මහාකස‍්සපත්‍ථෙරවත්‍ථු අට‍්ඨකථා
මහාකස‍්සපත්‍ථෙරවත්‍ථු
මහාකාශ්‍යප තෙරණුවෝ
චතුත්‍ථෙ ධුතවාදානන‍්ති එත්‍ථ ධුතො වෙදිතබ‍්බො, ධුතවාදො වෙදිතබ‍්බො, ධුතධම‍්මා වෙදිතබ‍්බා, ධුතඞ‍්ගානි වෙදිතබ‍්බානි. තත්‍ථ ධුතොති ධුතකිලෙසො වා පුග‍්ගලො කිලෙසධුනනො වා ධම‍්මො.
සිවුවැන්නෙහි ‘ධුතවාදානං’ යන මෙහි ධුතය දතයුතුය; ධුතවාදය දතයුතුය; ධුතධර්‍මයන් දතයුතුය; ධුතඞ්ග දතයුතුය එහි ධුත යනු සොලවනලද කෙලෙස් ඇති පුද්ගලයා හෝ කෙලෙස් සොලවන්නාවූ ධර්‍මය හෝ වේ.
ධුතවාදොති එත්‍ථ පන අත්‍ථි ධුතො න ධුතවාදො, අත්‍ථි න ධුතො ධුතවාදො, අත්‍ථි නෙව ධුතො න ධුතවාදො, අත්‍ථි ධුතො චෙව ධුතවාදො ච. තත්‍ථ යො ධුතඞ‍්ගෙන අත‍්තනො කිලෙසෙ ධුනි, පරං පන ධුතඞ‍්ගෙන න ඔවදති නානුසාසති බාකුලත්‍ථෙරො විය, අයං ධුතො න ධුතවාදො. යථාහ – “තයිදං ආයස‍්මා බාකුලො ධුතො න ධුතවාදො”ති. යො පන ධුතඞ‍්ගෙන අත‍්තනො කිලෙසෙ න ධුනි, කෙවලං අඤ‍්ඤෙ ධුතඞ‍්ගෙන ඔවදති අනුසාසති උපනන්‍දත්‍ථෙරො විය, අයං න ධුතො ධුතවාදො. යථාහ – “තයිදං ආයස‍්මා උපනන්‍දො න ධුතො ධුතවාදො”ති. යො පන උභයවිපන‍්නො ලාළුදායී විය, අයං නෙව ධුතො න ධුතවාදො. යථාහ – “තයිදං ආයස‍්මා ලාළුදායී නෙව ධුතො න ධුතවාදො”ති. යො පන උභයසම‍්පන‍්නො ආයස‍්මා මහාකස‍්සපත්‍ථෙරො විය, අයං ධුතො චෙව ධුතවාදො ච. යථාහ – “තයිදං ආයස‍්මා මහාකස්සපො ධුතො චෙව ධුතවාදො චා”ති.
ධුතවාදො යන මෙහි වනාහි ධුතවාදී නොවන ධුතයෙක් ඇත. ධුතයෙක් නොවන ධුතවාදියෙක් ඇත. ධුතයෙක්ද නොවන ධුතවාදියෙක් නොවන්නක්ද ඇත. ධුතයෙක් මෙන්ම ධුතවාදියෙක්ද ඇත. ධුතයෙක්ද නොවන ධුතවාදියෙක් නොවන්නෙක්ද ඇත. ධුතයෙක් මෙන්ම ධුතවාදියෙක්ද ඇත. එහි යමෙක් ධුතඞ්ගයෙන් තමාගේ කෙලෙස් සෙලවූකල්හි අනිකෙකුට ධුතාංගයෙන් අවවාද නොකරයිද අනුශාසනා නොකරයිද බක්කුල තෙරුන්මෙන්වූ මෙතෙම ධුතයෙකි. ධුතවාදියෙක් නොවේය’යි යම්සේ කියනලද්දදෙද එහෙයිනි. යමෙක් වනාහි දුතතඞ්ගයෙන් අවවාද කරයිද අනුසාසනා කරයිද, උපනන්ද තෙරු මෙන්වූ මෙතෙම ධුතයෙක් නොවේ. ධුතවාදියෙකි. ‘ඒ මේ ආයුෂ්මත් උපනන්ද ශාක්‍යපුත්‍රතෙමේ ධුතයෙක් නොව ධුතවාදියෙකි. ‘ඒ මේ ආයුෂ්මත් උපනන්ද ශාක්‍යපුත්‍රතෙමේ ධුතයෙක් නොව ධුතවාදියෙකැ’යි යම්සේ කියනලද්දේද එහෙයිනි. යමෙක් දෙකින්ම වියුක්තවූයේ ලාළුදායී මෙන්වූ මෙතෙම ධුතයෙක් නොවන්නේ ධුතවාදියෙක්ද නොවන්නේවෙයි. ‘ඒ සේ ආයුෂ්මත් ලාළුදායී තෙමේ ධුතයෙක් නොවන්නේද ධුතවාදියෙක් නොවන්නේදවේය’යි යම්සේ කියන ලද්දේද එහෙයිනි. යමෙක් වනාහි දෙකින්ම යුක්තවූයේ ආයුෂ්මත කාශ්‍යප තෙරුන් මෙන් වූ මෙතෙම ධුතයෙක්ද ධුතවාදියෙක්දවෙයි. ‘යම් මේ ආයුෂ්මත් මහා කාශ්‍යප තෙමේ ධුතයෙක්ද ධුතවාදියෙක්ද වේය’යි කියමි. එසේ කියනලද්දේද එහෙයිනි.
ධුතධම‍්මා වෙදිතබ‍්බාති අප්පිච්ඡතා සන්තුට්ඨිතා සල්ලෙඛතා පවිවෙකතා ඉදමට‍්ඨිකතාති ඉමෙ ධුතඞ‍්ගචෙතනාය පරිවාරා පඤ‍්ච ධම‍්මා “අප‍්පිච‍්ඡංයෙව නිස‍්සායා”තිආදිවචනතො (අ· නි· 5.181; පරි· 325) ධුතධම‍්මා නාම. තත්‍ථ අප්පිච්ඡතා ච සන්තුට්ඨිතා ච අලොභො, සල්ලෙඛතා ච පවිවෙකතා ච ද‍්වීසු ධම‍්මෙසු අනුපතන‍්ති අලොභෙ චෙව අමොහෙ ච, ඉදමට‍්ඨිතා ඤාණමෙව. තත්‍ථ අලොභෙන පටික‍්ඛෙපවත්‍ථූසු ලොභං, අමොහෙන තෙස‍්වෙව ආදීනවප‍්පටිච‍්ඡාදකං මොහං ධුනාති. අලොභෙන ච අනුඤ‍්ඤාතානං පටිසෙවනමුඛෙන පවත‍්තං කාමසුඛල‍්ලිකානුයොගං, අමොහෙන ධුතඞ‍්ගෙසු අතිසල‍්ලෙඛමුඛෙන පවත‍්තං අත‍්තකිලමථානුයොගං ධුනාති. තස‍්මා ඉමෙ ධම‍්මා ධුතධම‍්මාති වෙදිතබ‍්බා.
‘ධුතධර්‍ම දතයුතුය’ යනු අප්පිච්ඡතා, (අපිස්බව), සන්තුට්ඨිතා (සතුටුබව), සල්ලෙඛතා (සැහැල්ලුබව), පවිවෙකා (විවේකීබව), ඉදමට්ඨිකතා (පමණදැනීම) යන මේ ධුතංග චේතනාවට පිරිවරවූ ධර්‍මපස අපිස්බවම ඇසුරුකොට ඇත යනාදී වචනයෙන් ධුතධර්‍මනමි. එහි අපිස්බවද සතුටුබවද අලෝභයයි. සැහැල්ලුබවද පවිවේකී බවද අලෝභයෙහි හා අමෝහයෙහි යන ධර්‍ම දෙකෙහි ඇතළත් වෙයි. ඉදිමට්ඨිකතා (පමණ දැනීමේ) ඥානයමයි. එහි ආලෝභයට විරුද්ධ වස්තුන්හි ලෝභයද අමෝහයට ප්‍රතිපක්‍ෂවස්තූන්හි ආදීනවයන් සඟවන්නාවූ මෝහයද සොලවයි. අලෝභයෙන් අනුදත් දෙය සෙවීම්වශයෙන් පවත්නා කාමසුඛානුයෝගයද අමෝහයෙන් ධුතංගයන්ගේ ඉතා රූක්‍ෂවශයෙන් පවත්නා අත්තකිලමථානුයෝගයද සොලවයි. එබැවින් මේ ධර්‍මයෝ ධුතධර්‍මයෝයයි දත යුත්තතාහ.
