ගිරිමානන්‍ද සුත‍්තං
10. 2. 1. 10.
10. 2. 1. 10.
ගිරිමානන්‍ද සුත‍්තං
ගිරිමානන්‍ද සූත්‍රය
එකං සමයං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන ආයස‍්මා ගිරිමානන්‍දො ආබාධිකො හොති දුක‍්ඛිතො බාළ‍්හගිලානො. අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි, උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවන‍්තං එතදවොච:
එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සැවත සමීපයෙහි අනේපිඬුහුගේ ජේතවන නම් අරම්හි වැඩ වසන සේක. එකල්හි ආයුෂ්මත් ගිරිමානන්‍ද තෙරණුවෝ හටගත් ආබාධ ඇතියාහු දුකට පැමිණියාහු දැඩි ගිලන් බැව් ඇතියාහු වෙත්. එකල්හි ආයුෂ්මත් අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළඹියහ. එළඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ එකත්පස්ව හුන්හ. එකත්පස්ව හුන් ආයුෂ්මත් අනඳ තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තෙල කීහ:
ආයස‍්මා භන‍්තෙ ගිරිමානන්‍දො ආබාධිකො හොති දුක‍්ඛිතො බාළ‍්හගිලානො, සාධු භන‍්තෙ භගවා යෙනායස‍්මා ගිරිමානන්‍දො තෙනුපසඞ‍්කමතු අනුකම‍්පං උපාදායාති.
වහන්ස, ආයුෂ්මත් ගිරිමානන්‍ද තෙරණුවෝ උපන් ආබාධ ඇතියාහු පැමිණි දුක් ඇතියාහු දැඩි ගිලන්බව ඇතියාහු වෙත්. වහන්ස, භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අනුකම්පා පිණිස ආයුෂ්මත් ගිරිමානන්‍ද තෙරුන් කරා වඩනා සේක් නම් මැනැව යි.
සචෙ ඛො ත්‍වං ආනන්‍ද ගිරිමානන්‍දස‍්ස භික‍්ඛුනො උපසඞ‍්කමිත්‍වා දසසඤ‍්ඤා භාසෙය්‍යාසි, ඨානං ඛො පනෙතං විජ‍්ජති යං ගිරිමානන්‍දස‍්ස භික‍්ඛුනො දසසඤ‍්ඤා සුත්‍වා සො ආබාධො ඨානසො පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙය්‍ය.
ආනන්‍දයෙනි, ඉදින් තෙපි ගිරිමානන්‍ද මහණහු වෙත එළැඹ දශ සංඥා කියහු නම්, යම්හෙයෙකින් දශසංඥා අසා ගිරිමානන්‍ද මහණහුගේ ඒ ආබාධය හේතු විසින් සන්හිඳෙන්නේ යන තෙල කරුණ ඇත.
කතමා දස:
කවර දශයෙක යත්:
අනිච‍්චසඤ‍්ඤා, අනත‍්තසඤ‍්ඤා, අසුභසඤ‍්ඤා, ආදීනවසඤ‍්ඤා, පහානසඤ‍්ඤා, විරාගසඤ‍්ඤා, නිරොධසඤ‍්ඤා, සබ‍්බලොකෙ අනභිරතසඤ‍්ඤා, සබ‍්බසඞ‍්ඛාරෙසු අනිච‍්චසඤ‍්ඤා, ආනාපානසති.
අනිත්‍යසංඥා යැ, අනාත්මසංඥා යැ, අශුභසංඥා යැ, ආදීනවසංඥා යැ, ප්‍රහාණසංඥා යැ, විරාගසංඥා යැ, නිරෝධසංඥා යැ, හැමලෝහි අනභිරතසංඥා යැ, සවුසකරන්හි අනිත්‍යසංඥා යැ, ආනාපාන සති යැ යි.
1. කතමාචානන්‍ද අනිච‍්චසඤ‍්ඤා:
1. ආනන්‍දයෙනි, අනිච්චසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු අරඤ‍්ඤගතො වා රුක‍්ඛමූලගතො වා සුඤ‍්ඤාගාරගතො වා ඉති පටිසංචික‍්ඛති: “රූපං අනිච‍්චං වෙදනා අනිච‍්චා සඤ්ඤා අනිච‍්චා සඞ‍්ඛාරා අනිච‍්චා විඤ‍්ඤාණං අනිච‍්චන‍්ති”. ඉති ඉමෙසු පඤ‍්චසුපාදානක‍්ඛන්‍ධෙසු අනිච‍්චානුපස‍්සී විහරති. අයං වුච‍්චතානන්‍ද අනිච‍්චසඤ‍්ඤා.
