3. 1. 3. 10
3. 1. 3. 10.
3. 1. 3. 10.
30. තයො’මෙ භික‍්ඛවෙ පුග‍්ගලා සන‍්තො සංවිජ‍්ජමානා ලොකස‍්මිං. කතමෙ තයො: අවකුජ‍්ජපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො, උච‍්ඡඞ‍්ගපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො, පුථුපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො.
30. මහණෙනි, මේ පුද්ගලයෝ තුන් දෙනෙක් ලොව්හි විද්‍යමාන වෙත්. කවර තුන් දෙනෙක යත්: අවකුජ්ජපඤ්ඤ පුද්ගලය, උච්ඡඞ්ගපඤ්ඤ පුද්ගලය, පුථුපඤ්ඤ පුද්ගලයි.
කතමො ච භික‍්ඛවෙ අවකුජ‍්ජපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො: ඉධ භික‍්ඛවෙ එකච‍්චො පුග‍්ගලො ආරාමං ගන‍්තා හොති අභික‍්ඛණං භික‍්ඛූනං සන‍්තිකෙ ධම‍්මසවණාය. තස‍්ස භික‍්ඛූ ධම‍්මං දෙසෙන‍්ති ආදිකල්‍යාණං මජ‍්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං සාත්‍ථං සව්‍යඤ‍්ජනං කෙවලපරිපුණ‍්ණං පරිසුද‍්ධං බ්‍රහ‍්මචරියං පකාසෙන‍්ති. සො තස‍්මිං ආසනෙ නිසින‍්නො තස‍්සා කථාය නෙවාදිං මනසි කරොති, න මජ‍්ඣං මනසි කරොති, න පරියොසානං මනසි කරොති. වුට‍්ඨිතොපි තම‍්හා ආසනා තස‍්සා කථාය නෙවාදිං මනසි කරොති, න මජ‍්ඣං මනසි කරොති, න පරියොසානං මනසි කරොති. සෙය්‍යථාපි භික‍්ඛවෙ කුම‍්භො නික‍්කුජ‍්ජො, තත්‍ර උදකං ආසිත‍්තං විවට‍්ටති, නො සණ‍්ඨාති. එවමෙව ඛො භික‍්ඛවෙ ඉධෙකච‍්චො පුග‍්ගලො ආරාමං ගන‍්තා හොති අභික‍්ඛණං භික‍්ඛූනං සන‍්තිකෙ ධම‍්මසවණාය. තස‍්ස භික‍්ඛූ ධම‍්මං දෙසෙන‍්ති, ආදිකල්‍යාණං මජ‍්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං, සාත්‍ථං සව්‍යඤ‍්ජනං කෙවලපරිපුණ‍්ණං පරිසුද‍්ධං බ්‍රහ‍්මචරියං පකාසෙන‍්ති. සො තස‍්මිං ආසනෙ නිසින‍්නො තස‍්සා කථාය නෙවාදිං මනසි කරොති, න මජ‍්ඣං මනසි කරොති, න පරියොසානං මනසි කරොති. වුට‍්ඨිතොපි තම‍්හා ආසනා තස‍්සා කථාය නෙවාදිං මනසි කරොති, න මජ‍්ඣං මනසි කරොති, න පරියොසානං මනසි කරොති. අයං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ අවකුජ‍්ජපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො.
මහණෙනි, අවකුජ්ජපඤ්ඤ පුද්ගල කවරේය යත්: මහණෙනි, මේ ලෝකයෙහි කිසි පුද්ගලයෙක් භික්‍ෂූන් වෙත නිතර බණ ඇසීම පිණිස ආරාමයට යන්නේ වේ ද, භික්‍ෂූහු ඕහට මුල කලණ කොට මැද කලණ කොට අග කලණ කොට අර්‍ත්‍ථ සහිත කොට ව්‍යඤ්ජන සහිත කොට කේවල සම්පූර්‍ණ කොට දහම් දෙසත්. පිරිසිදු කොට බඹසර ප්‍රකාශ කරත්, හෙතෙම ඒ අස්නෙහි හුන්නේ ඒ කථාව පිළිබඳ මුල මෙනෙහි නො කරයි. මැද මෙනෙහි නො කරයි, අග මෙනෙහි නො කරයි. ඒ අස්නෙන් නැඟී සිටියේත් ඒ කථාව පිළිබඳ මුල මෙනෙහි නො කෙරේ, මැද මෙනෙහි නො කෙරේ, අග මෙනෙහි නො කෙරේ. මහණෙනි, යම් පරිදි යටිකුරු කළ කළයෙක් වේ ද, වත් කරණ ලද ජලය පෙරළේ ද, නො නවත්නේ ද, මහණෙනි, එපරිද්දෙන් ම මෙ ලොව්හි කිසි පුද්ගලයෙක් භික්‍ෂූන් වෙත බණ ඇසීම පිණිස නිතර ආරාමයට යන්නේ වේ ද, භික්‍ෂූහු ඔහට මුල කලණ කොට මැද කලණ කොට අග කලණ කොට දම් දෙසත් ද, අර්‍ත්‍ථ සහිත කොට බ්‍යඤ්ජන සහිත කොට සියල්ලෙන් සම්පූර්‍ණ කොට දහම් දෙසත්. පිරිසිදු කොට බඹසර ප්‍රකාශ කරත්. හෙතෙම ඒ අස්නෙහි හුන්නේ ඒ කථාව පිළිබඳ මුල මෙනෙහි නො කරයි ද, මැද මෙනෙහි නො කරයි ද, අග මෙනෙහි නො කරයි ද, ඒ අස්නෙන් නැඟී සිටියේ ම ඒ කථාව පිළිබඳ මුල මෙනෙහි නො කරයි ද, මැද මෙනෙහි නො කරයි ද, අග මෙනෙහි නො කරයි ද; මහණෙනි, මේ අවකුජ්ජපඤ්ඤ පුද්ගලයා යි කියනු ලැබේ.
කතමො ච භික‍්ඛවෙ උච‍්ඡඞ‍්ගපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො: ඉධ භික‍්ඛවෙ එකච‍්චො පුග‍්ගලො ආරාමං ගන‍්තා හොති අභික‍්ඛණං භික‍්ඛූනං සන‍්තිකෙ ධම‍්මසවණාය. තස‍්ස භික‍්ඛූ ධම‍්මං දෙසෙන‍්ති ආදිකල්‍යාණං මජ‍්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං, සාත්‍ථං සව්‍යඤ‍්ජනං කෙවලපරිපුණ‍්ණං පරිසුද‍්ධං බ්‍රහ‍්මචරියං පකාසෙන‍්ති. සො තස‍්මිං ආසනෙ නිසින‍්නො තස‍්සා කථාය ආදිම‍්පි මනසි කරොති, මජ‍්ඣම‍්පි මනසි කරොති, පරියොසානම‍්පි මනසි කරොති, වුට‍්ඨිතොපි තම‍්හා ආසනා තස‍්සා කථාය නෙවාදිං මනසි කරොති, න මජ‍්ඣං මනසි කරොති, න පරියොසානං මනසි කරොති. සෙය්‍යථාපි භික‍්ඛවෙ පුරිසස‍්ස උච‍්ඡඞ‍්ගෙ නානාඛජ‍්ජකානි ආකිණ‍්ණානි තිලා තණ‍්ඩුලා මොදකා බදරා. සො තම‍්හා ආසනා වුට‍්ඨහන‍්තො සතිසම‍්මොසා පකිරෙය්‍ය. එවමෙව ඛො භික‍්ඛවෙ ඉධෙකච‍්චො පුග‍්ගලො ආරාමං ගන‍්තා හොති අභික‍්ඛණං භික‍්ඛූනං සන‍්තිකෙ ධම‍්මසවණාය. තස‍්ස භික‍්ඛූ ධම‍්මං දෙසෙන‍්ති ආදිකල්‍යාණං මජ‍්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං, සාත්‍ථං සව්‍යඤ‍්ජනං කෙවලපරිපුණ‍්ණං පරිසුද‍්ධං බ්‍රහ‍්මචරියං පකාසෙන‍්ති. සො තස‍්මිං ආසනෙ නිසින‍්නො තස‍්සා කථාය ආදිම‍්පි මනසි කරොති, මජ‍්ඣම‍්පි මනසි කරොති, පරියොසානම‍්පි මනසි කරොති. වුට‍්ඨිතොපි තම‍්හා ආසනා තස‍්සා කථාය නෙවාදිං මනසි කරොති, න මජ‍්ඣං මනසි කරොති, න පරියොසානං මනසි කරොති. අයං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ උච‍්ඡඞ‍්ගපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො.