ධුතඞ‍්ගානි වෙදිතබ‍්බානීති තෙරස ධුතඞ‍්ගානි වෙදිතබ‍්බානි පංසුකූලිකඞ‍්ගං…පෙ… නෙසජ‍්ජිකඞ‍්ගන‍්ති.
‘ධුතංගානි වේදිතබ්බානි’ යනු පංසුකූලිකාංගය -පෙ- නෙසජ්ජිකාංගය යන තෙළෙස් ධුතංගයෝ දතයුත්තාහ යනුයි.
ධුතවාදානං යදිදං මහාකස‍්සපොති යත‍්තකා ධුතවාදං වදන‍්ති, තෙසං සබ‍්බෙසම‍්පි අන‍්තරෙ අයං මහාකස‍්සපත්‍ථෙරො අග‍්ගොති අග‍්ගට‍්ඨානෙ ඨපෙසි. මහාකස‍්සපොති උරුවෙළකස‍්සපො නදීකස‍්සපො ගයාකස‍්සපො කුමාරකස‍්සපොති ඉමෙ ඛුද‍්දානුඛුද‍්දකෙ ථෙරෙ උපාදාය අයං මහා, තස‍්මා මහාකස‍්සපොති වුත‍්තො.
‘ධුතවාදානං යදිදං මහාකස්සපො’ යනු යම්තාක් අය ධුතවාදය කියත්ද ඒ සියල්ලන් අතුරෙන් මහාකාශ්‍යප ස්ථවිරයන්වහන්සේ අග්‍රයහයි අග්‍රස්ථානයෙහි තැබූසේක ‘මහාකස්සපො’ යනු උරුවෙලකස්සප, නදීකස්සප, ගයාකස්සප කුමාරකස්සප යන මේ කුඩා අනුකුඩා තෙරුන් ගෙන මෙතෙම මහත්ය. එබැවින් මහාකාශ්‍යපය’යි කියනලදී.
ඉමස‍්සාපි පඤ‍්හකම‍්මෙ අයමනුපුබ‍්බිකථා – අතීතෙ කිර කප‍්පසතසහස‍්සමත්‍ථකෙ පදුමුත‍්තරො නාම සත්‍ථා ලොකෙ උදපාදි, තස‍්මිං හංසවතීනගරං උපනිස‍්සාය ඛෙමෙ මිගදායෙ විහරන‍්තෙ වෙදෙහො නාම කුටුම‍්බිකො අසීතිකොටිධනවිභවො පාතොව සුභොජනං භුඤ‍්ජිත්‍වා උපොසථඞ‍්ගානි අධිට‍්ඨාය ගන්‍ධපුප‍්ඵාදීනි ගහෙත්‍වා විහාරං ගන‍්ත්‍වා සත්‍ථාරං පූජෙත්‍වා වන්‍දිත්‍වා එකමන‍්තං නිසීදි. තස‍්මිඤ‍්ච ඛණෙ සත්‍ථා මහානිසභත්‍ථෙරං නාම තතියසාවකං “එතදග‍්ගං, භික්ඛවෙ, මම සාවකානං භික‍්ඛූනං ධුතවාදානං, යදිදං නිසභො”ති එතදග‍්ගෙ ඨපෙසි. උපාසකො තං සුත්‍වා පසන‍්නො ධම‍්මකථාවසානෙ මහාජනෙ උට‍්ඨාය ගතෙ සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා, “භන‍්තෙ, ස‍්වෙ මය‍්හං භික‍්ඛං අධිවාසෙථා”ති ආහ. මහා ඛො, උපාසක, භික‍්ඛුසඞ‍්ඝොති. කිත‍්තකො භගවාති? අට‍්ඨසට‍්ඨිභික‍්ඛුසතසහස‍්සන‍්ති. භන‍්තෙ, එකං සාමණෙරම‍්පි විහාරෙ අසෙසෙත්‍වා භික‍්ඛං අධිවාසෙථාති. අධිවාසෙසි භගවා තුණ‍්හීභාවෙන. උපාසකො සත්‍ථු අධිවාසනං විදිත්‍වා ගෙහං ගන‍්ත්‍වා මහාදානං සජ‍්ජෙත්‍වා පුනදිවසෙ සත්‍ථු කාලං ආරොචාපෙසි. සත්‍ථා පත‍්තචීවරමාදාය භික‍්ඛුසඞ‍්ඝපරිවුතො උපාසකස‍්ස ඝරං ගන‍්ත්‍වා පඤ‍්ඤත‍්තෙ ආසනෙ නිසින‍්නො දක‍්ඛිණොදකාවසානෙ යාගුආදීනි සම‍්පටිච‍්ඡන‍්තො භත‍්තවිස‍්සග‍්ගං අකාසි. උපාසකොපි සත්‍ථු සන‍්තිකෙ නිසීදි.