ආනන්‍දයෙනි, මෙසස්නෙහි මහණ වලට ගියේ වේවයි රුක්මුලට ගියේ වේවයි ශූන්‍යාගාරයට ගියේ වේවයි මෙසේ නුවණින් සලකන්නේ ය: “රූපය අනිත්‍ය ය, වේදනා අනිත්‍ය ය, සංඥා අනිත්‍ය ය, සංස්කාරයෝ අනිත්‍ය ය, විඥානය අනිත්‍ය ය” යි. මෙසේ මේ පඤ්චෝපාදානස්න්‍ධයන්හි අනිත්‍යානුදර්ශී ව වසයි. ආනන්‍දයෙනි, මේ අනිත්‍යසංඥා යයි කියනු ලැබේ.
2. කතමාචානන්‍ද අනත‍්තසඤ‍්ඤා:
2. ආනන්‍දයෙනි, අනාත්මසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු අරඤ‍්ඤගතො වා -පෙ- ඉතිපටිසඤ‍්චික‍්ඛති: “චක‍්ඛුං අනත‍්තා, රූපා අනත‍්තා සොතං අනත‍්තා, සද‍්දා අනත‍්තා, ඝානං අනත‍්තා, ගන්‍ධා අනත‍්තා, ජිව‍්හා අනත‍්තා, රසා අනත‍්තා, කායො අනත‍්තා, ඵොට‍්ඨබ‍්බා අනත‍්තා, මනො අනත‍්තා, ධම‍්මා අනත‍්තා”ති. ඉති ඉමෙසු ඡසු අජ‍්ඣත‍්තික බාහිරෙසු ආයතනෙසු අනත‍්තානුපස‍්සී විහරති. අයං වුච‍්චතානන්‍ද අනත‍්තසඤ‍්ඤා.
ආනන්‍දයෙනි, මෙසස්නෙහි මහණ වලට ගියේ වේවයි රුක්මුලට ගියේ වේවයි ශූන්‍යාගාරයට ගියේ වේවයි මෙසේ නුවණින් සලකන්නේ ය: චක්‍ෂුස අනාත්ම ය, රූප අනාත්ම ය, ශ්‍රෝතස අනාත්ම ය, ශබ්ද අනාත්ම ය, ඝ්‍රාණය අනාත්ම ය, ගන්‍ධ අනාත්ම ය, ජිහ්වා අනාත්ම ය, රස අනාත්ම ය, කය අනාත්ම ය, ස්පර්ශය අනාත්ම ය, මනස අනාත්ම ය, ධර්‍ම අනාත්ම ය” යි මෙසේ මේ ස වැදෑරුම් ආධ්‍යාත්මික බාහිර ආයතනයන්හි අනාත්මානුදර්ශීව වාසය කරයි. ආනන්‍දයෙනි, මේ අනාත්මසංඥා යි කියනු ලැබේ.
3. කතමාචානන්‍ද අසුභසඤ‍්ඤා:
3. ආනන්‍දයෙනි, අශුභසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු ඉමමෙව කායං උද‍්ධං පාදතලා අධො කෙසමත්‍ථකා තචපරියන‍්තං පූරං නානප‍්පකාරස‍්ස අසුචිනො පච‍්චවෙක‍්ඛති: “අත්‍ථි ඉමස‍්මිං කායෙ කෙසා ලොමා නඛා දන‍්තා තචො මංසං නහාරු අට‍්ඨි අට‍්ඨිමිඤ‍්ජා වක‍්කං හදයං යකනං කිලොමකං පිහකං පප‍්ඵාසං අන‍්තං අන‍්තගුණං උදරියං කරීසං පිත‍්තං සෙම‍්හං පුබ‍්බො ලොහිතං සෙදො මෙදො අස‍්සු වසා ඛෙළො සිඞ‍්ඝානිකා ලසිකා මුත‍්තන‍්ති” ඉති ඉමස‍්මිං කායෙ අසුභානුපස‍්සී විහරති, අයං වුච‍්චතානන්‍ද අසුභසඤ‍්ඤා.
