පවාරණක‍්ඛන්‍ධකං
4.
4.
පවාරණක‍්ඛන්‍ධකං.
පවාරණක්ඛන්‍ධකය
1. තෙන සමයෙන බුද‍්ධො භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන සම‍්බහුලා සන්‍දිට‍්ඨා සම‍්භත‍්තා භික‍්ඛූ කොසලෙසු ජනපදෙසු අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ වස‍්සං උපගච‍්ඡිංසු.
1. එකල්හි භාග්‍යවත් වූ බුදුරජානන් වහන්සේ සැවැත්නුවර සමීපයෙහි වූ ජේතවන උයන්හි අනේපිඬුසිටුහුගේ ආරාමයෙහි වැඩ වසන සේක. එකල්හි දුටුමිතුරු වූ දැඩිමිතුරු වූ බොහෝ භික්‍ෂූහු කොසොල් දනව්වෙහි එක්තරා ආවාසයෙක වස් එළඹියහ.
2. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො මයං උපායෙන සමග‍්ගා සම‍්මොදමානා අවිවදමානා ඵාසුකං වස‍්සං වසෙය්‍යාම? න ච පිණ‍්ඩකෙන කිලමෙය්‍යාමා?” ති.
2. එකල්හි ඒ භික්‍ෂූන්ට “අපි කිනම් උපායයකින් සමගි ව සතුටු වෙමින් විවාද නො කරමින් පහසුවෙන් වස් වසන්නෙමු ද? ආහාර ලැබීමෙන් ක්ලාන්ත නො වන්නෙමු දැ?” යි මෙබඳු සිතෙක් උපන.
3. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “සචෙ ඛො මයං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං නෙව ආලපෙය්‍යාම, න සල‍්ලපෙය්‍යාම, යො පඨමං ගාමතො පිණ‍්ඩාය පටික‍්කමෙය්‍ය සො ආසනං පඤ‍්ඤාපෙය්‍ය, පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං උපනික‍්ඛිපෙය්‍ය, අවක‍්කාරපාතිං ධොවිත්‍වා උපට‍්ඨාපෙය්‍ය, පානීයං පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙය්‍ය. යො පච‍්ඡා ගාමතො පිණ‍්ඩාය පටික‍්කමෙය්‍ය, සචස‍්ස භුත‍්තාවසෙසො, සචෙ ආකඞ‍්ඛෙය්‍ය භුඤ‍්ජෙය්‍ය, නො චෙ ආකඞ‍්ඛෙය්‍ය අප‍්පහරිතෙ වා ඡඩ‍්ඩෙය්‍ය, අප‍්පාණකෙ වා උදකෙ ඔපිලාපෙය්‍ය, සො ආසනං උද‍්ධරෙය්‍ය, පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං පටිසාමෙය්‍ය, අවක‍්කාරපාතිං ධොවිත්‍වා පටිසාමෙය්‍ය, පානීයං පරිභොජනීයං පටිසාමෙය්‍ය, භත‍්තග‍්ගං සම‍්මජ‍්ජෙය්‍ය, යො පස‍්සෙය්‍ය පානීයඝටං වා පරිභොජනීයඝටං වා වච‍්චඝටං වා රිත‍්තං තුච‍්ඡං සො උපට‍්ඨාපෙය්‍ය, සචස‍්ස හොති අවිසය‍්හං, හත්‍ථවිකාරෙන දුතියං ආමන‍්තෙත්‍වා හත්‍ථවිලඞ‍්ඝකෙන උපට‍්ඨාපෙය්‍ය, නත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා වාචං භින්‍දෙය්‍ය. එවං ඛො මයං සමග‍්ගා සම‍්මොදමානා අවිවදමානා ඵාසුකං වස‍්සං වසෙය්‍යාම. න ච පිණ‍්ඩකෙන කිලමෙය්‍යාමා”ති.
3. නැවැත ඒ භික්‍ෂූන්ට “ඉදින් අපි උනුන් කතා නො කරන්නෙමු නම්, වදන් පිළිවදන් වසයෙන් කතා නො කරන්නෙමු නම්, යමෙක් පළමු කොට ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිර පෙරළා එන්නේ ද, හෙ තෙමේ අසුන් පණවන්නේ නම්, පා දෝනා දිය පාපුටුව නො සේදු පා තබන පුවරුව එළවා තබන්නේ නම්, ඉඳුල් ලන බඳුන සෝදා එළවන්නේ නම්, පැන් පිරිබෝදිය එළවන්නේ නම්, යමෙක් පසු ව ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිර පෙරළා පැමිණෙන්නේ ද, වළඳා ඉතිරි වූ ආහාරයෙක් වන්නේ ද, (එය) කැමැත්තේත් වන්නේ ද, එය වළඳන්නේ නම්, නො කැමැත්තේ නම්, නිල් තණ නැති තැනෙක දමන්නේ නම්, සතුන් නැති දියෙහි හෝ පා කොට හරින්නෙන් නම්, අසුන් ඔසොවා තබන්නේ නම්, පා දෝනා දිය පාපුටුව පා තබන පුවරුව තැන් පත් කරන්නේ නම්, ඉඳුල් ලන බඳුන සෝදා තැන් පත් කරන්නේ නම්, පැන් (කළය) පිරිබෝදිය (සැළ) තැන් පත් කරන්නේ නම්, බොජුන්හල හමදින්නේ නම්, යමෙක් සිස් වූ පැන්කළය හෝ පිරිබෝදියසැළ හෝ වැසිකිළිදිය කළය හෝ දක්නේ ද, හෙ තෙමේ එළවා තබන්නේ නම්, ඉදින් ඔහුට (එය) ඔසොවනු නො හැකි වේ නම්, අත වැනීමෙන් දෙවැන්නකු අමතා අත්විලඟින් (දෙදෙනකු බැඳගත් අත් වලින්) එළවා තබන්නේ නම්, ඒ හේතුවෙන් කතා නො කරන්නේ නම්, අපි මෙසේ සමගි ව සතුටුවෙමින් විවාද නො කරමින් පහසුවෙන් වස් වසන්නෙමු. ආහාරයෙන් ක්ලාන්ත නො වන්නෙමු” යි මෙබඳු සිතෙක් විය.
4. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං නෙව ආලපිංසු. න සල‍්ලපිංසු. යො පඨමං ගාමතො පිණ‍්ඩාය පටික‍්කමති, සො ආසනං පඤ‍්ඤාපෙති. පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං උපනික‍්ඛිපති. අවක‍්කාරපාතිං ධොවිත්‍වා උපට‍්ඨාපෙති. පානීයං පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙති. යො පච‍්ඡා ගාමතො පිණ‍්ඩාය පටික‍්කමති, සචෙ හොති භුත‍්තාවසෙසො, සචෙ ආකඞ‍්ඛති, භුඤ‍්ජති. නො චෙ ආකඞ‍්ඛති, අප‍්පහරිතෙ වා ඡඩ‍්ඩෙති. අප‍්පාණකෙ වා උදකෙ ඔපිලාපෙති. සො ආසනං උද‍්ධරති. පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං පටිසාමෙති. අවක‍්කාරපාතිං ධොවිත්‍වා පටිසාමෙති. පානීයං පරිභොජනීයං පටිසාමෙති. භත‍්තග‍්ගං සම‍්මජ‍්ජති. යො පස‍්සති පානීයඝටං වා පරිභොජනීයඝටං වා වච‍්චඝටං වා රිත‍්තං තුච‍්ඡං, සො උපට‍්ඨාපෙති. සචස‍්ස හොති අවිසය‍්හං, හත්‍ථවිකාරෙන දුතියං ආමන‍්තෙත්‍වා හත්‍ථවිලඞ‍්ඝකෙන උපට‍්ඨාපෙති. න ත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා වාචං භින්‍දති.
4. ඉක්බිති ඒ භික්‍ෂූහු උනුන් නො ම කතා කළහ. වදන් පිළිවදන් වශයෙන් නො ම කතා කළහ. යමෙක් පළමු ව ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිර හැරී ඒ ද, හෙ තෙමේ අසුන් පණවයි. පා දෝනා දිය පාපුටුව පාපුවරුව එළවා තබයි. ඉඳුල් ලන බඳුන සෝදා එළවයි. පැන් පිරිබෝදිය එළවයි. යමෙක් පසු ව ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිර පෙරළා ඒ ද, වළඳා ඉතිරි වූ ආහාරයෙක් වන්නේ ද කැමැත්තේ නම්, එය වළඳයි. නො කැමැත්තේ නම්, නිල් තණ නැති තැනෙක හෝ දමයි. සතුන් නැති දියෙහි හෝ පා කොට හරියි. හෙ තෙමේ අසුන් ඔසොවා තබයි. පා දෝනා දිය පාපුටුව පාපුවරුව තැන්පත් කරයි. ඉඳුල් ලන බඳුන සෝදා තැන්පත් කරයි. පැන් (කළය) පිරිබෝදිය (සැළ) තැන් පත් කරයි. බොජුන්හල හමදියි. යමෙක් සිස් වූ පැන්කළය හෝ පිරිබෝදියකළය හෝ වැසිකිළිදියකළය හෝ දක්නේ ද, හෙ තෙමේ එය එළවයි. ඉදින් ඔහුට (එය) නො හැක්කේ නම් හස්තසංඥාවෙන් දෙවැන්නකු අමතා අත්විලඟින් එළවයි. ඒ හේතුවෙන් කතා නො කරන්නේම ය.
5. ආචිණ‍්ණං ඛො පනෙතං වස‍්සං වුත්‍ථානං භික‍්ඛූනං භගවන‍්තං දස‍්සනාය උපසඞ‍්කමිතුං. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ වස‍්සං වුත්‍ථා තෙමාසච‍්චයෙන සෙනාසනං සංසාමෙත්‍වා පත‍්තචීවරමාදාය යෙන සාවත්‍ථි, තෙන පක‍්කමිංසු. අනුපුබ‍්බෙන යෙන සාවත්‍ථි, ජෙතවනං, අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමො, යෙන භගවා, තෙනුපසඞ‍්කමිංසු. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදිංසු.
5. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ දැකීමට එළැඹීම ය යන මෙය වස් වැස නිම කළ භික්‍ෂූන්ගේ පුරුද්දෙක් ම වේ. එකල්හි වස් වැස නිම කළ ඒ භික්‍ෂූහු තෙමස ඇවෑමෙන් සෙනසුන් තැන් පත් කොට පාසිවුරු ගෙණ සැවැත්නුවරට ගියහ. පිළිවෙළින් ගොස් සැවැත් නුවර ජේතවනයෙහි වූ අනාථපිණ්ඩික සිටුගේ ආරාමයට එළැඹියහ. එළැඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වෙත ගියහ. ගොස් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ පසෙක හුන්හ.
6. ආචිණ‍්ණං ඛො පනෙතං බුද‍්ධානං භගවන‍්තානං ආගන‍්තුකෙහි භික‍්ඛූහි සද‍්ධිං පටිසම‍්මොදිතුං. අථ ඛො භගවා තෙ භික‍්ඛූ එතදවොච: “කච‍්චි භික‍්ඛවෙ, ඛමනීයං? කච‍්චි යාපනීයං? කච‍්චි සමග‍්ගා සම‍්මොදමානා අවිවදමානා ඵාසුකං වස‍්සං වසිත්‍ථ? න ච පිණ‍්ඩකෙන කිලමිත්‍ථා?”ති.
6. ආගන්තුක භික්‍ෂූන් හා පිළිසඳර කතා කිරීම යන මෙය භාග්‍යවත් වූ බුදුවරුන්ගේ පුරුද්දෙක් ම ය. එහෙයින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ “මහණෙනි, කිම? (සැපපහසුකම්) ඉවසිය හැකි ද? කිම යැපිය හැකි ද? කිම සමගි වූවෝ සතුටු වෙමින් විවාද නො කරමින් පහසුවෙන් වස් විසූවහු ද? ආහාරයෙන් පීඩා නො ලැබූහු දැ?” යි යන මෙය ඒ භික්‍ෂූන්ගෙන් අසා වදාළසේක.
7. “ඛමනීයං භගවා. යාපනීයං භගවා. සමග‍්ගා ච මයං භන‍්තෙ, සම‍්මොදමානා අවිවදමානා ඵාසුකං වස‍්සං වසිම‍්හ. න ච පිණ‍්ඩකෙන කිලමිම‍්හා”ති.
7. “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, ඉවසිය හැකි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්ස, යැපිය හැකි ය. ස්වාමීනි, අපි සමගි ව සතුටු සිත් ඇති ව විවාද නො කරමින් පහසුවෙන් වස් විසූමු. ආහාරයෙන් ද ක්ලාන්ත නො වීමු” යි (භික්‍ෂූහු සැළකළහ).
8. ජානන‍්තාපි තථාගතා පුච‍්ඡන‍්ති. ජානන‍්තාපි න පුච‍්ඡන‍්ති. කාලං විදිත්‍වා පුච‍්ඡන‍්ති. කාලං විදිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අත්‍ථසංහිතං තථාගතා පුච‍්ඡන‍්ති නො අනත්‍ථසංහිතං. අනත්‍ථසංහිතෙ සෙතුඝාතො තථාගතානං.
8. තථාගතවරු දන්නෝ ද විචාරත්. දන්නෝ ද නො විචාරත්. කාලය දැන විචාරත්, කාලය දැන නො විචාරත්. තථාගතවරු අර්‍ත්‍ථයෙන් යුක්ත වූවක් විචාරත්. අනර්‍ත්‍ථයෙන් යුක්ත වූවක් නො විචාරත්. අනර්‍ත්‍ථයෙන් යුක්ත වචනයෙහි තථාගතයන් වහන්සේලාගේ මාර්‍ගඥානයෙන් ම හේතු නැසීම වේ.
9. ද‍්වීහාකාරෙහි බුද‍්ධා භගවන‍්තො භික‍්ඛූ පටිපුච‍්ඡන‍්ති, “ධම‍්මං වා දෙසෙස‍්සාම. සාවකානං වා සික‍්ඛාපදං පඤ‍්ඤාපෙස‍්සාමා”ති.
9. භාග්‍යවත් බුදුවරයෙක් “ධර්‍මය හෝ දෙසන්නෙමු. ශ්‍රාවකයන්ට ශික්‍ෂාපද හෝ පණවන්නෙමු” යි දෙ අයුරකින් භික්‍ෂූන් විචාරත්.
10. අථ ඛො භගවා තෙ භික‍්ඛූ එතදවොච: “යථා කථම‍්පන තුම‍්හෙ භික‍්ඛවෙ, සමග‍්ගා සම‍්මොදමානා අවිවදමානා ඵාසුකං වස‍්සං වසිත්‍ථ? න ච පිණ‍්ඩකෙන කිලමිත්‍ථා?”ති.
10. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ “මහණෙනි, තෙපි කෙසේ නම් සමගි ව සතුටු සිත් ඇති ව විවාද නො කරමින් පහසුවෙන් වස් විසූවහු ද? ආහාරයෙන් ක්ලාන්ත නො වූහු දැ?” යි යන මෙය ඒ භික්‍ෂූන්ගෙන් විචාළසේක.
11. “ඉධ මයං භන‍්තෙ, සම‍්බහුලා සන්‍දිට‍්ඨා සම‍්භත‍්තා භික‍්ඛූ කොසලෙසු ජනපදෙසු අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ වස‍්සං උපගච‍්ඡිම‍්හා. තෙසං නො භන‍්තෙ, අම‍්හාකං එතදහොසි: “කෙන නු ඛො මයං උපායෙන සමග‍්ගා සම‍්මොදමානා අවිවදමානා ඵාසුකං වස‍්සං වසෙය්‍යාම? න ච පිණ‍්ඩකෙන කිලමෙය්‍යාමා?”ති.
11. “ස්වාමීනි, අපි මෙහි මිතුරු වූ දැඩිමිතුරු වූ බොහෝ භික්‍ෂූහු කොසොල් දනව්වෙහි එක්තරා ආවාසයෙක වස් එළැඹියෙමු. “ස්වාමීනි, ඒ අපට ‘අපි කිනම් උපායයකින් සමගි ව සතුටු සිත් ඇති ව විවාද නො කරමින් පහසුවෙන් වස් වසන්නෙමු ද? ආහාරයෙන් ද ක්ලාන්ත නො වෙමු දැ?’ යි මේ සිතෙක් උපන.
12. “තෙසං නො භන‍්තෙ, අම‍්හාකං එතදහොසි: “සචෙ ඛො මයං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං නෙව ආලපෙය්‍යාම, න සල‍්ලපෙය්‍යාම, යො පඨමං ගාමතො පිණ‍්ඩාය පටික‍්කමෙය්‍ය සො ආසනං පඤ‍්ඤාපෙය්‍ය, පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං උපනික‍්ඛිපෙය්‍ය, අවක‍්කාරපාතිං ධොවිත්‍වා උපට‍්ඨාපෙය්‍ය, පානීයං පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙය්‍ය, යො පච‍්ඡා ගාමතො පිණ‍්ඩාය පටික‍්කමෙය්‍ය, සචස‍්ස භුත‍්තාවසෙසො, සචෙ ආකඞ‍්ඛෙය්‍ය, භුඤ‍්ජෙය්‍ය, නො චෙ ආකඞ‍්ඛෙය්‍ය, අප‍්පහරිතෙ වා ඡඩ‍්ඩෙය්‍ය, අප‍්පාණකෙ වා උදකෙ ඔපිලාපෙය්‍ය, සො ආසනං උද‍්ධරෙය්‍ය, පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං පටිසාමෙය්‍ය , අවක‍්කාරපාතිං ධොවිත්‍වා පටිසාමෙය්‍ය, පානීයං පරිභොජනීයං පටිසාමෙය්‍ය, භත‍්තග‍්ගං සම‍්මජ‍්ජෙය්‍ය, යො පස‍්සෙය්‍ය, පානීයඝටං වා පරිභොජනීයඝටං වා වච‍්චඝටං වා රිත‍්තං තුච‍්ඡං, සො උපට‍්ඨාපෙය්‍ය, සචස‍්ස හොති අවිසය‍්හං, හත්‍ථවිකාරෙන දුතියං ආමන‍්තෙත්‍වා හත්‍ථවිලඞ‍්ඝකෙන උපට‍්ඨාපෙය්‍ය, න ත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා වාචං භින්‍දෙය්‍ය, එවං ඛො මයං සමග‍්ගා සම‍්මොදමානා අවිවදමානා ඵාසුකං වස‍්සං වසෙය්‍යාම. න ච පිණ‍්ඩකෙන කිලමෙය්‍යාමා’ති.
12. “ස්වාමීනි, ඒ අපට “අපි කතා නො කරන්නෙමු නම්, වදන් පිළිවදන් වසයෙන් කතා නො කරන්නෙමු නම්, යමෙක් ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිර පළමුකොට පෙරළා එන්නේ ද හෙ තෙමේ අසුන් පණවන්නේ නම්, පා දෝනා දිය පාපුටුව නො සේදූ පා තබන පුවරුව එළවන්නේ නම්, ඉඳුල් ලන බඳුන සෝදා එළවන්නේ නම්, පැන් පිරිබෝදිය එළවන්නේ නම්, යමෙක් ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිර පසු ව පෙරළා එන්නේ ද, වළඳා ඉතිරි වූ ආහාරයෙක් වන්නේ ද, කැමැත්තේ ත් වන්නේ ද, එය වළඳන්නේ නම්, නො කැමැත්තේ නම්, නිල් තණ නැති තැනෙක දමන්නේ නම්, සතුන් නැති දියෙහි හෝ පා කොට හරින්නේ නම්, හෙ තෙමේ අසුන් ඔසොවා තබන්නේ නම්, පා දෝනා දිය පාපුටුව නො සේදූ පා තබන පුවරුව තැන්පත් කරන්නේ නම්, ඉඳුල් ලන බඳුන සෝදා තැන් පත් කරන්නේ නම් පැන් (කළය) පිරිබෝදිය (සැළ) තැන් පත් කරන්නේ නම්, බොජුන්හල හමදින්නේ නම්, යමෙක් සිස් වූ පැන්කළය හෝ පිරිබෝදියකළය හෝ වැසිකිළිදියකළය හෝ දක්නේ ද, හෙ තෙමේ එය එළවන්නේ නම්, ඔහුට නො හැක්කේ නම්, හස්තසංඥාවෙන් දෙවැන්නකු අමතා අත්විලඟුවෙන් එළවන්නේ නම්, ඒ හේතුවෙන් කතා නො කරන්නේ නම්, මෙසේ අපි සමගි ව සතුටු සිත් ඇති ව විවාද නො කරමින් පහසුවෙන් වස් වසන්නෙමු. ආහාරයෙන් ක්ලාන්ත නො වන්නෙමු’ යි. මේ සිත් උපන.”
13. “අථ ඛො මයං භන‍්තෙ, අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං නෙව ආලපිම‍්හා. න සල‍්ලපිම‍්හා. යො පඨමං ගාමතො පිණ‍්ඩාය පටික‍්කමති, සො ආසනං පඤ‍්ඤාපෙති. පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං උපනික‍්ඛිපති. අවක‍්කාරපාතිං ධොවිත්‍වා උපට‍්ඨාපෙති. පානීයං පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙති. යො පච‍්ඡා ගාමතො පිණ‍්ඩාය පටික‍්කමති, සචෙ හොති භුත‍්තාවසෙසො, සචෙ ආකඞ‍්ඛති, භුඤ‍්ජති. නො චෙ ආකඞ‍්ඛති, අප‍්පහරිතෙ වා ඡඩ‍්ඩෙති. අප‍්පාණකෙ වා උදකෙ ඔපිලාපෙති. සො ආසනං උද‍්ධරති. පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං පටිසාමෙති. අවක‍්කාරපාතිං ධොවිත්‍වා පටිසාමෙති. පානීයං පරිභොජනීයං පටිසාමෙති. භත‍්තග‍්ගං සම‍්මජ‍්ජති. යො පස‍්සති පානීයඝටං වා පරිභොජනීයඝටං වා වච‍්චඝටං වා රිත‍්තං තුච‍්ඡං සො උපට‍්ඨාපෙති. සචස‍්ස හොති අවිසය‍්හං, හත්‍ථවිකාරෙන දුතියං ආමන‍්තෙත්‍වා හත්‍ථවිලඞ‍්ඝකෙන උපට‍්ඨාපෙති, න ත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා වාචං භින්‍දති. එවං ඛො මයං භන‍්තෙ, සමග‍්ගා සම‍්මොදමානා අවිවදමානා ඵාසුකං වස‍්සං වසිම‍්හා. න ච පිණ‍්ඩකෙන කිලමිම‍්හා”ති.
13. “ඉක්බිති ස්වාමීනි, අපි උනුන් කතා නො කෙළෙමු. වදන් පිළිවදන් වසයෙන් කතා නො කෙළෙමු. යමෙක් ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිර පළමු කොට පෙරළා ඒ ද, හෙ තෙමේ අසුන් පණවයි. පා දෝනා දිය පාපුටුව පා පුවරුව එළවයි. ඉඳුල් ලන බඳුන සෝදා එළවයි. පැන් පිරිබෝදිය එළවයි. යමෙක් ගමෙහි පිඬු පිණිස හැසිර පසු ව පෙරළා ඒ නම්, වළඳා ඉතිරි වූ ආහාරයෙක් වේ ද, කැමැත්තේ නම්, එය වළඳයි නො කැමැත්තේ නම්, නිල් තණ නැති තැනෙක හෝ දමයි. සතුන් නැති දියෙහි හෝ පා කොට හරියි. හෙ තෙමේ අසුන් ඔසොවා තබයි. පාදෝනා දිය පාපුටුව පාපුවරුව තැන් පත් කරයි. ඉඳුල් ලන බඳුන සෝදා තැන් පත් කරයි. පැන් (කළය) පරිභෝග කට යුතු දිය (සැළ) තැන්පත් කරයි. බොජුන්හල හමදියි. යමෙක් සිස් වූ පැන් කළය හෝ පිරිබෝදියකළය හෝ වැසිකිළිදියකළය දක්නේද ද හෙ තෙමේ (එය) එළවයි. ඔහුට නො හැක්කේ නම්, හස්තසංඥාවෙන් දෙවැන්නකු අමතා අත්විලඟුවෙන් එළවයි. ඒ හේතුවෙන් කතා නො කරන්නේ ය. ස්වාමීනි, මෙසේ අපි සමගි ව සතුටු සිත් ඇති ව විවාද නො කරමින් පහසුවෙන් වස් විසීමු. ආහාරයෙන් ද ක්ලාන්ත නො වීමු” යි (සැළකළහ).
14. අථ ඛො භගවා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “අඵාසුඤ‍්ඤෙව කිර’මෙ භික‍්ඛවෙ, මොඝපුරිසා වුත්‍ථා සමානා ඵාසුකම‍්හ වුත්‍ථාති පටිජානන‍්ති. පසුසංවාසඤ‍්ඤෙව කිර’මෙ භික‍්ඛවෙ, මොඝපුරිසා වුත්‍ථා සමානා ඵාසුකම‍්හ වුත්‍ථා’ති පටිජානන‍්ති. එළකසංවාසඤ‍්ඤෙව කිර’මෙ භික‍්ඛවෙ, මොඝපුරිසා වුත්‍ථා සමානා ඵාසුකම‍්හ වුත්‍ථා’ති පටිජානන‍්ති. සපත‍්තසංවාසඤ‍්ඤෙව කිර ‘මෙ භික‍්ඛවෙ, මොඝපුරිසා වුත්‍ථා සමානා ඵාසුකම‍්හ වුත්‍ථා’ති පටිජානන‍්ති. කථං හි නාමි’මෙ භික‍්ඛවෙ, මොඝපුරිසා මූගබ‍්බතං තිත්‍ථියසමාදානං සමාදියිස‍්සන‍්ති. නෙතං, භික‍්ඛවෙ, අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- විගරහිත්‍වා ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “න භික‍්ඛවෙ, මූගබ‍්බතං තිත්‍ථියසමාදානං සමාදියිතබ‍්බං. යො සමාදියෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි, භික‍්ඛවෙ, වස‍්සං වුත්‍ථානං භික‍්ඛූනං තීහි ඨානෙහි පවාරෙතුං දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසංකාය වා. සා වො භවිස‍්සති අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤානුලොමතා ආපත‍්තිවුට‍්ඨානතා විනයපුරෙක‍්ඛාරතා. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, පවාරෙතබ‍්බං: බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො–
14. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. “මහණෙනි, මේ සිස් පුරුෂයෝ නො පහසුවෙන් ම විසුවෝ ‘පහසුවෙන් විසුම්හ’ යි ප්‍රතිඥා කෙරෙත්. මහණෙනි, මේ හිස්පුරුෂයෝ සිවුපාවන්ගේ එක් ව විසීම වැන්නක් ම කළෝ ‘පහසුවෙන් ම විසූම්හ ‘යි ප්‍රතිඥා කෙරෙත්. මහණෙනි, මේ හිස්පුරුෂයෝ එළුවන්ගේ එක් ව විසීම වැන්නක් ම කළාහු ‘පහසුවෙන් ම විසූම්හ’ යි ප්‍රතිඥා කෙරෙත්. මහණෙනි, මේ හිස් පුරුෂයෝ සතුරන්ගේ එක් ව විසීම වැන්නක් ම කළෝ ‘පහසුවෙන් ම විසූම්හ’ යි ප්‍රතිඥා කෙරෙත්. මහණෙනි, කෙසේ නම් මේ හිස්පුරුෂයෝ ගොළුවතක් වූ තීර්‍ත්‍ථකයන්ගේ සමාදානයක් සමාදන් ව ගත්තාහු ද? මහණෙනි, මෙය නො පැහැදුනවුන්ගේ පැහැදීම පිණිස –පෙ– නො වේයැ” යි ගරහා දැහැමි කතා කොට භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක. “මහණෙනි, ගොළුවතක් වූ තීර්‍ත්‍ථකසමාදානය නො සමාදන් විය යුතු ය. යමෙක් සමාදන් වන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ” යි වදාළ සේක. “මහණෙනි, වස් වැස නිම කළ භික්‍ෂූන්ට දැකීමෙන් හෝ ඇසීමෙන් හෝ සැකයෙන් හෝ යන කරුණු තුණින් පවරන්නට හෙවත් දුටු හෝ ඇසූ හෝ සැක කළ හෝ තමාගේ දෝෂයන් කියන්නට භික්‍ෂූන් කැමති කරවා ගැණිමට අනුදනිමි. ඒ පැවරීම තොපට උනුන්ගේ අනුලොම්බව ද ඇවතින් නැගී සිටීම ද විනය පෙරටු කොට ගත් බව ද වන්නේ ය. මහණෙනි, මෙසේ පැවරිය යුතුය. ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුත්තේ ය:–
“සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අජ‍්ජ පවාරණා යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා” ති.
“සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. අද පවාරණය යි. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම් සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය” යි.
15. ථෙරෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො “සඞ‍්ඝං ආවුසො පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. දුතියම‍්පි ආවුසො සඞ‍්ඝං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. තතියම‍්පි ආවුසො සඞ‍්ඝං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමී”ති.
15. ස්ථවිර භික්‍ෂූනම විසින් උතුරුසඟ සිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ “ඇවැත්නි, සඞ්ඝයාට (මාගේ) දුටු ඇවැතින් හෝ ඇසූ ඇවැතින් හෝ සැක කළ ඇවැතින් හෝ කියන්නට පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දොස් දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි” යි මෙසේ සඞ්ඝ තෙමේ කිය යුතු වන්නේ ය. “ඇවැත්නි, දෙවනු ද සඞ්ඝයාහට (මාගේ) දුටු ඇවැතින් හෝ ඇසූ ඇවැතින් හෝ සැක කළ ඇවැතින් හෝ (කියන්නට) පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දොස් දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි. ඇවැත්නි, තෙවනු ද සඞ්ඝයාහට (මාගේ) දුටු ඇවැතින් හෝ ඇසූ ඇවැතින් හෝ සැක කළ ඇවැතින් හෝ (කියන්නට) පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දොස් දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි” යි.
16. නවකෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: “සඞ‍්ඝං භන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසංකාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. දුතියම‍්පි භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝං -පෙ- තතියම‍්පි භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසංකාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමී”ති.
16. නවක භික්‍ෂූනම විසින් උතුරුසඟ සිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ “ස්වාමීනි, සඞ්ඝයාහට (මාගේ) දුටු ඇවැතින් හෝ ඇසූ ඇවැතින් හෝ සැක කළ ඇවැතින් හෝ කියන්නට පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දොස් දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි. ස්වාමීනි, දෙවනු ද සඞ්ඝයාහට –පෙ– ස්වාමීනි, තෙවනු ද සඞ්ඝයා හට (මාගේ) දුටු ඇවැතින් හෝ ඇසූ ඇවැතින් හෝ සැක කළ ඇවැතින් හෝ කියන්නට පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දොස් දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි” යි.
17. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ථෙරෙසු භික‍්ඛූසු උක‍්කුටිකං නිසින‍්නෙසු පවාරයමානෙසු ආසනෙසු අච‍්ඡන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛූ අප‍්පිච‍්ඡා තෙ උජ‍්ඣායන‍්ති ඛීයන‍්ති විපාචෙන‍්ති: “කථං හි නාම ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ථෙරෙසු භික‍්ඛූසු උක‍්කුටිකං නිසින‍්නෙසු පවාරයමානෙසු ආසනෙසු අච‍්ඡිස‍්සන‍්තී”ති.
17. එකල්හි සවග මහණෝ උත්කුටුකයෙන් හුන් ස්ථවිර භික්‍ෂූන් පවරණ කල්හි අසුන්හි හිඳිත්. යම් ඒ භික්‍ෂූහු ආශා රහිත වෙත් ද, ඒ භික්‍ෂූහු “සවග මහණෝ කෙසේ නම් උත්කුටුකයෙන් හුන් ස්ථවිර භික්‍ෂූන් පවරණ කල්හි අසුන්වල හිඳිත් ද?” යි අවමන් කෙරෙත්. නින්‍දා කෙරෙත්. දොස් කියත්.
18. අථ ඛො තෙ භික‍්ඛූ භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “සච‍්චං කිර භික‍්ඛවෙ, ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ථෙරෙසු භික‍්ඛූසු උක‍්කුටිකං නිසින‍්නෙසු පවාරයමානෙසු ආසනෙසු අච‍්ඡන‍්තී?”ති. “සච‍්චං භගවා”.
18. එකල්හි ඒ භික්‍ෂූහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සවග මහණෝ උත්කුටුකයෙන් හුන් ස්ථවිර භික්‍ෂූන් පවරණ කල්හි අසුන්වල හිඳිත් ල යනු සැබෑ ද?” “භාග්‍යවතුන් වහන්ස, සැබෑ ය.“
විගරහි බුද‍්ධො භගවා: “කථං හි නාම තෙ, භික‍්ඛවෙ මොඝපුරිසා ථෙරෙසු භික‍්ඛූසු උක‍්කුටිකං නිසින‍්නෙසු පවාරයමානෙසු ආසනෙසු අච‍්ඡිස‍්සන‍්ති?
භාග්‍යවත් බුදුරජානන් වහන්සේ “මහණෙනි, කෙසේ නම් ඒ හිස් පුරුෂයෝ උත්කුටුකයෙන් හුන් ස්ථවිර භික්‍ෂූන් පවරණ කල්හි අසුන්වල හිඳිත් ද?” යි ගැරහූ සේක.
19. නෙතං භික‍්ඛවෙ අප‍්පසන‍්නානං වා පසාදාය -පෙ- විගරහිත්‍වා ධම‍්මිං කථං කත්‍වා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “න භික‍්ඛවෙ, ථෙරෙසු භික‍්ඛූසු උක‍්කුටිකං නිසින‍්නෙසු පවාරයමානෙසු ආසනෙසු අච‍්ඡිතබ‍්බං, යො අච‍්ඡෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සබ‍්බෙහෙව උක‍්කුටිකං නිසින‍්නෙහි පවාරෙතු”න‍්ති.
19. “මහණෙනි, මෙය නො පැහැදුනවුන්ගේ පැහැදීම පිණිස –පෙ– නො වේ” යි ගරහා දැහැමි කතා කොට “මහණෙනි, උත්කුටුකයෙන් හුන් ස්ථවිර භික්‍ෂූන් පවාරණය කරණ කල්හි අසුන්වල නො හිඳිය යුතු ය. යමෙක් හිඳින්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, උත්කුටුකයෙන් හුන් සියලු දෙනා විසින් ම පවරන්නට අනුදනිමි” යි භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක.
20. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො ථෙරො ජරාදුබ‍්බලො යාව සබ‍්බෙ පවාරෙන‍්තීති උක‍්කුටිකං නිසින‍්නො ආගමයමානො මුච‍්ඡිතො පපති.
20. එකල්හි ජරායෙන් දුර්‍වල වූ එක්තරා තෙර නමක් සියල්ලෝ යම් තාක් කල් පවරත් ද, ඒ තාක් කල් බලාපොරොත්තු වෙමින් උත්කුටුකයෙන් හුන්නේ මුසපත් ව වැටුනේ ය.
21. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, තදමන‍්තරා උක‍්කුටිකං නිසීදිතුං යාව පවාරෙති. පවාරෙත්‍වා ආසනෙ නිසීදිතු”න‍්ති.
21. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, යම් තාක් කල් (තෙමේ) පවරා ද, ඒ අතර උත්කුටුකයෙන් හිඳින්නට, පවාරණය කොට අසුනෙහි හිඳින්නට අනුදනිමි”.
22. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කති නු ඛො පවාරණා?”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ද‍්වෙ’මා භික‍්ඛවෙ, පවාරණා: චාතුද‍්දසිකා පණ‍්ණරසිකා ච. ඉමා ඛො භික‍්ඛවෙ, ද‍්වෙ පවාරණා”ති.
22. ඉක්බිති භික්‍ෂූන්ට “පවාරණයෝ කෙතෙක් දැ?” යි මේ අදහස වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, චාතුද්දසික ය, පණ්ණරසික යැ” යි මේ පවාරණ දෙකෙකි. මහණෙනි, මේ පවාරණ දෙක ය”.
23. අථ ඛො භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “කති නු ඛො පවාරණකම‍්මානී?”ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “චත‍්තාරිමානි භික‍්ඛවෙ, පවාරණකම‍්මානි: අධම‍්මෙන වග‍්ගං පවාරණකම‍්මං. අධම‍්මෙන සමග‍්ගං පවාරණකම‍්මං. ධම‍්මෙන වග‍්ගං පවාරණකම‍්මං. ධම‍්මෙන සමග‍්ගං පවාරණකම‍්මං.”
23. එකල්හි භික්‍ෂූන්ට “පවාරණකර්‍මයෝ කෙතෙක් දැ?” යි යන මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ පවාරණකර්‍මය, අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූ පවාරණකර්‍මය, ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ පවාරණ කර්‍මය, ධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූ පවාරණකර්‍මයැ යි මේ පවාරණකර්‍ම සතරෙකි. “
24. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං අධම‍්මෙන වග‍්ගං පවාරණකම‍්මං, න භික‍්ඛවෙ, එවරූපං පවාරණකම‍්මං කාතබ‍්බං. න ච මයා එවරූපං පවාරණකම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.”
24. “මහණෙනි, ඔවුන් අතුරෙහි යම් මේ අධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ පවාරණකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, එබඳු වූ පවාරණකර්‍මය නො කට යුතු ය. මා විසින් එබඳු වූ පවාරණකර්‍මයෙක් නො ද අනුදන්නා ලද්දේ ය.”
25. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං අධම‍්මෙන සමග‍්ගං පවාරණකම‍්මං, න, භික‍්ඛවෙ, එවරූපං පවාරණකම‍්මං කාතබ‍්බං. න ච මයා එවරූපං පවාරණකම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.”
25. “මහණෙනි, ඔවුන් අතුරෙහි යම් ඒ අධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූ පවාරණකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, එබඳු වූ පවාරණකර්‍මය නො කට යුතු ය. එබඳු වූ පවාරණකර්‍මයෙක් මා විසින් නො ද අනුදන්නා ලද්දේ ය.”
26. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං ධම‍්මෙන වග‍්ගං පවාරණකම‍්මං, න භික‍්ඛවෙ, එවරූපං පවාරණකම‍්මං කාතබ‍්බං. න ච මයා එවරූපං පවාරණකම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.
26. “මහණෙනි, ඔවුන් අතුරෙහි යම් ඒ ධර්‍මයෙන් ව්‍යග්‍ර වූ පවාරණකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, එබඳු වූ පවාරණකර්‍මය නො කට යුතු ය. මා විසින් එබඳු පවාරණකර්‍මයෙක් නො ද අනුදන්නා ලද්දේ ය.”
27. “තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යමිදං ධම‍්මෙන සමග‍්ගං පවාරණකම‍්මං, එවරූපං භික‍්ඛවෙ, පවාරණකම‍්මං කාතබ‍්බං. එවරූපඤ‍්ච මයා පවාරණකම‍්මං අනුඤ‍්ඤාතං.”
27. “මහණෙනි, ඔවුන් අතුරෙහි යම් ඒ ධර්‍මයෙන් සමග්‍ර වූ පවාරණකර්‍මයෙක් වේ ද, මහණෙනි, එබඳු වූ පවාරණකර්‍මය කටයුතු ය. මා විසින් පණවන ලද්දේ ද එබඳු වූ පවාරණකර්‍මයෙකි.”
28. “තස‍්මාතිහ භික‍්ඛවෙ, එවරූපං පවාරණකම‍්මං කරිස‍්සාම, යදිදං ධම‍්මෙන සමග‍්ගන‍්ති එවං හි වො භික‍්ඛවෙ, සික‍්ඛිතබ‍්බන‍්ති.”
28. “මහණෙනි, එහෙයින් මෙහි ධර්‍මයෙන් සමගි වූ යම් පවාරණකර්‍මයෙක් වේ ද, එබඳු වූ පවාරණකර්‍මය කරන්නෙමු යි, මහණෙනි, මෙසේ තොප විසින් හික්මිය යුතු ම ය.”
29. අථ ඛො භගවා භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: “සන‍්නිපතථ භික‍්ඛවෙ. සඞ‍්ඝො පවාරෙස‍්සතී”ති.
29. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ “මහණෙනි, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය. (එහෙයින්) රැස් වවු” යි භික්‍ෂූන් ඇමතූ සේක.
30. එවං වුත‍්තෙ අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු භගවන‍්තං එතදවොච: “අත්‍ථි භන‍්තෙ, භික‍්ඛු ගිලානො. සො අනාගතො”ති. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ගිලානෙන භික‍්ඛුනා පවාරණං දාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, දාතබ‍්බා: තෙන ගිලානෙන භික‍්ඛුනා එකං භික‍්ඛුං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘පවාරණං දම‍්මි. පවාරණං මෙ හර, පවාරණං මෙ ආරොචෙහි මමත්‍ථාය පවාරෙහී’ති
30. මෙසේ වදාළ කල්හි එක්තරා මහණෙක් තෙමේ “ස්වාමීනි, ගිලන් මහණෙක් ඇත්තේ ය. හෙ තෙමේ නො ආයේ ය” යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළේ ය. “මහණෙනි, ගිලන් මහණහු විසින් පවාරණය දෙන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ දිය යුතු ය: ඒ ගිලන් මහණහු විසින් එක් මහණකු වෙත ගොස් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘පවාරණය දෙමි. මාගේ පවාරණය ගෙණ යව. මාගේ පවාරණය සැළකරව, මා පිණිස පවරව’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය.
කායෙන විඤ‍්ඤාපෙති, වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, කායෙන වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, දින‍්නා හොති පවාරණා. න කායෙන විඤ‍්ඤාපෙති, න වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, න කායෙන වාචාය විඤ‍්ඤාපෙති, න දින‍්නා හොති පවාරණා. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, සො, භික‍්ඛවෙ, ගිලානො භික‍්ඛු මඤ‍්චෙන වා පීඨෙන වා සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ ආනෙත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. සචෙ භික‍්ඛවෙ, ගිලානුපට‍්ඨාකානං භික‍්ඛූනං එවං හොති : ‘සචෙ ඛො මයං ගිලානං ඨානා චාවෙස‍්සාම, ආබාධො වා අභිවඩ‍්ඪිස‍්සති, කාලංකිරියා වා භවිස‍්සතී’ති. න භික‍්ඛවෙ, ගිලානො ඨානා චාවෙතබ‍්බො. සඞ‍්ඝෙන තත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. න ත්‍වෙව වග‍්ගෙන සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරෙය්‍ය චෙ, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.”
එය කයින් හඟවා ද, වචනයෙන් හඟවා ද, කයින් හා වචනයෙන් හඟවා ද, පවාරණය දෙන ලද්දේ වේ. කයින් නො හඟවා ද, වචනයෙන් නො හඟවා ද, කයින් හා වචනයෙන් නො හඟවා ද, පවාරණය දෙන ලද්දේ නො වේ. මේ මෙසේ ලැබෙන්නේ නම්, ඒ යහපත් ය. නො ලැබෙන්නෙන් නම්, මහණෙනි, ඒ ගිලන් මහණහු ඇඳකින් හෝ පුටුවකින් හෝ සඟමැදට ගෙණවුත් පැවරිය යුතු ය. මහණෙනි, ග්ලානෝපස්ථායක භික්‍ෂූන්ට ‘අපි ගිලනහු හුන් තැනින් ඉවත් කරන්නෙමු නම්, ආබාධය හෝ වැඩෙන්නේ ය. කලුරිය කිරීම හෝ වන්නේ ය’ යි මෙසේ අදහස් වේ නම්, මහණෙනි, ගිලන් තෙමේ හුන් තැනින් ඉවත් නො කට යුතු ය. සඞ්ඝයා එහි ගොස් පැවරිය යුතු ය. ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් නො පැවරිය යුතු ම ය. පවරන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.”
31. “පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය තත්‍ථෙව පක‍්කමති, අඤ‍්ඤස‍්ස දාතබ‍්බා පවාරණා. පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය තත්‍ථෙව විබ‍්භමති -පෙ- කාලං කරොති -පෙ- ‘සාමණෙරො’ පටිජානාති -පෙ- ‘සික‍්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකො’ පටිජානාති -පෙ- අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘උම‍්මත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ඛිත‍්තචිත‍්තො’ පටිජානාති -පෙ- ‘වෙදනාට‍්ටො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ආපත‍්තියා අදස‍්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ආපත‍්තියා අප‍්පටිකම‍්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පාපිකාය දිට‍්ඨියා අප‍්පටිනිස‍්සග‍්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පණ‍්ඩකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ථෙය්‍යසංවාසකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘තිරච‍්ඡානගතො’ පටිජානාති -පෙ- ‘මාතුඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පිතුඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘අරහන‍්තඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘භික‍්ඛුනිදූසකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘සඞ‍්ඝභෙදකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ලොහිතුප‍්පාදකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො’ පටිජානාති, අඤ‍්ඤස‍්ස දාතබ‍්බා පවාරණා.”
31. “මහණෙනි, ඉදින් පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි බැහැර යේ ද, (එවිට) අනෙකෙකුට පවාරණය දිය යුතු ය. මහණෙනි, ඉදින් පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි එහි දී ම සිවුරු හරී ද –පෙ– කලුරිය කෙරේ ද –පෙ– ‘හෙරණෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ශික්‍ෂාව බැහැර කළ එකෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘අන්තිමවස්තුවට පැමිණියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘උන්මත්තකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘වික්‍ෂිප්ත වූ සිත් ඇත්තෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ – ‘වේදනාවෙන් පෙළෙන්නෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද – පෙ– ‘ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ලාමක දෘෂ්ටිය නො හැරීමෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘පණ්ඩකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘පැවිද්ද සොරකම් කළ එකෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘තීර්‍ත්‍ථකයන් කරා ගියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද, –පෙ– ‘තිරිසන් ගියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘මාතෘඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘පිතෘඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘අරහන්ත– ඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘භික්‍ෂූණිදූෂකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘සඞ්ඝභේදකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ලොහිතුප්පාදකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘උභතෝබ්‍යඤ්ජනකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද (එකල) අනෙකෙකුට පවාරණය දිය යුතු ය.“
32. “පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය අන‍්තරාමග‍්ගෙ පක‍්කමති, අනාහටා හොති පවාරණා. පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය අන‍්තරාමග‍්ගෙ විබ‍්භමති -පෙ- කාලංකරොති -පෙ- ‘සාමණෙරො’ පටිජානාති -පෙ- ‘සික‍්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘උම‍්මත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ඛිත‍්තචිත‍්තො’ පටිජානාති -පෙ- ‘වෙදනාට‍්ටො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ආපත‍්තියා අදස‍්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ආපත‍්තියා අප‍්පටිකම‍්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පාපිකාය දිට‍්ඨියා අප‍්පටිනිස‍්සග‍්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පණ‍්ඩකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ථෙය්‍යසංවාසකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘තිරච‍්ඡානගතො’ පටිජානාති -පෙ- ‘මාතුඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පිතුඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘අරහන‍්තඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘භික‍්ඛුනිදූසකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘සඞ‍්ඝභෙදකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ලොහිතුප‍්පාදකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො’ පටිජානාති, අනාහටා හොති පවාරණා.”
32. ‘මහණෙනි, පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි අතරමග දී බැහැර යේ ද, පවාරණය නො ගෙණෙන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි අතරමග දී සිවුරු හරී ද –පෙ– කලුරිය කෙරේ ද –පෙ– ‘හෙරණෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ශික්‍ෂාව බැහැර කළ එකෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘අන්තිමවස්තුවට පැමිණියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘උන්මත්තකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘වික්‍ෂිප්ත වූ සිත් ඇත්තෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘වේදනාවෙන් පෙළෙන්නෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ඇවැත් නොදැක්මෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ලාමක දෘෂ්ටිය අත් නොහැරීමෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘පණ්ඩකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘පැවිද්ද සොරකම් කළ එකෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘තීර්‍ත්‍ථකයන් කරා ගියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘තිරිසන් ගියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘මාතෘඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘පිතෘඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘අරහන්තඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– භික්‍ෂුණිදූෂකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘සඞ්ඝභේදකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ලොහිතුප්පාදකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘උභතෝබ්‍යඤ්ජනකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද පවාරණය ගෙණෙන ලද්දේ නො වේ.“
33. “පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො පක‍්කමති, ආහටා හොති පවාරණා. පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො විබ‍්භමති -පෙ- කාලං කරොති -පෙ- ‘සාමණෙරො’ පටිජානාති -පෙ- ‘සික‍්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘උම‍්මත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ඛිත‍්තචිත‍්තො’ පටිජානාති -පෙ- ‘වෙදනාට‍්ටො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ආපත‍්තියා අදස‍්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ආපත‍්තියා අප‍්පටිකම‍්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පාපිකාය දිට‍්ඨියා අප‍්පටිනිස‍්සග‍්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පණ‍්ඩකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘ථෙය්‍යසංවාසකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘තිරච‍්ඡානගතො’ පටිජානාති -පෙ- ‘මාතුඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘පිතුඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘අරහන‍්තඝාතකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘භික‍්ඛුනිදූසකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘සඞ‍්ඝභෙදකො පටිජානාති -පෙ- ‘ලොහිතුප‍්පාදකො’ පටිජානාති -පෙ- ‘උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකො’ පටිජානාති ආහටා හොති පවාරණා.”
33. “මහණෙනි, පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි සඞ්ඝයා වෙත පැමිණියේ බැහැර යේ ද, පවාරණය ගෙණෙන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි සඟ මැදට පැමිණියේ සිවුරු හරියි ද –පෙ– කලුරිය කරයි ද –පෙ– ‘හෙරණෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ශික්‍ෂාව බැහැර කළ එකෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ – ‘අන්තිමවස්තුවට පැමිණියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘උන්මත්තයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘වික්‍ෂිප්ත වූ සිත් ඇත්තෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘වේදනාවෙන් පෙළෙන්නෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ලාමක දෘෂ්ටිය අත් නොහැරීමෙහි බැහැර කරණ ලද්දෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘පණ්ඩකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ – ‘පැවිද්ද සොරකම් කළ එකෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘තීර්‍ත්‍ථකයන් වෙත ගියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘තිරිසන් ගියෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘මාතෘඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘පිතෘඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද – පෙ– ‘අරහන්තඝාතකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘භික්‍ෂූණිදූෂකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘සඞ්ඝභේදකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘ලොහිතුප්පාදකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද –පෙ– ‘උභතෝබ්‍යඤ්ජනකයෙක්මි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද, පවාරණය ගෙණෙන ලද්දේ වේ.”
34. “පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො සුත‍්තො නාරොචෙති, ආහටා හොති පවාරණා. පවාරණාහාරකස‍්ස අනාපත‍්ති. පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො පමත‍්තො නාරොචෙති -පෙ- සමාපන‍්නො නාරොචෙති, ආහටා හොති පවාරණා. පවාරණාහාරකස‍්ස අනාපත‍්ති.”
34. “මහණෙනි, පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි සඟ මැදට පැමිණියේ නිදි ගත්තේ නො සැළකෙරේ ද, පවාරණය ගෙණෙන ලද්දේ වේ. පවාරණය ගෙණෙන මහණහුට ඇවැත් නො වේ. මහණෙනි, පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි සඞ්ඝයා වෙත පැමිණියේ ප්‍රමත්ත ව නො සැළකෙරේ ද – සමාපත්තියට සමවැදුනේ නො සැළකෙරේ ද, පවාරණය ගෙණෙන ලද්දේ වේ. පවාරණය ගෙණෙන මහණහුට ඇවැත් නො වේ.”
35. “පවාරණාහාරකො චෙ භික‍්ඛවෙ, දින‍්නාය පවාරණාය සඞ‍්ඝප‍්පත‍්තො සඤ‍්චිච‍්ච නාරොචෙති, ආහටා හොති පවාරණා. පවාරණාහාරකස‍්ස ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි, භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය පවාරණං දෙන‍්තෙන ඡන්‍දම‍්පි දාතුං - සන‍්ති සඞ‍්ඝස‍්ස කරණීය”න‍්ති.
35. “මහණෙනි, පවාරණය ගෙණෙන මහණ තෙමේ පවාරණය දුන් කල්හි සඞ්ඝයා වෙත පැමිණියේ දැන දැන නො සැළකෙරේ ද, පවාරණය ගෙණෙන ලද්දේ වේ. පවාරණය ගෙණෙන මහණහුට දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, එදවස පවාරණ දිනයෙහි පවාරණය දෙන්නහු විසින් ‘සඞ්ඝයා පිළිබඳ කටයුතු ඇතැ’ යි ඡන්‍දය ද දෙන්නට අනුදනිමි” යි.
36. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරං භික‍්ඛුං තදහු පවාරණාය ඤාතකා ගණ‍්හිංසු. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුං තදහු පවාරණාය ඤාතකා ගණ‍්හන‍්ති. තෙ ඤාතකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො ඉමං භික‍්ඛුං මුහුත‍්තං මුඤ‍්චථ, යාවායං භික‍්ඛු පවාරෙතී”ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙ ඤාතකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො මුහුත‍්තං එකමන‍්තං හොථ. යාවායං භික‍්ඛු පවාරණං දෙතී”ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙ ඤාතකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ, තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො ඉමං භික‍්ඛුං මුහුත‍්තං නිස‍්සීමං නෙථ, යාව සඞ‍්ඝො පවාරෙතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, න ත්‍වෙව වග‍්ගෙන සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරෙය්‍ය චෙ, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.”