මෙම මහාකාශ්‍යප තෙරුන්වහන්සේගේද ප්‍රශ්නකර්‍මයෙහි මේ පිළිවෙළ කථාවයි. අතීතයෙහි වනාහි කල්පලක්‍ෂයකට මත්තෙහි පියුමුතුරා යන ශාස්තෘන්වහන්සේ පහළවූසේක. උන්වහන්සේ හංසවතී නගරය ඇසුරුකොට ඛෙම නම් මිගදායෙහි වාසයකරනකල්හි වේදෙහ නම් කෙළෙඹියා අසූ කෙළක් ධනයෙන් ආඪ්‍යවූයේ උදෑසනින්ම මනා බොජුන් වළදා පෙහෙවස් අංග ඉටා සුවඳමල් ආදිය ගෙන විහාරයට ගොස් ශාස්තෘන්වහන්සේ වැඳපුදා එකත්පසෙක හුන්නේය. එකෙණෙහි ශාස්තෘන්වහන්සේ මහානිසඟතෙරුන් නම් වූ තෙවැනි සව්වා ‘මහණෙනි, ධුතවාදී මගේ ශ්‍රාවක භික්‍ෂූන් අතුරෙන් යම් මේ නිසඟ තෙරුන්වහන්සේ අග්‍රය’යි අග්‍රස්ථානයෙහි තැබූසේක. උවසුතෙමේ එය අසා පැහැදුනේ ධර්‍මකථාව අවසන්හි මහජනයා නැගිට ගිය කල්හි ශාස්තෘන්වහන්සේ වැඳ, ‘ස්වාමීනි, හෙට මගේ හික්‍ෂාව පිළිගනුමැනවැයි කීවේය. භික්‍ෂුසංඝයායි’ ‘ස්වාමීනි, එක් හෙරණකුදු විහාරයෙහි ඉතිරි නොකොට හික්‍ෂාව පිළිගනු මැනවැයි’ කීවේය. ශාස්තෘන්වහන්සේ ඉවසූ (පිළිගත්)සේක. උවසුතෙමේ ශාස්තෘන්වහන්සේගේ ඉවසීම දැන ගෙට ගොස් මහදනක් පිළියෙළකරවා දෙවෙනි දිනයෙහි ශාස්තෘන්වහන්සේට දැන්වූයේය. ශාස්තෘන්වහන්සේ පාසිවුරුගෙන බික්සඟන පිරිවරනලද්දාහු උවසුවහුගේ ගෙට ගොස් පනවනලද අසුන්හි හුන්සේක් දක්‍ෂිණෝදකය අවසන්හි කැඳආදිය පිළිගන්නාහු බත් වැළඳුසේක. උවසුතෙමේද ශාස්තෘන්වහන්සේ සමීපයෙහි හුන්නේය.