ආනන්‍දයෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ පා තලින් උඩ, කෙස්මතුයෙන් යට සම හිම් කොට ඇති නානාප්‍රකාර අශුචියෙන් පිරි මෙම කය ප්‍රත්‍යවේක්‍ෂා කරන්නේ ය: මේ කායයෙහි කේශයෝ ය, රෝමයෝ ය, නිය ය, දත් ය, සම් ය. මාංස ය, නහර ය, ඇට ය, ඇටමිදුලු ය, වකුගඩු ය, හෘදය ය, අක්මා ය, දලබු ය, බඩදිව ය, පපුකැණ ය, අතුනු ය, අතුනුබහන ය, ඖදර්‍ය්‍ය ය, පුරීෂ ය, පිත් ය, ශ්ලේස්මා ය, පූයා ය, ලේ ය, සෝදිය ය, මේදස් ය, කඳුළු ය, වුරුණු තෙල් ය, කෙල ය, මුකුනු ය, සඳ මිදුලු ය, මූ ය යන මොහු ය ඇතැයි මෙසේ මෙ කයෙහි අශුභානුදර්ශි ව වාසය කරයි. ආනන්‍දයෙනි, මේ අශුභසංඥාය යි කියනු ලැබේ.
4. කතමාචානන්‍ද ආදීනවසඤ‍්ඤා:
4. ආනන්‍දයෙනි, ආදිනවසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු අරඤ‍්ඤගතො වා රුක‍්ඛමූලගතො වා සුඤ‍්ඤාගාරගතො වා ඉතිපටිසඤ‍්චික‍්ඛති: “බහු දුක‍්ඛො ඛො අයං කායො බහු ආදීනවො, ඉති ඉමස‍්මිං කායෙ විවිධා ආබාධා උප‍්පජ‍්ජන‍්ති, සෙය්‍යථීදං: චක‍්ඛුරොගො සොතරොගො ඝානරොගො ජිව‍්හාරොගො කායරොගො සීසරොගො කණ‍්ණරොගො මුඛරොගො
ආනන්‍දයෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ වලට ගියේ වේවයි රුක්මුලට ගියේ වේවයි ශූන්‍යාගාරයට ගියේ වේවයි මෙසේ සලකන්නේ ය: බොහෝ දුක් ඇති මේ කය බොහෝ ආදීනව ඇත්තේ ය. මෙසේ මේ කයෙහි විවිධ ආබාධයෝ උපදනාහ. ඔහු කවරයහත්: චක්ඛුරෝග ය, සෝතරෝග ය, ඝානරෝග ය, ජීව්හාරෝග ය, කායරෝග ය, සීසරෝග ය, කණ්ණරෝග ය, මුඛරෝග ය,
දන‍්තරොගො කාසො සාසො පිනාසො ඩහො ජරො කුච‍්ඡිරොගො මුච‍්ඡා පක්ඛන්දිකා සූලා විසූචිකා කුට‍්ඨං ගණ‍්ඩො කිලාසො සොසො අපමාරො දද්දු කණ්ඩු කච්ඡු රඛසා විතච්ඡිකා ලොහිතපිත‍්තං මධුමෙහො අංසා පිළකා භගන්‍දලා පිත‍්තසමුට‍්ඨානා ආබාධා සෙම‍්හසමුට‍්ඨානා ආබාධා, වාතසමුට‍්ඨානා ආබාධා සන‍්නිපාතිකා ආබාධා උතුපරිණාමජා ආබාධා විසමපරිහාරජා ආබාධා ඔපක‍්කමිකා ආබාධා කම‍්මවිපාකජා ආබාධා සීතං උණ‍්හං ජිඝච‍්ඡා පිපාසා උච‍්චාරො පස‍්සාවො”ති. ඉති ඉමස‍්මිං කායෙ ආදීනවානුපස‍්සී විහරති. අයං වුච‍්චතානන්‍ද ආදීනවසඤ‍්ඤා.