මහණෙනි, උච්ඡඞ්ගපඤ්ඤ පුද්ගල කවරේය යත්: මහණෙනි, මේ ලොව්හි කිසි පුද්ගලයෙක් භික්‍ෂූන් වෙත දහම් ඇසීම පිණිස නිතර ආරාමයට යන්නේ වේ, භික්‍ෂූහු ඔහට මුල කලණ කොට මැද කලණ කොට අග කලණ කොට අර්‍ත්‍ථ සහිත කොට බ්‍යඤ්ජන සහිත කොට සියල්ලෙන් සම්පූර්‍ණ කොට ධර්‍මය දෙසත් ද, පිරිසිදු කොට බඹසර ප්‍රකාශ කරත් ද, හෙතෙම ඒ අස්නෙහි හුන්නේ ඒ කථාව පිළිබඳ මුලත් මෙනෙහි කෙරේ ද, මැදත් මෙනෙහි කෙරේ ද, අගත් මෙනෙහි කෙරේ ද, ඒ අස්නෙන් නැඟී සිටියේත් ඒ කථාව පිළිබඳ මුල මෙනෙහි නො කෙරේ ද, මැද මෙනෙහි නො කෙරේ ද, අග මෙනෙහි නො කෙරේ ද. මහණෙනි, යම් පරිදි පුරුෂයකුගේ හිඟැ තල සහල් අත්වට ඩෙබර යන නොයෙක් කෑයුතු දෑ ගැවසුනේ වේ ද, හෙතෙම ඒ අස්නෙන් නැගී සිටුනේ ම සිහිමුළාවෙන් වම්හයි ද, මහණෙනි, එපරිදි ම මෙ ලොව්හි කිසි පුද්ගලයෙක් භික්‍ෂූන් වෙත බණ ඇසීම පිණිස නිතර ආරාමයට යන්නේ වේ ද, භික්‍ෂූහු ඔහට මුල කලණ කොට මැද කලණ කොට අග කලණ කොට දම් දෙසත් ද, අර්‍ත්‍ථ සහිත කොට බ්‍යඤ්ජන සහිත කොට සියල්ලෙන් සම්පූර්‍ණ කොට පිරිසිදු කොට බඹසර ප්‍රකාශ කරත් ද, හෙතෙම ඒ අස්නෙහි හුන්නේ ඒ කථාව පිළිබඳ මුලත් මෙනෙහි කෙරේ ද, මැදත් මෙනෙහි කෙරේ ද, අගත් මෙනෙහි කෙරේ ද, ඒ අස්නෙන් නැඟී සිටියේ ඒ කථාව පිළිබඳ මුල නො මෙනෙහි කෙරේ ද, මැද නොම මෙනෙහි කෙරේ ද, අග නොම මෙනෙහි කෙරේ ද,මහණෙනි, මේ උච්ඡඞ්ගපඤ්ඤ පුද්ගල යි කියනු ලැබේ.
