දුතියසුඛ සුත‍්තං
10. 2. 2. 6.
10. 2. 2. 6.
දුතියසුඛ සුත‍්තං
දුතිය සුඛ සූත්‍රය
එකං සමයං ආයස‍්මා සාරිපුත‍්තො මගධෙසු විහරති නාලකගාමකෙ. අථ ඛො සාමණ්ඩකානි පරිබ‍්බාජකො යෙනායස‍්මා සාරිපුත‍්තො තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා ආයස‍්මතා සාරිපුත‍්තෙන සද‍්ධිං සම‍්මොදි. සම‍්මොදනීයං කථං සාරාණීයං වීතිසාරෙත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. එකමන‍්තං නිසින‍්නො ඛො සාමණ්ඩකානි පරිබ‍්බාජකො ආයස‍්මන‍්තං සාරිපුත‍්තං එතදවොච. කින‍්නු ඛො ආවුසො සාරිපුත‍්ත ඉමස‍්මිං ධම‍්ම විනයෙ සුඛං කිං දුක‍්ඛන‍්ති.
එක් කලෙක ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරණුවෝ මගධ ජනපදයෙහි නාලක ගාමකයෙහි වාසය කරන්නාහ. එකල්හි සාමණ්ඩකානි පිරිවැජි ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරුන් කරා එළඹියේ ය. එළඹ ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරුන් හා සතුටු විය. සතුටුවිය යුතු සිහිකටයුතු කථා කොට නිමවා එකත්පස්ව හින. එකත්පස් ව හුන් සාමණ්ඩකානි පිරිවැජි ආයුෂ්මත් සැරියුත් තෙරුන්ට තෙල කීය: “ඇවැත්. ශාරීපුත්‍රයෙනි, මෙ ධර්‍මවිනයෙහි සුඛ නම් කිමෙක? දුක්ඛ නම් කිමෙකැ”යි.
අනභිරති ඛො ආවුසො ඉමස‍්මිං ධම‍්මවිනයෙ දුක‍්ඛා. අභිරති සුඛා. අනභිරතියා ආවුසො සති ඉදං දුක‍්ඛං පාටිකඞ‍්ඛං: ගච‍්ඡන‍්තොපි සුඛං සාතං නාධිගච‍්ඡති. ඨිතොපි -පෙ- නිසින‍්නොපි -පෙ- සයානොපි -පෙ- ගාමගතොපි -පෙ- අරඤ‍්ඤගතොපි - රුක‍්ඛමූලගතොපි - සුඤ‍්ඤාගාරගතොපි අබ‍්භොකාසගතොපි -පෙ- භික‍්ඛුමජ‍්ඣගතොපි සුඛං සාතං නාධිගච‍්ඡති. අනභිරතියා ආවුසො සති ඉදං දුක‍්ඛං පාටිකඞ‍්ඛං.
ඇවැත්නි, මෙ ධර්‍මවිනයෙහි අනභිරතිය දුක්ඛ ය, අභිරතිය සුඛ ය. ඇවැත්නි, අනභිරතිය ඇතිවත් ම මෙ දුක්ඛ ය කැමැති විය යුතු: යනුයේ ද සුඛයක් සාතයක් නො ලබනේ ය, සිටියේ ද ... හුන්නේ ද … හෝනේ ද ... ගම්බටුයේ ද ... වලට ගියේ ද ... රුක්මුලට ගියේ ද ... ශූන්‍යෘගාරයට ගියේ ද ... අබවසට ගියේ ද ... මහණුන් මැදට ගියේ හෝ සුඛයක් සාතයක් නො ලබනේ ය. ඇවැත්නි, අනභිරතිය ඇතිවත් ම මෙ දුක කැමැති විය යුතු.
අභිරතියා ආවුසො සති ඉදං සුඛං පාටිකඞ‍්ඛං: ගච‍්ඡන‍්තොපි සුඛං සාතං අධිගච‍්ඡති -පෙ- ඨිතොපි - නිසින‍්නොපි - සයානොපි - ගාමගතොපි අරඤ‍්ඤගතොපි - රුක‍්ඛමූලගතොපි - සුඤ‍්ඤාගාරගතොපි - අබ‍්භොකාසගතොපි - භික‍්ඛුමජ‍්ඣගතොපි සුඛං සාතං අධිගච‍්ඡති. අභිරතියා ආවුසො සති ඉදං සුඛං පාටිකඞ‍්ඛන‍්ති.
ඇවැත්නි, අභිරතිය ඇතිවත් ම මෙ සුඛය කැමැති විය යුතු: යනුයේ ද, සුඛය සාතය ලබනේ ය. සිටියේ ද ... හුන්නේ ද ... හෝනේ ද ... ගම්බටුයේ ද ... වලට ගියේ ද ... රුක්මුලට ගියේ ද ... ශූන්‍යෘගාරයට ගියේ ද … අබවසට ගියේ ද ... මහණුන් මැදට ගියේ ද සුඛය සාතය ලබනේ ය. ඇවැත්නි, අභිරතිය ඇති වත් ම මෙ සුඛ කැමැති විය යුතුයි.