දන්තරෝග ය, කාස ය, ශ්වාස ය, පිනාස ය, දාහ ය, ජ්වර ය, කුච්ඡිරෝග ය, මූර්ඡා ය, පක්ඛන්දිකා ය, ශූලා ය, විශූචිකා ය, කුෂ්ට ය, ගණ්ඩ ය, කිලාස ය, ස්වාස ය, අපස්මාර ය, දද්දු ය, කණ්ඩු ය, කච්ඡු ය, රඛසා ය, විතච්ඡිකා ය, ලෝහිතපිත්ත ය, මධුමේහ ය, අංස ය, පිළකා ය, භගන්‍දරා ය, පිතින් උපදනා ආබාධ ය, සෙමෙන් උපදනා ආබාධ ය, වාතයෙන් උපදනා ආබාධ ය, සන්නිපාතික ආබාධ ය, ඍතුපරිණාමයෙන් වන ආබාධ ය, විෂමපරිහාරයෙන් උපදනා ආබාධ ය, ශිත ය, උෂ්ණ ය, සා ය, පවස ය, උච්චාර ය, පස්සාව ය යී. මෙසේ මෙ කාහි ආදීනවානුදර්ශී ව වෙසෙයි. ආනන්‍දයෙනි, මේ ආදීනවානුසංඥා යි කියනු ලැබේ.
5. කතමාචානන්‍ද පහානසඤ‍්ඤා:
5. ආනන්‍දයෙනි, ප්‍රහාණසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු උප‍්පන‍්නං කාමවිතක‍්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන‍්තීකරොති අනභාවං ගමෙති. උප‍්පන‍්නං ව්‍යාපාදවිතක‍්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන‍්තීකරොති අනභාවං ගමෙති. උප‍්පන‍්නං විහිංසා විතක‍්කං නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන‍්තීකරොති අනභාවං ගමෙති. උප‍්පන‍්නුප‍්පන‍්නෙ පාපකෙ අකුසලෙ ධම‍්මෙ නාධිවාසෙති පජහති විනොදෙති බ්‍යන‍්තීකරොති අනභාවං ගමෙති. අයං වුච‍්චතානන්‍ද පහානසඤ‍්ඤා.
ආනන්‍දයෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ උපන් කාමවිතර්‍ක නො ඉවසයි. දුරලයි, විනෝදනා කෙරෙයි, විගතාන්ත කෙරෙයි, අනභාවයට යවයි. උපන් ව්‍යාපාදවිතර්‍ක නො ඉවසයි, දුරලයි, විනෝදනා කරයි, විගතාන්ත කෙරෙයි, අනභාවයට යවයි. උපන් විහිංසාවිතර්‍ක නො ඉවසයි, දුරලයි, විනෝදනා කරයි, විගතාන්ත කෙරෙයි, අනභාවයට යවයි. උපනුපන් ලමු අකුසල් දහම් නො ඉවසයි, දුරලයි, විනෝදනා කරයි, විගතාන්ත කෙරෙයි, අනභාවයට යවයි. ආනන්‍දයෙනි, මේ ප්‍රහාණසංඥායි කියනු ලැබේ.
6. කතමාචානන්‍ද විරාගසඤ‍්ඤා:
6. ආනන්‍දයෙනි, විරාගසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු අරඤ‍්ඤගතො වා රුක‍්ඛමූලගතො වා සුඤ‍්ඤාගාරගතො වා ඉති පටිසඤ‍්චික‍්ඛති: “එතං සන‍්තං එතං පණීතං යදිදං සබ‍්බසඞ‍්ඛාරසමථො සබ‍්බූපධිපටිනිස‍්සග‍්ගො, තණ‍්හක‍්ඛයො විරාගො නිබ‍්බානන‍්ති. අයං වුච‍්චතානන්‍ද විරාගසඤ‍්ඤා.
ආනන්‍දයෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ වලට ගියේ වේවයි රුක්මුලට ගියේ වේවයි ශූන්‍යාගාරයට ගියේ වේවයි මෙසේ සලකන්නේ ය: සර්‍වසංස්කාරයන්ගේ යම්බඳු ශමථයෙක් සර්‍වොපධීන්ගේ දුරලීමෙක් තෘෂ්ණා ක්‍ෂයයෙක් විරාගයෙක් නිර්‍වාණයෙක් වේ නම් තෙල ශාන්ත ය, තෙල ප්‍රණීත ය. ආනන්‍දයෙනි, මේ විරාගසංඥා යි කියනු ලැබේ.
7. කතමාචානන්‍ද නිරොධසඤ‍්ඤා:
7. ආනන්‍දයෙනි, නිරෝධසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු අරඤ‍්ඤගතො වා රුක‍්ඛමූලගතො වා සුඤ‍්ඤාගාරගතො වා ඉති පටිසඤ‍්චික‍්ඛති: “එතං සන‍්තං එතං පණීතං යදිදං සබ‍්බසඞ‍්ඛාරසමථො සබ‍්බූපධිපටිනිස‍්සග‍්ගො, තණ‍්හක‍්ඛයො විරාගො නිරොධො නිබ‍්බානන‍්ති”. අයං වුච‍්චතානන්‍ද නිරොධසඤ‍්ඤා.