තස‍්මිං අන‍්තරෙ මහානිසභත්‍ථෙරො පිණ‍්ඩාය චරන‍්තො තමෙව වීථි පටිපජ‍්ජි. උපාසකො දිස‍්වා උට‍්ඨාය ගන‍්ත්‍වා ථෙරං වන්‍දිත්‍වා “පත‍්තං, භන‍්තෙ, දෙථා”ති ආහ. ථෙරො පත‍්තං අදාසි. “භන‍්තෙ, ඉධෙව පවිසථ, සත්‍ථාපි ගෙහෙ නිසින‍්නො”ති. න වට‍්ටිස‍්සති උපාසකාති. උපාසකො ථෙරස‍්ස පත‍්තං ගහෙත්‍වා පිණ‍්ඩපාතස‍්ස පූරෙත්‍වා නීහරිත්‍වා අදාසි. තතො ථෙරං අනුගන‍්ත්‍වා නිවත‍්තො සත්‍ථු සන‍්තිකෙ නිසීදිත්‍වා එවමාහ – “භන‍්තෙ, මහානිසභත්‍ථෙරො ‘සත්‍ථා ගෙහෙ නිසින‍්නො’ති වුත‍්තෙපි පවිසිතුං න ඉච‍්ඡි, අත්‍ථි නු ඛො එතස‍්ස තුම‍්හාකං ගුණෙහි අතිරෙකො ගුණො”ති. බුද‍්ධානඤ‍්ච වණ‍්ණමච‍්ඡෙරං නාම නත්‍ථි. අථ සත්‍ථා එවමාහ – “උපාසක, මයං භික‍්ඛං ආගමයමානා ගෙහෙ නිසීදාම, සො භික‍්ඛු න එවං නිසීදිත්‍වා භික‍්ඛං උදික‍්ඛති. මයං ගාමන‍්තසෙනාසනෙ වසාම, සො අරඤ‍්ඤස‍්මිංයෙව වසති. මයං ඡන‍්නෙ වසාම, සො අබ‍්භොකාසම‍්හියෙව වසති. ඉති තස‍්ස අයඤ‍්ච අයඤ‍්ච ගුණො”ති මහාසමුද‍්දං පූරයමානො විය කථෙසි. උපාසකො පකතියාපි ජලමානදීපො තෙලෙන ආසිත‍්තො විය සුට‍්ඨුතරං පසන‍්නො හුත්‍වා චින‍්තෙසි – “කිං මය‍්හං අඤ‍්ඤාය සම‍්පත‍්තියා, අනාගතෙ එකස‍්ස බුද‍්ධස‍්ස සන‍්තිකෙ ධුතවාදානං අග‍්ගභාවත්‍ථාය පත්‍ථනං කරිස‍්සාමී”ති?
මේ අතුරෙහි මහා නිසභස්ථවිරයන්වහන්සේ පිඬු පිණිස හැසිරෙන්නාහු ඒ වීදියටම පිළිපන්හ. උවසු තෙමේ දැක නැඟිට ගොස් තෙරුන් වැඳ ස්වාමීනි. පාත්‍රය දෙනුමැනවැ’යි කීවේය. තෙරහු පාත්‍රය දුන්හ. ‘ස්වාමීනි, මෙහිම පිවිසෙන්න. ශාස්තෘන්වහන්සේද ගෙහි වැඩ හුන්සේකැයි කීවේය. ‘උවසුව නොවටනේය’යි තෙරහු පැවසූහ උවසුතෙමේ තෙරුන්ගේ පාත්‍රය ගෙන පිණ්ඩපාතය පුරවා ගෙනගොස් දුන්නේය. ඉක්බිති තෙරුන්ට පසුගමන් කොට නැවැත්තේ ශාස්තෘන් සමීපයෙහි හිඳ මෙසේ කීවේය: ‘ස්වාමීනි, මහා නිසභස්ථවිරයන්වහන්සේ ශාස්තෘන්වහන්සේ ගෙහි හුන්සේකැයි කියනලද කල්හිද ඇතුළු වීමට නොකැමැති වූහ. උන්වහන්සේට ඔබවහන්සේගේ ගුණයන්ට වඩා අතිරේකවූ ගුණයක් ඇත්තේ වේද?’ බුදුවරුන්ට වනාහි ගුණ වැණීමෙහි මසුරුබවෙක් නම් නැත. ඉක්බිති ශාස්තාන්වහන්සේ මෙසේ වදාළසේක. ‘උවසුව, අපි පිඬු සඳහා පැමිණෙමින් ගෙහි හිඳින්නෙමු. ඒ භික්‍ෂුව මෙසේ හිඳ හික්‍ෂාව බලාපොරොත්තු නොවෙයි. අපි ග්‍රාමාන්ත සෙනසුන්හි වසමු, හෙතෙම අරණෙහිම වසයි. අපි සැඟවුණු තැන්හි වසමු. හෙතෙම අභ්‍යවකාශයෙහිම වසයි. මෙසේ ඒ තෙරුන්වහන්සේගේ මේමේ ගුණයයයි මහසමුදුර පුරවන්නාක් මෙන් වදාළසේක. උවසුතෙමේ ප්‍රකෘතියෙන්ම දැල්වෙන පහනෙක්හි තෙල් වත්කළ කල්හි මෙන් බෙහෙවින්ම පැහැදී (මෙසේ) සීතිය: ‘අනෙක් සැපතකින් මට කවර වැඩක්ද? අනාගතයෙහි එක් බුදුවරයෙකු සමීපයෙහි ධුතවාදීන් අතුරෙහි අග්‍රභාවය සඳහා ප්‍රර්‍ත්‍ථනා කරන්නෙමි’ යනුවෙනි.
