සාමගාමක සුත‍්තං
6. 1. 3. 1.
6. 1. 3. 1.
[සාමගාමක සුත‍්තං]
[සාමගාමක සූත්‍රය]
21. එකං සමයං භගවා සක‍්කෙසු විහරති සාමගාමකෙ පොක‍්ඛරණීයායං.
21. එක් කලෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ ශාක්‍ය ජනපදයෙහි සාමගාමකයෙහි පොක්ඛරණියා නම් වෙහෙරැ වැඩ වසන සේක.
අථ ඛො අඤ‍්ඤතරා දෙවතා අභික‍්කන‍්තාය රත‍්තියා අභික‍්කන‍්තවණ‍්ණා කෙවලකප‍්පං පොක‍්ඛරණීයං ඔභාසෙත්‍වා යෙන භගවා තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි. එකමන‍්තං ඨිතා ඛො සා දෙවතා භගවන‍්තං එතදවොච:
එකල්හි අන්‍යතර දෙවියෙක් රාත්‍රි මධ්‍යමයාමයෙහි මනෝහර ඡවිවර්‍ණ ඇතියේ සියලු පොක්ඛරණියා වෙහෙර බබුළුවා භාග්‍යවතුන් වහන්සේ කරා එළඹියේ ය. එළැඹ භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සකසා වැඳ එකත්පස්හි සිටියේ ය. එකත්පසෙක සිටි ඒ දෙවි භාග්‍යවතුන් වහන්සේට තෙල කරුණ සැළකෙළේය:
තයොමෙ භන‍්තෙ ධම‍්මා භික‍්ඛුනො පරිහානාය සංවත‍්තන‍්ති. කතමෙ තයො:
“වහන්ස, මෙ තුන් දහම් කෙනෙක් භික්‍ෂුහුගේ පරිහානිය සඳහා වැටෙත්. කවර තුන් දහම් කෙනෙක යත්:
කම‍්මාරාමතා, භස‍්සාරාමතා, නිද‍්දාරාමතා ඉමෙ ඛො භන‍්තෙ තයො ධම‍්මා භික‍්ඛුනො පරිහානාය සංවත‍්තන‍්තීති.
කර්‍මාරාමතාය, භාෂ්‍යාරාමතාය, නිද්‍රාරාමතා යි. වහන්ස, මෙ තුන් දහම්හු භික්‍ෂුහුගේ පරිහානිය සඳහා වැටෙති”යි.
ඉදමවොච සා දෙවතා. සමනුඤ‍්ඤො සත්‍ථා අහොසි. අථ ඛො සා දෙවතා සමනුඤ‍්ඤො මෙ සත්‍ථාති භගවන‍්තං අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා තත්‍ථෙවන‍්තරධායි.
එ දෙවි මෙය කීය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ සමසිත් වූසේක. ඉක්බිති එ දෙවි “මා බස භාග්‍යවතුන් වහන්සේ අනුදත්සේක් වනැ”යි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වැඳ ප්‍රදක්‍ෂිණා කොට එතන්හි ම අතුරුදන් ව ගියේ ය.
අථ ඛො භගවා තස‍්සා රත‍්තියා අච‍්චයෙන භික‍්ඛූ ආමන‍්තෙසි: ඉමං භික‍්ඛවෙ රත‍්තිං අඤ‍්ඤතරා දෙවතා අභික‍්කන‍්තාය රත‍්තියා අභික‍්කන‍්තවණ‍්ණා කෙවලකප‍්පං පොක‍්ඛරණීයං ඔභාසෙත්‍වා යෙනාහං තෙනුපසඞ‍්කමි. උපසඞ‍්කමිත්‍වා මං අභිවාදෙත්‍වා එකමන‍්තං අට‍්ඨාසි, එකමන‍්තං ඨිතා ඛො භික‍්ඛවෙ සා දෙවතා මං එතදවොච.
ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ එ රෑ ඇවෑමෙන් භික්‍ෂූන් ඇමතූසේක. මහණෙනි, මෙ රෑ හි ඉකුත් පළමු යම ඇතිවත් ම අන්‍යතර දෙවියෙක් මනෝහර ඡවිවර්‍ණ ඇතියේ, සියලු පොක්ඛරණියා වෙහෙර එකලු කොට මා කරා එළැඹියේ ය. එළැඹ සකස් කොට මා වැඳ එකත්පස්හි සිටියේ ය. එකත්පස්හි සිටි ඒ දෙවි මට තෙල කී ය:
”තයොමෙ භන‍්තෙ ධම‍්මා භික‍්ඛුනො පරිහානාය සංවත‍්තන‍්ති. කතමෙ තයො: කම‍්මාරාමතා, භස‍්සාරාමතා, නිද‍්දාරාමතා. ඉමෙ ඛො භන‍්තෙ තයො ධම‍්මා භික‍්ඛුනො පරිහානාය සංවත‍්තන‍්තී”ති.