ආනන්‍දයෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ වලට ගියේ වේවයි රුක්මුලට ගියේ වේවයි ශූන්‍යාගාරයට ගියේ වේවයි මෙසේ සලකන්නේ ය: සර්‍ව සංස්කාරයන්ගේ යම්බඳු ශමථයෙක් සර්‍වොපධීන්ගේ දුරලීමෙක් තෘෂ්ණා ක්‍ෂයයෙක්, නිරෝධයෙක්, නිර්‍වාණයෙක් වේ නම් තෙල ශාන්ත ය, තෙල ප්‍රණීත ය. ආනන්‍දයෙනි, මේ නිරෝධසංඥා යි කියනු ලැබේ.
8. කතමාචානන්‍ද සබ‍්බලොකෙ අනභිරතසඤ‍්ඤා:
8. ආනන්‍දයෙනි, සර්‍වලෝකයෙහි අනභිරතසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු යෙ ලොකෙ උපායූපාදානා චෙතසො අධිට‍්ඨානාභිනිවෙසානුසයා, තෙ පජහන‍්තො විරමති න උපාදියන‍්තො. අයං වුච‍්චතානන්‍ද සබ‍්බලොකෙ අනභිරතසඤ‍්ඤා.
ආනන්‍දයෙනි, මේ සස්නෙහි මහණ ලොව්හි යම් උපය සඞ්ඛ්‍යාත තෘෂ්ණා - මාන - දෘෂ්ටීහු වෙත් ද කාමූපාදානදි උපාදානයෝ වෙත් ද, චිත්තාධිට්ඨාන සඞ්ඛ්‍යාත ශාශ්වත උච්ඡේද කෙනෙක් වෙත් ද අභිනිවේස සඞ්ඛ්‍යාත අත්තානුදිට්ඨියෙක් වේ ද අනුසය සඞ්ඛ්‍යාත ථාමගත ක්ලේශයෝ වෙත් ද, ඔවුන් දුරලමින් දැඩි ව නො ගනිමින් නො ඇලෙයි. ආනන්‍දයෙනි, මේ සර්‍වලෝකයෙහි අනභිරතසංඥා යි කියනු ලැබේ.
9. කතමාචානන්‍ද සබ‍්බසඞ‍්ඛාරෙසු අනිච‍්චසඤ‍්ඤා:
9. ආනන්‍දයෙනි, සර්‍වසංස්කාරයන්හි අනිත්‍යසංඥා කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු සබ‍්බසඞ‍්ඛාරෙහි අට‍්ටීයති හරායති ජිගුච‍්ඡති. අයං වුච‍්චතානන්‍ද සබ‍්බසඞ‍්ඛාරෙසු අනිච‍්චසඤ‍්ඤා.
ආනන්‍දයෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ හැම ප්‍රත්‍යුත්පන්නධර්‍මයන්ගෙන් පෙළෙයි. හිරි කෙරෙයි. පිළිකුල් කෙරෙයි. ආනන්‍දයෙනි, මේ සර්‍වසංස්කාරයන්හි අනිත්‍යසංඥා යි කියනු ලැබේ.
10. කතමාචානන්‍ද ආනාපානසති:
10. ආනන්‍දයෙනි, ආනාපානසති කවර:
ඉධානන්‍ද භික‍්ඛු අරඤ‍්ඤගතො වා රුක‍්ඛමූලගතො වා සුඤ‍්ඤාගාරගතො වා නිසීදති පල‍්ලඞ‍්කං ආභුජිත්‍වා උජුං කායං පණිධාය පරිමුඛං සතිං උපට‍්ඨපෙත්‍වා. සො සතො ව අස‍්සසති, සතො පස‍්සසති.