සො පුනපි සත්‍ථාරං නිමන‍්තෙත්‍වා තෙනෙව නියාමෙන සත‍්ත දිවසානි මහාදානං දත්‍වා සත‍්තමෙ දිවසෙ බුද‍්ධප‍්පමුඛස‍්ස මහාභික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස තිචීවරානි දත්‍වා සත්‍ථු පාදමූලෙ නිපජ‍්ජිත්‍වා එවමාහ – “යං මෙ, භන‍්තෙ, සත‍්ත දිවසානි දානං දෙන‍්තස‍්ස මෙත‍්තං කායකම‍්මං මෙත‍්තං වචීකම‍්මං මෙත‍්තං මනොකම‍්මං පච‍්චුපට‍්ඨිතං, ඉමිනාහං න අඤ‍්ඤං දෙවසම‍්පත‍්තිං වා සක‍්කමාරබ්‍රහ‍්මසම‍්පත‍්තිං වා පත්‍ථෙමි, ඉදං පන මෙ කම‍්මං අනාගතෙ එකස‍්ස බුද‍්ධස‍්ස සන‍්තිකෙ එතස‍්ස මහානිසභත්‍ථෙරෙන පත‍්තඨානන‍්තරං පාපුණනත්‍ථාය තෙරසධුතඞ‍්ගධරානං අග‍්ගභාවස‍්ස සච‍්චකාරො හොතූ”ති. සත්‍ථා “මහන‍්තං ඨානං ඉමිනා පත්‍ථිතං, සමිජ‍්ඣිස‍්සති නු ඛො, නො”ති ඔලොකෙන‍්තො සමිජ‍්ඣනභාවං දිස‍්වා ආහ – “මනාපං තෙ ඨානං පත්‍ථිතං, අනාගතෙ සතසහස‍්සකප‍්පාවසානෙ ගොතමො නාම බුද‍්ධො උප‍්පජ‍්ජිස‍්සති, තස‍්ස ත්‍වං තතියසාවකො මහාකස‍්සපත්‍ථෙරො නාම භවිස‍්සසී”ති. තං සුත්‍වා උපාසකො “බුද‍්ධානං ද‍්වෙ කථා නාම නත්‍ථී”ති පුනදිවසෙ පත‍්තබ‍්බං විය තං සම‍්පත‍්තිං අමඤ‍්ඤිත්‍ථ. සො යාවතායුකං නානප‍්පකාරං දානං දත්‍වා සීලං රක‍්ඛිත්‍වා නානප‍්පකාරං කල්‍යාණකම‍්මං කත්‍වා තත්‍ථ කාලං කතො සග‍්ගෙ නිබ‍්බත‍්ති.
