහු හුන් තැනින් ඉවත් කරන්නෙමු නම්, ආබාධය හෝ වැඩෙන්නේ ය. කලුරිය කිරීම හෝ වන්නේ ය” යි අදහස් වේ ද, මහණෙනි, ගිලන් තෙමේ හුන් තැනින් නො ඉවත් කළ යුතු ය. සඞ්ඝයා එ තැනට ගොස් පොහොය කළ යුතු ය. වර්‍ග වූ සඞ්ඝයා විසින් පොහොය නො කළ යුතු ම ය. කරන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ” යි.
20. “පාරිසුද‍්ධිහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පාරිසුද‍්ධියා තත්‍ථෙව පක‍්කමති, අඤ‍්ඤස‍්ස දාතබ‍්බා පාරිසුද්ධි. පාරිසුද‍්ධිහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පාරිසුද‍්ධියා තත්‍ථෙව විබ‍්භමති, කාලං කරොති, සාමණෙරො පටිජානාති, – සික‍්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකො පටිජානාති, අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකො පටිජානාති, උම‍්මත‍්තකො පටිජානාති, ඛිත‍්තචිත‍්තො පටිජානාති, වෙදනාට‍්ටො පටිජානාති, ආපත‍්තියා අදස‍්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකො පටිජානාති, ආපත‍්තියා අප‍්පටිකම‍්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකො පටිජානාති, පාපිකාය දිට‍්ඨියා අප‍්පටිනිස‍්සග‍්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකො පටිජානාති, පණ‍්ඩකො පටිජානාති, ථෙය්‍යසංවාසකො පටිජානාති, තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකො පටිජානාති, තිරච‍්ඡානගතො පටිජානාති, මාතුඝාතකො පටිජානාති, පිතුඝාතකො පටිජානාති, අරහන‍්තඝාතකො පටිජානාති, භික‍්ඛුනිදූසකො පටිජානාති, සඞ‍්ඝභෙදකො පටිජානාති, ලොහිතුප‍්පාදකො පටිජානාති, උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො පටිජානාති, අඤ‍්ඤස‍්ස දාතබ‍්බා පාරිසුද්ධි”.
20. “මහණෙනි, ඉදින් පාරිශුද්ධිය ගෙණ එන මහණ තෙමේ පාරිශුද්ධිය දුන් කල්හි (සඟ මැදට නො පැමිණ) එහි දී ම කොතැන්හි හෝ යේ ද, (එකල) පාරිශුද්ධිය අනෙකෙකුට දිය යුතු ය. මහණෙනි, පාරිශුද්ධිය ගෙණ එන මහණ තෙමේ ඉදින් පාරිශුද්ධිය දුන් කල්හි එහි දී ම සිවුරු හරී ද, කලුරිය කෙරේ ද, ‘මම හෙරණෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ශික්‍ෂාප්‍රත්‍යාඛ්‍යානය කෙළෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘අන්තිම වස්තුවට පැමිණියෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද ‘උමතු වූවෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘වික්‍ෂිප්ත සිත් ඇත්තෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘වේදනාවෙන් පෙළෙන්නෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ඇවැත් නො දැක්මෙහි උත්ක්‍ෂේපණීය කර්‍මයෙන් බැහැර කරණ ලද්දෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද ‘ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීය කර්‍මයෙන් බැහැර කරණ ලද්දෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ලාමක දෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීය කර්‍මයෙන් බැහැර කරණ ලද්දෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘පණ්ඩකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, “ථෙය්‍යසංවාසකයෙකිමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, තිත්‍ථියපක්කන්තකයෙක්මි’යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘තිරිසන් ගියෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘මාතෘඝාතකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘පිතෘඝාතකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘අරහන්තඝාතකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, “භික්ඛුණි දූසකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘සඞ්ඝභේදකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ලොහිතුප්පාදකයෙක්මි” යි පිළිණකෙරේ ද, ‘උභතොබ්‍යඤ්ජනකයෙක්මි” යි පිළිණ කෙරේ ද, එකල අනෙකෙකුට පාරිශුද්ධිය දිය යුතු ය.”
21. “පාරිසුද‍්ධිහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පාරිසුද‍්ධියා අන‍්තරාමග‍්ගෙ පක‍්කමති, අනාහටා හොති පාරිසුද්ධි. පාරිසුද‍්ධිහාරකො චෙ, භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පාරිසුද‍්ධියා අන‍්තරාමග‍්ගෙ විබ‍්භමති, -පෙ- උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො පටිජානාති, අනාහටා හොති පාරිසුද්ධි.”
21. “මහණෙනි, ඉදින් පාරිශුද්ධිය ගෙණ එන මහණ තෙමේ පාරිශුද්ධිය දුන් කල්හි අතරමග දී බැහැර යේ ද, පාරිශුද්ධිය නො ගෙණෙන ලද්දී වේ. මහණෙනි, ඉදින් පාරිශුද්ධිය ගෙණ එන මහණ තෙමේ පාරිශුද්ධිය දුන් කල්හි අතරමග දී සිවුරු හරී ද, කලුරිය කෙරේ ද, – පෙ – ‘උභතෝබ්‍යඤ්ජනකයෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, පාරිශුද්ධිය නො ගෙණෙන ලද්දී වේ.”
22. “පාරිසුද‍්ධිහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පාරිසුද‍්ධියා සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො පක‍්කමති, ආහටා හොති පාරිසුද්ධි. පාරිසුද‍්ධිහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පාරිසුද‍්ධියා සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො විබ‍්භමති, කාලං කරොති, -පෙ- උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො පටිජානාති, ආහටා හොති පාරිසුද්ධි.”
22. “මහණෙනි, ඉදින් පාරිශුද්ධිය ගෙණ එන මහණ තෙමේ පාරිශුද්ධිය දුන් කල්හි සඞ්ඝයා වෙතට පැමිණියේ බැහැර යේ ද, පාරිශුද්ධිය ගෙණෙන ලද්දී වේ. මහණෙනි, ඉදින් පාරිශුද්ධිය , ගෙණ එන මහණ තෙමේ පාරිශුද්ධිය දුන් කල්හි සඞ්ඝයා වෙතට පැමිණියේ සිවුරු හරී ද, කලුරිය කෙරේ ද, – පෙ – “උභතොබ්‍යඤ්ජනකයෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, පාරිශුද්ධිය ගෙණෙන ලද්දී වේ.”
23. “පාරිසුද‍්ධිහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පාරිසුද‍්ධියා සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො සුත‍්තො න ආරොචෙති, පමත‍්තො න ආරොචෙති, සමාපන‍්නො න ආරොචෙති, ආහටා හොති පාරිසුද්ධි. පාරිසුද‍්ධිහාරකස‍්ස අනාපත‍්ති.”
23. “මහණෙනි, ඉදින් පාරිශුද්ධිය ගෙණ එන මහණ තෙමේ පාරිශුද්ධිය දුන් කල්හි සඞ්ඝයා වෙතට පැමිණියේ නිදි ගත්තේ නො සැළකෙරේ ද, ප්‍රමත්ත වූයේ නො සැළකෙරේ ද, සමාධියට සමවන්නේ නො සැළ කෙරේ ද, පාරිශුද්ධිය ගෙණෙන ලද්දී වේ. පාරිශුද්ධිය ගෙණ ආවහුට ඇවැත් නො වේ.”
24. “පාරිසුද‍්ධිහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පාරිසුද‍්ධියා සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො සඤ‍්චිච‍්ච න ආරොචෙති. ආහටා හොති පාරිසුද්ධි. පාරිසුද‍්ධිහාරකස‍්ස ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
24. “මහණෙනි, ඉදින් පාරිශුද්ධිහාරක තෙමේ පාරිශුද්ධිය දුන් කල්හි සඞ්ඝයා වෙතට පැමිණියේ දැන දැන නො සැළකෙරේ ද, පාරිශුද්ධිය ගෙණෙන ලද්දී වේ. පාරිශුද්ධිහාරකයාහට දුකුළාඇවැත් වේ.”
25. අථ ඛො භගවා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “සන‍්නිපතථ භික‍්ඛවෙ, සඞ‍්ඝො කම‍්මං කරිස‍්සතී”ති. එවං වුත‍්තෙ අඤ‍්ඤතරො භික්ඛු භගවන‍්තං එතදවොච: “අත්‍ථි භන‍්තෙ භික්ඛු ගිලානො, සො අනාගතො”ති. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ගිලානෙන භික‍්ඛුනා ඡන්‍දං දාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, දාතබ‍්බො: තෙන ගිලානෙන භික‍්ඛුනා එකං භික‍්ඛුං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘ඡන්‍දං දම‍්මි, ඡන්‍දං මෙ හර, ඡන්‍දං මෙ ආරොචෙහී’ති. කායෙන විඤ‍්ඤාපෙති, වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, කායෙන වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, දින‍්නො හොති ඡන්‍දො. න කායෙන විඤ‍්ඤාපෙති, න වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, න කායෙන වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, න දින‍්නො හොති ඡන්‍දො. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, සො, භික‍්ඛවෙ, ගිලානො භික්ඛු මඤ‍්චෙන වා පීඨෙන වා සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ ආනෙත්‍වා කම‍්මං කාතබ‍්බං. සචෙ භික‍්ඛවෙ, ගිලානුපට‍්ඨාකානං භික‍්ඛූනං එවං හොති: ‘සචෙ ඛො මයං ගිලානං ඨානා චාවෙස‍්සාම, ආබාධො වා අභිවඩ‍්ඪිස‍්සති කාලංකිරියා වා භවිස‍්සතී’ති. න භික‍්ඛවෙ, ගිලානො ඨානා චාවෙතබ‍්බො. සඞ‍්ඝෙන තත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා කම‍්මං කාතබ‍්බං. නත්‍වෙව වග‍්ගෙන සඞ‍්ඝෙන කම‍්මං කාතබ‍්බං. කරෙය්‍ය චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.”
25. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ “මහණෙනි, සඞ්ඝ තෙමේ කර්‍ම කරන්නේ ය, රැස් වවු” යි භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. මෙසේ වදාළ කල්හි එක්තරා මහණෙක් තෙමේ “ස්වාමීනි, ගිලන් මහණෙක් ඇත්තේ ය, ඒ මහණ නො ආයේ” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැළකළේ ය. “මහණෙනි, ගිලන් මහණහු විසින් ඡන්‍දය දෙන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, එය මෙසේ දිය යුතු ය: ඒ ගිලන් මහණහු එක් මහණෙකු වෙතට පැමිණ උතුරු සඟ සිවුර එකස් කොට පොරොවා උක්කුටිකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඡන්‍දය දෙමි. මාගේ ඡන්‍දය ගෙණ යව, මාගේ ඡන්‍දය සැළකරව’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. මෙය කයින් හඟවා ද, වචනයෙන් හඟවා ද, කයින් හා වචනයෙන් හඟවා ද, ඡන්‍දය දෙන ලද්දේ වේ. කයින් නො හඟවා ද, වචනයෙන් නො හඟවා ද, කයින් හා වචනයෙන් නො හඟවා ද, ඡන්‍දය නො දෙන ලද්දේ වේ. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, එය යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, මහණෙනි, ඒ ගිලන් මහණ ඇඳකින් හෝ පුටුවකින් හෝ සඟමැදට පමුණුවා කර්‍මය කළ යුතු ය. මහණෙනි, යම් ලෙසකින් ග්ලානෝපස්ථායක භික්‍ෂූන්ට ‘ඉදින් අපි ගිලනහු හුන් තැනින් ඉවත් කරන්නෙමු නම්, ආබාධය හෝ වැඩෙන්නේ ය, කලුරිය කිරීම හෝ වන්නේ ය’ යි සිත් වේ නම්, මහණෙනි, ගිලන් මහණ තෙමේ හුන් තැනින් ඉවත් නො කළ යුතු ය. සඞ්ඝයා එ තැනට ගොස් කර්‍මය කළ යුතු ය. වර්‍ග වූ සඞ්ඝයා විසින් කර්‍ම නො කට යුතු ම ය. කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ” යි.
26. “ඡන්‍දහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නෙ ඡන්‍දෙ තත්‍ථෙව පක‍්කමති, අඤ‍්ඤස‍්ස දාතබ‍්බො ඡන්‍දො. ඡන්‍දහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නෙ ඡන්‍දෙ තත්‍ථෙව විබ‍්භමති, කාලං කරොති, සාමණෙරො පටිජානාති, සික‍්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකො පටිජානාති, අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකො පටිජානාති, උම‍්මත‍්තකො පටිජානාති, ඛිත‍්තචිත‍්තො පටිජානාති, වෙදනාට‍්ටො පටිජානාති, ආපත‍්තියා අදස‍්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකො පටිජානාති, ආපත‍්තියා අප‍්පටිකම‍්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකො පටිජානාති, පාපිකාය දිට‍්ඨියා අප‍්පටිනිස‍්සග‍්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකො පටිජානාති, පණ‍්ඩකො පටිජානාති, ථෙය්‍යසංවාසකො පටිජානාති, තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකො පටිජානාති, තිරච‍්ඡානගතො පටිජානාති, මාතුඝාතකො පටිජානාති, පිතුඝාතකො පටිජානාති, අරහන‍්තඝාතකො පටිජානාති, භික‍්ඛුනිදූසකො පටිජානාති, සඞ‍්ඝභෙදකො පටිජානාති, ලොහිතුප‍්පාදකො පටිජානාති, උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො පටිජානාති, අඤ‍්ඤස‍්ස දාතබ‍්බො ඡන්‍දො.”