ආනන්‍දයෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ වලට ගියේ වේවයි රුක්මුලට ගියේ වේවයි ශූන්‍යාගාරයට ගියේ වේවයි කය ඍජු කොට තබා සිහි පෙරට කොට එළවා පලක් බැඳ හිඳියි. හේ සිහි ඇතියේ ම ආශ්සාස කෙරෙයි, සිහි ඇතියේ ම ප්‍රශ්වාස කෙරෙයි:
දීඝං වා අස‍්සසන‍්තො දීඝං අස‍්සසාමීති පජානාති. දීඝං වා පස‍්සසන‍්තො දීඝං පස‍්සසාමීති පජානාති. රස‍්සං වා අස‍්සසන‍්තො රස‍්සං අස‍්සසාමීති පජානාති. රස‍්සං වා පස‍්සසන‍්තො රස‍්සං පස‍්සාමීති පජානාති. සබ‍්බකාය පටිසංවෙදී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. සබ‍්බකාය පටිසංවෙදී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. පස‍්සම‍්භයං කායසඞ‍්ඛාරං අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. පස‍්සම‍්භයං කායසඞ‍්ඛාරං පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති.
දීර්‍ඝ කොට ආශ්වාස කරනුයේ හෝ දීර්‍ඝ කොට ආශ්වාස කෙරෙමි යි දනී, දීර්‍ඝ කොට ප්‍රශ්වාස කරනුයේ හෝ දීර්‍ඝ කොට ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි දනී, ලඝූ කොට ආශ්වාස කරනුයේ හෝ ලඝූ කොට ආශ්වාස කෙරෙමි යි දනී, ලඝූ කොට ප්‍රශ්වාස කරනුයේ හෝ ලඝූ කොට ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි දනී. සකල අශ්වාසකායය මුල - මැද - අග පාළ කරනුයේ ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. සකල ප්‍රශ්වාසකායය මුල - මැද - අග පාළ කරනුයේ ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. ඖදාරික ආශ්වාසකායසංස්කාරය සන්හිඳුවමින් ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. ඖදාරික ප්‍රශ්වාසකායසංස්කාරය සන්හිඳුවමින් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි.
පීතිපටිසංවෙදී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. පීතිපටිසංවෙදී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. සුඛපටිසංවෙදී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. සුඛපටිසංවෙදී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. චිත‍්තසඞ‍්ඛාරපටිසංවෙදී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. චිත‍්තසඞ‍්ඛාරපටිසංවෙදී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. පස‍්සම‍්භයං චිත‍්තසඞ‍්ඛාරං අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. පස‍්සම‍්භයං චිත‍්තසඞ‍්ඛාරං පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති.
ප්‍රීතිය මොනොවට දන්නේ ආශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. ප්‍රීතිය මොනොවට දන්නේ ප්‍රශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. තුන් දැහැන් විසින් සුඛය මොනොවට දන්නේ ආශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. තුන් දැහැන් විසින් සුඛය මොනොවට දන්නේ ප්‍රශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. සිවුදැහැන් විසින් චිත්තසංස්කාරය දන්නේ ආශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. සිවුදැහැන් විසින් චිත්තසංස්කාරය දන්නේ ප්‍රශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. ඖදාරික චිත්තසංස්කාරය සන්හිඳුවමින් ආශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. ඖදාරික චිත්තසංස්කාරය සන්හිඳුවමින් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි.
චිත‍්තපටිසංවෙදී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. චිත‍්තපටිසංවෙදී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. අභිප‍්පමොදයං චිත‍්තං අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. අභිප‍්පමොදයං චිත‍්තං පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. සමාදහං චිත‍්තං අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. සමාදහං චිත‍්තං පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. විමොචයං චිත‍්තං අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. විමොචයං චිත‍්තං පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති.
සිවුදැහැන් විසින් චිත්තය දන්නේ ආශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. සිවුදැහැන් විසින් චිත්තය දන්නේ ප්‍රශ්වාස කෙරෙමියි හික්මෙයි. සමථ විපස්සනා විසින් සිත පහන් කරවමින් ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. සමථ විපස්සනා විසින් සිත පහන් කරවමින් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. ධ්‍යාන විසින් සිත අරමුණෙහි සමව තබමින් ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. ධ්‍යාන විසින් සිත අරමුණෙහි සමව තබමින් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. නීවරණයන්ගෙන් සිත මුදමින් ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. නීවරණයන්ගෙන් සිත මුදමින් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි.
අනිච‍්චානුපස‍්සී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. අනිච‍්චානුපස‍්සී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. විරාගානුපස‍්සී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. විරාගානුපස‍්සී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. නිරොධානුපස‍්සී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. නිරොධානුපස‍්සී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. පටිනිස‍්සග‍්ගානුපස‍්සී අස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. පටිනිස‍්සග‍්ගානුපස‍්සී පස‍්සසිස‍්සාමීති සික‍්ඛති. අයං වුච‍්චතානන්‍ද ආනාපානසති.