හෙතෙම නැවතද ශාස්තෘන්වහන්සේට නිමන්ත්‍රණය කොට ඒ ක්‍රමයෙන්ම සත් දිනක් දන්දී සත්වැනි දිනයෙහි බුදුපාමොක් මහසඟනට තුන්සිවුරුදී ශාස්තෘන්වහන්සේගේ පාමුල හෙව මෙසේ කීවේය: ‘ස්වාමීනි සත්දිනක් දන් දෙන්නාවූ මට යම් මෛත්‍රීසහගත කායකර්‍මයක් මෛත්‍රීසහගත වචීකර්‍මයක් මෛත්‍රි සහගත මනොකර්‍මයක් වීද. මෙයින් මම වෙනත් දෙවසම්පත්තියක් හෝ ශක්‍රමාරබ්‍රහ්මසම්පත්තියක් හෝ නොපතමි. මේ මාගේ (පුණ්‍ය) කර්‍මය වනාහි අනාගතයෙහි එක් බුදුවරයෙකුගේ සමීපයෙහි. මහානිසඟ තෙරුන්වහන්සේ විසින් පත්වූ තනතුර ලබාගැනීම සඳහා මේ තෙළෙස් ධුතංගධාරීන් අතුරෙන් අග්‍රභාවයට ඇපයක් වේවා. යනුවෙනි. ශාස්තෘන්වහන්සේ මොහුවිසින් මහත්වූ තනතුරක් පතනලදී. (එය) සමෘද්ධවන්නේදැයි බලනසේක් ඉටුවන බව දැන ‘ඔබ විසින් ප්‍රියවූ තනතුරක් පතනලදී. අනාගතයෙහි කල්පලක්‍ෂයක් අවසන්හි ගෞතම නම් බුදුවරයෙක් උපදින්නාහුය. ඔබ උන්වහන්සේගේ තෙවැනි සව්වන මහකසුප් තෙරනම් වනනෙහිය’යි වදාළ සේක. උවසුතෙමේ එය අසා බුදුවරුන්ගේ කථා දෙකක් නම් නැතැයි ඒ සම්පත්තිය දෙවෙනි දිනයෙහි ලැබිය යුත්තක් මෙන් (කොට) හැඟීය. හෙතෙම දිවි ඇති තෙක් දන්දී සිල් රැක නන් අයුරුවූ කලණකම් කොට එහි කළුරිය කළේ ස්වර්‍ගයෙහි උපන්නේය.
තතො පට‍්ඨාය දෙවමනුස‍්සෙසු සම‍්පත‍්තිං අනුභවන‍්තො ඉතො එකනවුතිකප‍්පෙ විපස‍්සිසම‍්මාසම‍්බුද‍්ධෙ බන්‍ධුමතිං නිස‍්සාය ඛෙමෙ මිගදායෙ විහරන‍්තෙ දෙවලොකා චවිත්‍වා අඤ‍්ඤතරස‍්මිං පරිජිණ‍්ණෙ බ්‍රාහ‍්මණකුලෙ නිබ‍්බත‍්ති. තස‍්මිඤ‍්ච කාලෙ විපස්සී භගවා සත‍්තමෙ සත‍්තමෙ සංවච‍්ඡරෙ ධම‍්මං කථෙති, මහන‍්තං කොලාහලං අහොසි. සකලජම‍්බුදීපෙ දෙවතා “සත්‍ථා ධම‍්මං කථෙස‍්සතී”ති ආරොචෙන‍්ති. බ්‍රාහ‍්මණො තං සාසනං අස‍්සොසි. තස‍්ස ච නිවාසනසාටකො එකොව හොති, තථා බ්‍රාහ‍්මණියා. පාරුපනං පන ද‍්වින‍්නම‍්පි එකමෙව. සකලනගරෙ එකසාටකබ්‍රාහ‍්මණොති පඤ‍්ඤායති. බ්‍රාහ‍්මණානං කෙනචිදෙව කිච‍්චෙන සන‍්නිපාතෙ සති බ්‍රාහ‍්මණිං ගෙහෙ ඨපෙත්‍වා සයං ගච‍්ඡති. බ්‍රාහ‍්මණීනං සන‍්නිපාතෙ සති සයං ගෙහෙ තිට‍්ඨති, බ්‍රාහ‍්මණී තං වත්‍ථං පාරුපිත්‍වා ගච‍්ඡති. තස‍්මිං පන දිවසෙ බ්‍රාහ‍්මණො බ්‍රාහ‍්මණිං ආහ – “භොති, කිං රත‍්තිං ධම‍්මස‍්සවනං සුණිස‍්සසි, දිවා”ති. “මයං මාතුගාමජාතිකා නාම රත‍්තිං සොතුං න සක‍්කොම, දිවා සොස‍්සාමී”ති බ්‍රාහ‍්මණං ගෙහෙ ඨපෙත්‍වා තං වත්‍ථං පාරුපිත්‍වා උපාසිකාහි සද‍්ධිං දිවා ගන‍්ත්‍වා සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා එකමන‍්තෙ නිසින‍්නා ධම‍්මං සුත්‍වා උපාසිකාහියෙව සද‍්ධිං ආගමාසි. අථ බ්‍රාහ‍්මණො බ්‍රාහ‍්මණිං ගෙහෙ ඨපෙත්‍වා තං වත්‍ථං පාරුපිත්‍වා විහාරං ගතො.