36. එකල්හි එක්තරා මහණකු එදවස පවාරණදිනයෙහි නෑයෝ අල්ලා ගත්හ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි මහණකු එදවස පවාරණදිනයෙහි නෑයෝ අල්ලා ගණිත්. එබැවින් භික්‍ෂූන් විසින් ඒ නෑයෝ ‘ආයුෂ්මත්නි, තෙපි මේ මහණ තෙමේ යම් තාක් කල් පවාරණය කෙරේ ද, (ඒතාක්) කල් මේ මහණහු මොහොතකට මුදවු’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. මේ මෙසේ ලැබෙන්නේ නම්, ඒ යහපත් ය. නො ලැබෙන්නේ නම්, ඒ නෑයෝ භික්‍ෂූන් විසින් ‘ආයුෂ්මත්නි, එසේ නම් තෙපි මේ මහණ තෙමේ යම් තාක් කල් පවාරණය දේ ද, (ඒතාක්) මොහොතකට පසකට වවු’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. මේ මෙසේ ලැබෙන්නේ නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලැබෙන්නේ නම්, ඒ නෑයෝ භික්‍ෂූන් විසින් ‘ආයුෂ්මත්නි, එසේ නම් තෙපි යම් තාක් කල් සඞ්ඝ තෙමේ පවාරණය කෙරේ ද (ඒතාක්) කල් මේ මහණ මොහොතකට සීමාවෙන් බැහැරට ගෙණ යවු” යි මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. මේ මෙසේ ලබන්නේ නම් ඒ යහපත් ය. නො ලබන්නේ නම් ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් නො පැවරිය යුතු ම ය. පවරන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.”
37. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුං තදහු පවාරණාය රාජානො ගණ‍්හන‍්ති -පෙ- චොරා ගණ‍්හන‍්ති -පෙ- ධුත‍්තා ගණ‍්හන‍්ති -පෙ- භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා ගණ‍්හන‍්ති. තෙ භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො ඉමං භික‍්ඛුං මුහුත‍්තං මුඤ‍්චථ, යාවායං භික‍්ඛු පවාරෙතී’ති . එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙ භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො මුහුත‍්තං එකමන‍්තං හොථ, යාවායං භික‍්ඛු පවාරණං දෙතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, තෙ භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා භික‍්ඛූහි එවමස‍්සු වචනීයා: ‘ඉඞ‍්ඝ තුම‍්හෙ ආයස‍්මන‍්තො ඉමං භික‍්ඛුං මුහුත‍්තං නිස‍්සීමං නෙථ, යාව සඞ‍්ඝො පවාරෙතී’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, න ත්‍වෙව වග‍්ගෙන සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරෙය්‍ය චෙ, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
37. “මහණෙනි, මෙහි මහණකු එදවස පවාරණදිනයෙහි රජහු අල්ලා ගණිත් –පෙ– සොරු අල්ලා ගණිත් –පෙ– ධූර්‍තයෝ අල්ලා ගණිත් –පෙ– පසමිතුරු වූ භික්‍ෂූහු අල්ලා ගණිත්, භික්‍ෂූන් විසින් ඒ පසමිතුරු වූ භික්‍ෂූහු ‘ආයුෂ්මත්නි, එසේ නම් තෙපි මේ මහණ තෙමේ යම් තාක් කල් පවාරණය කෙරේ ද, (ඒ තාක් කල්) මේ මහණහු මොහොතකට මුදවු’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. මේ මෙසේ ලබන්නේ නම්, ඒ යහපත් ය. නො ලබන්නේ නම්, භික්‍ෂූන් විසින් ඒ පසමිතුරු වූ භික්‍ෂූහු ‘ආයුෂ්මත්නි, එසේ නම් තෙපි මේ මහණ තෙමේ යම් තාක් කල් පවාරණය දේ ද, (ඒ තාක් කල්) මොහොතක් පසකට වවු’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. මේ මෙසේ ලබන්නේ නම්, ඒ යහපත් ය. නො ලබන්නේ නම්, භික්‍ෂූන් විසින් ඒ පසමිතුරු වූ භික්‍ෂූහු ‘ආයුෂ්මත්නි, එසේ නම් තෙපි යම් තාක් කල් සඞ්ඝ තෙමේ පවාරණය කෙරේ ද, (ඒ තාක් කල්) මේ මහණහු මොහොතකට සීමාවෙන් බැහැරට ගෙණ යවු’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. මේ මෙසේ ලබන්නේ නම්, ඒ යහපත් ය. නො ලබන්නේ නම්, ව්‍යග්‍ර වූ සඞ්ඝයා විසින් නො පැවරිය යුතු ම ය. පවරන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.“
38. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය පඤ‍්ච භික‍්ඛූ විහරන‍්ති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බන‍්ති. මයඤ‍්චම‍්හ පඤ‍්ච ජනා කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පවාරෙතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, පඤ‍්චන‍්නං සඞ‍්ඝෙ පවාරෙතු”න‍්ති.
38. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක, එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් භික්‍ෂූහු වාසය කෙරෙත්. එවිට ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය යි පණවන ලද්දේ ය. අපි පස් දෙනෙක් වෙමු. අප විසින් කෙසේ පැවරිය යුතු දැ” යි මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, පස් දෙනාට සඞ්ඝයා වෙත පවරන්නට අනුදනිමි” යි.
39. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය චත‍්තාරො භික‍්ඛූ විහරන‍්ති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං පඤ‍්චන‍්නං සඞ‍්ඝෙ පවාරෙතුං. මයඤ‍්චම‍්හා චත‍්තාරො ජනා. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පවාරෙතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, චතුන‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, පවාරෙතබ‍්බං. ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන තෙ භික‍්ඛූ ඤාපෙතබ‍්බා:-
39. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි සිවු නමක් භික්‍ෂූහු වාසය කරත්. එවිට ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පස් දෙනකුන්ට සඞ්ඝයා වෙත පැවරීම අනුදන්නා ලද්දේ ය. අපි සිවු දෙනෙක් වෙමු අප විසින් කෙසේ පැවරිය යුතු දැ” යි මේ සිත උපන. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සිවු දෙනාට උනුන් පවරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ පැවරිය යුතු ය. ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් ඒ භික්‍ෂූහු දැන්විය යුත්තාහු ය:
40. “සුණන‍්තු මෙ ආයස‍්මන‍්තො. අජ‍්ජ පවාරණා. යදායස‍්මන‍්තානං පත‍්තකල‍්ලං, මයං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙය්‍යාමාති. ථෙරෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා තෙ භික‍්ඛූ එවමස‍්සු වචනීයා: “අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසංකාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. දුතියම‍්පි අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි -පෙ- තතියම‍්පි අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමී’ති.”
40. “ආයුෂ්මත්හු මාගේ වචනය අසත්වා. අද පවාරණ දිනය යි. ඉදින් ආයුෂ්මතුන්හට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, අපි උනුන් පවරන්නෙමු. ස්ථවිර භික්‍ෂු නම විසින් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම (මාගේ) දුටු ඇවැතින් හෝ ඇසූ ඇවැතින් හෝ සැක කළ ඇවැතින් හෝ (කියන්නට) ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දක්නේ පිළියම් කරන්නෙමි’ යි . ඒ භික්‍ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. දෙවනු ද ඇවැත්නි, මම ආයුෂ්මතුන් පවරමි. –පෙ – තෙවනු ද ‘ඇවැත්නි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයෙකින් හෝ (කියන්නට) ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත්හු මට අනුකම්පා කොට කියත්වා. දක්නේ පිළියම් කරන්නෙමි’ යි (ඒ භික්‍ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය.)“
41. “නවකෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා තෙ භික‍්ඛූ එවමස‍්සු වචනීයා: “අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසංකාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. දුතියම‍්පි අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි -පෙ- තතියම‍්පි අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසංකාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තො අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමී’ති.”
41. “නවක භික්‍ෂු නම විසින් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ස්වාමීනි, මම (මාගේ) දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දක්නේ පිළියම් කරන්නෙමි’ යි ඒ භික්‍ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. දෙවනු ද ‘ස්වාමීනි, මම ආයුෂ්මතුන් පවරමි –පෙ– තෙවනු ද ‘ස්වාමීනි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ (කියන්නට) ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත්හු මට අනුකම්පා කොට කියත්වා. දක්නේ පිළියම් කරන්නෙමි’ යි ඒ භික්‍ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය.”
42. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය තයො භික‍්ඛූ විහරන‍්ති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං පඤ‍්චන‍්නං සඞ‍්ඝෙ පවාරෙතුං. චතුන‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. මයඤ‍්චම‍්හ තයො ජනා. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පවාරෙතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, තිණ‍්ණන‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, පවාරෙතබ‍්බං. ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන තෙ භික‍්ඛූ ඤාපෙතබ‍්බා:”
42. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි තෙනමක් භික්‍ෂූහු වාසය කරත්. එකල ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පස්දෙනාට සඞ්ඝයා වෙත පවරන්නට ද සිවු දෙනාට උනුන් පවරන්නට ද අනුදන්නා ලද්දේ ය. අපි තිදෙනෙක් වෙමු. අප විසින් කෙසේ පැවරිය යුතු දැ” යි මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, තිදෙනාට උනුන් පවරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ පැවරිය යුතු ය. පළමු කොට ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂූනමක් විසින් ඒ භික්‍ෂූහු දැන්විය යුතු වෙත්.”
43. “සුණන‍්තු මෙ ආයස‍්මන‍්තා. අජ‍්ජ පවාරණා. යදායස‍්මන‍්තානං පත‍්තකල‍්ලං, මයං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙය්‍යාමාති. ථෙරෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා තෙ භික‍්ඛූ එවමස‍්සු වචනීයා : ‘අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. දුතියම‍්පි අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි. -පෙ- තතියම‍්පි අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමී’ති.”
43. “ආයුෂ්මත්හු මාගේ වචනය අසත්වා. අද පවාරණ දිනය යි. ඉදින් ආයුෂ්මතුන්ට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, අපි උනුන් පවරන්නෙමු. ස්ථවිර භික්‍ෂුනම විසින් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ (කියන්නට) ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි ඒ භික්‍ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. දෙවනු ද ‘ඇවැත්නි, මම ආයුෂ්මතුන් පවරමි’ –පෙ– තෙවනු ද ‘මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි (ඒ භික්‍ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය.)
44. “නවකෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා තෙ භික‍්ඛූ එවමස‍්සු වචනීයා: ‘අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි’ති. දුතියම‍්පි අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි. -පෙ- තතියම‍්පි අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තෙ පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදන‍්තු මං ආයස‍්මන‍්තා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමී’ති.”
44. “නවකභික්‍ෂුනම විසින් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ස්වාමීනි, මම (මාගේ) දුටු වරදකින් හෝ ඇසූ වරදකින් හෝ සැක කළ වරදකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දක්නේ පිළියම් කරන්නෙමි’ යි ඒ භික්‍ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය. දෙවනු ද ස්වාමීනි, මම ආයුෂ්මතුන් පවරමි පෙ– තෙවනු ද මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත්හු අනුකම්පා කොට මට කියත්වා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි (ඒ භික්‍ෂූහු මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය.)”
45. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය ද‍්වෙ භික‍්ඛූ විහරන‍්ති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං පඤ‍්චන‍්නං සඞ‍්ඝෙ පවාරෙතුං. චතුන‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. තිණ‍්ණන‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. මයඤ‍්චම‍්හ ද‍්වෙ ජනා. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පවාරෙතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ද‍්වින‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, පවාරෙතබ‍්බං: ථෙරෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා නවො භික‍්ඛු එවමස‍්ස වචනීයො: “අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු මං ආයස‍්මා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. දුතියම‍්පි අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු මං ආයස‍්මා අනුකම‍්පං උපාදාය පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. තතියම‍්පි අහං ආවුසො ආයස‍්මන‍්තං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු මං ආයස‍්මා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමී’ති.”
45. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි දෙනමක් භික්‍ෂූහු වාසය කෙරෙත්. එකල ඒ භික්‍ෂූන්ට, “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පස්දෙනාට සඞ්ඝයා වෙත පවරන්නට ද සිවු දෙනාට උනුන් පවරන්නට ද තිදෙනාට උනුන් පවරන්නට ද අනුදන්නා ලද්දේ ය. අපි දෙදෙනෙක් වෙමු. අප විසින් කෙසේ පැවරිය යුතු දැ” යි මේ සිත් උපන. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, දෙදෙනාට උනුන් පවරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ පැවරිය යුතු ය. ස්ථවිරභික්‍ෂුනම විසින් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත් තෙමේ අනුකම්පා කොට මට කියාවා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි නවක භික්‍ෂු තෙමේ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. දෙවනු ද ‘ඇවැත්නි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත් තෙමේ අනුකම්පා කොට මට කියාවා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි (නවක භික්‍ෂු තෙමේ කිය යුතු වන්නේ ය.) ‘තෙවනු ද ‘ඇවැත්නි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත් තෙමේ අනුකම්පා කොට මට කියාවා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි (නවක භික්‍ෂු තෙමේ කිය යුතු වන්නේ ය.)”
46. නවකෙන භික‍්ඛුනා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා ථෙරො භික‍්ඛු එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු මං ආයස‍්මා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. දුතියම‍්පි අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු මං ආයස‍්මා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමි. තතියම‍්පි අහං භන‍්තෙ ආයස‍්මන‍්තං පවාරෙමි දිට‍්ඨෙන වා සුතෙන වා පරිසඞ‍්කාය වා. වදතු මා ආයස‍්මා අනුකම‍්පං උපාදාය. පස‍්සන‍්තො පටිකරිස‍්සාමී’ති.”
46. “නවක භික්‍ෂු නම විසින් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ස්වාමීනි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත් තෙමේ අනුකම්පා කොට මට කියාවා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි ස්ථවිර භික්‍ෂු තෙමේ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. ‘දෙවනු ද ස්වාමීනි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි ආයුෂ්මත් තෙමේ අනුකම්පා කොට මට කියාවා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි ස්ථවිර භික්‍ෂු තෙමේ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. ‘තෙවනු ද ස්වාමීනි, මම දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ කියන්නට ආයුෂ්මතුන් පවරමි. ආයුෂ්මත් තෙමේ අනුකම්පා කොට මට කියාවා. දක්නෙම් පිළියම් කරන්නෙමි’ යි ස්ථවිර භික්‍ෂුතෙමේ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය.”
47. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය එකො භික‍්ඛු විහරති. අථ ඛො තස‍්ස භික‍්ඛුනො එතදහොසි: “භගවතා අනුඤ‍්ඤාතං පඤ‍්චන‍්නං සඞ‍්ඝෙ පවාරෙතුං. චතුන‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. තිණ‍්ණන‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. ද‍්වින‍්නං අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතුං. අහඤ‍්චම‍්හි එකකො. කථන‍්නු ඛො මයා පවාරෙතබ‍්බන‍්ති.” භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය එකො භික‍්ඛු විහරති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා යත්‍ථ භික‍්ඛූ පටික‍්කමන‍්ති උපට‍්ඨානසාලාය වා මණ‍්ඩපෙ වා රුක‍්ඛමූලෙ වා, සො දෙසො සම‍්මජ‍්ජිත්‍වා පානීයං පරිභොජනීයං උපට‍්ඨාපෙත්‍වා ආසනං පඤ‍්ඤපෙත්‍වා පදීපං කත්‍වා නිසීදිතබ‍්බං. සචෙ අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති, තෙහි සද‍්ධිං පවාරෙතබ‍්බං. නො චෙ ආගච‍්ඡන‍්ති ‘අජ‍්ජ මෙ පවාරණා’ති අධිට‍්ඨාතබ‍්බං. නො චෙ අධිට‍්ඨෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. තත්‍ර, භික‍්ඛවෙ, යත්‍ථ පඤ‍්ච භික‍්ඛූ විහරන‍්ති, න එකස‍්ස පවාරණං ආහරිත්‍වා චතූහි සඞ‍්ඝෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරෙය්‍යුං චෙ ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යත්‍ථ චත‍්තාරො භික‍්ඛූ විහරන‍්ති, න එකස‍්ස පවාරණං ආහරිත්‍වා තීහි අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතබ‍්බං. පවාරෙය්‍යුං චෙ, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යත්‍ථ තයො භික‍්ඛූ විහරන‍්ති, න එකස‍්ස පවාරණං ආහරිත්‍වා ද‍්වීහි අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං පවාරෙතබ‍්බං. පවාරෙය්‍යුං චෙ, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. තත්‍ර භික‍්ඛවෙ, යත්‍ථ ද‍්වෙ භික‍්ඛූ විහරන‍්ති, න එකස‍්ස පවාරණං ආහරිත්‍වා එකෙන අධිට‍්ඨාතබ‍්බං. අධිට‍්ඨහෙය්‍ය චෙ, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්සා”ති.
47. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි එක් භික්‍ෂු නමක් වෙසෙයි. එකල ඒ භික්‍ෂු නමට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පස්දෙනාට සඞ්ඝයා වෙත පවරන්නට ද සිවු දෙනාට උනුන් පවරන්නට ද තිදෙනාට උනුන් පවරන්නට ද දෙදෙනාට උනුන් පවරන්නට ද අනුදන්නා ලද්දේ ය. මම ද එකලා වෙමි. මා විසින් කෙසේ පැවරිය යුතු දැ?” යි මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි එක් භික්‍ෂු නමක් වෙසෙයි. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂු නම විසින් භික්‍ෂූහු උපස්ථානශාලාවක හෝ මණ්ඩපයෙක හෝ රුක්මුලෙක හෝ යම් තැනෙක රැස් වෙත් ද, ඒ පෙදෙස හැමද පැන් පිරිබෝදිය එළවා තබා අසුන් පණවා පහන් දල්වා හිඳිය යුතු ය. අන්‍ය වූ භික්‍ෂූහු එත් නම්, ඔවුන් සමග පැවරිය යුතු ය. නො එත් නම්, ‘අද මාගේ පවාරණ දිනය’ යි ඉටිය යුතු ය. නො ඉටන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, එහි යම් තැනෙක පස් නමක් භික්‍ෂූහු වෙසෙත් ද, එකකුගේ පවාරණය ගෙණවුත් සිවු දෙනකුන් විසින් සඞ්ඝයා වෙත නො පැවරිය යුතු ය. පවරන්නාහු නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, එහි යම් තැනෙක සිවු නමක් භික්‍ෂූහු වෙසෙත් ද, එකකුගේ පවාරණය ගෙණවුත් තිදෙනකුන් විසින් උනුන් නො පැවරිය යුතු ය. පවරන්නාහු නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, එහි යම් තැනෙක තෙනමක් භික්‍ෂූහු වෙසෙත් ද, එකකුගේ පවාරණය ගෙණවුත් දෙදෙනකුන් විසින් උනුන් නො පැවරිය යුතු ය. පවරන්නාහු නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, එහි යම් තැනෙක දෙනමක් භික්‍ෂූහු වෙසෙත් ද, එකකුගේ පවාරණය ගෙණවුත් එකකු විසින් නො ඉටිය යුතු ය. ඉටන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.”
48. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. අථ ඛො තස‍්ස භික‍්ඛුනො එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං ‘න සාපත‍්තිකෙන පවාරෙතබ‍්බ’න‍්ති. අහඤ‍්චම‍්හි ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. කථන‍්නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා එකං භික‍්ඛුං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අහං ආවුසො ඉත්‍ථන‍්නාමං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. තං පටිදෙසෙමී’ති. තෙන වත‍්තබ‍්බො ‘පස‍්සසී’ති. ‘ආම පස‍්සාමී’ති. ‘ආයතිං සංවරෙය්‍යාසී’ති.
48. එකල්හි එක්තරා භික්‍ෂුනමක් එදවස පවාරණදිනයෙහි ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. (එවිට) ඒ භික්‍ෂුනමට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘ඇවැත් සහිත වූවහු විසින් නො පැවරිය යුතු ය’ යි පණවන ලද්දේ ය. මම ද ඇවැතකට පැමිණියෙම් වෙමි. මා විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු දැ?” යි මේ සිත උපන. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ එදවස පවාරණදිනයෙහි ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. මහණෙනි, ඒ මහණහු විසින් එක් මහණකු වෙත ගොස් උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම මෙ නම් ඇවැතට පැමිණියෙමි. ඒ ඇවැත දෙසමි’ යි. මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. ඒ ඇවැත පිළිගන්නහු විසින් ‘ඇවැත දක්නෙහි දැ’ යි කිය යුතු ය. (දෙසන්නහු විසින්) ‘එසේ ය, දකිමි’ යි (කිය යුතු ය), ‘මත්තෙහි සංවරයෙන් යුත්වෙව’ යි කිය යුතු ය.
49. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො හොති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා එකං භික‍්ඛුං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එකංසං උත‍්තරාසඞ‍්ගං කරිත්‍වා උක‍්කුටිකං නිසීදිත්‍වා අඤ‍්ජලිම‍්පග‍්ගහෙත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අහං ආවුසො, ඉත්‍ථන‍්නාමාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො. යදා නිබ‍්බෙමතිකො භවිස‍්සාමි, තදා තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමී’ති. වත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. න ත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා පවාරණාය අන‍්තරායො කාතබ‍්බො’ති.
49. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ එදවස පවාරණ දිනයෙහි ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වේ. මහණෙනි, ඒ මහණහු විසින් එක් මහණකු වෙත එළඹ උතුරුසඟසිවුර එකස් කොට උත්කුටුකයෙන් හිඳ ඇඳිලි බැඳ ‘ඇවැත්නි, මම මෙ නම් ඇවැතෙහි විමති ඇත්තෙම් වෙමි. යම් කලෙක විමති රහිත වන්නෙම් ද, එකල්හි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමි’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. කියා පැවරිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් පවාරණයට අන්තරායයක් නො කටයුතු ම ය.
50. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු පවාරයමානො ආපත‍්තිං සරති. අථ ඛො තස‍්ස භික‍්ඛුනො එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං, න සාපත‍්තිකෙන පවාරෙතබ‍්බ’න‍්ති. අහඤ‍්චම‍්හි ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. කථන‍්නු ඛො මයා පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ?”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු පවාරයමානො ආපත‍්තිං සරති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා සාමන‍්තො භික‍්ඛු එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අහං ආවුසො ඉත්‍ථන‍්නාමං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. ඉතො වුට‍්ඨහිත්‍වා තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමී’ති වත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. න ත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා පවාරණාය අන‍්තරායො කාතබ‍්බො.” “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු පවාරයමානො ආපත‍්තියා වෙමතිකො හොති. තෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා සාමන‍්තො භික‍්ඛු එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අහං ආවුසො ඉත්‍ථන‍්නාමාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො. යදා නිබ‍්බෙමතිකො භවිස‍්සාමි. තදා තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමී’ති වත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. න ත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා පවාරණාය අන‍්තරායො කාතබ‍්බො”ති.
50. එකල්හි එක්තරා මහණෙක් තෙමේ පවරන්නේ ඇවැත සිහිපත් කරයි. එවිට ඒ මහණහුට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ඇවැත් සහිත මහණහු විසින් නො පැවරිය යුතු ය යි පණවන ලද්දේ ය. මම ද ඇවතකට පැමිණියෙම් වෙමි. මා විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු දැ” යි මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ පවරන්නේ ඇවැත සිහිපත් කරයි. මහණෙනි, ඒ මහණහු විසින් ලඟ සිටි මහණ තෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම මෙ නම් ඇවැතට පැමිණියෙමි. මෙතැනින් නැගිට ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමි’ යි කිය යුතු වන්නේ ය. කියා පැවරිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් පවාරණයට අන්තරායයෙක් නො කට යුතු ම ය. මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ පවරන්නේ ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වේ. මහණෙනි, ඒ මහණහු විසින් ලඟ සිටි මහණ තෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම මෙ නම් ඇවැතෙහි විමති ඇත්තෙම් වෙමි. යම් කලෙක විමති රහිත වන්නෙම් ද, එකල්හි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමි’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. කියා පැවරිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් පවාරණයට අන්තරායයක් නො කටයුතු ම ය.”
51. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “භගවතා පඤ‍්ඤත‍්තං ‘න සභාගා ආපත‍්ති දෙසෙතබ‍්බා. න සභාගා ආපත‍්ති පටිග‍්ගහෙතබ‍්බා’ති. අයඤ‍්ච සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති.
51. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවතකට පැමිණියේ වේ. එවිට ඒ භික්‍ෂූන්ට “භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ‘සමාන ඇවැත් නො දෙසිය යුතු ය. සමාන ඇවැත් නො පිළිගත යුතු ය’ යි පණවන ලද්දේ ය. මේ සියලු සඞ්ඝ තෙමේ ද සමාන ඇවැතට පැමිණියේ වේ. අප විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු දැ” යි මෙ සිත් වි ය.
52. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො හොති. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි එකො භික‍්ඛු සාමන‍්තා ආවාසා සජ‍්ජුකං පාහෙතබ‍්බො ‘ගච‍්ඡාවුසො, තං ආපත‍්තිං පටිකරිත්‍වා ආගච‍්ඡ මයං තෙ සන‍්තිකෙ තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සාමා’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: –
52. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවතකට පැමිණියේ වේ. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් එක් මහණෙක් තෙමේ ‘ඇවැත්නි, යව. සමීප ආවාසයකින් ඒ ඇවැතට පිළියම් කොට එව. අපි ඔබගේ සමීපයෙහි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නෙමු’ යි එදවස ම එනු පිණිස යැවිය යුතු ය. මේ මෙසේ ලබන්නේ නම්, ඒ යහපත් ය. ඉදින් නො ලබන්නේ නම්, ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂු නමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුතු ය:
53. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො: අයං සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගං ආපත‍්තිං ආපන‍්නො. යදා අඤ‍්ඤං භික‍්ඛුං සුද‍්ධං අනාපත‍්තිකං පස‍්සිස‍්සති, තදා තස‍්ස සන‍්තිකෙ තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සතී”ති වත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. න ත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා පවාරණාය අන‍්තරායො කාතබ‍්බො.”
53. ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. මේ සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. යම් කලෙක ඇවැත් නැති පිරිසිදු වූ අන් මහණකු දකින්නේ ද, එකල්හි ඒ මහණහුගේ සමීපයෙහි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නේ ය” යි කියා පැවරිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් පවාරණයට අන්තරායයක් නො කට යුතු ම ය.
54. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො හොති. ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: ‘සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අයං සබ‍්බො සඞ‍්ඝො සභාගාය ආපත‍්තියා වෙමතිකො. යදා නිබ‍්බෙමතිකො භවිස‍්සති, තදා තං ආපත‍්තිං පටිකරිස‍්සතී’ති. වත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. න ත්‍වෙව තප‍්පච‍්චයා පවාරණාය අන‍්තරායො කාතබ‍්බො”ති.
54. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වේ. ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂු නමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුතු ය: “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. මේ සියලු සඞ්ඝ තෙමේ සමාන ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ වේ. යම් කලෙක විමති නැත්තේ වන්නේ ද, එකල්හි ඒ ඇවැතට පිළියම් කරන්නේ ය’ යි කියා පැවරිය යුතු ය. ඒ හේතුවෙන් පවාරණයට අන්තරායයක් නො කළ යුතු ය.”
පඨමක භාණවාරංනිට‍්ඨිතං
පළමු බණවර නිමි.
1. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතිංසු පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානිංසු “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙසුං. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡිංසු බහුතරා. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
1. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වූහ. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දත්හ. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ ඔහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පැවරූහ. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු පැමිණියහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ.
2. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 1.
2. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූ ඔහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 1.
3. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 2.
3. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 2.
4. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා, අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 3.
4. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 3.
5. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 4.
5. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි නැවත ඉතා බොහෝ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 4.
6. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 5.
6. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 5.
7. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 6.
7. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි නැවත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ සමීපයෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 6.
8. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 7.
8. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී හුන් කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 7.
9. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 8.
9. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී හුන් කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. ඔවුන් හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ.
10. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 9.
10. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී හුන් කල්හි නැවත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 9.
11. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ, එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 10.
11. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස කොටසක් නැගී සිටි කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 10.
12. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 11.
12. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස සමහරක් නැගී සිටි කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවෝ මනා කොට පැවරූවෝ වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 11.
13. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ, එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා, තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 12.
13. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස සමහරක් නැගී සිටි කල්හි නැවත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 12.
14. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති, පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය, අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 13.
14. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 13.
15. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය, අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 14.
15. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙති. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 14.
16. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා සමග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ, සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං අනාපත‍්ති. 15.
16. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි නො දනිත්. ධර්‍මය යන කල්පනා ඇති, විනය යන කල්පනා ඇති, ඔහු වර්‍ග වූවාහු සමගි ය යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි පසු ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු එත්. පවරණ ලද්දේ මනා කොට පවරණ ලද්දාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට ඇවැත් නො වේ. 15.
අනාපත‍්තිපණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
නො ඇවැත් පසළොස් වර නිමි.
1. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා වග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 1.
1. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තාහු, විනය යන කල්පනා ඇත්තාහු, වර්‍ග වූවෝ වර්‍ග වූයෙමු යි යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 1.
2. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා වග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 2.
2. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසික භික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තාහු, විනය යන කල්පනා ඇත්තාහු, වර්‍ග වූවෝ වර්‍ග වූයෙමු යි යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 2.
3. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා වග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 3.
3. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තාහු, විනය යන කල්පනා ඇත්තාහු, වර්‍ග වූවෝ වර්‍ග වූයෙමු යි යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 3.
4. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ ධම‍්මසඤ‍්ඤිනො විනයසඤ‍්ඤිනො වග‍්ගා වග‍්ගසඤ‍්ඤිනො පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. -පෙ- අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා -පෙ- අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. -පෙ- සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.
4. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු ධර්‍මය යන කල්පනා ඇත්තාහු, විනය යන කල්පනා ඇත්තාහු, වර්‍ග වූවෝ වර්‍ග වූයෙමු යි යන කල්පනා ඇතිව පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ –පෙ– පිරිස නො නැගී හුන් කල්හි ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ –පෙ– පිරිස සමහරක් නැගී සිටි කල්හි ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ –පෙ– සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 4-15.
වග‍්ගාවග‍්ගසඤ‍්ඤීපණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
වර්‍ග වූ වර්‍ග සංඥා ඇති පසළොස් වර නිමි.
1. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති. පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “කප‍්පති නු ඛො අම‍්හාකං පවාරෙතුං? න නු ඛො කප‍්පතී”ති වෙමතිකා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 1.
1. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “අපට පැවරීම කැප ද? නො කැප දැ” යි විමති ඇත්තෝ පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 1.
2. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “කප‍්පති නු ඛො අම‍්හාකං පවාරෙතුං? න නු ඛො කප‍්පතී”ති වෙමතිකා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 2.
2. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “අපට පැවරීම කැප ද? නො කැප දැ” යි විමති ඇත්තෝ පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 2.
3. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති, පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “කප‍්පති නු ඛො අම‍්හාකං පවාරෙතුං? න නු ඛො කප‍්පතී”ති වෙමතිකා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 3.
3. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “අපට පැවරීම කැප ද? නො කැප දැ” යි විමති ඇත්තෝ පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 3.
4. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති, පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “කප‍්පති නු ඛො අම‍්හාකං පවාරෙතුං? න නු ඛො කප‍්පතී”ති. වෙමතිකා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ -පෙ- බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. -පෙ- අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. -පෙ- එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. -පෙ- සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 4-15.
4. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසික භික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “අපට පැවරීම කැප ද? නො කැප දැ” යි විමති ඇත්තෝ පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි නැවත ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ –පෙ– පිරිස් නො නැගී හුන් කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ –පෙ– පිරිස සමහරක් නැගී සිටි කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ –පෙ– සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 4-15.
වෙමතිකපණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
විමති ඇති පසළොස්වර නිමි.
1. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “කප‍්පතෙව අම‍්හාකං පවාරෙතුං. නාම‍්හාකං න කප‍්පතී”ති කුක‍්කුච‍්චපකතා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 1.
1. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “අපට පැවරීම කැප වේ ම ය. අපට පැවරීම නො කැප නො වේ” යි කුකුසින් මඩනා ලද්දෝ පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 1.
2. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “කප‍්පතෙව අම‍්හාකං පවාරෙතුං, නාම‍්හාකං න කප‍්පතී”ති කුක‍්කුච‍්චපකතා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා, අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 2.
2. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “අපට පැවරීම කැප වේ ම ය. අපට පැවරීම නො කැප නො වේ” යි කුකුසින් මඩනා ලද්දෝ පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 2.
3. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති, පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “කප‍්පතෙව අම‍්හාකං පවාරෙතුං. නාම‍්හාකං න කප‍්පතී”ති කුක‍්කුච‍්චපකතා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. 3.
3. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “අපට පැවරීම කැප වේ ම ය. අපට පැවරීම නො කැප නො වේ” යි කුකුසින් මඩනා ලද්දෝ පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 3.
4. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති, පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “කප‍්පතෙව අම‍්හාකං පවාරෙතුං. නාම‍්හාකං න කප‍්පතී”ති කුක‍්කුච‍්චපකතා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ -පෙ- බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. -පෙ- අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. -පෙ- එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය -පෙ- බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. -පෙ- සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. -පෙ- සමසමා. -පෙ- ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.
4. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “අපට පැවරීම කැප වේ ම ය. අපට පැවරීම නො කැප නො වේ” යි කුකුසින් මඩනා ලද්දෝ පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටිකවූ –පෙ– පිරිස් නො නැගී හුන් කල්හි ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ –පෙ– පිරිස සමහරක් නැගී සිටි කල්හි ඉතා බොහෝ වූ –පෙ– සමසම වූ –පෙ– ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට දුකුළාඇවැත් වේ. 4-15.
කුක‍්කුච‍්චපකතපණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
කුකුසින් මැඩුම් පසළොස් වර නිමි.
1. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 1.
1. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 1.
2. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 2.
2. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවෝ මනා කොට පැවරූවෝ වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 2.
3. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරියමානෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 3.
3. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි ගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පවරණ කල්හි නැවත ඉතා ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවෝ මනා කොට පැවරූවාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 3.
4. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 4.
4. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩිගණනක් හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 4.
5. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 5.
5. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි නැවත සමසම වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පැවරූවාහු මනා කොට පැවරූවාහු වෙති. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 5.
6. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 6.
6. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි නැවත ටික දෙනෙක් වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 6.
7. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙ, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 7.
7. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී හුන් කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය ආවාසික භික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 7.
8. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති, පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ, අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 8.
8. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී හුන් කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 8.
9. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 9.
9. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස නො නැගී හුන් කල්හි නැවත ටික වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 9.
10. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 10.
10. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස සමහරක් නැගී සිටි කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය ආවාසික භික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 10.
11. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ, එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 11.
11. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස සමහරක් නැගී සිටි කල්හි නැවත සමසම වූ අන්‍ය ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 11.
12. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති, පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ එකච‍්චාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය, අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 12.
12. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි පිරිස සමහරක් නැගී සිටි කල්හි නැවත ටික වූ අන්‍ය ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 12.
13. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ, සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති බහුතරා. තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පුන පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 13.
13. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවත ඉතා බොහෝ වූ අන්‍ය ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් නැවත පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 13.
14. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ, සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති සමසමා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. අවසෙසෙහි පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 14
14. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවත සමසම වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙති. සෙස්සන් විසින් පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 14.
15. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ ජානන‍්ති “අත්‍ථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අනාගතා”ති. තෙ “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. තෙහි පවාරිතමත‍්තෙ, සබ‍්බාය වුට‍්ඨිතාය පරිසාය අථඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ ආගච‍්ඡන‍්ති ථොකතරා. පවාරිතා සුප‍්පවාරිතා. තෙසං සන‍්තිකෙ පවාරෙතබ‍්බං. පවාරිතානං ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස. 15
15. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඔහු “නො පැමිණි අන්‍ය වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු ඇත්තාහ” යි දනිත්. ඔහු “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. ඔවුන් පැවරූ ඇසිල්ලෙහි සියලු පිරිස නැගී සිටි කල්හි නැවත ටික වූ අන්‍ය ආවාසිකභික්‍ෂූහු එත්. පවාරණය කළාහු මනා කොට පවාරණය කළාහු වෙත්. ඔවුන්ගේ හමුවෙහි පැවරිය යුතු ය. පැවරූවන්ට තුලසිඇවැත් වේ. 15.
භෙදපුරෙක‍්ඛාරපණ‍්ණරසකං නිට‍්ඨිතං.
බිඳීම පෙරටුකොට ඇති පසළොස්වර නිමි.
පඤ‍්චවීසතිතිකා නිට‍්ඨිතා.
පස්විසිතිකයෝ නිමවන ලදහ.
1. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සම‍්බහුලා ආවාසිකා භික‍්ඛූ සන‍්නිපතන‍්ති, පඤ‍්ච වා අතිරෙකා වා. තෙ න ජානන‍්ති “අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අන‍්තො සීමං ඔක‍්කමන‍්තී”ති. -පෙ- තෙ න ජානන‍්ති “අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අන‍්තොසීමං ඔක‍්කන‍්තා”ති. -පෙ- තෙ න පස‍්සන‍්ති අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකෙ භික‍්ඛූ අන‍්තොසීමං ඔක‍්කමන‍්තෙ” -පෙ- තෙ න පස‍්සන‍්ති “අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකෙ භික‍්ඛූ අන‍්තොසීමං ඔක‍්කන‍්තෙ” -පෙ- තෙ න සුණන‍්ති “අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අන‍්තොසීමං ඔක‍්කමන‍්තී”ති -පෙ- තෙ න සුණන‍්ති “අඤ‍්ඤෙ ආවාසිකා භික‍්ඛූ අන‍්තොසීමං ඔක‍්කන‍්තා”ති. ආවාසිකෙන ආවාසිකා එකසතපඤ‍්චසත‍්තතිතිකා නයතො. ආවාසිකෙන ආගන‍්තුකා, ආගන‍්තුකෙන ආවාසිකා, ආගන‍්තුකෙන ආගන‍්තුකා - පෙය්‍යාලමුඛෙන සත‍්ත තිකසතානි හොන‍්ති.
1. මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණදිනයෙහි පස් නමක් වූ හෝ වැඩි වූ හෝ බොහෝ ආවාසිකභික්‍ෂූහු රැස් වෙත්. ඒ භික්‍ෂූහු “අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණෙත්” යි නො දනිත්. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු “අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණියාහු” යි නො දනිත්. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණෙන්නා වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූන් නො දකිත්. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණියා වූ අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූන් නො දකිත්. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු “අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණෙත්” යි නො අසත්. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු “අන්‍ය වූ ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇතුල් සීමාවට පැමිණියාහු” යි නො අසත්. ආවාසිකයන් හා ආවාසිකයෝ – ක්‍රම විසින් තික එක්සිය පන්සැත්තෑවකි. ආවාසිකයන් හා ආගන්තුකයෝ, ආගන්තුකයන් හා ආවාසිකයෝ, ආගන්තුකයන් හා ආගන්තුකයෝ – පෙය්‍යාලමුඛයෙන් තික සත්සියයෙක් වේ.
2. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං චාතුද‍්දසො හොති, ආගන‍්තුකානං පණ‍්ණරසො. සචෙ ආවාසිකා බහුතරා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං. සචෙ සමසමා හොන‍්ති, ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං. සචෙ ආගන‍්තුකා බහුතරා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං.
2. මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූන්ට තුදුස්වක වේ. ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට පසළොස්වක වේ. ආවාසිකයෝ ඉතා බොහෝ වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් ආවාසිකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය. සමසම වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් ආවාසිකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය. ආගන්තුකයෝ බොහෝ වෙත් නම්, ආවාසිකයන් ආගන්තුකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය.
3. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං පණ‍්ණරසො හොති. ආගන‍්තුකානං චාතුද‍්දසො. සචෙ ආවාසිකා බහුතරා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං. සචෙ සමසමා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං. සචෙ ආගන‍්තුකා බහුතරා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං අනුවත‍්තිතබ‍්බං.
3. මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූන්ට පසළොස්වක වේ. ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ට තුදුස්වක වේ. ආවාසිකයෝ බොහෝ වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් ආවාසිකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය. සමසම වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් ආවාසිකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය. ආගන්තුකයෝ බොහෝ වෙත් නම්, ආවාසිකයන් ආගන්තුකයන්ට අනුව පැවතිය යුතු ය.
4. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං පාටිපදො හොති. ආගන‍්තුකානං පණ‍්ණරසො. සචෙ ආවාසිකා බහුතරා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං න අකාමා දාතබ‍්බා සාමග‍්ගී. ආගන‍්තුකෙහි නිස‍්සීමං ගන‍්ත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. සචෙ සමසමා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං න අකාමා දාතබ‍්බා සාමග‍්ගී. ආගන‍්තුකෙහි නිස‍්සීමං ගන‍්ත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. සචෙ ආගන‍්තුකා බහුතරා හොන‍්ති ආවාසිකෙහි ආගන‍්තුකානං සාමග‍්ගී වා දාතබ‍්බා, නිස‍්සීමං වා ගන‍්තබ‍්බං.
4. මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූන්ට පෑළවිය වේ. ආගන්තුකයන්ට පසළොස්වක වේ. ආවාසිකයෝ බොහෝ වෙත් නම්, ආවාසිකයන් විසින් ආගන්තුකයන්ට නො කැමැත්තෙන් සමගිය නො දිය යුතු ය. ආගන්තුකයන් විසින් සීමාවෙන් බැහැරට ගොස් පැවරිය යුතු ය. සමසම වෙත් නම්, ආවාසිකයන් විසින් ආගන්තුකයන්ට නො කැමැත්තෙන් සමගිය නො දිය යුතු ය. ආගන්තුකයන් විසින් සීමාවෙන් බැහැරට ගොස් පැවරිය යුතු ය. ආගන්තුකයෝ බොහෝ වෙත් නම්, ආවාසිකයන් විසින් ආගන්තුකයන්ට සාමග්ගිය හෝ දිය යුතු ය. සීමාවෙන් බැහැරට හෝ යා යුතු ය.
5. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං පණ‍්ණරසො හොති. ආගන‍්තුකානං පාටිපදො. සචෙ ආවාසිකා බහුතරා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං සාමග‍්ගී වා දාතබ‍්බා, නිස‍්සීමං වා ගන‍්තබ‍්බං. සචෙ සමසමා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං සාමග‍්ගී වා දාතබ‍්බා, නිස‍්සීමං වා ගන‍්තබ‍්බං. සචෙ ආගන‍්තුකා බහුතරා හොන‍්ති ආගන‍්තුකෙහි ආවාසිකානං න අකාමා දාතබ‍්බා සාමග‍්ගී. ආවාසිකෙහි නිස‍්සීමං ගන‍්ත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං.
5. මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූන්ට පසළොස්වක වේ. ආගන්තුකයන්ට පෑළවිය වේ. ආවාසිකයෝ බොහෝ වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් විසින් ආවාසිකයන්ට සාමග්ගිය හෝ දිය යුතු ය. සීමාවෙන් බැහැරට හෝ යා යුතු ය. සමසම වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් විසින් ආවාසිකයන්ට සාමග්ගිය හෝ දිය යුතු ය. සීමාවෙන් බැහැරට හෝ යා යුතු ය. ආගන්තුකයෝ බොහෝ වෙත් නම්, ආගන්තුකයන් විසින් ආවාසිකයන්ට නො කැමැත්තෙන් සාමග්ගිය නො දිය යුතු ය. ආවාසිකයන් විසින් සීමාවෙන් බැහැරට ගොස් පැවරිය යුතු ය.
6. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං ආවාසිකාකාරං ආවාසිකලිඞ‍්ගං ආවාසිකනිමිත‍්තං ආවාසිකුද‍්දෙසං සුප‍්පඤ‍්ඤත‍්තං මඤ‍්චපීඨං භිසිබිම‍්බොහනං පානීයං පරිභොජනීයං සූපට‍්ඨිතං පරිවෙණං සුසම‍්මට‍්ඨං. පස‍්සිත්‍වා වෙමතිකා හොන‍්ති “අත්‍ථි නු ඛො ආවාසිකා භික‍්ඛූ නත්‍ථි නු ඛො”ති. තෙ වෙමතිකා න විචිනන‍්ති. අවිචිනිත්‍වා පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා න පස‍්සන‍්ති, අපස‍්සිත්‍වා පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා පාටෙක‍්කං පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.
6. මහණෙනි, මෙහි ආගන්තුකභික්‍ෂූහු ආවාසිකභික්‍ෂූන්ගේ අවාසිකයන් පිළිබඳ ආචාරසණ්‍ඨානය ආවාසිකයන් ඇතැ යි හඳුන් වන ලකුණු, ආවාසිකයන් ඇතැයි හඳුන්වන නිමිති, ආවාසිකයන් හඳුන්වන පිරිකර, මනා කොට පැණ වූ ඇඳ පුටු ගුදිරි හා කොට්ට, මනා කොට එළ වූ පැන් හා පිරිබෝදිය, මනා කොට හැමදි පිරිවෙණ දකිත්. දැක “ආවාසික භික්‍ෂූහු ඇත් ද නැද්දැ” යි විමති ඇත්තෝ වෙත්. විමති ඇත්තා වූ ඒ ආගන්තුකභික්‍ෂූහු නො සොයත්. නො සොයා පවරත්. දුකුළා ඇවැත් වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා නො දකිත්. නො දැක පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක එකතු ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක වෙන් වෙන් ව පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. තුලසිඇවැත් වේ.
7. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ සුණන‍්ති ආවාසිකානං භික‍්ඛූනං ආවාසිකාකාරං ආවාසිකලිඞ‍්ගං ආවාසිකනිමිත‍්තං ආවාසිකුද‍්දෙසං චඞ‍්කමන‍්තානං පදසද‍්දං සජ‍්ඣායසද‍්දං උක‍්කාසිතසද‍්දං ඛිපිතසද‍්දං. සුත්‍වා වෙමතිකා හොන‍්ති. “අත්‍ථි නු ඛො ආවාසිකා භික‍්ඛූ නත්‍ථි නු ඛො”ති. තෙ වෙමතිකා න විචිනන‍්ති. අවිචිනිත්‍වා පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා න පස‍්සන‍්ති. අපස‍්සිත්‍වා පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. -පෙ- අනාපත‍්ති. තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා පාටෙක‍්කං පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා “නස‍්සන‍්තෙතෙ විනස‍්සන‍්තෙතෙ, කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.
7. මහණෙනි, මෙහි ආගන්තුකභික්‍ෂූහු ආවාසිකභික්‍ෂූන්ගේ ආචාරසණ්‍ඨානය, ආවාසිකයන් හඳුන් වන ලකුණු ආවාසිකයන් ඇති බැව්හි ලකුණු, ආවාසිකයන් හඳුන්වන පිරිකර, සක්මන් කරන්නවුන්ගේ පාහඬ, හැදැරීමේ හඬ, කෑරීම් හඬ, කිවිසිලි හඬ අසත්. අසා “ආවාසිකභික්‍ෂූහු ඇද් ද නැද්දැ” යි විමති ඇත්තෝ වෙත්. විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු නො සොයත්. නො සොයා පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා නො දකිත්. නො දැක පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක එකතු ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක වෙන් වෙන් ව පවරත්. දුකුළා ඇවැත් වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. තුලසිඇවැත් වේ.
8. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං ආගන‍්තුකාකාරං ආගන‍්තුකලිඞ‍්ගං ආගන‍්තුකනිමිත‍්තං ආගන‍්තුකුද‍්දෙසං අඤ‍්ඤාතකං පත‍්තං අඤ‍්ඤාතකං චීවරං අඤ‍්ඤාතකං නිසීදනං පාදානං ධොතං උදකනිස‍්සෙකං. පස‍්සිත්‍වා වෙමතිකා හොන‍්ති “අත්‍ථි නු ඛො ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ, නත්‍ථි නු ඛො”ති. තෙ වෙමතිකා න විචිනන‍්ති. අවිචිනිත්‍වා පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා න පස‍්සන‍්ති. අපස‍්සිත්‍වා පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති, විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා පාටෙක‍්කං පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.
8. මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූහු ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ගේ ආගන්තුකාකාරය, ආගන්තුකලක්‍ෂණය, ආගන්තුකනිමිත්ත, ආගන්තුකඋද්දේසය, නො හඳුනන පාත්‍රය, නො හඳුනන සිවුර, නො හඳුනන නිසීදනය, පා සේදූ තැන්, වැගුරුණු දිය දකිත්. දැක “ආගන්තුක භික්‍ෂූහු ඇද් ද නැද්දැ” යි විමති ඇත්තෝ වෙත්. විමති ඇත්තා වූ ඒ ආවාසිකභික්‍ෂූහු නො සොයත්. නො සොයා පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා නො දකිත්. නො දැක පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක එකතු ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක වෙන් ව පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. තුලසිඇවැත් වේ.
9. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකා භික‍්ඛූ සුණන‍්ති ආගන‍්තුකානං භික‍්ඛූනං ආගන‍්තුකාකාරං ආගන‍්තුකලිඞ‍්ගං ආගන‍්තුකනිමිත‍්තං ආගන‍්තුකුද‍්දෙසං ආගච‍්ඡන‍්තානං පදසද‍්දං උපාහනපප‍්ඵොටනසද‍්දං උක‍්කාසිතසද‍්දං ඛිපිතසද‍්දං. සුත්‍වා වෙමතිකා හොන‍්ති. “අත්‍ථි නු ඛො ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ නත්‍ථි නු ඛො”ති.
9. මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූහු ආගන්තුකභික්‍ෂූන්ගේ ආගන්තුකාකාරය, ආගන්තුකලිඞ්ගය, ආගන්තුකනිමිත්ත, ආගන්තුකඋද්දේසය, එන්නන්ගේ පා හඬ, වහන් පෙළීමේ හඬ, කෑරීම් හඬ කිවිසිලි හඬ, අසත්. අසා “ආගන්තුක භික්‍ෂූහු ඇද්ද නැද්දැ” යි විමති ඇත්තෝ වෙත්.
තෙ වෙමතිකා න විචිනන‍්ති. අවිචිනිත්‍වා පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා න පස‍්සන‍්ති. අපස‍්සිත්‍වා පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා පාටෙක‍්කං පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ වෙමතිකා විචිනන‍්ති. විචිනිත්‍වා පස‍්සන‍්ති. පස‍්සිත්‍වා “නස‍්සන‍්තෙතෙ. විනස‍්සන‍්තෙතෙ. කො තෙහි අත්‍ථො”ති භෙදපුරෙක‍්ඛාරා පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති ථුල‍්ලච‍්චයස‍්ස.
විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු නො සොයත්. නො සොයා පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා නො දකිත්. නො දැක පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක එකතු ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක වෙන් වෙන් ව පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– විමති ඇත්තා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සොයත්. සොයා දකිත්. දැක “මේ මහණහු නැසෙත්වා. මේ මහණහු වැනසෙත්වා. ඔවුන්ගෙන් කිනම් වැඩෙක් දැ” යි බිඳීමේ අදහස පෙරටු කොට ඇත්තාහු පවරත්. තුලසිඇවැත් වේ.
10. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආවාසිකෙ භික‍්ඛූ නානාසංවාසකෙ. තෙ සමානසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභන‍්ති. සමානසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අපුච‍්ඡිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා නාභිවිතරන‍්ති. අනභිවිතරිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා නාභිවිතරන‍්ති. අනභිවිතරිත්‍වා පාටෙක‍්කං පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති.
10. මහණෙනි, මෙහි ආගන්තුකභික්‍ෂූහු නානාසංවාසක වූ ආවාසිකභික්‍ෂූන් දකිත්. ඒ භික්‍ෂූහු සමානසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබත්. සමානසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබා නො විචාරත්. නො විචාරා එකතු ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු විචාරත්. විචාරා (නානාසංවාසකදිට්ඨිය) බැහැර නො කෙරෙත්. බැහැර නො කොට එකතු ව පවරත් දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු විචාරත්. විචාරා (ඒ දෘෂ්ටිය) බැහැර නො කෙරෙත්. බැහැර නො කොට වෙන් වෙන් ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ.
11. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආගන‍්තුකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආවාසිකෙ භික‍්ඛූ සමානසංවාසකෙ. තෙ නානාසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභන‍්ති, නානාසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අපුච‍්ඡිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ පුච‍්ඡන‍්ති පුච‍්ඡිත්‍වා අභිවිතරන‍්ති. අභිවිතරිත්‍වා පාටෙක‍්කං පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා අභිවිතරන‍්ති. අභිවිතරිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති.
11. මහණෙනි, මෙහි ආගන්තුකභික්‍ෂූහු සමානසංවාසක වූ ආවාසිකභික්‍ෂූන් දකිත්. ඒ භික්‍ෂූහු නානාසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබත්. නානාසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබා නො විචාරත්. නො විචාරා එකතු ව පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු විචාරත්. විචාරා (ඒ දෘෂ්ටිය) බැහැර කරත්. බැහැර කොට වෙන් වෙන් ව පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. ඒ භික්‍ෂූහු විචාරත්. විචාරා බැහැර කෙරෙත්. බැහැර කොට එකතු ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ.
12. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආගන‍්තුකෙ භික‍්ඛූ නානාසංවාසකෙ. තෙ සමානසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභන‍්ති. සමානසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අපුච‍්ඡිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති. -පෙ- තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා නාභිවිතරන‍්ති. අනභිවිතරිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා නාභිවිතරන‍්ති. අනභිවිතරිත්‍වා පාටෙක‍්කං පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති.
12. මහණෙනි, මෙහි ආවාසිකභික්‍ෂූහු නානාසංවාසක වූ ආගන්තුක භික්‍ෂූන් දකිත්. ඒ භික්‍ෂූහු සමානසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබත්. සමානසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබා නො විචාරත්. නො විචාරා එකතු ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු විචාරත්. විචාරා (ඒ දෘෂ්ටිය) බැහැර නො කෙරෙත්. බැහැර නො කොට එකතු ව පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු විචාරත්. විචාරා (ඒ දෘෂ්ටිය) බැහැර නො කෙරෙත්. බැහැර නො කොට වෙන් වෙන් ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ.
13. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකා භික‍්ඛූ පස‍්සන‍්ති ආගන‍්තුකෙ භික‍්ඛූ සමානසංවාසකෙ. තෙ නානාසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභන‍්ති. නානාසංවාසකදිට‍්ඨිං පටිලභිත්‍වා න පුච‍්ඡන‍්ති. අපුච‍්ඡිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා අභිවිතරන‍්ති. අභිවිතරිත්‍වා පාටෙක‍්කං පවාරෙන‍්ති. ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. -පෙ- තෙ පුච‍්ඡන‍්ති. පුච‍්ඡිත්‍වා අභිවිතරන‍්ති. අභිවිතරිත්‍වා එකතො පවාරෙන‍්ති. අනාපත‍්ති.
13. මහණෙනි, මෙහි ආවාසික භික්‍ෂූහු සමානසංවාසක වූ ආගන්තුකභික්‍ෂූන් දකිත්. ඒ භික්‍ෂූහු නානාසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබත්. නානාසංවාසකදෘෂ්ටිය ලබා නො විචාරත්. නො විචාරා එකතු ව පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු විචාරත්. විචාරා (ඒ දෘෂ්ටිය) බැහැර කෙරෙත්. බැහැර කොට වෙන් වෙන් ව පවරත්. දුකුළාඇවැත් වේ. –පෙ– ඒ භික්‍ෂූහු විචාරත්. විචාරා (ඒ දෘෂ්ටිය) බැහැර කෙරෙත්. බැහැර කොට එකතු ව පවරත්. ඇවැත් නො වේ.
14. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
14. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
15. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා අභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
15. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
16. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
16. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
17. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා අනාවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
17. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
18. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා අනාවාසා අභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
18. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
19. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා අනාවාසා අභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන, අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
19. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
20. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා අභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන,අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
20. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
21. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා අභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
21. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් රහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
22. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා අභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
22. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් රහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
23. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන, අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
23. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
24. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
24. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
25. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො, යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
25. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
26. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා අනාවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
26. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද එබඳු වූ භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
27. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා අනාවාසා සභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
27. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
28. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා අනාවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
28. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
29. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො ආවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
29. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
30. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො අනාවාසො ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
30. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
31. න භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා ගන‍්තබ‍්බො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ නානාසංවාසකා අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝෙන අඤ‍්ඤත්‍ර අන‍්තරායා.
31. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක නානාසංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට සඞ්ඝයාගෙන් වෙන් ව අන්තරායයක් නැති ව නො යා යුතු ය.
32. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා යං ජඤ‍්ඤා “සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තු”න‍්ති.
32. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක සමාන සංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද යම් තැනක් “අද ම යන්නට හැක්කෙමි” යි දන්නේ ද එබඳු වූ භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට යා යුතු ය.
33. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා සභික‍්ඛුකො අනාවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා යං ජඤ‍්ඤා “සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තු”න‍්ති.
33. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක සමාන සංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද යම් තැනක් “අද ම යන්නට හැක්කෙමි” යි දන්නේ ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට –පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ යා යුතු ය.
34. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා අනාවාසා සභික‍්ඛුකො ආවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො අනාවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා යං ජඤ‍්ඤා “සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තු”න‍්ති.
34. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක සමාන සංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද, යම් තැනක් “අද ම යන්නට හැක්කෙමි” යි දන්නේ ද එබඳු වූ භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට –පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට –පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ යා යුතු ය.
35. ගන‍්තබ‍්බො භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය සභික‍්ඛුකා ආවාසා වා අනාවාසා වා සභික‍්ඛුකො ආවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො අනාවාසො -පෙ- සභික‍්ඛුකො ආවාසො වා අනාවාසො වා යත්‍ථස‍්සු භික‍්ඛූ සමානසංවාසකා යං ජඤ‍්ඤා “සක‍්කොමි අජ‍්ජෙව ගන‍්තු”න‍්ති.
35. මහණෙනි, එදවස පවාරණදිනයෙහි යම් තැනෙක සමාන සංවාසක වූ භික්‍ෂූහු වසන්නාහු ද, යම් තැනක් “අද ම යන්නට හැක්කෙමි” යි දන්නේ ද (එබඳු වූ) භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයෙන් හෝ අනාවාසයෙන් හෝ භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට –පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ අනාවාසයට –පෙ– භික්‍ෂූන් සහිත වූ ආවාසයට හෝ අනාවාසයට හෝ යා යුතු ය.
36. න භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනියා නිසින‍්නපරිසාය පවාරෙතබ‍්බං. යො පවාරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.
36. මහණෙනි, මෙහෙණක හුන් පිරිසෙහි නො පැවරිය යුතු ය. යමෙක් පවරන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.
37. න සික‍්ඛමානාය -පෙ- න සාමණෙරස‍්ස -පෙ- න සාමණෙරාය -පෙ- න සික‍්ඛං පච‍්චක‍්ඛාතකස‍්ස -පෙ- න අන‍්තිමවත්‍ථුං අජ‍්ඣාපන‍්නකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පවාරෙතබ‍්බං. යො පවාරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස .
37. හික්මෙන්නියක –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. හෙරණකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. හෙරණියක –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. ශික්‍ෂාව බැහැරලූවකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. අන්තිම වස්තුවට පැමිණියකු හුන් පිරිසෙහි නො පැවරිය යුතු ය. යමෙක් පවරන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.
38. න ආපත‍්තියා අදස‍්සනෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පවාරෙතබ‍්බං. යො පවාරෙය්‍ය යථාධම‍්මො කාරෙතබ‍්බො.
38. ඇවැත් නො දැක්මෙහි බැහැර ලූවකු හුන් පිරිසෙහි නො පැවරිය යුතු ය. යමෙක් පවරන්නේ නම් ධර්‍මය (විනය නීති) පරිදි කරවිය යුතු ය.
39. න ආපත‍්තියා අප‍්පටිකම‍්මෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස -පෙ- න පාපිකාය දිට‍්ඨියා අප‍්පටිනිස‍්සග‍්ගෙ උක‍්ඛිත‍්තකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පවාරෙතබ‍්බං. යො පවාරෙය්‍ය, යථාධම‍්මො කාරෙතබ‍්බො.
39. ඇවැතට පිළියම් නො කිරීමෙහි බැහැර ලූවකු –පෙ– ලාමක මිසදිටු අත නො හැරීමෙහි බැහැර ලූවකු හුන් පිරිසෙහි නො පැවරිය යුතු ය. යමෙක් පවරන්නේ නම් ධර්‍මය පරිදි කරවිය යුතු ය.
40. න පණ‍්ඩකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පවාරෙතබ‍්බං. යො පවාරෙය්‍ය ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.
40. පණ්ඩකයකු හුන් පිරිසෙහි නො පැවරිය යුතු ය. යමෙක් පවරන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.
41. න ථෙය්‍යසංවාසකස‍්ස -පෙ- න තිත්‍ථියපක‍්කන‍්තකස‍්ස -පෙ- න තිරච‍්ඡානගතස‍්ස -පෙ- න මාතුඝාතකස‍්ස -පෙ- න පිතුඝාතකස‍්ස -පෙ- න අරහන‍්තඝාතකස‍්ස -පෙ- න භික‍්ඛුනිදූසකස‍්ස -පෙ- න සඞ‍්ඝභෙදකස‍්ස -පෙ- න ලොහිතුප‍්පාදකස‍්ස -පෙ- න උභතොබ්‍යඤ‍්ජනකස‍්ස නිසින‍්නපරිසාය පවාරෙතබ‍්බං. යො පවාරෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.
41. පැවිද්ද සොරකම් කළ එකකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. තීර්‍ත්‍ථකයන් කරා ගියකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. තිරිසන් ගියකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. මාතෘඝාතකයකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. පිතෘඝාතකයකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. අරහන්තඝාතකයකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. භික්ඛුණීදූසකයකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. සඞ්ඝභේදකයකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. ලෝහිතුප්‍පාදකයකු –පෙ– නො පැවරිය යුතු ය. උභාතොබ්‍යඤ්‍ජනකයකු හුන් පිරිසෙහි නො පැවරිය යුතු ය. යමෙක් පවරන්නේ නම් දුකුළාඇවැත් වේ.
42. න භික‍්ඛවෙ, පාරිවාසිකපවාරණාදානෙන පවාරෙතබ‍්බං අඤ‍්ඤත්‍ර අවුට‍්ඨිතාය පරිසාය.
42. මහණෙනි, පිරිස නො නැගී හුන් කල්හි හැර පාරිවාසික පවාරණය දීමෙන් නො පැවරිය යුතු ය.
43. න ච භික‍්ඛවෙ, අපවාරණාය පවාරෙතබ‍්බං අඤ‍්ඤත්‍ර සඞ‍්ඝසාමග‍්ගියා’ති.
43. මහණෙනි, සඞ්ඝසාමග්ගියෙහි හැර පවාරණය නො කට යුතු දිනයෙහි නො පැවරිය යුතු ය.
දුතියකභාණවාරං නිට‍්ඨිතං.
දෙවන බණවර නිමි.
1. තෙන ඛො පන සමයෙන කොසලෙසු ජනපදෙ අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය සවරකභයං අහොසි. භික‍්ඛූ නාසක‍්ඛිංසු තෙවාචිකං පවාරෙතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ ද‍්වෙවාචිකං පවාරෙතු”න‍්ති. බාළ‍්හතරං සවරකභයං අහොසි. භික‍්ඛූ නාසක‍්ඛිංසු ද‍්වෙවාචිකං පවාරෙතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, එකවාචිකං පවාරෙතු”න‍්ති. බාළ‍්හතරං සවරකභයං අහොසි. භික‍්ඛූ නාසක‍්ඛිංසු එකවාචිකං පවාරෙතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, සමානවස‍්සිකං පවාරෙතු”න‍්ති.
1. එකල්හි කොසොල් දනව්වෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණයෙහි වැද්දන්ගෙන් බියක් වූයේ ය. භික්‍ෂූහු තෙවරක් කීමෙන් පවරන්නට නො හැකි වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, දෙවරක් කීමෙන් පවරන්නට අනුදනිමි” යි. දැඩි වැදි බියක් වූයේ ය. භික්‍ෂූහු දෙවරක් කීමෙන් පවරන්නට නො හැකි වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, එක්වරක් කීමෙන් පවරන්නට අනුදනිමි” යි. ඉතා දැඩි වැදිබියක් වූයේ ය. භික්‍ෂුහු එක්වරක් කීමෙන් ද පවරන්නට නො හැකි වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, සමාන වස් ඇත්තන් එකතු ව (කීමෙන්) පවරන්නට අනුදනිමි” යි.
2. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය මනුස‍්සෙහි දානං දෙන‍්තෙහි යෙභුය්‍යෙන රත‍්ති ඛෙපිතා හොති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “මනුස‍්සෙහි දානං දෙන‍්තෙහි යෙභුය්‍යෙන රත‍්ති ඛෙපිතා. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති. අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති අථායං රත‍්ති විභායිස‍්සති. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං: “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය මනුස‍්සෙහි දානං දෙන‍්තෙහි යෙභුය්‍යෙන රත‍්ති ඛෙපිතා හොති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති ‘මනුස‍්සෙහි දානං දෙන‍්තෙහි යෙභුය්‍යෙන රත‍්ති ඛෙපිතා. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති. අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති. අථායං රත‍්ති විභායිස‍්සතී’ති, බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: ‘සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. මනුස‍්සෙහි දානං දෙන‍්තෙහි යෙභුය්‍යෙන රත‍්ති ඛෙපිතා. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති. අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති. අථායං රත‍්ති විභායිස‍්සති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො ද‍්වෙවාචිකං -පෙ- එකවාචිකං -පෙ- සමානවස‍්සිකං පවාරෙය්‍යා”ති.
2. එකල්හි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණයෙහි දන් දෙන්නා වූ මිනිසුන් විසින් බොහෝ සෙයින් රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. එකල්හි ඒ භික්‍ෂූන්ට “දන් දෙන්නා වූ මිනිසුන් විසින් බොහෝ සෙයින් රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ තෙවරක් කියා පවරන්නේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. එසේ කල්හි මේ රාත්‍රිය පහන් වන්නේ ය. අප විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු දැ“යි මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි දන් දෙන්නා වූ මිනිසුන් විසින් බොහෝ සෙයින් රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. එහි දී භික්‍ෂූන්ට ‘දන් දෙන්නා වූ මිනිසුන් විසින් බොහෝ සෙයින් රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. සඞ්ඝ තෙමේ තෙවරක් කීමෙන් පවරන්නේ නම් සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. එසේ කල්හි මේ රාත්‍රිය පහන් වන්නේ ය’ යි මෙසේ අදහස් වේ නම්, ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂූ නමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන්විය යුතු ය. “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. දන් දෙන්නා වූ මිනිසුන් විසින් බොහෝ සෙයින් රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ තුන් වරක් පවරන්නේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. දැන් මේ රාත්‍රිය පහන් වන්නේ ය. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණ කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ දෙවරක් කීමෙන් –පෙ– එක්වරක් කීමෙන් –පෙ– සමාන වස් ඇත්තන් එකතු ව කීමෙන් පවරන්නේ ය.”
3. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය භික‍්ඛූහි ධම‍්මං භණන‍්තෙහි -පෙ- සුත‍්තන‍්තිකෙහි සුත‍්තන‍්තං සඞ‍්ගායන‍්තෙහි -පෙ- විනයධරෙහි විනයං විනිච‍්ඡිනන‍්තෙහි -පෙ- ධම‍්මකථිකෙහි ධම‍්මං සාකච‍්ඡන‍්තෙහි -පෙ- භික‍්ඛූහි කලහං කරොන‍්තෙහි යෙභුය්‍යෙන රත‍්ති ඛෙපිතා හොති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති -පෙ- “භික‍්ඛූහි කලහං කරොන‍්තෙහි යෙභුය්‍යෙන රත‍්ති ඛෙපිතා, සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති. අථායං රත‍්ති විභායිස‍්සතී”ති, බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. භික‍්ඛූහි කලහං කරොන‍්තෙහි යෙභුය්‍යෙන රත‍්ති ඛෙපිතා. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති. අථායං රත‍්ති විභායිස‍්සති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ද‍්වෙවාචිකං -පෙ- එකවාචිකං -පෙ- සමානවස‍්සිකං පවාරෙය්‍යා”ති.
3. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණයෙහි දහම් දෙසන්නා වූ භික්‍ෂූන් විසින් –පෙ– සූත්‍රාන්ත සඞ්ගායනා කරන්නා වූ සූත්‍රාන්තිකයන් විසින් –පෙ– විනය විසඳන්නා වූ විනයධරයන් විසින් –පෙ– ධර්‍ම සාකච්ඡා කරන්නා වූ ධර්‍මකථිකයන් විසින් –පෙ– කලහ කරන්නා වූ භික්‍ෂූන් විසින් බොහෝ සෙයින් රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. එහි දී භික්‍ෂූන්ට ‘කලහ කරන්නා වූ භික්‍ෂූන් විසින් රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. සඞ්ඝ තෙමේ තෙවරක් කීමෙන් පවරන්නෙන් නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. මේ රාත්‍රිය ද පහන් වන්නේ ය” යි මෙසේ අදහස් වේ නම්, ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂු නමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුතු ය. ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා: කලහ කරන්නා වූ භික්‍ෂූන් විසින් බොහෝ සෙයින් රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ තෙවරක් කීමෙන් පවරන්නේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. දැන් මේ රාත්‍රිය පහන් වන්නේ ය. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ දෙවරක් කීමෙන් –පෙ– එක් වරක් කීමෙන් –පෙ– සමාන වස් ඇත්තන් එකතු ව කීමෙන් පවරන්නේ ය” යි.
4. තෙන ඛො පන සමයෙන කොසලෙසු ජනපදෙ අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය මහාභික‍්ඛුසඞ‍්ඝො සන‍්නිපතිතො හොති, පරිත‍්තඤ‍්ච අනොවස‍්සිකං හොති, මහා ච මෙඝො උග‍්ගතො හොති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “අයං ඛො මහාභික‍්ඛුසඞ‍්ඝො සන‍්නිපතිතො. පරිත‍්තඤ‍්ච අනොවස‍්සිකං. මහා ච මෙඝො උග‍්ගතො. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති, අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති. අථායං මෙඝො පවස‍්සිස‍්සති. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය මහාභික‍්ඛුසඞ‍්ඝො සන‍්නිපතිතො හොති. පරිත‍්තඤ‍්ච අනොවස‍්සිකං හොති මහා ච මෙඝො උග‍්ගතො හොති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: “අයං ඛො මහාභික‍්ඛුසඞ‍්ඝො සන‍්නිපතිතො. පරිත‍්තඤ‍්ච අනොවස‍්සිකං. මහා ච මෙඝො උග‍්ගතො. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති, අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති. අථායං මෙඝො පවස‍්සිස‍්සතී’ති. බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අයං මහාභික‍්ඛුසඞ‍්ඝො සන‍්නිපතිතො. පරිත‍්තඤ‍්ච අනොවස‍්සිකං, මහා ච මෙඝො උග‍්ගතො. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති, අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති, අථායං මෙඝො පවස‍්සිස‍්සති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො ද‍්වෙවාචිකං -පෙ- එකවාචිකං -පෙ- සමානවස‍්සිකං පවාරෙය්‍යා”ති.
4. එකල්හි කොසොල්දනව්වෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි මහාභික්‍ෂුසඞ්ඝ තෙමේ රැස් වූයේ වේ. නො තෙමෙන තැන් ඉතා ටික වේ. මහත් මේඝයෙක් ද නැංගේ වේ. එකල්හි ඒ භික්‍ෂූන්ට “මේ මහාභික්‍ෂූහුසඞ්ඝ තෙමේ රැස් වූයේ වේ. නො තෙමෙන තැන් ද ටික ය. මහාමේඝයෙක් ද නැංගේ වේ. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ තුන් වරක් කීමෙන් පවරන්නේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. මේ මේඝය ද වසින්නේ ය. අප විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු දැ” යි මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි මහාභික්‍ෂුසඞ්ඝ තෙමේ රැස් වූයේ වේ. නො තෙමෙන තැන් ද ටික වේ. මහත් වූ මේඝයෙක් ද නැංගේ වේ. එහි දී භික්‍ෂූන්ට ‘මේ මහාභික්‍ෂුසඞ්ඝ තෙමේ රැස් වූයේ වේ. නො තෙමෙන තැන් ද ටික ය. මහත් වූ මේඝයෙක් ද නැංගේ ය. සඞ්ඝ තෙමේ තුන්වරක් කීමෙන් පවරන්නේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. ඒ මේඝය ද වසින්නේ ය’යි මෙසේ අදහස් වේ නම්, ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුතු ය: ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. මේ මහාභික්‍ෂු සඞ්ඝ තෙමේ රැස් වූයේ ය. නො තෙමෙන තැන් ද ටික ය. මහත් වූ මේඝයෙක් ද නැංගේ ය. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ තෙවරක් කීමෙන් පවරන්නේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. මේ මේඝය ද වසින්නේ ය. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ දෙවරක් කීමෙන් –පෙ– එක්වරක් කීමෙන් –පෙ– සමාන වස් ඇත්තන් එකතු ව කීමෙන් පවරන්නේ ය” යි.
5. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ තදහු පවාරණාය රාජන‍්තරායො හොති -පෙ- චොරන‍්තරායො හොති -පෙ- අග්‍යන‍්තරායො හොති -පෙ- උදකන‍්තරායො හොති -පෙ- මනුස‍්සන‍්තරායො හොති -පෙ- අමනුස‍්සන‍්තරායො හොති -පෙ- වාළන‍්තරායො හොති -පෙ- සිරිංසපන‍්තරායො හොති -පෙ- ජීවිතන‍්තරායො හොති -පෙ- බ්‍රහ‍්මචරියන‍්තරායො හොති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: ‘අයං ඛො බ්‍රහ‍්මචරියන‍්තරායො. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති, අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති. අථායං බ්‍රහ‍්මචරියන‍්තරායො භවිස‍්සතී”ති. බ්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො: “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අයං බ්‍රහ‍්මචරියන‍්තරායො. සචෙ සඞ‍්ඝො තෙවාචිකං පවාරෙස‍්සති, අප‍්පවාරිතො’ව සඞ‍්ඝො භවිස‍්සති, අථායං බ්‍රහ‍්මචරියන‍්තරායො භවිස‍්සති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො ද‍්වෙවාචිකං -පෙ- එකවාචිකං -පෙ- සමානවස‍්සිකං පවාරෙය්‍යා”ති.
5. “මහණෙනි, මෙහි එක්තරා ආවාසයෙක එදවස පවාරණ දිනයෙහි රජුගෙන් අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– සොරුන්ගෙන් අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– ගින්නෙන් අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– ජලයෙන් අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– මිනිසුන්ගෙන් අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– අමනුෂ්‍යයන්ගෙන් අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– චණ්ඩමෘගයන්ගෙන් අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– සර්‍පයන්ගෙන් අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– ජීවිතයට අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යයට අන්තරායයෙක් වේ. –පෙ– එහි දී භික්‍ෂූන්ට ‘මේ බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාන්තරායයෙකි. සඞ්ඝ තෙමේ තෙවරක් කීමෙන් පවරන්නේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. මේ බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යයට අන්තරායය ද වන්නේ ය’ යි මෙසේ අදහස් වේ නම්, ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂුනමක් විසින් සඞ්ඝ තෙමේ දැන් විය යුතු ය: “ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. මේ බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යයට අන්තරායයෙකි. ඉදින් සඞ්ඝ තෙමේ තෙවරක් කීමෙන් පවරන්නේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ නො පැවරූයේ ම වන්නේ ය. මේ බ්‍රහ්මචර්‍ය්‍යාන්තරායය ද වන්නේ ය. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ දෙවරක් කීමෙන් –පෙ– එක් වරක් කීමෙන් –පෙ– සමාන වස් ඇත්තන් එකතු ව කීමෙන් පවරන්නේ ය” යි.
6. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ සාපත‍්තිකා පවාරෙන‍්ති භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සාපත‍්තිකෙන පවාරෙතබ‍්බං. යො පවාරෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. අනුජානාමි, භික‍්ඛවෙ, යො සාපත‍්තිකො පවාරෙති, තස‍්ස ඔකාසං කාරාපෙත්‍වා ආපත‍්තියා චොදෙතු”න‍්ති.
6. එකල්හි සවග මහණෝ ඇවැත් සහිත වූවෝ පවරත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, ඇවැත් සහිත වූවහු විසින් නො පැවරිය යුතු ය. යමෙක් පවරන්නේ නම්, දුකුළා ඇවැත් වේ. මහණෙනි, ඇවැත් සහිත වූ යමෙක් පවරා නම්, ඔහුට අවකාශ කරවා (කැමැත්ත ගෙණ) ඇවැතින් චෝදනා කරන්නට අනුදනිමි” යි.
7. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ ඔකාසං කාරාපියමානා න ඉච‍්ඡන‍්ති ඔකාසං කාතුං. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, ඔකාසං අකරොන‍්තස‍්ස පවාරණං ඨපෙතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, ඨපෙතබ‍්බා: තදහු පවාරණාය චාතුද‍්දසෙ වා පණ‍්ණරසෙ වා තස‍්මිං පුග‍්ගලෙ සම‍්මුඛීභූතෙ සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ උදාහරිතබ‍්බං: ‘සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. ඉත්‍ථන‍්නාමො පුග‍්ගලො සාපත‍්තිකො. තස‍්ස පවාරණං ඨපෙමි. න තස‍්මිං සම‍්මුඛීභූතෙ පවාරෙතබ‍්බ’න‍්ති. ඨපිතා හොති පවාරණා”.
7. එකල්හි සවග මහණෝ අවකාශ කරවනු ලබන්නෝ අවකාශ කරන්නට (ඉඩ දෙන්නට) නො කැමැති වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ: “මහණෙනි, අවකාශ නො කරන්නහුගේ පවාරණය නවතාලන්ට අනුදනිමි. මහණෙනි, මෙසේ නැවැත්විය යුතු ය. එදවස පවාරණයෙහි තුදුස්වක්හි හෝ පසළොස්වක්හි හෝ ඒ පුද්ගලයා හමු වූ කල්හි සඟමැද ප්‍රකාශකළ යුතු ය: ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා: මෙ නම් ඇති පුද්ගල තෙමේ ඇවැත් සහිත වේ. ඔහුගේ පවාරණය නවත්වමි. ඔහු හමු වූ කල්හි නො පැවරිය යුතු ය’ යි (මෙසේ) පවාරණය නවත්වන ලද්දේ වේ.”
8. තෙන ඛො පන සමයෙන ඡබ‍්බග‍්ගියා භික‍්ඛූ “පුරම‍්හාකං පෙසලා භික‍්ඛූ පවාරණං ඨපෙන‍්තී”ති පටිගච‍්චෙව සුද‍්ධානං භික‍්ඛූනං අනාපත‍්තිකානං අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ පවාරණං ඨපෙන‍්ති. පවාරිතානම‍්පි පවාරණං ඨපෙන‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං. “න භික‍්ඛවෙ, සුද‍්ධානං භික‍්ඛූනං අනාපත‍්තිකානං අවත්‍ථුස‍්මිං අකාරණෙ පවාරණා ඨපෙතබ‍්බා. යො ඨපෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස. න ච භික‍්ඛවෙ, පවාරිතානම‍්පි පවාරණා ඨපෙතබ‍්බා. යො ඨපෙය්‍ය, ආපත‍්ති දුක‍්කටස‍්ස.”