අනිත්‍යානුදර්ශී වූයෙම් ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. අනිත්‍යානුදර්ශී වූයෙම් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. විරාගානුදර්ශී වූයෙම් ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. විරාගානුදර්ශී වූයෙම් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. නිරෝධානුදර්ශී වූයෙම් ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. නිරෝධානුදර්ශී වූයෙම් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. ප්‍රතිනිඃසර්‍ගානුදර්ශී වූයෙම් ආශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. ප්‍රතිනිඃසර්‍ගානුදර්ශී වූයෙම් ප්‍රශ්වාස කෙරෙමි යි හික්මෙයි. ආනන්‍දයෙනි, මේ ආනාපානසති යි කියනු ලැබේ.
සචෙ ඛො ත්‍වං ආනන්‍ද ගිරිමානන්‍දස‍්ස භික‍්ඛුනො උපසඞ‍්කමිත්‍වා ඉමා දස සඤ්ඤා භාසෙය්‍යාසි, ඨානං ඛො පනෙතං විජ‍්ජති යං ගිරිමානන්‍දස‍්ස භික‍්ඛුනො ඉමා දස සඤ්ඤා සුත්‍වා සො ආබාධො ඨානසො පටිප‍්පස‍්සම‍්භෙය්‍යාති.
ආනන්‍දයෙනි, ඉදින් තෙපි ගිරිමානන්‍ද මහණහු වෙත ගොස් මේ දශ සංඥා කියවු නම් යම් හෙයෙකින් මේ දශසංඥා අසා ගිරිමානන්‍ද මහණහුගේ ඒ ආබාධය හේතු විසින් සන්හිඳෙන්නේ ය යන තෙල කරුණ ඇත.
අථ ඛො ආයස‍්මා ආනන්‍දො භගවතො සන‍්තිකෙ ඉමා දස සඤ්ඤා උග‍්ගහෙත්‍වා යෙනායස‍්මා ගිරිමානන්‍දො තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා ආයස‍්මතො ගිරිමානන්‍දස‍්ස ඉමා දස සඤ්ඤා අභාසි. අථ ඛො ආයස‍්මතො ගිරිමානන්‍දස‍්ස ඉමා දස සඤ්ඤා සුත්‍වා සො ආබාධො ඨානසො පටිප‍්පස‍්සම‍්භී, වුට‍්ඨාහි චායස‍්මා ගිරිමානන්‍දො තම‍්හා ආබාධා තථා පහීනො ච පනායස‍්මතො ගිරිමානන්‍දස‍්ස සො ආබාධො අහොසීති.
එකල්හි ආයුෂ්මත් තෙරණුවෝ භාග්‍යවතුන් හමුයෙහි මේ දශසංඥා උගෙන ආයුෂ්මත් ගිරිමානන්‍ද තෙරුන් කරා එළඹියහ. එළඹ ආයුෂ්මත් ගිරිමානන්‍ද තෙරුන්ට මේ දසසංඥා කීහ. ඉක්බිති මේ දශසංඥා අසා ආයුෂ්මත් ගිරිමානන්‍ද තෙරුන්ගේ ඒ ආබාධය හේතු විසින් සන්හින. ආයුෂ්මත් ගිරිමානන්‍ද තෙරණුවෝත් ඒ ආබාධයෙන් නැගියහ. ආයුෂ්මත් ගිරිමානන්‍ද තෙරුන්ගේ ඒ ආබාධය එසේ ප්‍රහීණ ම වී.
සචිත‍්තවග‍්ගො පඨමො.
පළමුවැනි සචිත්තවර්‍ග යි.
තස‍්සුද‍්දානං:
එහි උද්දානය:
සචිත්ත සාරිපුත‍්තා ච ඨිතිඤ‍්ච සමථෙන ච පරිහානා ච ද‍්වෙ සඤ්ඤා මූලා පබ‍්බජිතා ගිරීති.
සචිත්ත සූත්‍රය, සාරිපුත්ත සූත්‍රය, ඨිති සූත්‍රය, සමථ සූත්‍රය, පරිහාන සූත්‍රය, සඤ්ඤා සූත්‍ර දෙකය, මූල සූත්‍රය, පබ්බජිත සූත්‍රය, ගිරිමානන්‍ද සූත්‍රය දැයි දසයෙක.