කතමො ච භික‍්ඛවෙ පුථුපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො: ඉධ භික‍්ඛවෙ එකච‍්චො පුග‍්ගලො ආරාමං ගන‍්තා හොති අභික‍්ඛණං භික‍්ඛූනං සන‍්තිකෙ ධම‍්මසවණාය. තස‍්ස භික‍්ඛූ ධම‍්මං දෙසෙන‍්ති ආදිකල්‍යාණං මජ‍්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං, සාත්‍ථං සව්‍යඤ‍්ජනං කෙවලපරිපුණ‍්ණං පරිසුද‍්ධං බ්‍රහ‍්මචරියං පකාසෙන‍්ති. සො තස‍්මිං ආසනෙ නිසින‍්නො තස‍්සා කථාය ආදිම‍්පි මනසිකරොති, මජ‍්ඣම‍්පි මනසි කරොති, පරියොසානම‍්පි මනසි කරොති. වුට‍්ඨිතොපි තම‍්හා ආසනා තස‍්සා කථාය ආදිම‍්පි මනසි කරොති, මජ‍්ඣම‍්පි මනසි කරොති. පරියොසානම‍්පි මනසි කරොති. සෙය්‍යථාපි භික‍්ඛවෙ කුම‍්භො උක‍්කුජ‍්ජො, තත්‍ර උදකං ආසිත‍්තං සණ‍්ඨාති, නො විවට‍්ටති. එවමෙව ඛො භික‍්ඛවෙ ඉධෙකච‍්චො පුග‍්ගලො ආරාමං ගන‍්තා හොති අභික‍්ඛණං භික‍්ඛූනං සන‍්තිකෙ ධම‍්මසවණාය. තස‍්ස භික‍්ඛූ ධම‍්මං දෙසෙන‍්ති ආදිකල්‍යාණං මජ‍්ඣෙකල්‍යාණං පරියොසානකල්‍යාණං, සාත්‍ථං සව්‍යඤ‍්ජනං කෙවලපරිපුණ‍්ණං පරිසුද‍්ධං බ්‍රහ‍්මචරියං පකාසෙන‍්ති. සො තස‍්මිං ආසනෙ නිසින‍්නො තස‍්සා කථාය ආදිම‍්පි මනසි කරොති, මජ‍්ඣම‍්පි මනසි කරොති, පරියොසානම‍්පි මනසි කරොති. වුට‍්ඨිතොපි තම‍්හා ආසනා තස‍්සා කථාය ආදිම‍්පි මනසි කරොති, මජ‍්ඣම‍්පි මනසි කරොති, පරියොසානම‍්පි මනසි කරොති. අයං වුච‍්චති භික‍්ඛවෙ පුථුපඤ‍්ඤො පුග‍්ගලො. ඉමෙ ඛො භික‍්ඛවෙ තයො පුග‍්ගලා සන‍්තො සංවිජ‍්ජමානා ලොකස‍්මින‍්ති.
මහණෙනි, පුථුපඤ්ඤ පුද්ගල කවරේය යත්: මහණෙනි, මේ ලොව්හි කිසි පුද්ගලයෙක් භික්‍ෂූන් වෙත බණ ඇසීම පිණිස ආරාමයට නිතර යන්නේ වේ. භික්‍ෂූහු ඔහුට මුල කලණ කොට මැද කලණ කොට අග කලණ කොට අර්‍ත්‍ථ සහිත කොට බ්‍යඤ්ජන සහිත කොට සියල්ලෙන් සම්පූර්‍ණ කොට ධර්‍මය දෙසත්. පිරිසිදු බඹසර ප්‍රකාශ කෙරෙත්. හෙතෙම ඒ අස්නෙහි හුන්නේ ඒ කථාව පිළිබඳ මුලත් මෙනෙහි කෙරේ, මැදත් මෙනෙහි කෙරේ, අගත් මෙනෙහි කෙරේ. ඒ අස්නෙන් නැඟීසිටියේත් ඒ කථායෙහි මුලත් මෙනෙහි කෙරේ, මැදත් මෙනෙහි කෙරේ, අගත් මෙනෙහි කෙරේ. මහණෙනි, යම් පරිදි උඩුකුරු කළ කළයෙක් වේ ද, එහි වත් කරණ ලද දිය පිහිටා ද, පිටත නො ගැලේ ද, මහණෙනි, එපරිද්දෙන් ම මෙ ලොව්හි කිසි පුඟුලෙක් භික්‍ෂූන් වෙත බණ ඇසීම පිණිස නිතර ආරාමයට යන්නේ වේ ද, භික්‍ෂූහු ඔහුට මුල කලණ කොට මැද කලණ කොට අග කලණ කොට අර්‍ත්‍ථ සහිත කොට බ්‍යඤ්ජන සහිත කොට සියල්ලෙන් සම්පූර්‍ණ කොට ධර්‍මය දෙසත් ද, පිරිසිදු වූ බඹසර ප්‍රකාශ කරත් ද, හෙ ඒ අස්නේ හුන්නේ ඒ කථායෙහි මුලත් මෙනෙහි කරයි ද, මැදත් මෙනෙහි කරයි ද, අගත් මෙනෙහි කරයි ද, ඒ අස්නෙන් නැඟී සිටියේත් ඒ කථායෙහි මුලත් මෙනෙහි කරයි ද, මැදත් මෙනෙහි කරයි ද, අගත් මෙනෙහි කරයි ද, මහණෙනි, මේ පුථුපඤ්ඤ පුද්ගලයා යි කියනු ලැබේ. මහණෙනි, මේ පුද්ගලයෝ තුන් දෙන ලොව්හි විද්‍යමාන වෙත්.