8. එකල්හි සවග මහණෝ “පේශලභික්‍ෂූහු අපට පෙර අපගේ පවාරණය නවත්වති” යි වස්තුවක් නැති ව නිකරුණෙහි පළමු කොට ම ඇවැත් රහිත වූ පිරිසිදු වූ භික්‍ෂූන්ගේ පවාරණය නවත්වති. පවාරණය කළ භික්‍ෂූන්ගේ ද පවාරණය නවත්වත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ. “මහණෙනි, වස්තුවක් නැති කල්හි නිකරුණෙහි ඇවැත් රහිත වූ පිරිසිදු භික්‍ෂූන්ගේ පවාරණය නො නැවැත්විය යුතු ය. යමෙක් නවත්වන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ. මහණෙනි, පවාරණය කළ භික්‍ෂූන්ගේ ද පවාරණය නො නැවැත්විය යුතු ය. යමෙක් නවත්වන්නේ නම්, දුකුළාඇවැත් වේ” යි.
9. “එවං ඛො භික‍්ඛවෙ, ඨපිතා හොති පවාරණා. එවං අට‍්ඨපිතා. කථං ච භික‍්ඛවෙ, අට‍්ඨපිතා හොති පවාරණා? තෙවාචිකාය චෙ භික‍්ඛවෙ, පවාරණාය භාසිතාය ලපිතාය පරියොසිතාය පවාරණං ඨපෙති, අට‍්ඨපිතා හොති පවාරණා. ද‍්වෙවාචිකාය චෙ, භික‍්ඛවෙ, -පෙ- එකවාචිකාය චෙ භික‍්ඛවෙ, -පෙ- සමානවස‍්සිකාය චෙ භික‍්ඛවෙ, පවාරණාය භාසිතාය ලපිතාය පරියොසිතාය පවාරණං ඨපෙති, අට‍්ඨපිතා හොති පවාරණා. එවං ඛො භික‍්ඛවෙ අට‍්ඨපිතා හොති පවාරණා.”
9. “මහණෙනි, පවාරණය මෙසේ නවත්වන ලද්දේ වේ. මෙසේ නො නවත්වන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, පවාරණය කෙසේ නො නවත්වන ලද්දේ වේ ද? මහණෙනි, තෙවාචික පවාරණය කියූ කල්හි පැවසූ කල්හි අවසන් කළ කල්හි පවාරණය නවතා ද, (එකල්හි) පවාරණය නො නවත්වන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, ද්වේවාචික පවාරණය –පෙ– මහණෙනි, ඒකවාචික පවාරණය –පෙ– මහණෙනි, සමානවස්සික පවාරණය කියූ කල්හි පැවසූ කල්හි අවසන් කළ කල්හි පවාරණය නවතා ද, එකල්හි පවාරණය නො නවත්වන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, මෙසේ පවාරණය නො නවත්වන ලද්දේ වේ.”
10. “කථඤ‍්ච භික‍්ඛවෙ, ඨපිතා හොති පවාරණා? තෙවාචිකාය චෙ භික‍්ඛවෙ පවාරණාය භාසිතාය ලපිතාය අපරියොසිතාය පවාරණං ඨපෙති, ඨපිතා හොති පවාරණා. ද‍්වෙවාචිකාය චෙ භික‍්ඛවෙ, -පෙ- එකවාචිකාය චෙ භික‍්ඛවෙ, -පෙ- සමානවස‍්සිකාය චෙ භික‍්ඛවෙ, පවාරණාය භාසිතාය ලපිතාය අපරියොසිතාය පවාරණං ඨපෙති, ඨපිතා හොති පවාරණා. එවං ඛො භික‍්ඛවෙ, ඨපිතා හොති පවාරණා.”
10. “මහණෙනි, පවාරණය කෙසේ නවත්වන ලද්දේ වේ ද? මහණෙනි, තෙවාචික පවාරණය කියූ කල්හි පැවසූ කල්හි අවසන් නො කළ කල්හි පවාරණය නවතා ද, පවාරණය නවත්වන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, ද්වේවාචික පවාරණය –පෙ– මහණෙනි, ඒකවාචික පවාරණය –පෙ– මහණෙනි, සමාන වස්සිකපවාරණය කියූ කල්හි පැවසූ කල්හි අවසන් නො කළ කල්හි පවාරණය නවතා ද, පවාරණය නවත්වන ලද්දේ වේ. මහණෙනි, මෙසේ පවාරණය නවත්වන ලද්දේ වේ.”
11. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය භික‍්ඛු භික‍්ඛුස‍්ස පවාරණං ඨපෙති. තඤ‍්චෙ භික‍්ඛුං අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ ජානන‍්ති ‘අයං ඛො ආයස‍්මා අපරිසුද‍්ධකායසමාචාරො අපරිසුද‍්ධවචීසමාචාරො අපරිසුද‍්ධආජීවො, බාලො අව්‍යත‍්තො, න පටිබලො අනුයුඤ‍්ජියමානො අනුයොගං දාතු’න‍්ති. ‘අලං භික‍්ඛු, මා භණ‍්ඩනං. මා කලහං. මා විග‍්ගහං. මා විවාද’න‍්ති ඔමද‍්දිත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං.”
11. “මහණෙනි, මෙහි එදවස පවාරණයෙහි මහණෙක් තෙමේ මහණකුගේ පවාරණය නවතයි. ‘මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ කය පිළිබඳ අපිරිසිදු හැසිරීම් ඇත්තේ ය. වචනය පිළිබඳ අපිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. අපිරිසිදු වූ දිවිපැවැතුම් ඇත්තේ ය. අඥ ය. අව්‍යක්ත ය. කරුණු විචාරණු ලබන්නේ කරුණු ඉදිරිපත් කරන්නට දක්‍ෂ නො වේ ය’ යි අන්‍ය වූ භික්‍ෂූහු ඒ මහණහු දනිත්. ‘මහණ, කම් නැත, ඩබර නො කරව, කලහ නො කරව, විරුද්ධ ගැණීම් නො ගණුව විරුද්ධවාද නො කරව’ යි (මෙසේ ඔහුගේ කීම) මැඩ සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය.”
12. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය භික‍්ඛු භික‍්ඛුස‍්ස පවාරණං ඨපෙති. තඤ‍්චෙ භික‍්ඛුං අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ ජානන‍්ති “අයං ඛො ආයස‍්මා පරිසුද‍්ධකායසමාචාරො අපරිසුද‍්ධවචීසමාචාරො අපරිසුද‍්ධාජීවො බාලො අබ්‍යත‍්තො, න පටිබලො අනුයුඤ‍්ජියමානො අනුයොගං දාතු’න‍්ති, ‘අලං භික‍්ඛු, මා භණ‍්ඩනං, මා කලහං. මා විග‍්ගහං. මා විවාද’න‍්ති ඔමද‍්දිත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං.”
12. “මහණෙනි, මෙහි එදවස පවාරණයෙහි මහණෙක් තෙමේ මහණකුගේ පවාරණය නවතයි. ‘මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ කය පිළිබඳ පිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. වචනය පිළිබඳ අපිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. අපිරිසිදු වූ දිවිපැවැතුම් ඇත්තේ ය. අඥ ය. අව්‍යක්ත ය. කරුණු විචාරණු ලබන්නේ කරුණු කීමට දක්‍ෂ නො වේ’ යි අන්‍ය වූ භික්‍ෂූහු ඒ මහණහු දනිත්. ‘මහණ, කම් නැත. ඩබර නො කරව, කලහ නො කරව, විරුද්ධ ගැණිම් නො ගණුව, විරුද්ධවාද නො කරව’ යි (මෙසේ ඔහුගේ කීම) මැඩ සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය.”
13. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය භික‍්ඛු භික‍්ඛුස‍්ස පවාරණං ඨපෙති. තඤ‍්චෙ භික‍්ඛුං අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ ජානන‍්ති ‘අයං ඛො ආයස‍්මා පරිසුද‍්ධකායසමාචාරො පරිසුද‍්ධවචීසමාචාරො අපරිසුද‍්ධාජීවො, බාලො අබ්‍යත‍්තො, න පටිබලො අනුයුඤ‍්ජියමානො අනුයොගං දාතු’න‍්ති, ‘අලං භික‍්ඛු, මා භණ‍්ඩනං. මා කලහං. මා විග‍්ගහං. මා විවාද’න‍්ති ඔමද‍්දිත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං.”
13. “මහණෙනි, එදවස පවාරණයෙහි මහණෙක් තෙමේ මහණකුගේ පවාරණය නවතයි. ‘මේ ආයුෂ්මත්තෙමේ කය පිළිබඳ පිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. වචනය පිළිබඳ පිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. අපිරිසිදු වූ දිවිපැවැතුම් ඇත්තේ ය. අඥ ය. අව්‍යක්ත ය. කරුණු විචාරණු ලබන්නේ කරුණු කීමට දක්‍ෂ නො වේ’ යි අනාථ වූ භික්‍ෂූහු ඒ මහණහු දනිත්. ‘මහණ, ඩබර නො කරව, කලහ නො කරව, විරුද්ධ ගැණිම් නො ගණුව, විරුද්ධවාද නො කරව’ යි මෙසේ (ඔහුගේ කීම) මැඩ සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය.”
14. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය භික‍්ඛු භික‍්ඛුස‍්ස පවාරණං ඨපෙති. තඤ‍්චෙ භික‍්ඛුං අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ ජානන‍්ති: “අයං ඛො ආයස‍්මා පරිසුද‍්ධකායසමාචාරො පරිසුද‍්ධවචීසමාචාරො පරිසුද‍්ධාජීවො, බාලො අබ්‍යත‍්තො, න පටිබලො අනුයුඤ‍්ජියමානො අනුයොගං දාතු’න‍්ති, ‘අලං භික‍්ඛු, මා භණ‍්ඩනං. මා කලහං. මා විග‍්ගහං. මා විවාද’න‍්ති ඔමද‍්දිත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං.”
14. “මහණෙනි, මෙහි එදවස පවාරණයෙහි මහණෙක් තෙමේ මහණකුගේ පවාරණය නවතයි. ‘මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ කය පිළිබඳ පිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. වචනය පිළිබඳ පිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. පිරිසිදු වූ දිවිපැවැතුම් ඇත්තේ ය. අඥ ය. අව්‍යක්ත ය. කරුණු විචාරණු ලබන්නේ කරුණු කීමට දක්‍ෂ නො වේ” යි අන්‍ය වූ භික්‍ෂූහු ඒ මහණහු දනිත්. ‘මහණ ඩබර නො කරව, කලහ නො කරව, විරුද්ධ ගැණිම් නො ගණුව, විරුද්ධ වාද නො කරව’ යි මෙසේ (ඔහුගේ කීම) මැඩ සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය.”
15. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, තදහු පවාරණාය භික‍්ඛු භික‍්ඛුස‍්ස පවාරණං ඨපෙති. තඤ‍්චෙ භික‍්ඛුං අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ ජානන‍්ති: ‘අයං ඛො ආයස‍්මා පරිසුද‍්ධකායසමාචාරො, පරිසුද‍්ධවචීසමාචාරො පරිසුද‍්ධාජීවො, පණ‍්ඩිතො ව්‍යත‍්තො පටිබලො අනුයුඤ‍්ජියමානො අනුයොගං දාතු’න‍්ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො ත්‍වං ආවුසො, ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො පවාරණං ඨපෙසි, කිම‍්හි නං ඨපෙසි? සීලවිපත‍්තියා ඨපෙසි? ආචාරවිපත‍්තියා ඨපෙසි? දිට‍්ඨිවිපත‍්තියා ඨපෙසී’ති?”
15. “මහණෙනි, මෙහි එදවස පවාරණයෙහි මහණෙක් තෙමේ මහණකුගේ පවාරණය නවතයි. ‘මේ ආයුෂ්මත් තෙමේ කය පිළිබඳ පිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. වචනය පිළිබඳ පිරිසිදු වූ හැසිරීම් ඇත්තේ ය. පිරිසිදු වූ දිවිපැවැතුම් ඇත්තේ ය. පණ්ඩිත ය. ව්‍යක්ත ය. කරුණු විචාරණු ලබන්නේ කරුණු කීමට දක්‍ෂ වේ’ යි අන්‍ය වූ භික්‍ෂූහු ඒ මහණහු දනිත්. ‘ඇවැත්නි, යම් හෙයකින් තෝ මේ මහණහුගේ පවාරණය නවත්වන්නෙහි කිනම් හේතුවකින් එය නවත්වන්නෙහි ද? සීලවිපත්තිය හේතු කොට නවත්වන්නෙහි ද? ආචාරවිපත්තිය හේතු කොට නවත්වන්නෙහි ද? දාෂ්ටිවිපත්තිය හේතු කොට නවත්වන්නෙහි දැ?‘යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ විචාළ යුතු වන්නේ ය.”
16. “සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: ‘සීලවිපත‍්තියා වා ඨපෙමි. ආචාරවිපත‍්තියා වා ඨපෙමි. දිට‍්ඨිවිපත‍්තියා වා ඨපෙමී’ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘ජානාති පනායස‍්මා සීලවිපත‍්තිං? ජානාති ආචාරවිපත‍්තිං? ජානාති දිට‍්ඨිවිපත‍්ති’න‍්ති? සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: ‘ජානාමි ඛො අහං ආවුසො සීලවිපත‍්තිං. ජානාමි ආචාරවිපත‍්තිං. ජානාමි දිට‍්ඨිවිපත‍්ති’න‍්ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘කතමා පනාවුසො සීලවිපත්ති? කතමා ආචාරවිපත්ති? කතමා දිට‍්ඨිවිපත‍්තී’ති?”
16. “සීලවිපත්තිය හේතු කොට හෝ නවතමි. ආචාරවිපත්තිය හේතු කොට හෝ නවතමි. දෘෂ්ටිවිපත්තිය හේතු කොට හෝ නවතමි’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කියන්නේ නම්, ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ සීලවිපත්තිය දනී ද? ආචාරවිපත්තිය දනී ද? දෘෂ්ටි විපත්තිය දනී දැ?” යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ විචාළ යුතු වන්නේ ය. ‘ඇවැත්නි, මම සීලවිපත්තිය දනිමි. ආචාරවිපත්තිය දනිමි. දෘෂ්ටිවිපත්තිය දනිමි’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කියන්නේ නම්, ‘ඇවැත්නි, සීලවිපත්තිය කවරී ද? ආචාරවිපත්තිය කවරී ද? දෘෂ්ටිවිපත්තිය කවරී දැ’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ විචාළ යුතු වන්නේ ය.”
17. “සො චෙ එවං වදෙය්‍ය:- ‘චත‍්තාරි පාරාජිකානි, තෙරස සඞ‍්ඝාදිසෙසා අයං සීලවිපත්ති. ථුල‍්ලච‍්චයං පාචිත‍්තියං පාටිදෙසනීයං දුක‍්කටං දුබ‍්භාසිතං, අයං ආචාරවිපත්ති. මිච්ඡාදිට්ඨි අන‍්තග‍්ගාහිකාදිට‍්ඨි අයං දිට‍්ඨිවිපත‍්තී’ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො ත්‍වං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො පවාරණං ඨපෙසි, දිට‍්ඨෙන ඨපෙසි? සුතෙන ඨපෙසි? පරිසඞ‍්කාය ඨපෙසී’ති.
17. “සතර පරිජි, තෙරස සඞ්ඝාදිසේස යන මේ සීලවිපත්ති නමි. ථුල්ලච්චය පාචිත්තිය පාටිදේසනීය දුක්කට දුබ්භාසිත යන මේ ආචාරවිපත්ති නමි. මිච්ඡාදිට්ඨි අන්තග්ගාහකදිට්ඨි යන මේ දෘෂ්ටිවිපත්ති නමි’ යි. ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කියන්නේ නම්, ‘ඇවැත්නි, යම් හෙයකින් තෝ මේ මහණහුගේ පවාරණය නවත්වන්නෙහි දක්නා ලද්දකින් නවත්වන්නෙහි ද? අසන ලද්දකින් නවත්වන්නෙහි ද? සැකයකින් නවත්වන්නෙහි දැ?‘ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ ඇසිය යුතු වන්නේ ය.”
18. “සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: දිට‍්ඨෙන වා ඨපෙමි. සුතෙන වා ඨපෙමි. පරිසඞ‍්කාය වා ඨපෙමී’ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො ත්‍වං ආවුසො, ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො දිට‍්ඨෙන පවාරණං ඨපෙසි, කින‍්තෙ දිට‍්ඨං? කින‍්ති තෙ දිට‍්ඨං? කදා තෙ දිට‍්ඨං? කත්‍ථ තෙ දිට‍්ඨං? පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නො දිට‍්ඨො? සඞ‍්ඝාදිසෙසං අජ‍්ඣාපන‍්නො දිට‍්ඨො? ථුල‍්ලච‍්චයං -පෙ- පාචිත‍්තියං -පෙ- පාටිදෙසනීයං -පෙ- දුක‍්කටං -පෙ- දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො දිට‍්ඨො? කත්‍ථ ච ත්‍වං අහොසි? කත්‍ථ චායං භික‍්ඛු අහොසි? කිඤ‍්ච ත්‍වං කරොසි? කිඤ‍්චායං භික‍්ඛු කරොතී?’ති.”
18. “දුටුවකින් හෝ නවත්වමි. ඇසුවකින් හෝ නවත්වමි. සැකයකින් හෝ නවත්වමි’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කියන්නේ නම්, ‘ඇවැත්නි, යම් හෙයකින් තෝ මේ මහණහුගේ පවාරණය දුටුවකින් නවත්වන්නෙහි නම්, තා විසින් කුමක් දක්නා ලද්දේ ද? තා විසින් කිනම් ලෙසකින් දක්නා ලද්දේ ද? තා විසින් කවර කලෙක දක්නා ලද්දේ ද? තා විසින් කොතැනක දී දක්නා ලද්දේ ද? පාරාජිකාවට පැමිණෙනුයේ දක්නා ලද්දේ ද? සඞ්ඝාදිසේසයට පැමිණෙනුයේ දක්නා ලද්දේ ද? ථුල්ලච්චයයට –පෙ– පාචිත්තියට –පෙ– පාටිදේසනීයයට –පෙ– දුක්කටයට –පෙ– දුබ්භාසිතයට පැමිණෙනුයේ දක්නා ලද්දේ ද? තෝ කොතැනක වූ යෙහි ද? මේ මහණ කොතැනක වූයේ ද? තෝ කුමක් කෙරෙහි ද? මේ මහණ කුමක් කෙරේ දැ?‘ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය.”
19. “සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: ‘න ඛො අහං ආවුසො, ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො දිට‍්ඨෙන පවාරණං ඨපෙමි. අපි ච සුතෙන පවාරණං ඨපෙමී’ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: “යං ඛො ත්‍වං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො සුතෙන පවාරණං ඨපෙසි, කින‍්තෙ සුතං? කින‍්ති තෙ සුතං? කදා තෙ සුතං? කත්‍ථ තෙ සුතං? පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නොති සුතං? සඞ‍්ඝාදිසෙසං අජ‍්ඣාපන‍්නොති සුතං? ථුල‍්ලච‍්චයං -පෙ- පාචිත‍්තියං -පෙ- පාටිදෙසනීයං -පෙ- දුක‍්කටං -පෙ- දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නොති සුතං? භික‍්ඛුස‍්ස සුතං? භික‍්ඛුනියා සුතං? සික‍්ඛමානාය සුතං? සාමණෙරස‍්ස සුතං? සාමණෙරියා සුතං? උපාසකස‍්ස සුතං? උපාසිකාය සුතං? රාජූනං සුතං? රාජමහාමත‍්තානං සුතං? තිත්‍ථියානං සුතං? තිත්‍ථියසාවකානං සුත?’න‍්ති.”
19. “ඇවැත්නි, මම මේ මහණහුගේ පවාරණය දුටුවකින් නො නවතමි. එහෙත් ඇසුවකින් පවාරණය නවතමි’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කියන්නේ නම්, ‘ඇවැත්නි, යම් හෙයකින් තෝ මේ මහණහුගේ පවාරණය ඇසුවකින් නවතන්නෙහි නම්, තා විසින් කුමක් අසන ලද්දේ ද? තා විසින් කිනම් ලෙසකින් අසන ලද්දේ ද? තා විසින් කවර කලෙක අසන ලද්දේ ද? තා විසින් කොතැනක දී අසන ලද්දේ ද? පාරාජිකාවට පැමිණියේ යි අසන ලද්දේ ද? සඞ්ඝයාදිසේසයට පැමිණියේ යි අසන ලද්දේ ද? ථුල්ලච්චයයට –පෙ– පාචිත්තියට –පෙ– පාටිදේසනීයයට –පෙ– දුක්කටයට –පෙ– දුබ්භාසිතයට පැමිණියේ යි අසන ලද්දේ ද? මහණකුගෙන් අසන ලද්දේ ද? මෙහෙණකගෙන් අසන ලද්දේ ද? හික්මෙන්නියකගෙන් අසන ලද්දේ ද? හෙරණකුගෙන් අසන ලද්දේ ද? හෙරණියකගෙන් අසන ලද්දේ ද? උපාසකයකුගෙන් අසන ලද්දේ ද? උපාසිකාවකගෙන් අසන ලද්දේ ද? රජුන්ගෙන් අසන ලද්දේ ද? රජමහඇමතියන්ගෙන් අසන ලද්දේ ද? තීර්‍ත්‍ථකයන්ගෙන් අසන ලද්දේ ද? තීර්‍ත්‍ථකශ්‍රාවකයන්ගෙන් අසන ලද්දේ දැ?’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ ඇසිය යුතු වන්නේ ය.”
20. “සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: ‘න ඛො අහං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො සුතෙන පවාරණං ඨපෙමි. අපි ච පරිසඞ‍්කාය පවාරණං ඨපෙමී’ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො ත්‍වං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො පරිසඞ‍්කාය පවාරණං ඨපෙසි, කිං පරිසඞ‍්කසි? කින‍්ති පරිසඞ‍්කසි? කදා පරිසඞ‍්කසි? කත්‍ථ පරිසඞ‍්කසි? පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නොති පරිසඞ‍්කසි? සඞ‍්ඝාදිසෙසං අජ‍්ඣාපන‍්නොති පරිසඞ‍්කසි? ථුල‍්ලච‍්චයං -පෙ- පාචිත‍්තියං -පෙ- පාටිදෙසනීයං -පෙ- දුක‍්කටං -පෙ- දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නොති පරිසඞ‍්කසි? භික‍්ඛුස‍්ස සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? භික‍්ඛුනියා සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? සාමණෙරස‍්ස සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? සාමණෙරියා සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? උපාසකස‍්ස සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? උපාසිකාය සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? රාජූනං සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? රාජමහාමත‍්තානං සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? තිත්‍ථියානං සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසි? තිත්‍ථියසාවකානං සුත්‍වා පරිසඞ‍්කසී”?ති.”
20. “ඇවැත්නි, මම ද මේ මහණහුගේ පවාරණය ඇසුවකින් නො නවතමි. එහෙත් සැකයකින් පවාරණය නවතමි’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කියන්නේ නම්, “ඇවැත්නි, යම් හෙයකින් තෝ මේ මහණහුගේ පවාරණය සැකයකින් නවතන්නෙහි නම්, කුමක් සැක කරන්නෙහි ද? කිනම් ලෙසකින් සැක කරන්නෙහි ද? කවර කලෙක සැක කරන්නෙහි ද? කොතැනෙක දී සැක කරන්නෙහි ද? පාරාජිකාවට පැමිණියේ යි සැක කරන්නෙහි ද? සඞ්ඝයාදිසේසයට පැමිණියේ යි සැක කරන්නෙහි ද? ථුල්ලච්චයයට –පෙ– පාචිත්තියට –පෙ– පාටිදේසනීයයට –පෙ– දුක්කටයට –පෙ– දුබ්භාසිතයට පැමිණියේ යි සැක කරන්නෙහි ද? මහණකුගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? මෙහෙණකගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? හික්මෙන්නියකගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? හෙරණකුගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? හෙරණියකගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? උපාසකයකුගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? උපාසිකාවකගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? රජුන්ගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? රජමහ ඇමැතියන්ගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? තීර්‍ත්‍ථකයන්ගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි ද? තීර්‍ත්‍ථකශ්‍රාවකයන්ගෙන් අසා සැක කරන්නෙහි දැ?’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ ඇසිය යුතු වන්නේ ය.”
21. “සො චෙ එවං වදෙය්‍ය: ‘න ඛො අහං ආවුසො ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො පරිසඞ‍්කාය පවාරණං ඨපෙමි. අපි ච අහං න ජානාමි - කෙන අහං ඉමස‍්ස භික‍්ඛුනො පවාරණං ඨපෙමී’ති. සො චෙ භික‍්ඛවෙ, චොදකො භික‍්ඛු අනුයොගෙන විඤ‍්ඤූනං සබ්‍රහ‍්මචාරීනං චිත‍්තං. න ආරාධෙති. ‘අනනුවාදො චුදිතො භික‍්ඛූ’ති අලං වචනාය. සො චෙ භික‍්ඛවෙ, චොදකො භික‍්ඛු අනුයොගෙන විඤ‍්ඤූනං සබ්‍රහ‍්මචාරීනං චිත‍්තං ආරාධෙති, ‘සානුවාදො චුදිතො භික‍්ඛූ’ති අලං වචනාය.”
21. “ඇවැත්නි, මම මේ මහණහුගේ පවාරණය සැකයකින් නො නවත්වමි. එහෙත් මම මේ මහණහුගේ පවාරණය කුමකින් නවත්වම් දැ? යි මම නො දනිමි’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කියන්නේ නම්, මහණෙනි, ඒ චෝදක භික්‍ෂු තෙමේ ප්‍රශ්න කිරීමෙන් නුවණැති සබ්‍රම්සරුන්ගේ සිත සතුටු නො කෙරේ ද ‘චූදිත භික්‍ෂු තෙමේ චෝදනා රහිතයෙකැ’ යි කීමට සුදුසු වේ. මහණෙනි, ඒ චෝදක භික්‍ෂූ තෙමේ ප්‍රශ්න කිරීමෙන් නුවණැති සබ්‍රම්සරුන්ගේ සිත සතුටු කෙරේ ද, ‘චූදිතභික්‍ෂූ තෙමේ චෝදනාසහිතයෙකැ’යි කීමට සුදුසු වේ.
22. “සො චෙ භික‍්ඛවෙ, චොදකො භික‍්ඛු අමූලකෙන පාරාජිකෙන අනුද‍්ධංසිතං පටිජානාති, සඞ‍්ඝාදිසෙසං ආරොපෙත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං. සො චෙ භික‍්ඛවෙ, චොදකො භික‍්ඛු අමූලකෙන සඞ‍්ඝාදිසෙසෙන අනුද‍්ධංසිතං පටිජානාති, යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං. සො චෙ භික‍්ඛවෙ, චොදකො භික‍්ඛු අමූලකෙන ථුල‍්ලච‍්චයෙන -පෙ- පාචිත‍්තියෙන -පෙ- පාටිදෙසනීයෙන -පෙ- දුක‍්කටෙන -පෙ- දුබ‍්භාසිතෙන අනුද‍්ධංසිතං පටිජානාති, යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං.”