26. ‘මහණෙනි, ඉදින් ඡන්‍දය ගෙණ එන මහණ තෙමේ ඡන්‍දය දුන් කල්හි එ තැන දී ම බැහැර යේ ද, (එකල) අනෙකෙකුට ඡන්‍දය දිය යුතු ය. මහණෙනි, ඉදින් ඡන්‍දහාරක තෙමේ ඡන්‍දය දුන් කල්හි එහි දී ම සිවුරු හරී ද, කලුරිය කෙරේ ද, ‘හෙරණෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ශික්‍ෂාප්‍රත්‍යඛ්‍යානය කෙළෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘අන්තිමවස්තුවට පැමිණියෙක්මි” යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘උමතු වූවෙක්මි” යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘වික්‍ෂිප්ත සිත් ඇත්තෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘වේදනාවෙන් පීඩිතයෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ඇවැත් නො දැක්මෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයෙන් බැහැර කරණ ලද්දෙමි” යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයෙන් බැහැර කරණ ලද්දෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ලාමක දෘෂ්ටිය අත් නො හැරීමෙහි උත්ක්‍ෂේපණීයකර්‍මයෙන් බැහැර කරණ ලද්දෙමි” යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘පණ්ඩකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘ථෙය්‍යසංවාසකයෙක්මි” යි පිළිණ කෙරේ ද ‘තිර්‍ත්‍ථයපක්කන්තකයෙක්මි” යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘තිරිසන් ගතයෙක්මි” යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘මාතෘඝාතකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘පිතෘඝාතකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘අරහන්තඝාතකයෙක්මි” යි පිළිණ කෙරේ ද, “භික්ඛුණීදූසකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ‘සඞ්ඝභේදකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ලොහිතුප්පාදකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද ‘උභතොබ්‍යඤ්ජනකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, (එකල) අනෙකෙකුට ඡන්‍දය දිය යුතු ය.”
27. “ඡන්‍දහාරකො චෙ, භික‍්ඛවෙ, දින‍්නෙ ඡන්‍දෙ අන‍්තරාමග‍්ගෙ පක‍්කමති, අනාහටො හොති ඡන්‍දො. ඡන්‍දහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නෙ ඡන්‍දෙ අන‍්තරාමග‍්ගෙ විබ‍්භමති, කාලං කරොති, -පෙ- උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො පටිජානාති, අනාහටො හොති ඡන්‍දො.”
27. “මහණෙනි, ඉදින් ඡන්‍දහාරක තෙමේ ඡන්‍දය දුන් කල්හි අතරමග දී බැහැර යේ ද, ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, ඉදින් ඡන්‍දහාරක තෙමේ ඡන්‍දය දුන් කල්හි අතරමග දී සිවුරු හරී ද, කලුරිය කෙරේ ද, –පෙ– ‘උභතොබ්‍යඤ්ජනකයෙක්මි’ යි පිළිණ කෙරේ ද, ඡන්‍දය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ.”
28. “ඡන්‍දහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නෙ ඡන්‍දෙ සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො පක‍්කමති, ආහටො හොති ඡන්‍දො. ඡන්‍දහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නෙ ඡන්‍දෙ සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො විබ‍්භමති, කාලං කරොති, -පෙ- උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො පටිජානාති, ආහටො හොති ඡන්‍දො.”
28. “මහණෙනි, ඉදින් ඡන්‍දහාරක තෙමේ ඡන්‍දය දුන් කල්හි සඟ මැදට පැමිණියේ බැහැර යේ ද, ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, ඉදින් ඡන්‍දහාරක තෙමේ ඡන්‍දය දුන් කල්හි සඟ මැදට පැමිණියේ සිවුරු හරී ද, කලුරිය කෙරේ ද –පෙ– ‘උභතෝබ්‍යඤ්ජනක වෙමි’ යි පිළිණ කෙරේ ද ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ.”
29. “ඡන්‍දහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නෙ ඡන්‍දෙ සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො සුත‍්තො න ආරොචෙති, පමත‍්තො න ආරොචෙති, සමාපන‍්නො න ආරොචෙති, ආහටො හොති ඡන්‍දො. ඡන්‍දහාරකස‍්ස අනාපත‍්ති.”
29. “මහණෙනි, ඉදින් ඡන්‍දහාරක තෙමේ ඡන්‍දය දුන් කල්හි සඟ මැදට පැමිණියේ නිදි ගත්තේ නො සැළකෙරේ ද, ප්‍රමත්ත වූයේ නො සැළකෙරේ ද, සමාධියට සමවන්නේ නො සැළකෙරේ ද, ඡන්‍දය ගෙණෙන ලද්දේ වේ. ඡන්‍දහාරකයාහට ඇවැත් නො වේ.”
30. “ඡන්‍දහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නෙ ඡන්‍දෙ සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො සඤ‍්චිච‍්ච න ආරොචෙති, ආහටො හොති ඡන්‍දො. ඡන්‍දහාරකස‍්ස ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි, භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ පාරිසුද‍්ධිං දෙන‍්තෙන ඡන්‍දම‍්පි දාතුං, සන‍්ති සඞ‍්ඝස‍්ස කරණීය”න‍්ති.
30. “මහණෙනි, ඉදින් ඡන්‍දහාරක තෙමේ ඡන්‍දය දුන් කල්හි සඟ මැදට පැමිණියේ දැන දැන නො සැළකෙරේ ද, ඡන්‍දය ගෙනෙන ලද්දේ වේ. ඡන්‍දහාරකයාහට දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි පාරිශුද්ධිය දෙන්නහු විසින් ‘සඞ්ඝයාට කට යුතු ඇත්තේ ය’ යි ඡන්‍දය ද දෙන්නට අනුදනිමි.”
31. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරං භික‍්ඛුං තදහුපොසථෙ ඤාතකා ගණ‍්හිංසු. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුං තදහුපොසථෙ ඤාතකා ගණ‍්හන‍්ති. තෙ ඤාතකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: “ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො ඉමං භික‍්ඛුං මුහුත‍්තං මුඤ‍්චථ, යාවායං භික්ඛු උපොසථං කරොතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙ ඤාතකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො මුහුත‍්තං එකමන‍්තං හොථ, යාවායං භික්ඛු පාරිසුද‍්ධිං දෙතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙ ඤාතකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො ඉමං භික‍්ඛුං මුහුත‍්තං නිස‍්සීමං නෙථ, යාව සඞ‍්ඝො උපොසථං කරොතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, නත්‍ථෙව වග‍්ගෙන සඞ‍්ඝෙන උපොසථො කාතබ‍්බො. කරෙය්‍ය චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.
31. එකල්හි නෑයෝ එදවස පොහොයෙහි එක්තරා මහණෙකු අල්ලා ගත්හ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි නෑයෝ එදවස පොහොයෙහි මහණෙකු අල්ලා ගණිත්. භික්‍ෂූන් විසින් ඒ නෑයන්ට ‘ආයුෂ්මත්නි, තෙපි මේ මහණ තෙමේ යම් තාක් පොහොය කෙරේ ද, ඒ තාක් මේ මහණහු මොහොතකට මුදවු” දැ යි කිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, භික්‍ෂූන් විසින් “ආයුෂ්මත්නි, තෙපි මේ මහණ තෙමේ යම් තාක් පාරිශුද්ධිය දේ ද, ඒ තාක් මොහොතක් පසෙකට වවු’ දැ යි ඒ නෑයන්ට කිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, භික්‍ෂූන් විසින් ‘ආයුෂ්මත්නි, තෙපි සඞ්ඝ තෙමේ යම් තාක් පොහොය කෙරේ ද, ඒ තාක් මේ මහණහු මොහොතකට සීමාවෙන් බැහැරට ගෙණ යවු’ දැයි ඒ නෑයන්ට කිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, වර්‍ග වූ සඞ්ඝයා විසින් පොහොය නො කට යුතු ම ය. කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
32. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුං තදහුපොසථෙ රාජානො ගණ‍්හන‍්ති, -පෙ- චොරා ගණ‍්හන‍්ති -පෙ- ධුත‍්තා ගණ‍්හන‍්ති -පෙ- භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා ගණ‍්හන‍්ති. තෙ භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො ඉමං භික‍්ඛුං මුහුත‍්තං මුඤ‍්චථ, යාවායං භික්ඛු උපොසථං කරොතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙ භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො මුහුත‍්තං එකමන‍්තං හොථ, යාවායං භික්ඛු පාරිසුද‍්ධිං දෙතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙ භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො ඉමං භික‍්ඛුං මුහුත‍්තං නිස‍්සීමං නෙථ, යාව සඞ‍්ඝො උපොසථං කරොතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, නත්‍වෙව වග‍්ගෙන සඞ‍්ඝෙන උපොසථො කාතබ‍්බො. කරෙය්‍ය චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
32. “මහණෙනි, මෙහි එදවස පොහොයෙහි රජහු මහණෙකු අල්ලා ගණිත් – සොරු අල්ලා ගණිත් – ධූර්‍තයෝ අල්ලා ගණිත් – පසමිතුරු මහණෝ අල්ලා ගණිත්. භික්‍ෂූන් විසින් ‘ආයුෂ්මත්නි, තෙපි මේ මහණ තෙමේ යම් තාක් පොහොය කෙරේ ද, ඒ තාක් මේ මහණහු මොහොතකට මුදවුදැ’ යි ඒ පසමිතුරු මහණුන්ට කිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, භික්‍ෂූන් විසින් ‘ආයුෂ්මත්නි, තමුන්නාන්සේලා, මේ මහණ තෙමේ යම් තාක් පාරිශුද්ධිය දේ ද, ඒ තාක් මොහොතකට පසෙකට වවු’ දැ යි ඒ පසමිතුරු මහණුන්ට කිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, භික්‍ෂූන් විසින් ‘ආයුෂ්මත්නි, සඞ්ඝ තෙමේ යම් තාක් පොහොය කෙරේ ද, ඒ තාක් මේ මහණහු මොහොතකට සීමාවෙන් බැහැරට ගෙණ යවු” දැ යි පසමිතුරු මහණුන්ට කිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, සඞ්ඝයා වර්‍ග ව පොහොය නො කට යුතු ම ය. කරන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
33. අථ ඛො භගවා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “සන‍්නිපතථ භික‍්ඛවෙ. අත්‍ථි සඞ‍්ඝස‍්ස කරණීය”න‍්ති. එවං වුත‍්තෙ අඤ‍්ඤතරො භික්ඛු භගවන‍්තං එතදවොච: “අත්‍ථි භන‍්තෙ, ගග‍්ගො නාම භික්ඛු උම‍්මත‍්තකො, සො අනාගතො”ති.
33. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ “මහණෙනි, රැස් වවු, සඞ්ඝයාට කට යුතු ඇතැ’යි භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. මෙසේ වදාළ කල්හි (එහි සිටි) එක්තරා මහණෙක් “ස්වාමීනි, ගග්ග නම් භික්‍ෂු තෙමේ උමතු වූයේ වේ, හෙ තෙමේ මෙහි නො ආයේ? යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට සැළකළේ ය.
34. “ද‍්වෙ ‘මෙ, භික‍්ඛවෙ, උම‍්මත‍්තකා: අත්‍ථි භික්ඛු උම‍්මත‍්තකො සරතිපි උපොසථං, නපි සරති, සරතිපි සඞ‍්ඝකම‍්මං, නපි සරති, අත්‍ථි නෙව සරති. ආගච‍්ඡතිපි උපොසථං, නපි ආගච‍්ඡති, ආගච‍්ඡතිපි සඞ‍්ඝකම‍්මං, නපි ආගච‍්ඡති. අත්‍ථි නෙව ආගච‍්ඡති.”
34. “මහණෙනි, උමතු වූවෝ මොහු දෙදෙනෙක් වෙති: උපෝසථය සිහි කරන්නාවූ ද, සිහි නො කරන්නා වු ද, සඞ්ඝකර්‍මය සිහි කරන්නා වූ ද, සිහි නො කරන්නා වූ ද, උමතු මහණෙක් ඇත. (එකතින්) සිහි නොම කරන්නෙක් ද ඇත. උපෝසථයට එන්නාවූ ද, නො එන්නා වූ ද, සඞ්ඝකර්‍මයට එන්නා වූ ද, නො එන්නා වූ ද, උමතු මහණෙක් ඇත. (එකතින්) නොම එන්නෙක් ද ඇත.”
35. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, ය‍්වායං උම‍්මත‍්තකො සරතිපි, උපොසථං න පි සරති, සරතිපි සඞ‍්ඝකම‍්මං, නපි සරති, ආගච‍්ඡතිපි උපොසථං, නපි ආගච‍්ඡති, ආගච‍්ඡති පි සඞ‍්ඝකම‍්මං න පි ආගච‍්ඡති. අනුජානාමි, භික‍්ඛවෙ, එවරූපස‍්ස උම‍්මත‍්තකස‍්ස උම‍්මත‍්තකසම‍්මුත‍්තිං දාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, දාතබ‍්බා. බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
35. “මහණෙනි, ඔවුන් දෙදෙනා අතුරෙහි යම් ඒ උන්මත්තකයෙක් උපෝසථය සිහි කෙරේ ද, සිහි නො කෙරේ ද, සඞ්ඝකර්‍මය සිහි කෙරේ ද, සිහි නො කෙරේ ද, උපෝසථයට ඒ ද, නො ඒ ද, සඞ්ඝකර්‍මයට ඒ ද, නො ඒ ද, මහණෙනි, මෙබඳු වූ උන්මත්තකයාහට උම්මත්තකසම්මුතිය දෙන්ට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ ඒ දිය යුතු ය. ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් (පළමු කොට) සඞ්ඝයාට දැන්විය යුතු ය:
36. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. ගග‍්ගො භික්ඛු උම‍්මත‍්තකො සරතිපි උපොසථං නපි සරති, සරතිපි සඞ‍්ඝකම‍්මං නපි සරති, ආගච‍්ඡති පි උපොසථං නපි ආගච‍්ඡති, ආගච‍්ඡතිපි සඞ‍්ඝකම‍්මං නපි ආගච‍්ඡති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො උම‍්මත‍්තකස‍්ස උම‍්මත‍්තකසම‍්මුතිං දදෙය්‍ය. සරෙය්‍ය වා ගග‍්ගො භික්ඛු උපොසථං න වා සරෙය්‍ය, සරෙය්‍ය වා සඞ‍්ඝකම‍්මං න වා සරෙය්‍ය, ආගච‍්ඡෙය්‍ය වා උපොසථං, න වා ආගච‍්ඡෙය්‍ය, ආගච‍්ඡෙය්‍ය වා සඞ‍්ඝකම‍්මං, න වා ආගච‍්ඡෙය්‍ය. සඞ‍්ඝො සහ වා ගග‍්ගෙන විනා වා ගග‍්ගෙන උපොසථං කරෙය්‍ය. සඞ‍්ඝකම‍්මං කරෙය්‍ය. එසා ඤත‍්ති.”