“වහන්ස, මෙ තුන් කරුණෙක් භික්‍ෂුහුගේ පරිහානියට වැටෙයි. කවර තුණෙක යත්: කර්‍මාරාමතා ය, භාෂ්‍යාරාමතා ය, නිද්‍රාරාමතා යි. වහන්ස, මෙ දහම් තුණ භික්‍ෂුහුගේ පිරිහීමට වැටේය යි.
ඉදමවොච භික‍්ඛවෙ සා දෙවතා. ඉදං වත්‍වා මං අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා තත්‍ථෙවන‍්තරධායි.
මහණෙනි, ඒ දෙවි මෙය කී ය. මෙය කියා මා පැදකුණු කොට එහි ම අතුරුදන්වී.
තෙසං වො භික‍්ඛවෙ අලාභා තෙසං වො දුල‍්ලද‍්ධා යෙ වො දෙවතාපි ජානන‍්ති කුසලෙහි ධම‍්මෙහි පරිහානාය සංවත‍්තමානෙ.
මහණෙනි, යම්බඳු තොප කුශලධර්‍මයන්ගෙන් පිරිහීමට වැටෙන්නවුන් දෙවියෝ පවා දනිත් නම්, එ තොපට අලාභ ය, එ තොපට නො මනා ලැබුමෙකි.
අපරෙපි භික‍්ඛවෙ තයො පරිහානියෙ ධම‍්මෙ දෙසිස‍්සාමි තං සුණාථ සාධුකං මනසිකරොථ භාසිස‍්සාමීති එවං භන‍්තෙති ඛො තෙ භික‍්ඛු භගවතො පච‍්චස‍්සොසුං. භගවා එතදවොච:
මහණෙනි, අනෙකුදු පරිහානිය ධර්‍ම තුණක් දෙසමි. එ අසවු මනා කොට මෙනෙහි කරවු. කියන්නෙමි යි. ‘එසේ ය වහන්සැ’යි එ භික්‍ෂුහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පිළිවදන් ඇස්වූහ. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ තෙල වදාළ සේක:
කතමෙ ච භික‍්ඛවෙ තයො පරිහානියා ධම‍්මා: සංගණිකාරාමතා, දොවචස‍්සතා, පාපමිත්තතා.
මහණෙනි, පරිහානීය ධර්‍ම තුන්දෙන කවරහ යත්: සඞ්ගණිකාරාමතා ය, දෝවචස්සතා ය, පාපමිත්තතා යි.
ඉමෙ ඛො භික‍්ඛවෙ තයො පරිහානියා ධම‍්මා.
මහණෙනි, මෙ පරිහානීය ධර්‍ම තුණ යි.
යෙ හි කෙචි භික‍්ඛවෙ අතීතමද‍්ධානං පරිහායිංසු කුසලෙහි ධම‍්මෙහි, සබ‍්බෙ තෙ ඉමෙහෙව ඡහි ධම‍්මෙහි පරිහායිංසු කුසලෙහි ධම‍්මෙහි. යෙහි කෙචි භික‍්ඛවෙ අනාගතමද‍්ධානං පරිහායිස‍්සන‍්ති කුසලෙහි ධම‍්මෙහි. සබ‍්බෙ තෙ ඉමෙහෙව ඡහි ධම‍්මෙහි පරිහායිස‍්සන‍්ති කුසලෙහි ධම‍්මෙහි. යෙහි කෙචි භික‍්ඛවෙ එතරහි පරිහායන‍්ති කුසලෙහි ධම‍්මෙහි, සබ‍්බෙ තෙ ඉමෙහෙව ඡහි ධම‍්මෙහි පරිහායන‍්ති කුසලෙහි ධම‍්මෙහීති.
මහණෙනි, යම් මැ කෙනෙක් අතීතකාලයෙහි කුශලධර්‍මයෙන් පිරිහුණුහු නම්, එ හැම මෙ සකරුණෙන් ම කුශලධර්‍මයෙන් පිරිහුණහ. මහණෙනි, යම් මැ කෙනෙක් අනාගතකාලයෙහි කුශලධර්‍මයෙන් පිරිහෙත් නම්, එ හැම මෙ මැ සකරුණු හෙයින් කුශලධර්‍මයෙන් පිරිහෙත්. මහණෙනි, මෙ කල්හි යම් මැ කෙනෙක් කුශලධර්‍මයෙන් පිරිහෙත් නම්, එ හැම දෙන මෙ කරුණු සයෙන් මැ කුශලධර්‍මයෙන් පිරිහෙත් ය යි.