22. “මහණෙනි, ඒ චෝදකභික්‍ෂු තෙමේ අමූලික වූ පාරාජිකාපත්තියකින් චෝදනා කිරීම ප්‍රතිඥා කෙරේ ද, (ඒ චෝදකයාට) සඞ්ඝාදිසේසාපත්තිය ආරෝපණය කොට සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය. මහණෙනි, ඒ චෝදකභික්‍ෂු තෙමේ අමූලික වූ සඞ්ඝාදිසේසාපත්තියකින් චෝදනා කිරීම ප්‍රතිඥා කෙරේ ද, (ඔහුට) ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය. ‘මහණෙනි, චෝදකභික්‍ෂු තෙමේ අමූලික වූ ථුල්ලච්චයාපත්තියකින් –පෙ– පාචිත්තියාපත්තියකින් –පෙ– පාටිදේසනීයාපත්තියකින් දුක්කටාපත්තියකින් –පෙ– දුබ්භාසිතාපත්තියකින් චෝදනා කිරීම ප්‍රතිඥා කෙරේ ද, ධර්‍මය පරිදි කරවා සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය.”
23. “සො චෙ භික‍්ඛවෙ, චුදිතො භික‍්ඛු පාරාජිකං අජ‍්ඣාපන‍්නොති පටිජානාති, නාසෙත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං. සො චෙ භික‍්ඛවෙ චුදිතො භික‍්ඛු සඞ‍්ඝාදිසෙසං අජ‍්ඣාපන‍්නොති පටිජානාති, සඞ‍්ඝාදිසෙසං ආරොපෙත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං. සො චෙ භික‍්ඛවෙ, චුදිතො භික‍්ඛු ථුල‍්ලච‍්චයං -පෙ- පාචිත‍්තියං -පෙ- පාටිදෙසනීයං -පෙ- දුක‍්කටං -පෙ- දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නොති පටිජානාති, යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බං.”
23. “මහණෙනි, චුදිත භික්‍ෂූ තෙමේ ‘පාරාජිකාපත්තියට පැමිණියෙමි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද, ලිඞ්ගනාසනය කොට (=සිවුරු හරවා) සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය. මහණෙනි, චූදිතභික්‍ෂු තෙමේ ‘සඞ්ඝාදිසේසාපත්තියට පැමිණියෙමි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද, (ඔහුට) සඞ්ඝාදිසේසාපත්තිය ආරෝපණය කොට සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය. මහණෙනි, චූදිතභික්‍ෂු තෙමේ ‘ථුල්ලච්චයාපත්තියකට –පෙ– පාචිත්තියාපත්තියකට –පෙ– පාටිදේසනීයාපත්තියකට –පෙ– දුක්කටාපත්තියකට –පෙ– දුබ්භාසිතාපත්තියකට පැමිණියෙමි’ යි ප්‍රතිඥා කෙරේ ද, (ඔහුට) ධර්‍මය පරිදි කරවා සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය.”
24. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය ථුල‍්ලච‍්චයං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝාදිසෙසදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො, ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය ථුල‍්ලච‍්චයං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීය දිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො, භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති.”
24. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ එදවස පවාරණයෙහි ථුල්ලච්යාපත්තියකට පැමිණියේ වේ. ඇතැම් මහණෝ ථුල්ලච්චයාපත්තිය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් මහණෝ සඞ්ඝාදිසේසාපත්තිය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ මහණෝ ථුල්ලච්චයාපත්තිය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත් ද, මහණෙනි, ඒ මහණුන් විසින් ඒ මහණ තෙමේ පසෙකට ඉවත් කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙතට එළඹ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය: ‘ඇවැත්නි, ඒ මහණ තෙමේ යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඔහු විසින් ඒ ඇවැත විනය පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේය’ යි. මහණෙනි, මෙහි එදවස පවාරණයෙහි මහණෙක් තෙමේ ථුල්ලච්චයාපත්තියකට පැමිණියේ වේ. ඇතැම් මහණෝ ථුල්ලච්චය ය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් මහණෝ පාචිත්තිය ය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත්. –පෙ– ඇතැම් මහණෝ ථුල්ලච්චය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් මහණෝ පාටිදේසනීය ය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත්. –පෙ– ඇතැම් මහණෝ ථුල්ලච්චය ය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් මහණෝ දුක්කටය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත්. –පෙ– ඇතැම් මහණෝ ථුල්ලච්චය ය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් මහණෝ දුබ්භාසිතය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ මහණෝ ථුල්ලච්චය ය යන ලබ්ධිය ඇත්තෝ වෙත් ද මහණෙනි, ඒ මහණුන් විසින් ඒ මහණ තෙමේ පසෙකට බැහැර කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. “ඇවැත්නි, ඒ මහණ තෙමේ යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඔහු විසින් ඒ අවැත විනය පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේය’ යි.”
25. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය පාචිත‍්තියං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. පාටිදෙසනීයං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. [එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝාදිසෙසදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ පාචිත්තිය දිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ ථුල්ලච්චය දිට‍්ඨිනො හොන‍්ති -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත්තිය දිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙතෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති.]”
25. “මහණෙනි, මෙහි එදවස පවාරණයෙහි භික්‍ෂූ නමක් පචිති ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. [ඇතැම් භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු සඞ්ඝාදිසේස ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු ද, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් ඒ භික්‍ෂු තෙමේ පසෙකට බැහැර කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කියයුතු වන්නේ ය. ‘ඇවැත්නි, ඒ භික්‍ෂූහුතෙමේ යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද ඒ ඇවැත විනය වූ පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි. මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු තුලසි ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. –පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. –පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුකකට ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත් –පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිතය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ භික්‍ෂූහු පචිතිය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ ද, ඔවුන් විසින් ඒ භික්‍ෂූහුතෙම පසෙකට ඉවත් කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කියයුතු වන්නේය. ‘ඇවැත්නි, ඒ භික්‍ෂු තෙමේ යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඒ ඇවැතට විනය වූ පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, සඞ්ඝතෙමේ පවරන්නේ ය’ යි.]
26. “[ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය] පාටිදෙසනීයං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. [එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝාදිසෙසදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීයදිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූ එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛු පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීය දිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීය දිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීයදිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති.]”
26. “[මහණෙනි, මෙහි එ දවස පවාරණයෙහි භික්‍ෂූ නමක්] පාටිදේසනීය ඇවැතකට පැමිණියේ වේ. [ඇතැම් භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු සඞ්ඝාදිසේස ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු ද, මහණෙනි, ඔවුන් විසින් ඒ භික්‍ෂුතෙමේ පසෙකට බැහැර කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කියයුතු වන්නේය. “ඇවැත්නි, ඒ භික්‍ෂු තෙමේ යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඒ ඇවැත විනය වූ පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි. මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු තුලසි ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. –පෙ– මහණෙනි මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. –පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුක්කට ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. –පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිත ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ ද, මහණෙනි, ඔවුන් විසින් ඒ භික්‍ෂූහු තෙමේ පසෙකට බැහැර කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කියයුතු වන්නේ ය. ‘ඇවැත්නි, ඒ භික්‍ෂූහු තෙමේ යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඒ ඇවැතට විනය වූ පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි.]
27. [“ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය] දුක‍්කටං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛු දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛු සඞ‍්ඝාදිසෙසදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. -පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ- එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති.”]
27. [”මහණෙනි, මෙහි භික්‍ෂු නමක් එදවස පවාරණයෙහි] දුක්කටාපත්තියකට පැමිණියේ වේ. ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුක්කට ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු සඞ්ඝාදිසේසය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ භික්‍ෂූහු දුක්කට ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු ද, ඔවුන් විසින් ඒ භික්‍ෂු තෙමේ පසෙකට බැහැර කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය: ‘ඇවැත්නි, ඒ භික්‍ෂූතෙමේ යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඒ ඇවත විනය වූ පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි. මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුක්කටය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු තුලසි ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත් –පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුක්කට ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත් –පෙ– මහණෙනි මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුක්කට ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. –පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ– ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුක්කට ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිත ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ භික්‍ෂූහු දුක්කට ලබ්ධි ඇත්තෝ ද, මහණෙනි, ඔවුන් විසින් ඒ භික්‍ෂුතෙම පසෙකට බැහැර කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය: ‘ඇවැත්නි, ඒ භික්‍ෂුතෙමේ යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඒ ඇවැතට විනය වූ පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි”.
28. [“ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ තදහු පවාරණාය] දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ සඞ‍්ඝාදිසෙසදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො, තෙහි සො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති. ඉධ පන භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛූ තදහු පවාරණාය දුබ‍්භාසිතං අජ‍්ඣාපන‍්නො හොති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ ථුල‍්ලච‍්චයදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. [-පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ-] එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාචිත‍්තියදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. [-පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, -පෙ-] එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ පාටිදෙසනීය දිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. [-පෙ- ඉධ පන භික‍්ඛවෙ -පෙ-] එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුබ‍්භාසිතදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. එකච‍්චෙ භික‍්ඛූ දුක‍්කටදිට‍්ඨිනො හොන‍්ති. යෙ තෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ දුබ්භාසිත දිට‍්ඨිනො තෙහි සො භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු එකමන‍්තං අපනෙත්‍වා යථා ධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවමස‍්ස වචනීයො: ‘යං ඛො සො ආවුසො භික‍්ඛු ආපත‍්තිං ආපන‍්නො, සාස‍්ස යථාධම‍්මං පටිකතා. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති.”
28. [“මහණෙනි, මෙහි එදවස පවාරණයෙහි භික්‍ෂුනමක්] දුබ්භාසිතාපත්තියකට පැමිණියේ වේ. ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිත ය යන ලබ්ධි ඇත්තාහු වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු සඞ්ඝාදිසේස ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. මහණෙනි, යම් ඒ භික්‍ෂූහු දුක්කටය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ ද, මහණෙනි, ඔවුන් විසින් ඒ භික්‍ෂු තෙම එක්පසෙකට බැහැර කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය: ‘ඇවැත්නි, ඒ භික්‍ෂුතෙම යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඒ ඇවැතට විනය වූ පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, සඞ්ඝතෙමේ පවරන්නේ ය’ යි [මහණෙනි, මෙහි –පෙ–] ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිත ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂුහු තුලසි ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙති. [–පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ–] ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිත ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙති. ඇතැම් භික්‍ෂූහු පචිති ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙති. [–පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ–] ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිත ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත්. ඇතැම් භික්‍ෂූහු පාටිදේසනීය ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙත් [–පෙ– මහණෙනි, මෙහි –පෙ–] ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිත ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙති. ඇතැම් භික්‍ෂූහු දුක්කට ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ වෙති. මහණෙනි, යම් ඒ භික්‍ෂූහු දුබ්භාසිත ය යන ලබ්ධි ඇත්තෝ ද, මහණෙනි, ඔවුන් විසින් ඒ භික්‍ෂුතෙම පසෙකට බැහැර කොට ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා වෙත එළඹ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය: ‘ඇවැත්නි, ඒ භික්‍ෂුතෙම යම් ඇවැතකට පැමිණියේ ද, ඒ ඇවැතට විනය වූ පරිදි පිළියම් කරණ ලදී. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි.”
29. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ උදාහරෙය්‍ය: ‘සුණාතු මෙ, භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. ඉදං වත්‍ථු පඤ‍්ඤායති, න පුග‍්ගලො. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, වත්‍ථුං ඨපෙත්‍වා සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා”ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘භගවතා ඛො ආවුසො විසුද‍්ධානං පවාරණා පඤ‍්ඤත‍්තා. සචෙ වත්‍ථු පඤ‍්ඤායති, න පුග‍්ගලො, ඉදානෙව නං වදෙහී’ති.”
29. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ එදවස පවාරණයෙහි සඟ මැද ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. මේ වස්තුව පෙණේ. පුද්ගල තෙමේ නො පෙණේ. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, වස්තුව තබා සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි කියන්නේ ය. ‘ඇවැත්නි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පිරිසිදු මහණුන්ට පවාරණය පණවන ලද්දේ ය. වස්තුව පෙණේ නම්, පුද්ගල තෙමේ නො පෙණේ නම්, දැන් ම එය කියව’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය:
30. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ උදාහරෙය්‍ය: “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අයං පුග‍්ගලො පඤ‍්ඤායති, න වත්‍ථු. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, පුග‍්ගලං ඨපෙත්‍වා සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘භගවතා ආවුසො විසුද‍්ධානඤ‍්ච සමග‍්ගානඤ‍්ච පවාරණා පඤ‍්ඤත‍්තා. සචෙ පුග‍්ගලො පඤ‍්ඤායති, න වත්‍ථූ, ඉදානෙව නං වදෙහී’ති.”
30. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ එදවස පවාරණයෙහි සඟ මැද ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. මේ පුද්ගලතෙමේ පෙණේ. වස්තුව නො පෙණේ. සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, පුද්ගලයා තබා සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි කියන්නේ ය. ‘ඇවැත්නි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පිරිසිදු වූ ද සමගි වූ ද මහණුන්ට පවාරණය පණවන ලද්දේ ය. පුද්ගල තෙමේ පෙණේ නම්, වස්තුව නො පෙණේ නම්, දැන් ම ඔහු කියව’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය.”
31. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු තදහු පවාරණාය සඞ‍්ඝමජ‍්ඣෙ උදාහරෙය්‍ය: ‘සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. ඉදං වත්‍ථූ ච පුග‍්ගලො ච පඤ‍්ඤායති. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, වත්‍ථුඤ‍්ච පුග‍්ගලඤ‍්ච ඨපෙත්‍වා සඞ‍්ඝො පවාරෙය්‍යා’ති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘භගවතා ඛො ආවුසො විසුද‍්ධානඤ‍්ච සමග‍්ගානඤ‍්ච පවාරණා පඤ‍්ඤත‍්තා. සචෙ වත්‍ථු ච පුග‍්ගලො ච පඤ‍්ඤායති, ඉදානෙව නං වදෙහී’ති. පුබ‍්බෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, පවාරණාය වත්‍ථු පඤ‍්ඤායති, පච‍්ඡා පුග‍්ගලො, කල‍්ලං වචනාය. පුබ‍්බෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, පවාරණාය පුග‍්ගලො පඤ‍්ඤායති, පච‍්ඡා වත්‍ථු, කල‍්ලං වචනාය. පුබ‍්බෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, පවාරණාය වත්‍ථු ච පුග‍්ගලො ච පඤ‍්ඤායති, තඤ‍්චෙ කතාය පවාරණාය උක‍්කොටෙති. උක‍්කොටනකං පාචිත්තිය’න‍්ති.”
31. “මහණෙනි, මෙහි මහණෙක් තෙමේ එදවස පවාරණයෙහි සඟ මැද ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. මේ වස්තුව ද පුද්ගල තෙමේ ද පෙණේ. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් වේ නම්, වස්තුව ද පුද්ගලයා ද තබා සඞ්ඝ තෙමේ පවරන්නේ ය’ යි කියන්නේ ය. ‘ඇවැත්නි, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් පිරිසිදු වූ ද සමගි වූ ද මහණුන්ට පවාරණය පණවන ලද්දේ ය. වස්තුව ද පුද්ගලයා ද පෙණේ නම්, දැන් ම එය කියව’ යි ඒ මහණ තෙමේ මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. මහණෙනි, පැවරීමට පෙර වස්තුව පෙණේ ද, පසු ව පුද්ගලයා පෙණේ ද, කීමට (චෝදනා කිරීමට) සුදුසු වේ. මහණෙනි, පැවරීමට පෙර පුද්ගලයා පෙණේ ද, පසු ව වස්තුව පෙණේ ද, කීමට (චෝදනා කිරීමට) සුදුසු වේ. මහණෙනි, පැවරීමට පෙර වස්තුවත් පුද්ගලයාත් පෙණේ ද, පැවරීම කළ කල්හි එය උගුළුවා ද (=නැවත විනිශ්චය කිරීමට ඉල්ලා ද, එකල්හි) උක්කෝටනක (=විනයානුකුල ව සමථයට පැමිණ වූ අධිකරණයක් නැවත විනිශ්චය කිරීමට සැලැස්වීම් හේතුවෙන් වන) පාචිත්තිය වේ යි.”
32. තෙන ඛො පන සමයෙන සම‍්බහුලා සන්‍දිට‍්ඨා සම‍්භත‍්තා භික‍්ඛූ කොසලෙසු ජනපදෙ අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ වස‍්සං උපගච‍්ඡිංසු. තෙසං සාමන‍්තා අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා වස‍්සං උපගච‍්ඡිංසු: “මයං තෙසං භික‍්ඛූනං වස‍්සං වුත්‍ථානං පවාරණාය පවාරණං ඨපෙස‍්සාමා”ති. අස‍්සොසුං ඛො තෙ භික‍්ඛූ “අම‍්හාකං කිර සාමන‍්තා අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා වස‍්සං උපගතා ‘මයං තෙසං භික‍්ඛූනං වස‍්සං වුත්‍ථානං පවාරණාය පවාරණං ඨපෙස‍්සාමා’ති. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
32. එකල්හි දුටුමිතුරු වූ දැඩිමිතුරු වූ බොහෝ භික්‍ෂූහු කොසොල් දනව්වෙහි එක්තරා ආවාසයෙක වස් එළඹියහ. ඒ භික්‍ෂූන්ට සමීප තැනෙක ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කලහ උපදවන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත නඩු කියන්නා වූ අන්‍ය වූ භික්‍ෂූහු “අපි වස් වැස නිම කළ ඒ භික්‍ෂූන්ගේ පවාරණයෙහි දී පවාරණය නවතන්නෙමු” යි වස් එළඹියහ. ඒ භික්‍ෂූහු “ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කලහ උපදවන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත නඩු කියන්නා වූ අන්‍ය වූ භික්‍ෂූහු ‘අපි වස් වැස නිම කළ ඒ භික්‍ෂූන්ගේ පවාරණයෙහි දී පවාරණය නවතන්නෙමු’ යි අපට සමීප තැනෙක වස් එළඹියාහු” යි ඇසූහ. “අප විසින් (මෙහි දී) කෙසේ පිළිපැදිය යුතු ද?” භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ.
33. ඉධ පන, භික‍්ඛවෙ, සම‍්බහුලා සන්‍දිට‍්ඨා සම‍්භත‍්තා භික‍්ඛූ අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ වස‍්සං උපගච‍්ඡන‍්ති. තෙසං සාමන‍්තා අඤ‍්ඤෙ භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා වස‍්සං උපගච‍්ඡන‍්ති: ‘මයං තෙසං භික‍්ඛූනං වස‍්සං වුත්‍ථානං පවාරණාය පවාරණං ඨපෙස‍්සාමා’ති. අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, තෙහි භික‍්ඛූහි ද‍්වෙ තයො උපොසථෙ චාතුද‍්දසිකෙ කාතුං ‘කථං මයං තෙහි භික‍්ඛූහි පඨමතරං පවාරෙය්‍යාමා’ති.”
33. “මහණෙනි, මෙහි දුටුමිතුරු වූ දැඩිමිතුරු වූ බොහෝ භික්‍ෂූහු එක්තරා ආවාසයෙක වස් එළඹෙත්. ඔවුන්ට සමීප තැනෙක ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාදකරන්නා වූ කලහ උපදවන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත නඩු කියන්නා වු අන්‍ය වූ භික්‍ෂූහු ‘අපි වස් වැස නිම කළ ඒ භික්‍ෂූන්ගේ පවාරණයෙහි දී පවාරණය නවතන්නෙමු’ යි වස් එළඹෙත්. මහණෙනි, ‘අපි ඒ භික්‍ෂූන්ට වඩා පළමු කොට කෙසේ පවරන්නෙමු දැ’ යි ඒ (මිතුරු වූ) භික්‍ෂූන් විසින් පොහොය දෙක තුණක් චාතුද්දසික කිරීමට අනුදනිමි” යි.
34. “තෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා තං ආවාසං ආගච‍්ඡන‍්ති, තෙහි භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකෙහි භික‍්ඛූහි ලහුං ලහුං සන‍්නිපතිත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. පවාරෙත්‍වා වත‍්තබ‍්බා: ‘පවාරිතා ඛො මයං ආවුසො. යථායස‍්මන‍්තා මඤ‍්ඤන‍්ති තථා කරොන‍්තූ’ති.”
34. “මහණෙනි, ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කලහ උපදවන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත නඩු කියන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූහු ඒ ආවාසයට එත් ද මහණෙනි, ආවාසික වූ ඒ භික්‍ෂූන් විසින් ඉක්මනින් ම රැස් වී පැවරිය යුතු ය. පවරා ‘ඇවැත්නි, අපි පැවරුවෝ වෙමු. ආයුෂ්මත්හු යම් සේ හඟිත් ද, එසේ කෙරෙත්වා’ යි කිය යුතු ය.”
35. “තෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා අසංවිහිතා තං ආවාසං ආගච‍්ඡන‍්ති, තෙහි භික‍්ඛවෙ, ආවාසිකෙහි භික‍්ඛූහි ආසනං පඤ‍්ඤාපෙතබ‍්බං. පාදොදකං පාදපීඨං පාදකඨලිකං උපනික‍්ඛිපිතබ‍්බං. පච‍්චුගන‍්ත්‍වා පත‍්තචීවරං පටිග‍්ගහෙතබ‍්බං. පානීයෙන පුච‍්ඡිතබ‍්බා. තෙ සංවික‍්ඛිත්‍වා නිස‍්සීමං ගන‍්ත්‍වා පවාරෙතබ‍්බං. පවාරෙත්‍වා වත‍්තබ‍්බා: ‘පවාරිතා ඛො මයං ආවුසො, යථායස‍්මන‍්තා මඤ‍්ඤන‍්ති, තථා කරොන‍්තූ’ති. එවඤ‍්චෙතං ලභෙථ, ඉච‍්චෙතං කුසලං. නො චෙ ලභෙථ, ආවාසිකෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා බ්‍යත‍්තෙන පටිබලෙන ආවාසිකා භික‍්ඛූ ඤාපෙතබ‍්බා: “සුණන‍්තු මෙ, ආයස‍්මන‍්තා ආවාසිකා, යදායස‍්මන‍්තානං පත‍්තකල‍්ලං, ඉදානි උපොසථං කරෙය්‍යාම. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසෙය්‍යාම. ආගමෙ කාළෙ පවාරෙය්‍යාමා’ති.
35. “මහණෙනි, ඩබර කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කලහ උපදවන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත, නඩු කියන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූහු සංවිදහන රහිත ව (එන බව නො අඟවා) ඒ ආවාසයට එත් නම්, මහණෙනි, ඒ ආවාසික භික්‍ෂූන් විසින් අසුන් පැණවිය යුතු ය. පා දෝනා දිය පාපුටුව පාපුවරුව එළවිය යුතු ය. ඉදිරියට ගොස් පාසිවුරු පිළිගත යුතු ය. පැනින් පිළිවිසිය යුත්තාහ. ඒ ඩබරකරුමහණුන් මුළා කොට (‘තෙපි ක්ලාන්ත වූවහු ය. මොහොතක් විඩා සංසිඳුවා ගණිවු’ යි) සීමාවෙන් බැහැරට ගොස් පැවරිය යුතු ය. පවරා ‘ඇවැත්නි, අපි පැවරුවෝ වෙමු. ආයුෂ්මත්හු යම් සේ හඟිත් නම්, එසේ කෙරෙත්වා’ යි කිය යුතු ය. මෙය මෙසේ ලබන්නහු නම්, ඒ යහපත් ය. නො ලබන්නහු නම්, මහණෙනි, ආවාසික වූ ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂූනමක් විසින් ඒ ආවාසිකභික්‍ෂූහු දැන්විය යුතු ය. ‘ආයුෂ්මත් වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු මාගේ වචනය අසත් වා. ආයුෂ්මතුන්ට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, දැන් පොහොය කරන්නෙමු. පාමොක් උදෙසන්නෙමු. ලබන කළුවර පොහොය දිනයෙහි පවරන්නෙමු’ යි.
36. “තෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා තෙ භික‍්ඛූ එවං වදෙය්‍යුං: ‘සාධාවුසො, ඉදානෙව නො පවාරෙථා’ති, තෙ එවමස‍්සු වචනීයා: ‘අනිස‍්සරා ඛො තුම‍්හෙ ආවුසො අම‍්හාකං පවාරණාය. න තාව මයං පවාරෙය්‍යාමා’ති.
36. “මහණෙනි, ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කලහ උපදවන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත නඩු කියන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූහු ‘ඇවැත්නි, මැනවි. දැන් ම අපට පවරවු’ යි ඒ ආවාසික භික්‍ෂූන්ට මෙසේ කියන්නාහු ද, ඒ ඩබරකරු මහණහු ‘ඇවැත්නි, තෙපි අපගේ පවාරණයෙහි අධිපතීහු නො වහු. අපි ඒ තාක් කල් (ලබන පොහොය තෙක්) නො පවරන්නෙමු’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය.
37. “තෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා තං කාළං අනුවසෙය්‍යුං, ආවාසිකෙන භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනා බ්‍යත‍්තෙන පටිබලෙන ආවාසිකා භික‍්ඛූ ඤාපෙතබ‍්බා: ‘සුණන‍්තු මෙ ආයස‍්මන‍්තා ආවාසිකා. යදායස‍්මන‍්තානං පත‍්තකල‍්ලං, ඉදානි උපොසථං කරෙය්‍යාම. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසෙය්‍යාම. ආගමෙ ජුණ‍්හෙ පවාරෙය්‍යාමා’ති.
37. “මහණෙනි, ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කලහ උපදවන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත නඩු කියන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූහු ඒ කළුවර පොහොය (මහාපවාරණදිනය පටන් තුදුස්වක) තෙක් එක් ව වසන්නාහු නම්, මහණෙනි, ආවාසික වූ ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂූ නමක් විසින් ආවාසික භික්‍ෂූහු දැන්විය යුතු ය: ‘ආයුෂ්මත් වූ ආවාසික භික්‍ෂූහු මාගේ වචනය අසත්වා. ආයුෂ්මතුන්ට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, දැන් පොහොය කරන්නෙමු. පාමොක් උදෙසන්නෙමු. ලබන ජුණ්හයෙහි (පුරපසළොස්වක් හි) පවරන්නෙමු’ යි.