36. “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. ගර්‍ග භික්‍ෂු තෙමේ උන්මත්තක වේ. උපෝසථය සිහි කරන්නේ ද, සිහි නො කරන්නේ ද වේ. සඞ්ඝකර්‍මය සිහි කරන්නේ ද, සිහි නො කරන්නේ ද වේ. උපෝසථයට එන්නේ ද, නො එන්නේ ද වේ. සඞ්ඝකර්‍මයට එන්නේ ද, නො එන්නේ ද වේ. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ උමතු වූ ගර්‍ගභික්‍ෂුනමට “ගර්‍ගභික්‍ෂු තෙමේ උපෝසථය සිහි කරන්නේ හෝ සිහි නො කරන්නේ හෝ සඞ්ඝකර්‍මය සිහි කරන්නෙන් හෝ සිහි නො කරන්නේ හෝ උපෝසථයට එන්නේ හෝ නො එන්නේ හෝ සඞ්ඝකර්‍මයට එන්නේ හෝ නො එන්නේ හෝ වේවා” යි උම්මත්තකසම්මුතිය දෙන්නේ ය. සඞ්ඝ තෙමේ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම සමග හෝ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම හැර හෝ පොහොය කරන්නේ ය. සඞ්ඝකර්‍ම කරන්නේ ය. මේ දැන්වීම ය.”
37. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝො. ගග‍්ගො භික්ඛු උම‍්මත‍්තකො සරතිපි උපොසථං, නපි සරති, සරතිපි සඞ‍්ඝකම‍්මං නපි සරති, ආගච‍්ඡතිපි උපොසථං නපි ආගච‍්ඡති, ආගච‍්ඡතිපි සඞ‍්ඝකම‍්මං නපි ආගච‍්ඡති. සඞ‍්ඝො ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො උම‍්මත‍්තකස‍්ස උම‍්මත‍්තකසම‍්මුතිං දෙති, සරෙය්‍ය වා ගග‍්ගො භික්ඛු උපොසථං න වා සරෙය්‍ය, සරෙය්‍ය වා සඞ‍්ඝකම‍්මං න වා සරෙය්‍ය, ආගච‍්ඡෙය්‍ය වා උපොසථං න වා ආගච‍්ඡෙය්‍ය, ආගච‍්ඡෙය්‍ය වා සඞ‍්ඝකම‍්මං න වා ආගච‍්ඡෙය්‍ය. සඞ‍්ඝො සහ වා ගග‍්ගෙන විනා වා ගග‍්ගෙන උපොසථං කරිස‍්සති. සඞ‍්ඝකම‍්මං කරිස‍්සති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො උම‍්මත‍්තකස‍්ස උම‍්මත‍්තකසම‍්මුතියා දානං, සරෙය්‍ය වා ගග‍්ගො භික්ඛු උපොසථං න වා සරෙය්‍ය, සරෙය්‍ය වා සඞ‍්ඝකම‍්මං න වා සරෙය්‍ය, ආගච‍්ඡෙය්‍ය වා උපොසථං න වා ආගච‍්ඡෙය්‍ය, ආගච‍්ඡෙය්‍ය වා සඞ‍්ඝකම‍්මං න වා ආගච‍්ඡෙය්‍ය. සඞ‍්ඝො සහ වා ගග‍්ගෙන විනා වා ගග‍්ගෙන උපොසථං කරිස‍්සති. සඞ‍්ඝකම‍්මං කරිස‍්සති. සො තුණ‍්හස‍්ස. යස්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය.”
37. “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. ගර්‍ගභික්‍ෂු තෙමේ උන්මත්තක වේ. උපෝසථය සිහි කරන්නේ ද සිහි නො කරන්නේ ද, සඞ්ඝකර්‍මය සිහි කරන්නේ ද, සිහි නො කරන්නේ ද, උපෝසථයට එන්නේ ද, නො එන්නේ ද, සඞ්ඝකර්‍මයට එන්නේ ද, නො එන්නේ ද වේ. සඞ්ඝ තෙමේ උමතු වූ ගර්‍ගභික්‍ෂුනමට ‘ගර්‍ගභික්‍ෂු තෙමේ උපෝසථය සිහි කරන්නේ හෝ සිහි නො කරන්නේ හෝ සඞ්ඝකර්‍මය සිහි කරන්නේ හෝ සිහි නො කරන්නේ හෝ උපෝසථයට එන්නේ හෝ නො එන්නේ හෝ සඞ්ඝකර්‍මයට එන්නේ හෝ නො එන්නේ හෝ වේවා” යි උම්මත්තකසම්මුතිය දෙයි. සඞ්ඝ තෙමේ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම සමග හෝ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම හැර හෝ පොහොය කරන්නේ ය. සඞ්ඝකර්‍ම කරන්නේ ය. යම් ආයුෂ්මතෙකුහට උමතු වූ ගර්‍ගභික්‍ෂුනමට – උපෝසථය සිහි කරන්නේ හෝ සිහි නො කරන්නේ හෝ සඞ්ඝකර්‍ම සිහි කරන්නේ හෝ සිහි නො කරන්නේ හෝ උපෝසථයට එන්නේ හෝ නො එන්නේ හෝ සඞ්ඝකර්‍මයට එන්නේ හෝ නො එන්නේ හෝ වේවා” යි සඞ්ඝතෙමේ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම සමග හෝ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම හැර හෝ පොහොය කරන්නේ ය. සඞ්ඝකර්‍ම කරන්නේ ය” යි උම්මත්තකසම්මුතිය දීම රුචි වේ නම්, හෙ තෙමේ තුෂ්ණිම්භූත වේවා. යමෙකුට රුචි නො වේ නම්, හෙ තෙමේ කියාවා.”
38. “දින‍්නා සඞ‍්ඝෙන ගග‍්ගස‍්ස භික‍්ඛුනො උම‍්මත‍්තකස‍්ස උම‍්මත‍්තකසම‍්මුති, සරෙය්‍ය වා ගග‍්ගො භික්ඛු උපොසථං න වා සරෙය්‍ය, සරෙය්‍ය වා සඞ‍්ඝකම‍්මං න වා සරෙය්‍ය ආගච‍්ඡෙය්‍ය වා උපොසථං න වා ආගච‍්ඡෙය්‍ය, ආගච‍්ඡෙය්‍ය වා සඞ‍්ඝකම‍්මං න වා ආගච‍්ඡෙය්‍ය. සඞ‍්ඝො සහ වා ගග‍්ගෙන විනා වා ගග‍්ගෙන උපොසථං කරිස‍්සති. සඞ‍්ඝකම‍්මං කරිස‍්සති. ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස්මා තුණ්හී, එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
38 “සඞ්ඝයා විසින් උමතු වූ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම ‘උපෝසථය සිහි කරන්නේ හෝ සිහි නො කරන්නේ හෝ සඞ්ඝකර්‍මය සිහි කරන්නේ හෝ සිහි නො කරන්නේ හෝ උපෝසථයට එන්නේ හෝ නො එන්නේ හෝ සඞ්ඝකර්‍මයට එන්නේ හෝ නො එන්නේ හෝ වේවා” යි සඞ්ඝ තෙමේ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම සමග හෝ ගර්‍ගභික්‍ෂුනම හැර හෝ පොහොය කරන්නේ ය, සඞ්ඝකර්‍ම කරන්නේ ය” යි උම්මත්තකසම්මුතිය දෙන ලද්දී ය. සඞ්ඝයාට ඒ රුචි වේ. එහෙයින් තුෂ්ණිම්භූත වේ. මෙය මෙසේ දරමි”
39. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ චත‍්තාරො භික‍්ඛූ විහරන‍්ති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං ‘උපොසථො කාතබ‍්බො’ති. මයඤ‍්චම‍්හා චත‍්තාරො ජනා, කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි උපොසථො කාතබ‍්බො”ති? භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, චතුන‍්නං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතු”න‍්ති.
39. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් භික්ෂූහු වාසය කෙරෙත්. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘උපෝසථය කළ යුතු ය’ යි පණවන ලද්දේ ය. අපි දු සිවුනමක් වෙමු. (එහෙයින්) අප විසින් කෙසේ නම් උපෝසථය කට යුතු දැ” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සිවු දෙනාට පාමොක් උදෙසන්නට අනුදනිමි” යි.
40. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ තයො භික‍්ඛූ විහරන‍්ති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං චතුන‍්නං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුං. මයඤ‍්චම‍්හා තයො ජනා. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි උපොසථො කාතබ‍්බො”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, තිණ‍්ණං පාරිසුද‍්ධිඋපොසථං කාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, කාතබ‍්බො. බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන තෙ භික‍්ඛූ ඤාපෙතබ‍්බා:-
40. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි තෙනමක් භික්ෂූහු වෙසෙති. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් සිවු දෙනාට පාමොක් උදෙසීම අනුදන්නා ලද්දේ ය. අපි දු තිදෙනෙක් වම්හ. කෙසේ නම් අප විසින් උපෝසථය කළ යුතු දැ” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, තිදෙනාට පාරිසුද්ධි උපෝසථය කරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ ඒ කළ යුතු ය. ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් ඒ භික්‍ෂූන්ට දැන්විය යුතු ය:–
41. “සුණන‍්තු මෙ ආයස‍්මන‍්තා, අජ‍්ජුපොසථො (පණ‍්ණරසො). යදායස‍්මන‍්තානං පත‍්තකල‍්ලං, මයං (අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං) පාරිසුද‍්ධිඋපොසථං කරෙය්‍යාමා’ති. ථෙරෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා තෙ භික‍්ඛූ එවමස‍්සු වචනීයා: ‘පරිසුද‍්ධො අහං ආවුසො, පරිසුද‍්ධො ති මං ධාරෙථ. පරිසුද‍්ධො අහං ආවුසො, පරිසුද‍්ධො ති මං ධාරෙථ. පරිසුද‍්ධො අහං, ආවුසො; පරිසුද‍්ධො ති මං ධාරෙථා’ති.
41. ‘ආයුෂ්මත්හු මාගේ වචනය අසත්වා. අද පොහොය පසළොස්වක වේ. ඉදින් ආයුෂ්මතුන්ට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, අපි එක්එක්කෙනා පාරිසුද්ධි උපෝසථය කරන්නෙමු’ යි. ඉන් පසු ස්ථවිර භික්‍ෂුනම විසින් උතුරු සඟසිවුර එකස් කොට පොරොවා උක්කුටිකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම පිරිසිදු වෙමි. එහෙයින් මා පිරිසිදු ය යි දරවු. ඇවැත්නි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරවු. ඇවැත්නි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරවු’ යි ඒ භික්ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය.
42. “නවකෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා, උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා තෙ භික‍්ඛූ එවමස‍්සු වචනීයා: ‘පරිසුද‍්ධො අහං භන‍්තෙ, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙථ. පරිසුද‍්ධො අහං භන‍්තෙ, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙථ. පරිසුද‍්ධො අහං භන‍්තෙ, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙථා’ති.
42. “නවක භික්‍ෂූනම විසින් උතුරුසඟ සිවුර එකස් කොට පොරොවා උක්කුටිකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ස්වාමීනි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරණු මැනවි. ස්වාමීනි, මම පිරිසිදු වෙමි, මා පිරිසිදු ය යි දරණු මැනවි. ස්වාමීනි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරණු මැනැවැ’ යි ඒ භික්ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය.”
43. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ ද‍්වෙ භික‍්ඛූ විහරන‍්ති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං චතුන‍්නං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුං. තිණ‍්ණන‍්නං පාරිසුද්ධි උපොසථං කාතුං. මයඤ‍්චම‍්හා ද‍්වෙ ජනා. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි උපොසථො කාතබ‍්බො”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ද‍්වින‍්නං පාරිසුද්ධි උපොසථං කාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, කාතබ‍්බො:- ථෙරෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා නවො භික්ඛු එවමස‍්ස වචනීයො: ‘පරිසුද‍්ධො අහං ආවුසො, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙහි. පරිසුද‍්ධො අහං ආවුසො, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙහි. පරිසුද‍්ධො අහං ආවුසො, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙහී”ති.
43. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි දෙ නමක් භික්ෂූහු වාසය කරත්. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් සිවු දෙනාට පාමොක් උදෙසන්ටත් තිදෙනාට පාරිසුද්ධි උපෝසථය කරන්ටත් අනුදන්නා ලද්දේ ය. අපි දෙදෙනෙක් වම්හ. අප විසින් කෙසේ නම් උපෝසථය කළ යුතු දැ” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, දෙදෙනාට පාරිසුද්ධිඋපෝසථය කරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, ඒ මෙසේ කළ යුතු ය: ස්ථවිරභික්‍ෂුනම විසින් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට පොරොවා උක්කුටිකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරන්න. ඇවැත්නි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරන්න. ඇවැත්නි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරන්නැ” යි නවක භික්‍ෂුනමට කිය යුතු ය.
44. “නවකෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා ථෙරො භික්ඛු එවමස‍්ස වචනීයො: ‘පරිසුද‍්ධො අහම‍්භන‍්තෙ, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙථ. පරිසුද‍්ධො අහම‍්භන‍්තෙ, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙථ. පරිසුද‍්ධො අහං, භන‍්තෙ, පරිසුද‍්ධොති මං ධාරෙථා”ති.
44. නවක භික්‍ෂුනම විසින් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට පොරොවා උක්කුටිකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ස්වාමීනි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරණු මැනවි. ස්වාමීනි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරණු මැනවි. ස්වාමීනි, මම පිරිසිදු වෙමි. මා පිරිසිදු ය යි දරණු මැනවැ’ යි ස්ථවිර භික්‍ෂුනමට කිය යුතු ය.”
45. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ එකො භික්ඛු විහරති. අථ ඛො තස‍්ස භික‍්ඛුනො එතදහොසි: “භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං චතුන‍්නං පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතුං. තිණ‍්ණං පාරිසුද්ධි උපොසථං කාතුං. ද‍්වින‍්නං පාරිසුද්ධි උපොසථං කාතුං. අහඤ‍්චම‍්හි එකකො. කථන‍්නු ඛො මයා උපොසථො කාතබ‍්බො”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
45. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි එක් භික්‍ෂු නමක් වෙසෙයි. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂුනමට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් සිවු දෙනාට පාමොක් උදෙසන්නට, තිදෙනාට පාරිසුද්ධි උපෝසථය කරන්නට, දෙදෙනාට පාරිසුද්ධි උපෝසථය කරන්නට, අනුදන්නා ලද්දේ ය. මම එකලා වෙමි. මා විසින් කෙසේ නම් උපෝසථය කළ යුතු දැ” යි සිත් විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ.
46. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ එකො භික්ඛු විහරති, තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා යත්‍ථ භික‍්ඛූ පටික‍්කමන‍්ති උපට‍්ඨාන සාලාය වා මණ‍්ඩපෙ වා රුක‍්ඛමූලෙ වා සො දෙසො සම‍්මජ‍්ජිත්‍වා පානීයං පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙත්‍වා ආසනං පඤ‍්ඤපෙත්‍වා පදීපං කත්‍වා නිසීදිතබ‍්බං. සචෙ අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති, තෙහි සද‍්ධිං උපොසථො කාතබ‍්බො නො චෙ ආගච‍්ඡන‍්ති, අජ‍්ජ මෙ උපොසථොති අධිට‍්ඨාතබ‍්බො. නො චෙ අධිට‍්ඨහෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.”
46. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි එක් භික්‍ෂුනමක් වෙසෙයි. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූනම විසින් යම් උපස්ථානශාලාවෙක හෝ මණ්ඩපයෙක්හි හෝ රුක්මුලෙක්හි හෝ භික්ෂූහු රැස් වෙත් ද ඒ පෙදෙස හැමද පැන් හා පරිභෝගයට ගන්නා දිය එළවා අසුන් පණවා පහන් දල්වා හිඳිය යුතු ය. ඉදින් අන් මහණහු එහි එත් ද, ඔවුන් සමග පොහොය කළ යුතු ය. ඉදින් නො එත් නම් ‘අද මාගේ පොහොය’ යි ඉටිය යුතු ය. ඉදින් නො ඉටන්නේ නම්, ඔහුට දුකුළාඇවැත් වේ.”
47. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යත්‍ථ චත‍්තාරො භික‍්ඛූ විහරන‍්ති, න එකස‍්ස පාරිසුද‍්ධිං ආහරිත්‍වා තීහි පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දිසෙය්‍යුං චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යත්‍ථ තයො භික‍්ඛූ විහරන‍්ති, න එකස‍්ස පාරිසුද‍්ධිං ආහරිත්‍වා ද‍්වීහි පාරිසුද්ධි උපොසථො කාතබ‍්බො. කරෙය්‍යුං චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යත්‍ථ ද‍්වෙ භික‍්ඛූ විහරන‍්ති, න එකස‍්ස පාරිසුද‍්ධිං ආහරිත්‍වා එකෙන අධිට‍්ඨාතබ‍්බො. අධිට‍්ඨහෙය්‍ය චෙ, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
47. “මහණෙනි, එහි යම් තැනෙක්හි සිවුනමක් භික්ෂූහු වෙසෙත් ද, එක් නමකගේ පාරිසුද්ධිය ගෙණවුත් තෙනමක් විසින් පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. ඉදින් උදෙසන්නාහු නම්, ඔවුනට දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, එහි යම් තැනෙක්හි තෙනමක් භික්‍ෂුහු වෙසෙත් ද, එක්නමකගේ පාරිසුද්ධිය ගෙණවුත් දෙනමක් විසින් පාරිසුද්ධි උපෝසථය නො කළ යුතු ය. ඉදින් කරන්නාහු නම්, ඔවුනට දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, එහි යම් තැනෙක්හි දෙ නමක් භික්ෂූහු වෙසෙත් ද, එක් නමකගේ පාරිසුද්ධිය ගෙණවුත් එක් නමක් විසින් නො ඉටිය යුතු ය. ඉටන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.”
48. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික්ඛු තදහුපොසථෙ ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. අථ ඛො තස‍්ස භික‍්ඛුනො එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං ‘න සාපත‍්තිකෙන උපොසථො කාතබ‍්බො’ති. අහඤ‍්චම‍්හි ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. කථන‍්නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ?”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
48. එකල්හි එක්තරා මහණෙක් එදවස පොහොයෙහි ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. එවිට ඒ මහණහුට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘ඇවැත් සහිත මහණහු විසින් පොහොය නො කට යුතු ය’ යි පණවන ලද්දේ ය. මම ද ඇවැතකට පැමිණියෙම් වෙමි. මා විසින් කෙසේ නම් පිළිපැදිය යුතු දැ” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ.
49. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික්ඛු තදහුපොසථෙ ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා එකං භික‍්ඛුං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිං පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අහං ආවුසො, ඉත්‍ථන‍්නාමං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, තං පටිදෙසෙමී’ති. තෙන වත‍්තබ‍්බො, ‘පස‍්සසී’ති. ‘ආම පස‍්සාමී’ති. ‘ආයතිං සංවරෙය්‍යාසී”ති.
49. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ එදවස පොහොයෙහි ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූනම විසින් එක් මහණකු වෙතට පැමිණ උතුරු සඟසිවුර එකස් කොට පොරොවා උක්කුටිකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම මෙනම් ඇවැතට පැමිණියේ වෙමි. එය දෙසමි” යි මෙසේ කිය යුතු ය. ඒ ඇවැත පිළිගන්නා මහණහු විසින් ‘ඒ ඇවැත දක්නෙහි දැ’ යි කිය යුතු ය. ඇවැත දෙසන මහණහු විසින් ‘එසේ ය දකිමි’ යි කිය යුතු ය. ඇවැත පිළිගන්නා මහණහු විසින් ‘ඉදිරියෙහි සංවර වෙව’ යි කිය යුතු ය.”
50. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික්ඛු තදහුපොසථෙ ආපත‍්තියා වෙමතිකො හොති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා එකං භික‍්ඛුං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිං පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අහං ආවුසො, ඉත්‍ථන‍්නාමාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො, යදා නිබ‍්බෙමතිකො භවිස‍්සාමි, තදා තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමී’ති වත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො. පාතිමොක‍්ඛං සොතබ‍්බං. නත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා උපොසථස‍්ස අන‍්තරායො කාතබ‍්බො”ති.
50. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ එ දවස පොහොයෙහි ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වේ. මහණෙනි, ඒ මහණහු විසින් එක් මහණෙකු වෙත ගොස් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට පොරොවා උක්කුටිකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම මෙනම් ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වෙමි. යම් කලෙක විමති නැත්තෙම් වන්නෙම් ද, එකල්හි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමි’ යි කිය යුතු වන්නේ ය. කියා පොහොය කළ යුතු ය. පාමොක් ඇසිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් උපෝසථයට අන්තරාය නො කළ යුතු ම ය”.
51. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සභාගං ආපත‍්තිං දෙසෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සභාගා ආපත්ති දෙසෙතබ‍්බා. යො දෙසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
51. එකල්හි සවග මහණෝ සමාන ඇවැත් දෙසත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සමාන ඇවැත් නො දෙසිය යුතු ය. යමෙක් දෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
52. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සභාගං ආපත‍්තිං පටිග‍්ගණ‍්හන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සභාගා ආපත්ති පටිග‍්ගහෙතබ‍්බා. යො පටිග‍්ගණ‍්හෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
52. එකල්හි සවග මහණෝ සමාන ඇවැත් පිළිගණිත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සමාන ඇවැත් නො පිළිගත යුතු ය. යමෙක් පිළිගන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.”
53. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික්ඛු පාතිමොක‍්ඛෙ උද‍්දිස‍්සමානෙ ආපත‍්තිං සරති. අථ ඛො තස‍්ස භික‍්ඛුනො එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං ‘න සාපත‍්තිකෙන උපොසථො කාතබ‍්බො’ති. අහඤ‍්චම‍්හි ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. කථන‍්නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
53. එකල්හි එක්තරා මහණෙක් තෙමේ පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි ඇවැත සිහි කෙරෙයි. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂුනමට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘ඇවැත් ඇත්තහු විසින් පොහොය නො කළ යුතු ය’ යි පණවන ලද්දේ ය. මම ද ඇවැතකට පැමිණියෙම් වෙමි. මා විසින් කෙසේ නම් පිළිපැදිය යුතු දැ” යි සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ.
54. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික්ඛු පාතිමොක‍්ඛෙ උද‍්දිස‍්සමානෙ ආපත‍්තිං සරති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා සාමන‍්තො භික්ඛු එවමස‍්ස වචනීයො: “අහං ආවුසො, ඉත්‍ථන‍්නාමං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. ඉතො වුට‍්ඨහිත්‍වා තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමී’ති වත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො. පාතිමොක‍්ඛං සොතබ‍්බං. නත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා උපොසථස‍්ස අන‍්තරායො කාතබ‍්බො.”
54. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි ඇවැත සිහි කරයි. මහණෙනි, ඒ මහණහු විසින් ලඟ සිටි මහණහුට ‘ඇවැත්නි, මම මෙනම් ඇවැතට පැමිණියෙම් වෙමි, මෙතැනින් නැගිට ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමි” යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. එසේ කියා පොහොය කළ යුතු ය. පාමොක් ඇසිය යුතු ය. ඒ හේතු වෙන් උපෝසථයට අන්තරායයක් නො කළ යුතු ම ය.”
55. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික්ඛු පාතිමොක‍්ඛෙ උද‍්දිස‍්සමානෙ ආපත‍්තියා වෙමතිකො හොති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා සාමන‍්තො භික්ඛු එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අහං ආවුසො ඉත්‍ථන‍්නාමාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො. යදා නිබ‍්බෙමතිකො භවිස‍්සාමි, තදා තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමී’ති වත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො, පාතිමොක‍්ඛං සොතබ‍්බං. නත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා උපොසථස‍්ස අන‍්තරායො කාතබ‍්බො”ති.
55. “මහණෙනි, මෙහි පාමොක් දෙසනු ලබන කල්හි මහණ තෙමේ ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වේ. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂුනම විසින් ලඟ සිටි මහණහුට ‘ඇවැත්නි, මම මෙනම් ඇවැතෙහි විමති ඇත්තෙම් වෙමි. යම් කලෙක්හි විමති නැත්තෙම් වන්නෙම් ද, එකල්හි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමි’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. කියා පොහොය කළ යුතු ය. පාමොක් ඇසිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් උපෝසථයට අන්තරායයක් නො කළ යුතු ම ය.”
56. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං ‘න සභාගා ආපත්ති දෙසෙතබ‍්බා. න සභාගා ආපත්ති පටිග‍්ගහෙතබ‍්බා’ති . අයඤ‍්ච සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති? භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
56. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘සමාන ඇවැත නො දෙසිය යුතු ය. සමාන ඇවැත නො පිළිගත යුතු ය’ යි පණවන ලද්දේ ය. මේ සියලු සඞ්ඝ තෙමේ ද සමාන ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. අප විසින් කෙසේ නම් පිළිපැදිය යුතු දැ” යි මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළ කළහ.
57. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි එකො භික්ඛු සාමන‍්තා ආවාසා සජ‍්ජුකං පාහෙතබ‍්බො: ‘ගච‍්ඡාවුසො, තං ආපත‍්තිං පටිකරිත්‍වා ආගච‍්ඡ. මයං තෙ සන‍්තිකෙ ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමා’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
57. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. මහණෙනි, ඒ මහණුන් විසින් සමීපවිහාරයකට එක් මහණෙක් තෙමේ එ දවස එනු පිණිස ‘ඇවැත්නි, යව. ඒ ඇවැතට පිළියම් කොට එව. අපි ඔබගේ හමුවෙහි ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමු’ යි යැවිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝයාට දැන් විය යුතු ය:–
58. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: අයං සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. යදා අඤ‍්ඤං භික‍්ඛුං සුද‍්ධං අනාපත‍්තිකං පස‍්සිස‍්සති, තදා තස‍්ස සන‍්තිකෙ තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සතී”ති වත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො, පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. නත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා උපොසථස‍්ස අන‍්තරායො කාතබ‍්බො.
58. “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. ‘මේ සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. යම් කලෙක ඇවැත් නැති පිරිසිදු අන් මහණකු දක්නේ ද, එකල්හි ඔහු වෙත ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නේ ය” යි කියා පොහොය කළ යුතු ය. පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් උපෝසථයට අන්තරායයක් නො කළ යුතු ම ය.
59. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො හොති. බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: අයං සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො. යදා නිබ‍්බෙමතිකො භවිස‍්සති, තදා තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සතී”ති, වත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. නත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා උපොසථස‍්ස අන‍්තරායො කාතබ‍්බො.”
59. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එ දවස පොහොයෙහි සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන වූ ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වේ. (එහෙයින්) ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝයාට දැන් විය යුතු ය: ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. මේ සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වේ. යම් කලෙක්හි විමති නැත්තේ වන්නේ නම්, එකල්හි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නේ ය’ යි උපෝසථය කළ යුතුය. පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් උපෝසථයට අන්තරායයක් නො කළ යුතු ම ය.”
60. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ වස‍්සූපගතො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි එකො භික්ඛු සාමන‍්තා ආවාසා සජ‍්ජුකං පාහෙතබ‍්බො: ‘ගච‍්ඡාවුසො, තං ආපත‍්තිං පටිකරිත්‍වා ආගච‍්ඡ. මයං තෙ සන‍්තිකෙ තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමා’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, එකො භික්ඛු සත‍්තාහකාලිකං පාහෙතබ‍්බො: ‘ගච‍්ඡාවුසො. තං ආපත‍්තිං පටිකරිත්‍වා ආගච‍්ඡ. මයං තෙ සන‍්තිකෙ තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමා”ති.
60. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක වස් එළඹියා වූ සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් සමීප විහාරයකට එක් භික්‍ෂුනමක් ‘ඇවැත්නි, යව. ඒ ඇවතට පිළියම් කොට එව. අපි ඔබගේ සමීපයෙහි ඒ ඇවතට පිළියම් කරන්නෙමු”යි එදවස එනු පිණිස යැවිය යුතු ය. මේ මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නහු නම්, එක් භික්‍ෂුනමක් ‘ඇවැත්නි, යව. ඒ ඇවැතට පිළියම් කොට එව. අපි ඔබගේ සමීපයෙහි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමු” යි සත් දවසකට කල් දී යැවිය යුතු ය.”
61. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. සො න ජානාති තස‍්සා ආපත‍්තියා නාමං, න ගොත‍්තං. තත්‍ථඤ‍්ඤො භික්ඛු ආගච‍්ඡති බහුස‍්සුතො ආගතාගමො ධම‍්මධරො විනයධරො මාතිකාධරො පණ‍්ඩිතො ව්‍යත‍්තො මෙධාවී ලජ‍්ජී කුක‍්කුච‍්චකො සික‍්ඛාකාමො. තමෙනං අඤ‍්ඤතරො භික්ඛු, යෙන සො භික්ඛු, තෙනුපසඞ‍්කමි, උපසඞ‍්කමිත්‍වා තං භික‍්ඛුං එතදවොච:
61. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. හෙතෙමේ ඒ ඇවැතෙහි නම නො දනි යි. ගෝත්‍රය නො දනි යි. එහි බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇත් අවබෝධ කළ ආගම ඇති ධර්‍මධර වූ විනයධර වූ උභයමාතෘකාධර වූ නුවණැත්තා වූ ව්‍යක්ත වූ විදසුන් නුවණැත්තා වූ පව් කිරීමෙහි ලජ්ජා ඇත්තා වූ කුකුස් ඇත්තා වූ ශික්‍ෂාකාමී වූ අන් මහණෙක් එ යි. (ඔහු ආ පසු) එක්තරා මහණෙක් තෙමේ ඒ මහණහු වෙතට ගියේ ය. ගොස් ඒ මහණහුට මෙය කීයේ ය.
62. ‘යො නු ඛො, ආවුසො, එවඤ‍්චෙවඤ‍්ච කරොති, කින‍්නාම සො ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජතී”ති. සො එවමාහ: ‘යො ඛො ආවුසො එවඤ‍්චෙවඤ‍්ච කරොති, ඉමන‍්නාමං සො ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජති. ඉමන‍්නාම ත්‍වං ආවුසො, ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. පටිකරොහි තං ආපත්ති’න‍්ති. සො එවමාහ: ‘න ඛො අහං ආවුසො, එකොව ඉමං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, අයං සබ‍්බො සඞ‍්ඝො ඉමං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො’ති. සො එවමාහ: ‘කින‍්තෙ ආවුසො, කරිස‍්සති පරො ආපන‍්නො වා අනාපන‍්නො වා. ඉඞ‍්ඝ ත්‍වං ආවුසො, සකාය ආපත‍්තියා වුට‍්ඨහා’ති
62. “ඇවැත්නි, යම් මහණෙක් මෙසේත් මෙසේත් කෙරේ ද, ඒ මහණ තෙමේ කිනම් ඇවතකට පැමිණේ ද? ඒ මහණ තෙමේ “ඇවැත්නි, යමෙක් මෙසේත් මෙසේත් කෙරේ නම්, හෙතෙමේ මෙනම් ඇවතකට පැමිණේ. ඇවැත්නි, තෙපි මෙනම් ඇවතකට පැමිණියෝ වහු ය. ඒ ඇවැතට පිළියම් කරවු”යි හෙතෙමේ මෙසේ කීයේ ය. (එවිට) ඒ ඇවතට පැමිණි මහණ තෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම එකලාව ම මේ ඇවතට නො පැමිණියෙමි. මේ සියලු සඞ්ඝ තෙමේ මේ ඇවැතට පැමිණියේ ය”යි කීයේ ය. ඉක්බිති අළුතෙන් පැමිණි මහණ තෙමේ ‘ඇවැත්නි, අනෙකෙක් පැමිණියේ හෝ නො පැමිණියේ හෝ ඔබට කිම? ඇවැත්නි, ඒ නිසා තෙපි සිය ඇවැතින් නැඟී සිටිවු” යි මෙසේ කීයේ ය.
70. අථ ඛො සො භික්ඛු තස‍්ස භික‍්ඛුනො වචනෙන තං ආපත‍්තිං පටිකරිත්‍වා යෙන තෙ භික‍්ඛූ තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා තෙ භික‍්ඛූ එතදවොච: “යො කිර ආවුසො, එවඤ‍්චෙවඤ‍්ච කරොති; ඉමං නාම සො ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජති. ඉමං නාම තුම‍්හෙ ආවුසො ආපත‍්තිං ආපන‍්නා, පටිකරොථ තං ආපත්ති”න‍්ති. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ න ඉච‍්ඡිංසු තස‍්ස භික‍්ඛුනො වචනෙන තං ආපත‍්තිං පටිකාතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
70. එකල්හි ඒ මහණ තෙමේ ඒ මහණහුගේ වචනයෙන් ඒ ඇවැතට පිළියම් කොට ඒ මහණුන් හුන් තැනට ගියේ ය. ගොස් “ඇවැත්නි, යමෙක් තෙමේ මෙසේත් මෙසේත් කෙරේ ද, හෙතෙමේ මෙනම් ඇවැතකට පැමිණේ. ඇවැත්නි, තෙපි මෙනම් ඇවැතකට පැමිණියහු ඒ ඇවැතට පිළියම් කරවු”යි ඒ භික්‍ෂූන්ට මෙය කීයේ ය. ඉක්බිති ඒ මහණහු ඒ මහණහුගේ වචනයෙන් ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නට නො කැමැති වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මේ කාරණය සැළකළහ.
“ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. සො න ජානාති තස‍්සා ආපත‍්තියා නාමං න ගොත‍්තං. තත්‍ථඤ‍්ඤො භික්ඛු ආගච‍්ඡති බහුස‍්සුතො ආගතාගමො ධම‍්මධරො විනයධරො මාතිකාධරො පණ‍්ඩිතො ව්‍යත‍්තො මෙධාවී ලජ‍්ජී කුක‍්කුච‍්චකො සික‍්ඛාකාමො. තමෙනං අඤ‍්ඤතරො භික්ඛු යෙන සො භික්ඛු තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා තං භික‍්ඛුං එවං වදෙති: ‘යො නු ඛො ආවුසො, එවඤ‍්චෙවඤ‍්ච කරොති, කිං නාම සො ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජතී’ති. සො එවං වදෙති: ‘යො ඛො ආවුසො, එවඤ‍්චෙවඤ‍්ච කරොති, ඉමං නාම සො ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජති. ඉමං නාම ත්‍වං ආවුසො, ආපත‍්තිං ආපන‍්නො පටිකරොහි තං ආපත්ති’න‍්ති. සො එවං වදෙති: ‘න ඛො අහං ආවුසො, එකො ව ඉමං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. අයං සබ‍්බො සඞ‍්ඝො ඉමං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො’ති. සො එවං වදෙති: ‘කින‍්තෙ ආවුසො, කරිස‍්සති පරො ආපන‍්නො වා අනාපන‍්නො වා? ඉඞ‍්ඝ ත්‍වං ආවුසො, සකාය ආපත‍්තියා වුට‍්ඨහා’ති. සො චෙ භික‍්ඛවෙ, භික්ඛු තස‍්ස භික‍්ඛුනො වචනෙන තං ආපත‍්තිං පටිකරිත්‍වා යෙන තෙ භික‍්ඛූ තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා තෙ භික‍්ඛූ එවං වදෙති: ‘යො කිර ආවුසො, එවඤ‍්චෙවඤ‍්ච කරොති, ඉමං නාම සො ආපත‍්තිං ආපජ‍්ජති. ඉමං නාම තුම‍්හෙ ආවුසො, ආපත‍්තිං ආපන‍්නා. පටිකරොථ තං ආපත්ති’න‍්ති. තෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ තස‍්ස භික‍්ඛුනො වචනෙන තං ආපත‍්තිං පටිකරෙය්‍යුං, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ පටිකරෙය්‍යුං, න තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ තෙන භික‍්ඛුනා අකාමා වචනීයා”ති.
“මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සභාගාපත්තියකට පැමිණියේ වේ. ඒ සඞ්ඝ තෙමේ ඒ ආපත්තියෙහි නම නො දනි යි. ගෝත්‍රය නො දනි යි. එහි බොහෝ ඇසූ පිරූ තැන් ඇති පුහුණු කළ නිකාය ඇතී ධර්‍මය දරන්නා වූ විනය දරන්නා වූ උභයමාතෘකා දරන්නා වූ නුවණැත්තා වූ ව්‍යක්ත වූ විදර්‍ශනාප්‍රඥාවෙන් ප්‍රාඥ වූ පව් කිරීමෙහි ලජ්ජා ඇත්තා වූ කුකුස් ඇත්තා වූ ශික්‍ෂාකාමී වූ අන් මහණෙක් තෙමේ එයි. එක්තරා මහණෙක් ඒ පැමිණි මහණහු වෙතට එළඹියේ ය. එළඹ ඒ මහණහුට මෙසේ කියයි: ‘ඇවැත්නි, යම් මහණෙක් තෙමේ මෙසේත් මෙසේත් කෙරේ ද, ඒ මහණ තෙමේ කිනම් ඇවැතකට පැමිණේ දැ? යි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, යම් මහණෙක් මෙසේත් මෙසේත් කෙරේ නම්, හෙතෙමේ මෙනම් ඇවැතකට පැමිණේ. ඇවැත්නි, තෙපි මෙනම් ඇවැතට පැමිණියහු ය. එයට පිළියම් කරවු” යි මෙසේ කිය යි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම තනි වූයේ ම මේ ඇවැතට නො පැමිණියෙමි. මේ සියලු සඞ්ඝ තෙමේ මේ ඇවැතට පැමිණියේ ය” යි මෙසේ කියයි. හෙතෙමේ ‘ඇවැත්නි, අනිකෙක් පැමිණියේ හෝ නො පැමිණියේ හෝ ඔබට කිම? ඇවැත්නි, එබැවින් තෙපි සිය ඇවතින් නැගී සිටිවු’ යි මෙසේ කිය යි. මහණෙනි, “ඉදින් ඒ මහණ තෙමේ ඒ මහණහුගේ වචනයෙන් ඒ ඇවැතට පිළියම් කොට ඒ මහණුන් වෙතට ගියේ ය. ගොස් ‘ඇවැත්නි, යම් මහණෙක් තෙමේ මෙසේත් මෙසේත් කෙරේ ද, ඒ මහණෙතමේ මෙනම් ඇවැතකට පැමිණේ. ඇවැත්නි, තෙපි මෙනම් ඇවැතට පැමිණියහු ය. ඒ ඇවැතට පිළියම් කරවු” යි ඒ භික්‍ෂූන්ට මෙසේ කිය යි. මහණෙනි, ඉදින් ඒ මහණහු ඒ මහණහුගේ වචනයෙන් ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නාහු නම්, එය යහපත් ය. ඉදින් පිළියම් නො කරන්නාහු නම්, මහණෙනි, ඒ මහණහු තුමූ ඒ මහණහු විසින් නො කැමැත්තෙන් නො කිය යුත්තාහ.”
චොදනාවත්‍ථුභාණවාරං නිට‍්ඨිතං.
චෝදනාවස්තුභාණවාරය කියා නිමවන ලදී.
1. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතිංසු චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානිංසු ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති . තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං අකංසු, පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිංසු. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡිංසු බහුතරා. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
1. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් හෝ වැඩිගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වූහ. “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ.”යි ඔහු නො දත්හ. ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තෝ විනය යන කල්පනා ඇත්තෝ වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇත්තෝ පොහොය කළාහු ය. පාමොක් උදෙසූහ. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය ආවාසිකභික්‍ෂූහු ආහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ.
2. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 1.
2. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඒ භික්ෂූහු ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො ද නිත්. “ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තෝ විනය යන කල්පනා ඇත්තෝ වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇත්තෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එති. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින්, නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත්නො වේ.” 1.
3. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. ‘තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 2.
3. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසික භික්ෂූහු රැස් වෙත්. ඒ භික්ෂූහු ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො ද නිත්. “ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තෝ විනය යන කල්පනා ඇත්තෝ වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇත්තෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත සමසම වූ ආවාසික භික්ෂූහු එති. උදෙසනලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 2.
4. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, “තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 3.
4. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසික භික්ෂූහු රැස් වෙත්. ඒ භික්ෂූහු ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. “ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තෝ විනය යන කල්පනා ඇත්තෝ වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇත්තෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත ඉතා අඩු වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එති. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නොවේ.” 3.
5. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, “තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 4.
5. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඒ භික්ෂූහු ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. “ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තෝ විනය යන කල්පනා ඇත්තෝ වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇත්තෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එති. “මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 4.
6. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති අ‘ත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 5.
6. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසික භික්ෂූහු රැස් වෙති. ඒ භික්ෂූහු ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තෝ විනය යන කල්පනා ඇත්තෝ වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇත්තෝ පොහොය කෙරෙත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි නැවත සමසම වූ අන්‍ය ආවාසිකභික්‍ෂූහු එති. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඒ භික්‍ෂූන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 5.
7. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 6.
7. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙති. ඒ භික්ෂූහු ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති ව විනය යන කල්පනා ඇති ව වර්‍ග වූවෝ සමගි ය යන කල්පනා ඇති ව පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි නැවැත අන්‍ය වූ ඉතා ටික දෙනෙක් වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එති උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 6.
8. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 7.
8. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙති. ඒ භික්‍ෂුහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති ව විනය යන කල්පනා ඇතිව වර්‍ග වූවෝ සමගි ය යන කල්පනා ඇති ව පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි නැවැත අන්‍ය වූ ඉතා ‘බොහෝ වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 7. –
9. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 8.
9. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසික භික්ෂූහු රැස් වෙති. ඒ භික්ෂූහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති ව විනය යන කල්පනා ඇති ව වර්‍ග වූවෝ සමගි ය යන කල්පනා ඇති ව පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි නැවැත අන්‍ය වූ සමසම වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 8.
10. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගාසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති. 9.
10. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසික භික්ෂූහු රැස් වෙත්. ඒ භික්ෂූහු ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති ව විනය යන කල්පනා ඇති ව වර්‍ග වූවාහු සමගිය යන කල්පනා ඇති ව පොහොය කෙරෙත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි නැවැත අන්‍ය වූ ඉතා අඩු වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 9.
11. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 10.
11. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඒ භික්ෂූහු ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, සමගි ය යන කල්පනා ඇති ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි ඇතැම් පිරිසක් නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ අනන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 10.
12. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 11.
12. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ එයට වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, සමගි ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි නැවැත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එති. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ” 11.
13. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති. චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 12.
13. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, සමගි ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 12.
14. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 13.
14. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, සමගි ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 13.
15. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 14.
15. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු නො දනිත්. “ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, සමගි ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්, පාමොක් උදෙසත්, ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවැත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 14.
16. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ., සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය., අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං අනාපත‍්ති.” 15.
16. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, සමගි ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ඇවැත් නො වේ.” 15.
අනාපත‍්තිපන‍්නරසකං නිට‍්ඨිතං.
අනාපත්තිපණ්ණරසකය නිමි.
1. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා වග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 1.
1. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂුහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, වර්‍ග ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 1.
2. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති, ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 2.
2. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂුහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්‍ෂුහු දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, වර්‍ග ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 2.
3. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා වග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 3.
3. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, වර්‍ග ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එති. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 3.
4. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා වග‍්ගසඤ‍්ඤිනො උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ -පෙ- අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා -පෙ- සමසමා -පෙ- ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 4-15
4. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ, වර්‍ග ය යන කල්පනා ඇති, ඒ භික්ෂූහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි –පෙ– පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි –පෙ– පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි –පෙ– සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ – පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 4-15.
වග‍්ගාවග‍්ගසඤ‍්ඤි පණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
වග්ගාවග්ගසඤ්ඤීපණ්ණරසකය නිමි.
1. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘කප‍්පති නු ඛො අම‍්හාකං උපොසථො කාතුං? න නු ඛො කප‍්පතී’?ති වෙමතිකා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 1.
1. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවුනමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අපට පොහොය කිරීම කැප ද? නො කැප දැ?‘ යි විමති ඇත්තෝ පොහොය කරත්, පාමොක් උදෙසත්, ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 1.
2. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. ‘තෙ ජානන‍්ති අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ ‘කප‍්පති නු ඛො අම‍්හාකං උපොසථො කාතුං? න නු ඛො කප‍්පතී?’ති. වෙමතිකා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 2.
2. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අපට පොහොය කිරීම කැප ද? නො කැප දැ?‘ යි විමති ඇත්තෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත සම සම වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 2.
3. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති, තෙ “කප‍්පති නු ඛො අම‍්හාකං උපොසථො කාතුං? න නු ඛො කප‍්පතී’?ති, වෙමතිකා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 3.
3. ‘මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අපට පොහොය කිරීම කැප ද? නො කැප දැ?‘ යි විමති ඇත්තෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි ඉතා ටික ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 3.
4. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘කප‍්පති නු ඛො අම‍්හාකං උපොසථො කාතුං න නු ඛො කප‍්පතී?’ති, වෙමතිකා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ -පෙ- අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා -පෙ- සමසමා -පෙ- ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 4-15
4. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අපට පොහොය කිරීම කැප ද? නො කැප දැ?‘ යි විමති ඇත්තෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි –පෙ– පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි –පො– පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි –පෙ– සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ ගණනක් –පෙ – සම සම ගණනක් –පෙ– ඉතා ටික ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළා ඇවැත් වේ.” 4-15.
වෙමතිකපණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
වෙමතිකපණ්ණරසකය නිමි.
1. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘කප‍්පතෙව අම‍්හාකං උපොසථො කාතුං. නාම‍්හාකං න කප‍්පතී’ති, කුක‍්කුච‍්චපකතා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 1.
1. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ.’ යි. ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අපට පොහොය කිරීම කැප ම ය. අපට පොහොය කිරීම නො කැප නො වේ’ යි කුකුසින් මඩනා ලද්දෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 1.
2. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘කප‍්පතෙව අම‍්හාකං උපොසථො කාතුං නාම‍්හාකං න කප‍්පතී’ති, කුක‍්කුච‍්චපකතා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 2.
2. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අපට පොහොය කිරීම කැප ම ය. අපට පොහොය කිරීම නො කැප නො වේ’ යි කුකුසින් මඩනා ලද්දෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවත සම සම ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 2.
3. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘කප‍්පතෙව අම‍්හාකං උපොසථො කාතුං, නාම‍්හාකං න කප‍්පතී’ති, කුක‍්කුච‍්චපකතා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 3.
3. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අපට පොහොය කිරීම කැප ම ය. අපට පොහොය කිරීම නො කැප නො වේ’ යි කුකුසින් මඩනා ලද්දෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත ටික ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 3.
4. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘කප‍්පතෙව අම‍්හාකං උපොසථො කාතුං නාම‍්හාකං න කප‍්පතී’ති, කුක‍්කුච‍්චපකතා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ -පෙ- අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.” 4-15.
4. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ? යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අපට පොහොය කිරීම කැප ම ය. අපට පොහොය කිරීම නො කැප නො වේ” යි කුකුසින් මඩනා ලද්දෝ පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි –පෙ– පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි – පෙ– පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි – පෙ– සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ ගණනක් –පෙ– සම සම ගණනක් –පෙ– ඉතා ටික ගණනක් අනන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ.” 4-15.
කුක‍්කුච‍්චපකතපණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
කුක්කුච්චපකතපණ්ණරසකය නිමි.
1. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
1. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසික භික්ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් (මහවරද) වේ.”
2. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
2. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවැත සමසම ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූ වන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
3. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිස‍්සමානෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. අවසෙසං සොතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
3. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසික භික්ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කෙරෙත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසනු ලබන කල්හි නැවත ඉතා ටික ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. සෙස්ස ඇසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
4. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
4. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි නැවත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවැත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.
5. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
5. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි නැවැත සම සම ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
6. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
6. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත් වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි නැවැත ඉතා ටික ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
7. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
7. ‘මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත් වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා වැඩි ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
8. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
8. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා, ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි නැවැත සමසම ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
9. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
9. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා ටික ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
10. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
10. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කෙරෙත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි නැවැත වැඩි ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසික භික්ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
11. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
11. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි නැවැත සමසම ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
12. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
12. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනෙසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කෙරෙත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා ටික ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.“
13. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
13. ‘මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙකු එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පාමොක් උදෙසිය යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
14. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
14. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවැත සමසම ගණනක් අනන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථුලසි ඇවැත් වේ.”
15. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති ‘අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා’ති. තෙ ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසන‍්ති. තෙහි උද‍්දිට‍්ඨමත‍්තෙ පාතිමොක‍්ඛෙ සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. උද‍්දිට‍්ඨං සුඋද‍්දිට‍්ඨං. තෙසං සන‍්තිකෙ පාරිසුද්ධි ආරොචෙතබ‍්බා. උද‍්දෙසකානං ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
15. ‘මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ‘නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ’ යි ඒ භික්ෂූහු දනිත්. ඒ භික්ෂූහු ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. පාමොක් උදෙසත්. ඔවුන් පාමොක් උදෙසූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවැත ඉතා ටික ගණනක් අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. උදෙසන ලද්ද මනා කොට උදෙසන ලද්දේ වේ. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පාරිසුද්ධිය සැළකළ යුතු ය. උදෙසූවන්ට ථූලසි ඇවැත් වේ.”
භෙදපුරෙක‍්ඛාරපණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
භේදපුරෙක්ඛාරපණ්ණරසකය නිමි.
පඤ‍්චවීසතිතිකා නිට‍්ඨිතා.
පඤ්චවීසතිතිකය නිමි.
1. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහුපොසථෙ සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති චත‍්තාරො වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති ‘අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අන‍්තො සීමං ඔක‍්කමන‍්තී”ති -පෙ- තෙ න ජානන‍්ති ‘අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අන‍්තො සීමං ඔක‍්කන‍්තා’ති -පෙ- තෙ න පස‍්සන‍්ති ‘අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකෙ භික‍්ඛූ අන‍්තො සීමං ඔක‍්කමන‍්තෙ’ -පෙ- තෙ න පස‍්සන‍්ති ‘අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකෙ භික‍්ඛූ අන‍්තො සීමං ඔක‍්කන‍්තෙ’ -පෙ- තෙ න සුණන‍්ති ‘අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අන‍්තො සීමං ඔක‍්කමන‍්තී’ති. -පෙ- තෙ න සුණන‍්ති “අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අන‍්තො සීමං ඔක‍්කන‍්තා’ති. ආවාසිකෙන ආවාසිකා එකසතපඤ‍්චසත‍්තතිතිකා නයතො’ ආවාසිකෙන ආගන‍්තුකා ආගන‍්තුකෙන ආවාසිකා ආගන‍්තුකෙන ආගන‍්තුකා පෙය්‍යාලමුඛෙන සත‍්තතිකසතානි හොන‍්ති.”
1. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පොහොයෙහි සිවු නමක් හෝ වැඩිගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඒ භික්ෂූහු ‘අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණෙත්’ යි නො දනිත්. –පෙ– ඒ භික්ෂූහු ‘අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණියාහු’ යි නො දනිත්. –පෙ– ඒ භික්ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණෙන්නා වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූන් නො දකිත්. –පෙ– ඒ භික්ෂූහු ‘අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණෙත්” යි නො අසත්. –පෙ– ඒ භික්ෂූහු ‘අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණියාහු’ යි නො අසත්. ආවාසිකයන් හා ආවාසිකයෝ, ක්‍රම විසින් තික එක්සිය පන් සැත්තෑවකි. ආවාසිකයන් හා ආගන්තුකයෝ, ආගන්තුකයන් හා ආවාසිකයෝ, ආගන්තුකයන් හා ආගන්තුකයෝ, පෙය්‍යාලමුඛයෙන් තික සත්සියයෙක් වේ”
2. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං චාතුද‍්දසො හොති. ආගන‍්තුකානං. පණ‍්ණරසො. සචෙ ආවාසිකා බහුතරා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං. සචෙ සමසමා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං. සචෙ ආගන‍්තුකා බහුතරා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං.”
2. “මහණෙනි, මෙහි ආවාසික භික්‍ෂූන්ට තුදුස්වක වේ. ආගන්තුක භික්‍ෂූන්ට පසළොස්වක වේ. ඉදින් ආවාසිකයෝ වැඩි වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් ආවාසිකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය. ඉදින් සමසම වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් ආවාසිකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය. ඉදින් ආගන්තුකයෝ වැඩි වෙත් නම්, ආවාසිකයන් ආගන්තුකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය”.
3. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං පණ‍්ණරසො හොති. ආගන‍්තුකානං චාතුද‍්දසො සචෙ ආවාසිකා බහුතරා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං. සචෙ සමසමා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං. සචෙ ආගන‍්තුකා බහුතරා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං.”
3. “මහණෙනි, මෙහි ආවාසික භික්‍ෂූන්ට පසළොස්වක වේ. ආගන්තුක භික්‍ෂූන්ට තුදුස්වක වේ. ඉදින් ආවාසිකයෝ වැඩි වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් ආවාසිකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය. ඉදින් සමසම වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් ආවාසිකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය. ඉදින් ආගන්තුකයෝ වැඩි වෙත් නම්, ආවාසිකයන් ආගන්තුකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය”.
4. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං පාටිපදො හොති, ආගන‍්තුකානං පණ‍්ණරසො. සචෙ ආවාසිකා බහුතරා හොන‍්ති, ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං න අකාමා දාතබ‍්බා සාමග‍්ගී. ආගන‍්තුකෙහි නිස‍්සීමං ගන‍්ත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො. සචෙ සමසමා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං න අකාමා දාතබ‍්බා සාමග‍්ගී. ආගන‍්තුකෙහි නිස‍්සීමං ගන‍්ත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො. සචෙ ආගන‍්තුකා බහුතරා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං සාමග‍්ගී වා දාතබ‍්බා. නිස‍්සීමං වා ගන‍්තබ‍්බං.”
4. “මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූන්ට පෑළවිය වේ. ආගන්තුකයන්ට පසළොස්වක වේ. ඉදින් ආවාසිකයෝ වැඩි වෙත් නම්, ආවාසිකයන් විසින් ආගන්තුකයන්ට නො කැමැත්තෙන් සාමග්ගිය නො දිය යුතු ය. ආගන්තුකයන් විසින් සීමාවෙන් බැහැරට ගොස් පොහොය කළ යුතු ය. ඉදින් සමසම වෙත් නම්, ආවාසිකයන් විසින් ආගන්තුකයන්ට නො කැමැත්තෙන් සාමග්ගිය නො දිය යුතු ය. ආගන්තුකයන් විසින් සීමාවෙන් බැහැරට ගොස් පොහොය කළ යුතු ය. ඉදින් ආගන්තුකයෝ වැඩි වෙත් නම්, ආවාසිකයන් විසින් ආගන්තුකයන්ට සාමග්ගිය හෝ දිය යුතු ය සීමාවෙන් බැහැරට හෝ යා යුතු ය.”
5. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං පණ‍්ණරසො හොති. ආගන‍්තුකානං පාටිපදො. සචෙ ආවාසිකා බහුතරා හොන‍්ති, ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං සාමග‍්ගී වා දාතබ‍්බා. නිස‍්සීමං වා ගන‍්තබ‍්බං. සචෙ සමසමා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං සාමග‍්ගී වා දාතබ‍්බා. නිස‍්සීමං වා ගන‍්තබ‍්බං. සචෙ ආගන‍්තුකා බහුතරා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං න අකාමා දාතබ‍්බා සාමග‍්ගී. ආවාසිකෙහි නිස‍්සීමං ගන‍්ත්‍වා උපොසථො කාතබ‍්බො.”
