වපකාසසුත‍්තං
5. 3. 3. 7.
5. 3. 3. 7.
[වපකාසසුත‍්තං]
[වපකාස සූත්‍රය]
[සාවත්‍ථිනිදානං]
[සැවැත්නිදාන යි]
27. පඤ‍්චහි භික‍්ඛවෙ ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු නාලං සඞ‍්ඝම‍්හා වපකාසිතුං. කතමෙහි පඤ‍්චහි:
27. මහණෙනි, ධර්‍ම පසෙකින් සමන්‍වාගත මහණ සඟුන් කෙරෙන් වියෝ ව වසන්නට නො නිසි වෙයි. කවර පසෙකින යත්:
ඉධ භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු අසන‍්තුට‍්ඨො හොති ඉතරීතරෙන චීවරෙන, අසන‍්තුට‍්ඨො හොති ඉතරීතරෙන පිණ‍්ඩපාතෙන, අසන‍්තුට‍්ඨො හොති ඉතරීතරෙන සෙනාසනෙන, අසන‍්තුට‍්ඨො හොති ඉතරීතරෙන ගිලානපච‍්චයභෙසජ‍්ජපරික‍්ඛාරෙන, කාමසඞ‍්කප‍්පබහුලො ච විහරති.
මහණෙනි, මේ සස්නෙහි මහණ ඉතරෙතර චීවරයෙන් (ලද පරිදි යම් මැ සිවුරකින්) නොසතුටු වෙයි. ඉතරෙතර පිණ්ඩපාතයෙන් නොසතුටු වෙයි. ඉතරෙතර ශයනාසනයෙන් නොසතුටු වෙයි. ඉතරෙතර ග්ලානප්‍රත්‍යය භෛෂජ්‍ය පරිෂ්කාරයෙන් නොසතුටු වෙයි. කාමසංකල්ප බහුල ව ද වෙසෙයි.
ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ පඤ‍්චහි ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු නාලං සඞ‍්ඝම‍්හා වපකාසිතුං.
මහණෙනි, මෙ පඤ්ච ධර්‍මයෙන් සමන්‍වාගත මහණ සඟුන් කෙරෙන් වියෝ ව වසන්නට නො නිසි වේ ය යි.
පඤ‍්චහි භික‍්ඛවෙ ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු අලං සඞ‍්ඝම‍්හා වපකාසිතුං. කතමෙහි පඤ‍්චහි:
මහණෙනි, පඤ්ච ධර්‍මයෙක්න් සමන්‍වාගත මහණ සඟුන් කෙරෙන් වියෝ ව වසන්නට නිසි වෙයි. කවර පසෛකින යත්:
ඉධ භික‍්ඛවෙ භික‍්ඛු සන‍්තුට‍්ඨො හොති ඉතරීතරෙන චීවරෙන, සන‍්තුට‍්ඨො හොති ඉතරීතරෙන පිණ‍්ඩපාතෙන, සන‍්තුට‍්ඨො හොති ඉතරීතරෙන සෙනාසනෙන, සන‍්තුට‍්ඨො හොති ඉතරීතරෙන ගිලානපච‍්චයභෙසජ‍්ජපරික‍්ඛාරෙන, නෙක‍්ඛම‍්මසඞ‍්කප‍්පබහුලො ච විහරති.
මහණෙනි, මෙ සස්නෙහි මහණ ඉතරෙතර චීවරයෙන් සතුටු වෙයි. ඉතරෙතර පිණ්ඩපාතයෙන් සතුටු වෙයි. ඉතරෙතර ශයනාසනයෙන් සතුටු වෙයි. ඉතරෙතර ග්ලානප්‍රත්‍යභෛෂජ්‍ය පරිෂ්කාරයෙන් සතුටු වෙයි. නෛෂ්ක්‍රම්‍යසංකල්ප බහුල ව ද වෙසේ.
ඉමෙහි ඛො භික‍්ඛවෙ පඤ‍්චහි ධම‍්මෙහි සමන‍්නාගතො භික‍්ඛු අලං සඞ‍්ඝම‍්හා වපකාසිතුන‍්ති.
මහණෙනි, මෙ පඤ්චධර්‍මයෙන් සමන්‍වාගත මහණ සඟුන් කෙරෙන් වියෝ ව වසන්නට නිසි වෙ ය යි.