9. අවකුජ‍්ජපඤ‍්ඤො පුරිසො දුම‍්මෙධො අවිචක‍්ඛණො, අභික‍්ඛණම‍්පි චෙ හොති ගන‍්තා භික‍්ඛූන සන‍්තිකෙ.
9. විචක්‍ෂණ නුවූ ප්‍රඥා නැති, අවකුජ්ජපඤ්ඤ පුරුෂ තෙමේ ඉදින් භික්‍ෂූන් වෙත නිතර යන සුලු වේ ද-
10. ආදිං කථාය මජ‍්ඣඤ‍්ච පරියොසානඤ‍්ච තාදිසො, උග‍්ගහෙතුං න සක‍්කොති පඤ‍්ඤා හිස‍්ස න විජ‍්ජති.
10. එබඳු පුරුෂ කථායෙහි මුල ද මැද ද අග ද උගන්නට නොහැක්කේ ය. ඔහුට ප්‍රඥාව නැත් ද, එහෙයිනි.
11. උච‍්ඡඞ‍්ගපඤ‍්ඤො පුරිසො සෙය්‍යො එතෙන වුච‍්චති, අභික‍්ඛණම‍්පි චෙ හොති ගන‍්තා භික‍්ඛූන සන‍්තිකෙ.
11. ‘උච්ඡඞ්ගපඤ්ඤ’ පුරුෂ තෙමේ මෝහට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨය යි කියනු ලැබේ. හෙතෙම ඉදින් නිතර භික්‍ෂූන් වෙත යන සුලු වේ ද-
12. ආදිං කථාය මජ‍්ඣඤ‍්ච පරියොසානඤ‍්ච තාදිසො, නිසින‍්නො ආසනෙ තස‍්මිං උග‍්ගහෙත්‍වාන බ්‍යඤ‍්ජනං, වුට‍්ඨිතො නප‍්පජානාති ගහිතම‍්පිස‍්ස මුස‍්සති.
12. එබඳු පුද්ගල ඒ ආසනයෙහි හුන්නේ ඒ කථායෙහි මුල ද මැද ද අග ද ඉගෙණ ව්‍යඤ්ජන ධරා නැගී සිටියේ ම නො දනී ද, ඔහු විසින් ගන්නා ලද්ද නැසෙයි.
13. පුථුපඤ‍්ඤො ච පුරිසො සෙය්‍යො එතෙහි වුච‍්චති, අභික‍්ඛණම‍්පි චෙ හොති ගන‍්තා භික‍්ඛූන සන‍්තිකෙ.
13. ‘පුථුපඤ්ඤ’ පුරුෂ මොවුනට වඩා ශ්‍රේෂ්ඨය යි කියනු ලැබේ. ඉදින් හේ නිතර භික්‍ෂූන් වෙත යන සුලු වේ ද-
14. ආදිං කථාය මජ‍්ඣඤ‍්ච පරියොසානඤ‍්ච තාදිසො, නිසින‍්නො ආසනෙ තස‍්මිං උග‍්ගහෙත්‍වාන බ්‍යඤ‍්ජනං.
14. එබඳු පුද්ගල ඒ අස්නෙහි හුන්නේ ඒ කථායෙහි මුල ද මැද ද අග ද ඉගෙණ ව්‍යඤ්ජනය දරයි.
15. ධාරෙති සෙට‍්ඨසඞ‍්කප‍්පො අව්‍යග‍්ගමනසො නරො, ධම‍්මානුධම‍්මපටිපන‍්නො දුක‍්ඛස‍්සන‍්තකරො සියාති.
15. ශ්‍රේෂ්ඨසංකල්පනා ඇති විචිකිච්ඡා රහිත සිත් ඇති ධර්‍මානුධර්‍මයෙහි පිළිපන් මිනිස් ඒ දුක් කෙළවර කරන්නෙක් වන්නේය යි.
පුග‍්ගලවග‍්ගො තතියො.
තෙවන පුඟුල් වග යි.