5. “මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූන්ට පසළොස්වක වේ. ආගන්තුකයන්ට පෑළවිය වේ. ඉදින් ආවාසිකයෝ වැඩි වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් විසින් ආවාසිකයන්ට සාමග්ගිය හෝ දිය යුතු ය. සීමාවෙන් බැහැරට හෝ යා යුතු ය. ඉදින් සමසම වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් විසින් ආවාසිකයන්ට සාමග්ගිය හෝ දිය යුතු ය. සීමාවෙන් බැහැරට හෝ යා යුතු ය. ඉදින් ආගන්තුකයෝ වැඩි වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් විසින් ආවාසිකයන්ට නො කැමැත්තෙන් සාමග්ගිය නො දිය යුතු ය. ආවාසිකයන් විසින් සීමාවෙන් බැහැරට ගොස් පොහොය කළ යුතු ය.”
6. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං ආවාසිකාකාරං, ආවාසිකලිඞ‍්ගං ආවාසිකනිමිත‍්තං ආවාසිකුද‍්දෙසං සුපඤ‍්ඤත‍්තං මඤ‍්චපීඨං භිසිබිබ‍්බොහනං පානීයං පරිභොජනීයං සූපට‍්ඨිතං පරිවෙණං සුසම‍්මට‍්ඨං. පස‍්සිත්‍වා වෙමතිකා හොන‍්ති ‘අත්‍ථි නු ඛො ආවාසිකා භික‍්ඛූ නත්‍ථි නු ඛො’ති. තෙ වෙමතිකා න විචිනන‍්ති. අවිචිනිත්‍වා උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා න පස‍්සන‍්ති. අපස‍්සිත්‍වා උපොසථං කරොන‍්ති අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා පාටෙක‍්කං උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
6. “මහණෙනි, මෙහි ආගන්තුකභික්‍ෂූහු ආවාසිකභික්‍ෂූන්ගේ ආවාසිකයන් වතින් සම්පූර්‍ණ ද අසම්පූර්‍ණ ද යනු හඳුන්වන ලකුණු (ආචාරසණ්ඨානය) ද, නො පෙණෙන ආවාසිකයන් හඳුන්වන ලකුණු ද, ආවාසිකයන් ඇතැ යි හඳුන්වන ලකුණු ද, ආවාසිකයන් හඳුන්වන පිරිකර දැකීම ද, මනා කොට පැණවූ ඇඳ පුටු ද, බිසි හා කන්වැයින් ද මනා කොට එළ වූ පැන් හා පරිභෝග කට යුතු දිය ද, මනා කොට හැමදි පිරිවෙණ ද දකිත්. දැක ‘ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත් ද නැද්දැ’ යි විමති ඇත්තෝ වෙත්. විමති ඇත්තා වූ ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු (ආවාසිකභික්‍ෂූන්) නො සොයත්. නො සොයා පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්, සොයා නො දකිත්. නො දැක පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක එකතු ව පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක වෙන් වෙන් ව පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. ථුලසි ඇවැත් වේ”
7. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ සුණන‍්ති ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං ආවාසිකාකාරං ආවාසිකලිඞ‍්ගං ආවාසිකනිමිත‍්තං ආවාසිකුද‍්දෙසං චඞ‍්කමන‍්තානං පදසද‍්දං සජ‍්ඣායසද‍්දං, උක‍්කාසිතසද‍්දං, ඛිපිතසද‍්දං. සුත්‍වා වෙමතිකා හොන‍්ති ‘අත්‍ථි නු ඛො ආවාසිකා භික‍්ඛූ නත්‍ථි නු ඛො?’ති. තෙ වෙමතිකා න විචිනන‍්ති. අවිචිනිත්‍වා උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා න පස‍්සන‍්ති. අපස‍්සිත්‍වා උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති.පස‍්සිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා පාටෙක‍්කං උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති. භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
7. “මහණෙනි, මෙහි ආගන්තුකභික්‍ෂූහු ආවාසිකභික්‍ෂූන්ගේ ආචාරසණ්ඨානය ආවාසිකයන්, හඳුන්වන ලකුණු, ආවාසිකයන් ඇතැ යි හඳුන්වන ලකුණු, ආවාසිකයන් හඳුන්වන පිරිකර දැකීම, සක්මන් කරන්නවුන්ගේ පාහඬ, හැදෑරීමේ හඬ, කෑරීම්හඬ, කිවිසිලිහඬ, අසත්. අසා ‘ආවාසික භික්ෂූහු ඇත් ද? නැත් දැ’? යි විමති ඇත්තෝ වෙත්. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු නො සොයත්. නො සොයා පොහොය කරත්, දුකුළාඇවැත් වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා නො දකිත්. නො දැක පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක එකතු ව පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක වෙන් වෙන් ව පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. ථුලසි ඇවැත් වේ”
8. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං ආගන‍්තුකාකාරං, ආගන‍්තුකලිඞ‍්ගං, ආගන‍්තුකනිමිත‍්තං ආගන‍්තුකුද‍්දෙසං අඤ‍්ඤාතකං පත‍්තං අඤ‍්ඤාතකං චීවරං අඤ‍්ඤාතකං නිසීදනං පාදානං ධොතං උදකනිස‍්සෙකං. පස‍්සිත්‍වා වෙමතිකා හොන‍්ති ‘අත්‍ථි නු ඛො ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ නත්‍ථි නු ඛො”?ති. තෙ වෙමතිකා න විචිනන‍්ති. අවිචිනිත්‍වා උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා න පස‍්සන‍්ති; අපස‍්සිත්‍වා උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා පාටෙක‍්කං උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
8. “මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූහු ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ගේ ආගන්තුක ආකාරය, ආගන්තුක ලක්‍ෂණය, ආගන්තුක නිමිත්ත, ආගන්තුක උද්දේසය, නො හඳුනන පාත්‍රය, නො හඳුනන සිවුර, නො හඳුනන නිසීදනය, පා සේදු තැන්, වැගුරුණු දිය, දකිත්. දැක ‘ආගන්තුක භික්ෂූහු ඇත් ද? නැත් දැ?’ යි විමති ඇත්තෝ වෙත්. විමති ඇත්තා වූ ඒ ආවාසික භික්ෂූහු (ආගන්තුක භික්‍ෂූන්) නො සොයත්, නො සොයා පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්, සොයා නො දකිත්. නො දැක පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක එකතු ව පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක වෙන් වෙන් ව පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. ථූලසි ඇවැත් වේ”
9. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකා භික‍්ඛූ සුණන‍්ති. ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං ආගන‍්තුකාකාරං ආගන‍්තුකලිඞ‍්ගං ආගන‍්තුකනිමිත‍්තං ආගන‍්තුකුද‍්දෙසං ආගච‍්ඡන‍්තානං පදසද‍්දං උපාහනපප‍්ඵොටනසද‍්දං උක‍්කාසිතසද‍්දං ඛිපිතසද‍්දං. සුත්‍වා වෙමතිකා හොන‍්ති ‘අත්‍ථි නු ඛො ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ නත්‍ථි නු ඛො’?ති. තෙ වෙමතිකා න විචිනන‍්ති. අවිචිනිත්‍වා උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා න පස‍්සන‍්ති. අපස‍්සිත්‍වා උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා පාටෙක‍්කං උපොසථං කරොන‍්ති ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා ‘නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො’ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.”
9. “මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූහු ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ගේ ආගන්තුකආකාරය, ආගන්තුකලක්‍ෂණය, ආගන්තුකනිමිත්ත, ආගන්තුකඋද්දේසය, එන්නවුන්ගේ පාහඬ, වහන් ගසා දැමීමේ හඬ, කැරීම් හඬ, කිවිසිලි හඬ අසත්. අසා ‘ආගන්තුකභික්‍ෂූහු ඇත් ද?, නැත් දැ?” යි විමතී ඇත්තාහු වෙත්.” විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු (ආගන්තුක භික්‍ෂූන්) නො සොයත්. නො සොයා පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා නො දකිත්. නො දැක පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක එකතු ව පොහොය කරත් ඇවැත් නො වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක වෙන් වෙන් ව පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක ‘මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ’ යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පොහොය කරත්. ථුලසි ඇවැත් වේ”
10. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආවාසිකෙ භික‍්ඛූ නානාසංවාසකෙ. තෙ සමානසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභන‍්ති. සමානසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අපුච‍්ඡිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා නාභිවිතරන‍්ති. අනභිවිතරිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා නාභිවිතරන‍්ති. අනභිවිතරිත්‍වා පාටෙක‍්කං උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති.
10. “මහණෙනි, මෙහි ආගන්තුකභික්‍ෂූහු දාෂ්ටිවශයෙන් නානාසංවාසක වූ ආවාසික භික්‍ෂූන් දකිත්. ඒ ආගන්තුක භික්ෂූහු සමානසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබත්. සමානසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබා නො විචාරත්. නො විචාරා එකතු ව පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. ඒ භික්ෂූහු විචාරත්. විචාරා (නානාසංවාසකභාවය) බැහැර නො කෙරෙත්. ඒ දෘෂ්ටිය බැහැර නො කොට එකතු ව පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. ඒ භික්‍ෂුහු විචාරත්. විචාරා බැහැර නො කෙරෙත්. බැහැර නො කොට වෙන් වෙන් ව පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ”
11. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආවාසිකෙ භික‍්ඛූ සමානසංවාසකෙ. තෙ නානාසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභන‍්ති. නානාසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අපුච‍්ඡිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා අභිවිතරන‍්ති. අභිවිතරිත්‍වා පාටෙක‍්කං උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා අභිවිතරන‍්ති. අභිවිතරිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති.”
11. “මහණෙනි, මෙහි ආගන්තුකභික්‍ෂූහු සමානසංවාසක වූ ආවාසිකභික්‍ෂූන් දකිත්. ඒ භික්ෂූහු නානාසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබත්. නානාසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබා නො විචාරත්, නො විචාරා එකතු ව පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. ඒ භික්ෂූහු විචාරත්. විචාරා බැහැර කෙරෙත්. බැහැර කොට වෙන් වෙන් ව පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. ඒ භික්ෂූහු විචාරත්. විචාරා බැහැර කරත්. බැහැර කොට එකතු ව පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ”
12. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආගන‍්තුකෙ භික‍්ඛූ නානාසංවාසකෙ. තෙ සමානසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභන‍්ති. සමානසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අපුච‍්ඡිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති. තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා නාභිවිතරන‍්ති. අනභිවිතරිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා නාභිවිතරන‍්ති. අනභිවිතරිත්‍වා පාටෙක‍්කං උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති.”
12 “මහණෙනි, මෙහි ආවාසික භික්ෂූහු නානාසංවාසක වූ ආගන්තුකභික්‍ෂූන් දකිත්. ඒ භික්ෂූහු සමානසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබත්. සමානසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබා නො විචාරත්. නො විචාරා එකතු ව පොහොය කරත්. ඇවැත් නො වේ. ඒ භික්ෂූහු විචාරත්. විචාරා බැහැර නො කෙරෙත්. බැහැර නො කොට එකතු ව පොහොය කරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. ඒ භික්ෂූහු විචාරත්. විචාරා බැහැර නො කෙරෙත්. බැහැර නො කොට වෙන් වෙන් ව පොහොය කෙරෙත්. ඇවැත් නා වේ”
13. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආගන‍්තුකෙ භික‍්ඛූ සමානසංවාසකෙ. තෙ නානාසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභන‍්ති. නානාසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අපුච‍්ඡිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා අභිවිතරන‍්ති. අභිවිතරිත්‍වා පාටෙක‍්කං උපොසථං කරොන‍්ති. ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස. තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා අභිවිතරන‍්ති. අභිවිතරිත්‍වා එකතො උපොසථං කරොන‍්ති. අනාපත‍්ති.”
13. “මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූහු සමානසංවාසක වූ ආගන්තුකභික්‍ෂූන් දකිත්. ඒ භික්ෂූහු නානාසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබත්. නානාසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබා නො විචාරත්. නො විචාරා එකතු ව පොහොය කෙරෙත්. දුකුළාඇවැත් වේ. ඒ භික්ෂූහු විචාරත්. විචාරා බැහැර කෙරෙත්. බැහැර කොට වෙන් වෙන් ව පොහොය කෙරෙත්. දුකුළාඇවැත් වේ. ඒ භික්ෂූහු විචාරත්. විචාරා බැහැර කෙරෙත්. බැහැර කොට එකතු ව පොහොය කෙරෙත්. ඇවැත් නො වේ”
14. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
14. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයා හැර අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
15. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා අභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
15. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
16. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
16. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොරව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
17. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා අනාවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
17. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර වූ අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
18. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා අනාවාසා අභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
18. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
19. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා අනාවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
19. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
20. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා අභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
20. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
21. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා අභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
21. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් රහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
22. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා අභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
22. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
23. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
23. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
24. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
24. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
25. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
25. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
26. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා අනාවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
26. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
27. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා අනාවාසා සභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
27. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
28. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා අනාවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
28. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති’ ව නො යා යුතු ය.
29. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
29. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
30. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
30. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
31. න භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
31. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට සඞ්ඝයා ගෙන් තොර ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
32. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා, යං ජඤ‍්ඤා සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තුන‍්ති.
32. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක සමාන සංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, යම් තැනකට “අද ම යන්නට හැක්කෙමි’ යි, දන්නේ ද, භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් එබඳු භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට යා යුතුය.
33. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො අනාවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා, යං ජඤ‍්ඤා සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තුන‍්ති.
33. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක සමානසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, යම් තැනකට ‘අද ම යන්නට හැක්කෙමි’ යි දන්නේ ද, භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් (එබඳු) භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට –පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ යා යුතු ය.
34. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා අනාවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො අනාවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා, යං ජඤ‍්ඤා සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තුන‍්ති.
34. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක සමානසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, යම් තැනකට ‘අද ම යන්නට හැක්කෙමි’ යි දන්නේ ද, භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් (එබඳු) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට –පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට –පො– භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ යා යුතු ය.
35. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ, තදහුපොසථෙ සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො ආවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො අනාවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා, යං ජඤ‍්ඤා සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තුන‍්ති.
35. මහණෙනි, එදවස පොහොයෙහි යම් තැනෙක සමානසංවාසක භික්ෂූහු වසන්නාහු ද, යම් තැනකට ‘අද ම යන්නට හැක්කෙමි’ යි දන්නේ ද, භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ (එබඳු) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට –පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට – පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ යා යුතු ය.
36. න භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනියා නිසින‍්නපරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.
36. මහණෙනි, මෙහෙණක හුන් පිරිසෙහි පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.
37. න සික‍්ඛමානාය -පෙ- න සාමණෙරස‍්ස -පෙ- න සාමණෙරියා -පෙ- න සික‍්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකස‍්ස -පෙ- න අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.
37. හික්මෙන්නියක – පෙ – නො උදෙසිය යුතු ය. හෙරණකු –පෙ – නො උදෙසිය යුතු ය. හෙරණියක –පෙ– නො උදෙසිය යුතු ය. ශික්‍ෂා අත්හළ එකකු –පෙ– නො උදෙසිය යුතු ය. අන්තිමවස්තුවට පැමිණියකු හුන් පිරිසෙහි පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාඅවැත් වේ.
38. න ආපත‍්තියා අදස‍්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, යථාධම‍්මො කාරෙතබ‍්බො.
38. ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර ලූ එකකු හුන් පිරිසෙහි පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, ධර්‍මය (විනය නීති) යම්සේ ද, එසේ කරවිය යුතු ය.
39. න ආපත‍්තියා අප‍්පටිකම‍්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය -පෙ- න පාපිකාය දිට‍්ඨියා අප‍්පටිනිස‍්සග‍්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, යථා ධම‍්මො, කාරෙතබ‍්බො.
39. ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර ලූ එකකු හුන් පිරිසෙහි –පෙ– ලාමක මිසදිටු අත් නො හැරීමෙහි බැහැර ලූවකු හුන් පිරිසෙහි පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, ධර්‍මය (විනය නීති) පරිදි කරවිය යුතු ය.
40. න පණ‍්ඩකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.
40. පණ්ඩකයකු හුන් පිරිසෙහි පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාදෑවැත් වේ.
41. න ථෙය්‍යසංවාසකස‍්ස -පෙ- න තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකස‍්ස -පෙ- න තිරච‍්ඡානගතස‍්ස -පෙ- න මාතුඝාතකස‍්ස -පෙ- න පිතුඝාතකස‍්ස -පෙ- න අරහන‍්තඝාතකස‍්ස -පෙ- න භික‍්ඛුණීදූසකස‍්ස -පෙ- න සඞ‍්ඝභෙදකස‍්ස -පෙ- න ලොහිතුප‍්පාදකස‍්ස -පෙ- න උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිතබ‍්බං. යො උද‍්දිසෙය්‍ය, ආපත්ති දුක‍්කටස‍්ස.
41. පැවිද්ද සොරකම් කළහු –පෙ– තීර්‍ත්‍ථකයන් කරා ගියකු –පෙ– තිරිසන් ගියකු –පෙ– මවු මැරූවකු –පෙ– පියා මැරූවකු –පෙ– රහතුන් මැරූවකු –පෙ – මෙහෙණන් දූෂණය කළහු –පෙ– සඞ්ඝභේදකයකු –පෙ– ලෝහිතුප්පාදකයකු –පෙ– උභතොඛ්‍යඤ්ජනකයකු හුන් පිරිසෙහි පාමොක් නො උදෙසිය යුතු ය. යමෙක් උදෙසන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ.
42. න භික‍්ඛවෙ, පාරිවාසිකපාරිසුද‍්ධිදානෙන උපොසථො කාතබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය.
42. මහණෙනි, පිරිස නො නැගිටියොත් පාරිවාසිකපාරිසුද්ධිය දීමෙන් පොහොය නො කට යුතු ය.
43. න ච භික‍්ඛවෙ, අනුපොසථෙ උපොසථො කාතබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝසාමග‍්ගියාති.
43. මහණෙනි, සඞ්ඝසාමග්‍රිය හැර අනුපෝසථයෙහි (චාතුද්දසී – පණ්ණරසී නො වන දිනෙක) පොහොය නො කට යුතු ය.
උපොසථක‍්ඛන්‍ධකො දුතියො.
දෙවන උපෝසථක්ඛන්‍ධකය නිමි.
තතියකභාණවාරං.
තෙවනබණවර ය.
ඉම‍්මහි ඛන්‍ධකෙ වත්‍ථු ඡ අසීති:
මේ ඛන්‍ධකයෙහි වස්තු අසූ සයෙකි.
තස‍්ස උද‍්දානං:
එහි උද්දානය (වස්තු නාමාවලිය) මෙසේ ය:
1. තිත්‍ථියා බිම‍්බිසාරො ච සන‍්නිපතිතුං තුණ‍්හිකා, ධම‍්මං රහො පාතිමොක‍්ඛං දෙවසිකං තදා සකිං.
1. තීර්‍ත්‍ථකයන් බිම්සර රජ රැස් වීමට අනුදැනීම, නිහඬ ව හිඳීම, දහම් දෙසීමට අනුදැනීම, රහසිගත ව සිටීමේ දී උපන් පරිවිතර්‍කය, පාමොක් උදෙසීමට අනුදැනීම, දින පතා පාමොක් උදෙසීම තහනම් කිරීම, පක්‍ෂය කට වරක් පාමොක් උදෙසීමට නියම කිරීම.
2. යථාපරිසා සමග‍්ගං සාමග‍්ගී මද‍්දකුච‍්ඡි ච; සීමා මහතී නදියා අනු ද‍්වෙ ඛුද‍්දකානි ච.
2. පිරිස අනු ව පාමොක් උදෙසීම තහනම් කිරීම, සමග ව පාමොක් උදෙසීම, සමගි වන ආකාරය, මද්දකුච්ජිය, සීමාසම්මතය, මහා සීමා සම්මතය තහනම් කිරීම, නදීපාරසීමා සම්මතය තහනම් කිරීම, එය අනුදැනීම, පිරිවෙණක් පාසා පාමොක් උදෙසීම තහනම් කිරීම, එක් සීමාවෙක උපෝසථාගාර දෙකක් සම්මත නො කිරීම, කුඩා උපෝසථාගාර මහත් කර ගැණීම.
3. නවා රාජගහෙ චෙව සීමා අවිප‍්පවාසනා, සම‍්මන‍්නෙ පඨමං සීමං පච‍්ඡා සීමං සමූහනෙ
3. නවකය, රජගහනුවර අවිප්පවාස සම්මුතිය අනුදැනීම, සීමා සම්මුතිය කරණ කල පළමු ව සමානසංවාස සීමාසම්මුතිය කොට පසු ව අවිප්පවාස සීමා සම්මුතිය කිරීම, සමූහනනය කරණ කල පළමු ව අවිප්පවාසසීමාව උදුරා පසු ව සමානසංවාසසීමාව උද්ධරණය.
4. අසම‍්මතා ගාමසීමා නදියා සමුද‍්දෙ සරෙ, උදකුක‍්ඛෙපො සම‍්භින්‍දන‍්ති තථෙවජ‍්ඣොත්‍ථරන‍්ති ච.
4. අසම්මත වූ ගාමසීමාව, නදියෙහි සමුද්‍රයෙහි ජාතස්සරයෙහි උදකොත්ක්‍ෂේපසීමාව, සීමාවෙන් සීමාවක් මිශ්‍ර කොට සීමා සම්මුති තහනම, සීමාවෙන් සීමාව යටපත් කිරීම.
5. කති කම‍්මානි උද‍්දෙසො, සවරා අසතීපි ච, ධම‍්මං විනයං තජ‍්ජෙන‍්ති පුන විනයතජ‍්ජනා
5. කෙතෙක් කර්‍ම, පාතිමොක්ඛුද්දෙසය, වැදිබිය, සැකෙවින් පාමොක් නො උදෙසීම, බණ දෙසීම, විනය පිළිවිසීම, තර්‍ජනය.
6. චොදනා කතෙ ඔකාසෙ අධම‍්මප‍්පටික‍්කොසනා, චතු පඤ‍්ච පරා ආවී සඤ‍්චිච‍්ච චෙපි වායමෙ
6. අවකාශ කළ කල්හි චෝදනා කිරීම, අධර්‍මකර්‍ම විරෝධය, දෘෂ්ටිය ප්‍රකාශ කිරීම, එකලා මහණහුගේ අධිෂ්ඨානය, දැන දැන පාමොක් නො ඇස්වීම, ව්‍යායාමය.
7. සගහට‍්ඨා අනජ‍්ඣිට‍්ඨා චොදනම‍්හි න ජානති , සම‍්බහුලා න ජානන‍්ති සජ‍්ජුකං න ච ගච‍්ඡරෙ.
7. ගිහියන් සිටි පිරිසෙහි පාමොක් නොඋදෙසීම, ඇරයුම් නැති ව පාමොක් උදෙසීම, චෝදනාවත්‍ථුයෙහි විසූ තෙරනමක් උපෝසථාදිය නො දැනීම, බොහෝ භික්‍ෂූන් උපෝසථාදිය නොදැනීම, එකෙණෙහි එක් භික්‍ෂුනමකට අණ කිරීම, නවකයන් නොයෑම.
8. කතමී කීවතිකා දූරෙ ආරොචෙතුඤ‍්ච නස‍්සරි, උක‍්ලාපං ආසනං දීපො දිසා අඤ‍්ඤො බහුස‍්සුතො.
8. කිනම් දිනයක් දැ යි පිළිවිසීම, ගණන විචාරීම, දුර යන කල්හි සැළකිරීම අමතක වීම, පොහෝගෙය කසළ සහිත වීම, අසුන් නො පැණවීම, පහන් නො දැල්වීම, දිශා යන කල ඇදුරන් නො පිළිවිසීම, අන්‍ය බහුශ්‍රුත භික්‍ෂුනමකගේ පැමිණීම
9. සජ‍්ජුකං වස‍්සුපොසථො සුද‍්ධිකම‍්මඤ‍්ච ඤාතකා, ගග‍්ගො චතු තයො ද‍්වෙකො ආපත්ති සභාගා සරි.
9. සමීප ආවාසයකට එක් නමක් යැවීම, වස් විසූ පැවිද්දන් පොහොය කිරීම, පාරිශුද්ධිය ගෙණ පොහොය කිරීම, ඡන්‍දය ගෙණ කර්‍ම කිරීම, නෑයන් භික්ෂූහු අල්ලා ගත් කල කර්‍ම කිරීම, ගර්‍ග භික්‍ෂුනම, සිවුනමට පාමොක් උදෙසීම, තුන් නම ඤත්තිය තබා පාරිසුද්ධිඋපෝසථය කිරීම, දෙනම පිළිබඳ පාරිසුද්ධිඋපෝසථය, එක් නම පිළිබඳ අධිට්ඨානඋපෝසථය, ආපත්තියට පැමිණීම, සභාගාපත්තින් දෙසීම හා පිළිගැණීම, ඇවැත් සිහි කිරීම.
10. සබ‍්බො සඞ‍්ඝො වෙමතිකො න ජානන‍්ති බහුස‍්සුතො, බහූ සමසමා ථොකා පරිසා අවුට‍්ඨිතාය ච
10. සියලු සඞ්ඝයාගේ සභාග ඇවැතෙහි විමතිය, නො දැනීම, බහුශ්‍රුත භික්‍ෂුනමකගේ වචනය පරිදි ඇවැතට පිළියම් කිරීම, බොහෝ භික්‍ෂූන්ගේ පැමිණීම, ගණනින් සමාන භික්‍ෂු පිරිසක් පැමිණීම, ටික පිරිසක් පැමිණීම, පිරිස නො නැගිටි කල්හි පැමිණීම.
11. එකච‍්චා වුට‍්ඨිතා සබ‍්බා ජානන‍්ති ච වෙමතිකා, කප‍්පතෙවාති කුක‍්කුච‍්චා ජානං පස‍්සං සුණන‍්ති ච.
11. කොටසක් නැගී සිටි කල පැමිණීම, සියලු පිරිස නැගී සිටි කල පැමිණීම, වර්‍ගය යි දැන පොහොය කිරීම, වෙමතික ව පොහොය කිරීම, කැප ද නො කැප දැ යි කුකුස් කිරීම, තවත් භික්‍ෂූන් ඇතැ යි දැන කිරීම, දැක කිරීම, අසා කිරීම.
12. ආවාසිකෙන ආගන‍්තු චාතුපණ‍්ණරසො පුන, පාටිපදො පණ‍්ණරසො ලිඞ‍්ගසංවාසකා උභො.
12. ආවාසිකයන් හා ආගන්තුකයෝ, ආවාසිකයන්ට චාතුද්දසිය, ආගන්තුකයන්ට පණ්ණරසිය, ආවාසිකයන්ට පණ්ණරසිය, ආගන්තුකයන්ට චාතුද්දසිය, ආවාසිකයන්ට පණ්ණරසිය, ආගන්තුකයන්ට පෑළවිය, ආවාසිකයන්ට පෑළවිය, ආගන්තුකයන්ට පණ්ණරසිය, ආවාසිකලිඞ්ගාදිය, නානාසංවාසක, සමානසංවාසක යන උභයසංවාසකයෝ.
13. පාරිවාසානුපොසථො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝසාමග‍්ගියා, එතෙ විභත‍්තා උද‍්දානා වත්‍ථු විභූතකාරණාති.
13. පාරිවාසිකපාරිසුද්ධිඋපෝසථය, සඞ්ඝසාමග්ගිය හැර නො පොහෝ දිනයෙහි පොහොය නො කිරීම – යන වස්තු ප්‍රකාශ කිරීමට කරුණු වූ මේ උද්දානයෝ බෙදන ලදහ.