38. “තෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා තෙ භික‍්ඛූ එවං වදෙය්‍යුං: ‘සාධාවුසො, ඉදානෙව නො පවාරෙථා”ති. තෙ එවමස‍්සු වචනීයා: ‘අනිස‍්සරා ඛො තුම‍්හෙ ආවුසො අම‍්හාකං පවාරණාය. න තාව මයං පවාරෙය්‍යාමා’ති.
38. ‘මහණෙනි, ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කලහ උපදවන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත නඩු කියන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූහු ඒ ආවාසික භික්‍ෂූන්ට ‘ඇවැත්නි, මැනවි. දැන් ම අපට පවරවු’ යි මෙසේ කියන්නාහු නම්, ඒ භික්‍ෂූහු ‘ඇවැත්නි, තෙපි අපගේ පවාරණයෙහි ඊශ්වර නො වහු. අපි ඒ තාක් කල් නො පවරන්නෙමු’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නාහු ය.
39. “තෙ චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූ භණ‍්ඩනකාරකා කලහකාරකා විවාදකාරකා භස‍්සකාරකා සඞ‍්ඝෙ අධිකරණකාරකා තම‍්පි ජුණ‍්හං අනුවසෙය්‍යුං, තෙහි භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි සබ‍්බෙහෙව ආගමෙ ජුණ‍්හෙ කොමුදියා චාතුමාසිනියා අකාමා පවාරෙතබ‍්බං.
39. “මහණෙනි, ඩබර කරන්නා වූ කලහ කරන්නා වූ විවාද කරන්නා වූ කලහ උපද වන කතා කරන්නා වූ සඞ්ඝයා වෙත නඩු කියන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූහු ඒ පණ්ණරසීදිනයෙහි ද එක් ව වසන්නාහු නම්, මහණෙනි, ඒ සියලු භික්‍ෂූන් විසින් ම ඉදිරියෙහි එන සිවුමස්පිරීම් ඇති කොමුදී නම් ඉල් පුරපසළොස්වක්හි නො කැමැත්තෙන් (අවශ්‍යයෙන්) පැවරිය යුතු ය.
40. “තෙහි චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පවාරියමානෙ ගිලානො අගිලානස‍්ස පවාරණං ඨපෙති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: “ආයස‍්මා ඛො ගිලානො; ගිලානො ච අනනුයොගක‍්ඛමො වුත‍්තො භගවතා. ආගමෙහි ආවුසො යාව අරොගො හොසි. අරොගො ආකඞ‍්ඛමානො චොදෙස‍්සසී”ති. එවං චෙ වුච‍්චමානො චොදෙති, අනාදරියෙ පාචිත‍්තියං.
40. “මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් පවාරණය කරණු ලබන කල්හි ගිලන් මහණෙක් නොගිලන් මහණකුගේ පැවරීම නවත්වා ද, ඒ මහණ තෙමේ ‘ආයුෂ්මත් තෙමේ ගිලන් ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ගිලන් තෙමේ ද කරුණු විචාරීමට නුසුදුස්සෙකැ’ යි වදාරණ ලද්දේ ය. ඇවැත්නි, යම් තාක් කල් රෝග නැත්තෙක් වෙහි ද, (ඒ තාක් කල්) බලාපොරොත්තු වෙව, රෝග නැත්තෙහි කැමැත්තෙහි චෝදනා කරන්නෙහි” යි කිය යුතු වන්නේ ය. මෙසේ කියනු ලබන්නේ චෝදනා කෙරේ නම්, අනාදරයෙහි පචිති වේ.
41. “තෙහි චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පවාරියමානෙ අගිලානො ගිලානස‍්ස පවාරණං ඨපෙති, සො එවමස‍්ස වචනීයො: “අයං ඛො ආවුසො භික‍්ඛු ගිලානො. ගිලානො ච අනනුයොගක‍්ඛමො වුත‍්තො භගවතා. ආගමෙහි ආවුසො යාවායං භික‍්ඛු අරොගො හොති. අරොගං ආකඞ‍්ඛමානො චොදෙස‍්සසී’ති. එවඤ‍්චෙ වුච‍්චමානො චොදෙති, අනාදරියෙ පාචිත‍්තියං.
41. “මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් පවාරණය කරණු ලබන කල්හි නො ගිලන් මහණෙක් ගිලන් මහණකුගේ පවාරණය තබා ද, ඒ මහණ තෙමේ ‘ඇවැත්නි, මේ මහණතෙමේ ගිලන් ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ගිලන් තෙමේ ද කරුණු නො විචාළ යුත්තෙකැ යි වදාරණ ලද්දේ ය. ඇවැත්නි, මේ මහණ යම් තාක් කල් රෝග නැත්තේ වේ ද, ඒ තාක් කල් බලාපොරොත්තු වෙව, රෝග නැත්තහුට කැමැති වන්නෙහි චෝදනා කරන්නෙහි’ යි කිය යුතු වන්නේ ය. මෙසේ කියනු ලබන්නේ චෝදනා කෙරේ නම්, අනාදරයෙහි පචිති වේ.
42. “තෙහි චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පවාරියමානෙ ගිලානො ගිලානස‍්ස පවාරණං ඨපෙති, සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘ආයස‍්මන‍්තා ඛො ගිලානා. ගිලානො ච අනනුයොගක‍්ඛමො වුත‍්තො භගවතා. ආගමෙහි ආවුසො යාව අරොගා හොථ. අරොගො අරොගං ආකඞ‍්ඛමානො චොදෙස‍්සසී’ති. එවං චෙ වුච‍්චමානො චොදෙති, අනාදරියෙ පාචිත‍්තියං.
42. “මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් පවාරණය කරණු ලබන කල්හි ගිලන් මහණෙක් තෙමේ ගිලන් මහණකුගේ පවාරණය තබා ද, ඒ මහණ තෙමේ ‘ආයුෂ්මත්හු ගිලන්හු වෙත්. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් ගිලන් තෙමේ ද කරුණු විචාරීමට නුසුදුස්සෙකැ’ යි වදාරණ ලද්දේ ය. ඇවැත්නි, යම් තාක් කලකින් රෝග නැත්තෝ වහු ද, ඒ තාක් බලාපොරොත්තු වෙවු. රෝග නැත්තේ රෝග නැත්තහුට කැමැති වන්නෙහි චෝදනා කරන්නෙහි’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. මෙසේ කියනු ලබන්නේ චෝදනා කෙරේ නම්, අනාදරයෙහි පචිති වේ.
43. “තෙහි චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පවාරියමානෙ අගිලානො අගිලානස‍්ස පවාරණං ඨපෙති, උභො සඞ‍්ඝෙන සමනුයුඤ‍්ජිත්‍වා සමනුගාහිත්‍වා සමනුභාසිත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බ”න‍්ති.
43. “මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් පවාරණය කරණු ලබන කල්හි නො ගිලන් මහණෙක් තෙමේ නො ගිලන් මහණකුගේ පවාරණය තබා ද ඒ දෙදෙනා සඞ්ඝයා විසින් අනුයෝගවතෙහි යොදා කරුණු විචාරා, කරුණු පිළිගන්වා, කරුණු කියා, ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය” යි.
44. තෙන ඛො පන සමයෙන සම‍්බහුලා සන්‍දිට‍්ඨා සම‍්භත‍්තා භික‍්ඛූ කොසලෙසු ජනපදෙ අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ වස‍්සං උපගච‍්ඡිංසු. තෙසං සමග‍්ගානං සම‍්මොදමානානං අවිවදමානානං විහරතං අඤ‍්ඤතරො ඵාසුවිහාරො අධිගතො හොති. අථ ඛො තෙසං භික‍්ඛූනං එතදහොසි: “අම‍්හාකං ඛො සමග‍්ගානං සම‍්මොදමානානං අවිවදමානානං විහරතං අඤ‍්ඤතරො ඵාසුවිහාරො අධිගතො. සචෙ මයං ඉදානි පවාරෙස‍්සාම, සියාපි භික‍්ඛූ පවාරෙත්‍වා චාරිකං පක‍්කමෙය්‍යුං. එවං මයං ඉමම‍්හා ඵාසුවිහාරා පරිබාහිරා භවිස‍්සාම. කථන‍්නු ඛො අම‍්හෙහි පටිපජ‍්ජිතබ‍්බ”න‍්ති. භගවතො එතමත්‍ථං ආරොචෙසුං.
44. එකල්හි දුටුමිතුරු වූ දැඩිමිතුරු වූ බොහෝ භික්‍ෂූහු කොසොල් දනව්වෙහි එක්තරා ආවාසයෙක වස් එළැඹියහ. සමගි ව සතුටු ව විවාද නො කරමින් වසන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූන් විසින් එක්තරා පහසු විහරණයක් (තරුණසමථය හෝ තරුණ විදර්‍ශනාව) ලබන ලද්දේ වේ. එකල්හි ඒ භික්‍ෂූන්ට ‘සමගි ව සතුටු ව විවාද නො කරමින් වසන්නා වූ අප විසින් එක්තරා පහසුවිහරණයක් අවබෝධ කරණ ලද්දේ ය. අපි දැන් පවරන්නෙමු නම්, භික්‍ෂූහු පවාරණය කොට චාරිකාවට යන්නාහු ම ය. එසේ ඇති කල්හි අපි මේ පහසුවිහරණයෙන් (සමථ–විපස්සනාවෙන්) බැහැර වන්නෙමු. අප විසින් කෙසේ පිළිපැදිය යුතු දැ’ යි මේ සිත් වි ය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේට මෙය සැළකළහ.
45. “ඉධ පන භික‍්ඛවෙ, සම‍්බහුලා සන්‍දිට‍්ඨා සම‍්භත‍්තා භික‍්ඛූ අඤ‍්ඤතරස‍්මිං ආවාසෙ වස‍්සං උපගච‍්ඡන‍්ති. තෙසං සමග‍්ගානං සම‍්මොදමානානං අවිවදමානානං විහරතං අඤ‍්ඤතරො ඵාසුවිහාරො අධිගතො හොති. තත්‍ර චෙ භික‍්ඛූනං එවං හොති: ‘අම‍්හාකං ඛො සමග‍්ගානං සම‍්මොදමානානං අවිවදමානානං විහරතං අඤ‍්ඤතරො ඵාසුවිහාරො අධිගතො. සචෙ මයං ඉදානි පවාරෙස‍්සාම, සියාපි භික‍්ඛූ පවාරෙත්‍වා චාරිකං පක‍්කමෙය්‍යුං, එවං මයං ඉමම‍්හා ඵාසුවිහාරා පරිබාහිරා භවිස‍්සාමා’ති,
45. “මහණෙනි, මෙහි දුටුමිතුරු වූ දැඩිමිතුරු වූ බොහෝ භික්‍ෂූහු එක්තරා ආවාසයෙක වස් එළැඹෙත්. සමගි ව සතුටු ව විවාද නො කරමින් වසන්නා වූ ඒ භික්‍ෂූන් විසින් එක්තරා පහසු විහරණයෙක් ලබන ලද්දේ වේ. එහි දී ඒ භික්‍ෂූන්ට ‘සමගි ව සතුටු ව විවාද නො කරමින් වසන්නා වූ අප විසින් එක්තරා පහසු විහරණයෙක් ලබන ලද්දේ ය. අපි දැන් පවරන්නෙමු නම්, භික්‍ෂූහු පවාරණය කොට චාරිකාවට යන්නාහු ම ය. එසේ ඇති කල්හි අපි මේ පහසු විහරණයෙන් බැහැර වන්නෙමු’ යි මෙසේ අදහස් වේ නම්, –
46. “අනුජානාමි භික‍්ඛවෙ, තෙහි භික‍්ඛූහි පවාරණාසඞ‍්ගහං කාතුං. එවඤ‍්ච පන භික‍්ඛවෙ, කාතබ‍්බො: සබ‍්බෙහෙව එකජ‍්ඣං සන‍්නිපතිතබ‍්බං. සන‍්නිපතිත්‍වා ව්‍යත‍්තෙන භික‍්ඛුනා පටිබලෙන සඞ‍්ඝො ඤාපෙතබ‍්බො:
46. “මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් පවාරණය කල් තැබීම කරන්නට අනුදනිමි. මහණෙනි, ඒ මෙසේ කළ යුතු ය: සියල්ලන් ම එක් තැනෙක රැස් විය යුතු ය. රැස් ව ව්‍යක්ත වූ ප්‍රතිබල භික්‍ෂු නමක් විසින් සඞ්ඝයාට දැන්විය යුතු ය:
47. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අම‍්හාකං සමග‍්ගානං සම‍්මොදමානානං අවිවදමානානං විහරතං අඤ‍්ඤතරො ඵාසුවිහාරො අධිගතො. සචෙ මයං ඉදානි පවාරෙස‍්සාම, සියාපි භික‍්ඛූ පවාරෙත්‍වා චාරිකං පක‍්කමෙය්‍යුං. එවං මයං ඉමම‍්හා ඵාසුවිහාරා පරිබාහිරා භවිස‍්සාම. යදි සඞ‍්ඝස‍්ස පත‍්තකල‍්ලං, සඞ‍්ඝො පවාරණාසඞ‍්ගහං කරෙය්‍ය. ඉදානි උපොසථං කරෙය්‍ය. පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසෙය්‍ය, ආගමෙ කොමුදියා චාතුමාසිනියා පවාරෙය්‍ය. එසා ඤත‍්ති.”
47. ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සමගි ව සතුටු ව විවාද නො කරමින් වසන්නා වූ අප විසින් එක්තරා පහසු විහරණයෙක් ලබන ලද්දේ ය. අපි දැන් පවරන්නෙමු නම්, භික්‍ෂූහු පවාරණය කොට චාරිකාවට යන්නාහු ම ය. මෙසේ ඇති කල්හි අපි මේ පහසුවිහරණයෙන් බැහැර වන්නෙමු. ඉදින් සඞ්ඝයාට පැමිණි කල් ඇත්තේ නම්, සඞ්ඝ තෙමේ පවාරණාසඞ්ගහය (පවාරණය කල් තැබීම) කරන්නේ ය. දැන් පොහොය කරන්නේ ය. පාමොක් උදෙසන්නේ ය. ඉදිරියෙහි එන සිවුමස් පිරෙණ කොමුදී නම් පසළොස්වක්හි පවාරණය කරන්නේ ය. මේ දැන්වීම ය.
48. “සුණාතු මෙ භන‍්තෙ සඞ‍්ඝො. අම‍්හාකං සමග‍්ගානං සම‍්මොදමානානං අවිවදමානානං විහරතං අඤ‍්ඤතරො ඵාසුවිහාරො අධිගතො. සචෙ මයං ඉදානි පවාරෙස‍්සාම, සියාපි භික‍්ඛූ පවාරෙත්‍වා චාරිකං පක‍්කමෙය්‍යුං. එවං මයං ඉමම‍්හා ඵාසුවිහාරා පරිබාහිරා භවිස‍්සාම. සඞ‍්ඝො පවාරණාසඞ‍්ගහං කරොති, ඉදානි උපොසථං කරිස‍්සති, පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිස‍්සති, ආගමෙ කොමුදියා චාතුමාසිනියා පවාරෙස‍්සති. යස‍්සායස‍්මතො ඛමති පවාරණාසඞ‍්ගහස‍්ස කරණං. ඉදානි උපොසථං කරිස‍්සති, පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිස‍්සති. ආගමෙ කොමුදියා චාතුමාසිනියා පවාරෙස‍්සති. සො තුණ‍්හස‍්ස. යස‍්ස නක‍්ඛමති, සො භාසෙය්‍ය.”
48. ‘ස්වාමීනි, සඞ්ඝ තෙමේ මාගේ වචනය අසාවා. සමගි ව සතුටු ව විවාද නො කරමින් වසන්නා වූ අප විසින් එක්තරා පහසු විහරණයෙක් ලබන ලද්දේ ය. අපි දැන් පවරන්නෙමු නම්, භික්‍ෂූහු පවරා චාරිකාවට යන්නාහු ම ය. මෙසේ ඇති කල්හි අපි මේ පහසු විහරණයෙන් බැහැර වන්නෙමු. (එබැවින්) සඞ්ඝ තෙමේ පවාරණාසංග්‍රහය කරන්නේ ය. දැන් පොහොය කරන්නේ ය. පාමොක් උදෙසන්නේ ය. ඉදිරියෙහි එන චාතුමාසිනී කොමුදී නම් ඉල්පුරපසළොස්වක්හි පවරන්නේය. යම් ආයුෂ්මතකුහට ‘දැන් පොහොය කරන්නේය, පාමොක් උදෙසන්නේ ය, ඉදිරියෙහි එන චාතුමාසිනී කොමුදී නම් පසළොස්වක්හි පවාරණය කරන්නේ ය’ යි (මෙසේ) පවාරණාසංග්‍රහය කිරීම රුචි වේ නම්, ඒ ආයුෂ්මත් තෙමේ නිශ්ශබ්ද වේවා. යමකුට රුචි නො වේ නම්, හෙතෙමේ කියන්නේ ය.
49. “කතො සඞ‍්ඝෙන පවාරණාසඞ‍්ගහො, ඉදානි උපොසථං කරිස‍්සති, පාතිමොක‍්ඛං උද‍්දිසිස‍්සති, ආගමෙ කොමුදියා චාතුමාසිනියා පවාරෙස‍්සති. ‘ඛමති සඞ‍්ඝස‍්ස. තස‍්මා තුණ‍්හී. එවමෙතං ධාරයාමී”ති.
49. “සඞ්ඝයා විසින් පවාරණාසඞ්ග්‍රහය කරණ ලද්දේ ය. දැන් පොහොය කරන්නේ ය. පාමොක් උදෙසන්නේ ය. ඉදිරියෙහි එන චාතුමාසිනී කොමුදී නම් පසළොස්වක් හි පවාරණය කරන්නේ ය. එය සඞ්ඝයාට රුචි වේ. එහෙයින් නිශ්ශබ්ද වේ. මෙය මෙසේ දරමි”යි.
50. “තෙහි චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි කතෙ පවාරණාසඞ‍්ගහෙ අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු එවං වදෙය්‍ය: ‘ඉච‍්ඡාමහං ආවුසො ජනපදචාරිකං පක‍්කමිතුං, අත්‍ථි මෙ ජනපදෙ කරණීය’න‍්ති, සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘සාධාවුසො, පවාරෙත්‍වා ගච‍්ඡාහී’ති.
50. “මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් පවාරණාසඞ්ග්‍රහය කළ කල්හි එක්තරා මහණෙක් තෙමේ ‘ඇවැත්නි, මම ජනපදචාරිකාවට යන්නට කැමැත්තෙමි. මට ජනපදයෙහි කටයුත්තෙක් ඇත්තේ ය.’ යි මෙසේ කියන්නේ නම්, ඒ මහණ තෙමේ ‘ඇවැත්නි, මැනවි. පවාරණය කොට යව’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය.
51. “සො චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු පවාරයමානො අඤ‍්ඤතරස‍්ස භික‍්ඛුනො පවාරණං ඨපෙති. සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අනිස‍්සරො ඛො මෙ ත්‍වං ආවුසො පවාරණාය. න තාවාහං පවාරෙස‍්සාමී’ති. තස‍්ස චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛුනො පවාරයමානස‍්ස අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු පවාරණං ඨපෙති. උභො සඞ‍්ඝෙන සමනුයුඤ‍්ජිත්‍වා සමනුගාහිත්‍වා සමනුභාසිත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙතබ‍්බා.
51. “මහණෙනි, ඒ මහණ තෙමේ පවරණුයේ එක්තරා මහණකුගේ පවාරණය තබා ද, ඒ මහණ තෙමේ ‘ඇවැත්නි, තෝ මාගේ පවාරණයෙහි ඊශ්වර නො වෙහි. මම ඒ තාක් කල් නො පවරන්නෙමි’ යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. මහණෙනි, එක්තරා මහණෙක් තෙමේ පවරන්නා වූ ඒ මහණහුගේ පවාරණය තබා ද, දෙදෙනා සඞ්ඝයා විසින් කරුණෙහි යොදා කරුණ පිළිගන්වා කරුණ විස්තර කොට ඇවැත් පරිදි කරවිය යුත්තාහ.
52. “සො චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛු ජනපදෙ තං කරණීයං තීරෙත්‍වා පුනදෙව අන‍්තොකොමුදියා චාතුමාසිනියා තං ආවාසං ආගච‍්ඡති, තෙහි චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පවාරියමානෙ අඤ‍්ඤතරො භික‍්ඛු තස‍්ස භික‍්ඛුනො පවාරණං ඨපෙති, සො එවමස‍්ස වචනීයො: ‘අනිස‍්සරො ඛො මෙ ත්‍වං ආවුසො පවාරණාය, පවාරිතො අහ’න‍්ති. තෙහි චෙ භික‍්ඛවෙ, භික‍්ඛූහි පවාරියමානෙ සො භික‍්ඛු අඤ‍්ඤතරස‍්ස භික‍්ඛුනො පවාරණං ඨපෙති, උභො සඞ‍්ඝෙන සමනුයුඤ‍්ජිත්‍වා සමනුගාහිත්‍වා සමනුභාසිත්‍වා යථාධම‍්මං කාරාපෙත්‍වා සඞ‍්ඝෙන පවාරෙතබ‍්බ”න‍්ති.
52. “මහණෙනි, ඒ මහණ තෙමේ ජනපදයෙහි ඒ කටයුතු අවසන් කොට නැවැත සිවුමස් පිරෙණ කොමුදී නම් පසළොස්වක ඇතුළත ඒ ආවාසයට පැමිණේ ද, මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් පවාරණය කරණු ලබන කල්හි එක්තරා මහණෙක් තෙමේ ඒ මහණහුගේ පවාරණය තබා ද, ඒ මහණ තෙමේ ‘ඇවැත්නි, තෝ මාගේ පවාරණයෙහි ඊශ්වර නො වෙහි. මම පැවරූයේ වෙමි යි මෙසේ කිය යුතු වන්නේ ය. මහණෙනි, ඒ භික්‍ෂූන් විසින් පවාරණය කරණු ලබන කල්හි ඒ මහණ තෙමේ එක්තරා මහණකුගේ පවාරණය තබා ද, දෙදෙනා සඞ්ඝයා විසින් කරුණෙහි යොදා, කරුණු පිළිගන්වා, සමනුභාෂණය කොට, ඇවැත් පරිදි කරවා සඞ්ඝයා විසින් පැවරිය යුතු ය.
පවාරණක‍්ඛන්‍ධකො නිට‍්ඨිතො චතුත්‍ථො.
සිවුවන පවාරණක්ඛන්‍ධකය නිමි.
තස‍්ස උද‍්දානං:
මේ ඛන්‍ධකයෙහි උද්දානය (වස්තුනාමාවලිය) මෙසේය:
1. වස‍්සං වුත්‍ථා කොසලෙසු ආගම‍්ම සත්‍ථුදස‍්සනං, අඵාසු පසුසංවාසං, අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤානුලොමතා.
1. කොසොල්දනව්වෙහි වස් වැස නිම කළ භික්‍ෂූහු ශාස්තෘදර්‍ශනයට පැමිණියහ. අපහසු වූ පසුසංවාසය, උනුන්ට අනුලොම් වූ පවාරණය,
2. පවාරෙන‍්තාසනෙ ද‍්වෙ ච කම‍්මං ගිලානඤාතකා, රාජා චොරා ච ධුත‍්තා ච භික‍්ඛුපච‍්චත්‍ථිකා තථා.
2. උත්කුටුකයෙන් හිඳ පැවරීම, පැවරූ පසු අසුනෙහි හිඳීම, පවාරණ දෙක, කර්‍ම (සතර), ගිලන්හුගේ පැවරීම, නෑයෝ මහණකු ගණිති. එසේ රජහු සොරහු ධූර්‍තයෝ පසමිතුරු භික්‍ෂූහු (මහණුන්) ගණිත්.
3. පඤ‍්ච චතු තයො ද‍්වෙකො ආපන‍්නො වෙමතී සරී, සබ‍්බො සඞ‍්ඝො වෙමතිකො බහු සමා ච ථොකිකා.
3. පස් දෙනාගේ පැවරීම, සිවුදෙනාගේ පැවරීම, තිදෙනාගේ පැවරීම, දෙදෙනාගේ පැවරීම, එකකුගේ පැවරීම, ඇවැතට පැමිණීම, ඇවැතෙහි විමතිය, ඇවැත සිහිපත් කිරීම, සියලු සඞ්ඝ තෙමේ ඇවැතෙහි විමති ඇත්තේ ය. බොහෝ පිරිස, සමපිරිස, ටිකපිරිස,
4. ආවාසිකා චාතුද‍්දසො ලිඞ‍්ගසංවාසකා උභො, ගන‍්තබ‍්බං න නිසින‍්නාය ඡන්‍දදානෙ පවාරණා.
4. ආවාසිකයෝ (ආගන්තුකයෝ) තුදුස්වක, පසළොස්වක, ආවාසික ලක්‍ෂණ, උභයසංවාසකයෝ, යා යුතු ය. නො යා යුතු ය. මෙහෙණන් ඈ හුන් පිරිසෙහි නො පැවරීම, පාරිවාසික පවාරණාදානයෙන් නො පැවරීම, නො පැවරිය යුතු දිනයෙහි නො පැවරීම,
5. සවරෙහි ඛෙපිතා මෙඝො අන‍්තරා ච පවාරණා, න කරොන‍්ති පුරම‍්හාකං අට‍්ඨපිතා ච භික‍්ඛුනො.
5. වැදිබියෙන් නො පැවරීම, රාත්‍රිය ගෙවන ලදී. වැස්ස, අන්තරාය, සාපත්තිකව පැවරීම, චෝදනාවට ඉඩ නො දීම. පෙර අපගේ පවාරණය නැවැත්වූහ යි අනාපත්තිකයන්ගේ පවාරණය නැවැත්වීම, නැවැත්වීම (වන පරිදි හා) නො වන පරිදි, භික්‍ෂුහුගේ (පවාරණය තැබීම),
6. කිම‍්හි චාති කතමඤ‍්ච දිට‍්ඨෙන සුතසංකයා, චොදකො චුදිතකො ච ථුල්ලච්චය වත්‍ථු භණ‍්ඩනං, පවාරණා සඞ‍්ගහො ච අනිස‍්සරො පවාරයෙති.
6. කිනම් හේතුවකින් දැ යි පිළිවිසීම, කිනම් දැ යි පිළිවිසීම, දුටුවකින් හෝ ඇසුවකින් හෝ සැකයකින් හෝ පැවරීම, චෝදක තෙමේ ය, චූදිතක තෙමේ ය, ථුල්ලච්චය, වස්තු, භණ්ඩනකාරක යන මොහු ය. පවාරණාසඞ්ග්‍රහය ද පවාරණයෙහි නො ඉසුරුබව ද වේ.
ඉමම‍්හි ඛන්‍ධකෙ වත්‍ථූ ඡචත‍්තාරීසා.
මේ ඛන්‍ධකයෙහි වස්තු සතළිස් සයෙකි.