එතැන්පටන් දෙවි මිනිසුන් අතුරෙහි සැප විඳින්නේ මෙයින් අනූඑක් කල්පයෙක්හි විපස්සී සම්මාසම්බුදුන්වහන්සේ බන්‍ධුමතී නගරය ඇසුරුකොට ඛෙම නම්වූ මිගාදායෙහි වසනකල්හි දෙව්ලොවින් සැව එක්තරා පිරිහීගිය බමුණු කුලයෙක්හි උපන්නේය. එකල්හි විපස්සි භාගයවතුන්වහන්සේ සත්වෙනි සත්වෙනි අවුරුද්දෙහි ධර්‍මය දෙසනසේක. මහත් කෝලාහලයක් (කැළඹීමක්) වෙයි. දෙවිවරැ ‘ශාස්තෘන්වහන්සේ ධර්‍මය දෙසනසේකැයි’ සියලු දඹදිව්හි සැළකරති. බමුණා ඒ පුවත ඇසීය. ඔහුට එකම හඳනාසළුවක් වෙයි. බැමිණියටද එසේමය. දෙදෙනාටම එකම පොරෝනාවකි. සියලු නුවරෙහි එකසාටක බමුණායයි පළටවිය. කිසියම් කටයුත්තකට බමුණන්ගේ රැස්වීමක් ඇතිකල්හි තෙමේ ගෙහි සිටී. බැමිණිය ඒ වස්ත්‍රය පොරවා (එහි) යයි. එදවසෙහි බැමිණියට, ‘පින්වතිය, කිම රෑ දහම් අසන්නෙහිද දහවල් දහම් අසන්නෙහිදැ’යි කීය. ‘ස්ත්‍රීජාතිකවූ අපි රෑ දහම් ඇසීමට නොහැක්කම්හ. දහවල් දහම් අසන්නෙමි’යි බමුණා ගෙහි තබා වස්ත්‍රය පොරවා උවැසියන් සමඟ දහවල් ගොස් ශාස්තෘන් වැඳ එකත්පසෙක හුන්නී දහම් අසා උවැසියන් සමඟ ගියේය. ඉක්බිති බමුණා බැමිණිය ගෙහි තබා වස්ත්‍රය පොරවා විහාරයට ගියේය.
තස‍්මිඤ‍්ච සමයෙ සත්‍ථා පරිසමජ‍්ඣෙ අලඞ‍්කතධම‍්මාසනෙ නිසින‍්නො චිත‍්තබීජනිං ආදාය ආකාසගඞ‍්ගං ඔතාරෙන‍්තො විය සිනෙරුං මත්‍ථං කත්‍වා සාගරං නිම‍්මථෙන‍්තො විය ධම‍්මකථං කථෙසි. බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස පරිසන‍්තෙ නිසින‍්නස‍්ස ධම‍්මං සුණන‍්තස‍්ස පඨමයාමස‍්මිංයෙව සකලසරීරං පූරයමානා පඤ‍්චවණ‍්ණා පීති උප‍්පජ‍්ජි. සො පාරුතවත්‍ථං සඞ‍්ඝරිත්‍වා “දසබලස‍්ස දස‍්සාමී”ති චින‍්තෙසි. අත්‍ථස‍්ස ආදීනවසහස‍්සං දස‍්සයමානං මච‍්ඡෙරං උප‍්පජ‍්ජි. සො “බ්‍රාහ‍්මණියා ච මය‍්හඤ‍්ච එකමෙව වත්‍ථං, අඤ‍්ඤං කිඤ‍්චි පාරුපනං නත්‍ථි, අපාරුපිත්‍වා ච නාම බහි චරිතුං න සක‍්කා”ති සබ‍්බථාපි අදාතුකාමො අහොසි. අථස‍්ස නික‍්ඛන‍්තෙ පඨමයාමෙ මජ‍්ඣිමයාමෙපි තථෙව පීති උප‍්පජ‍්ජි. සො තථෙව චින‍්තෙත්‍වා තථෙව අදාතුකාමො අහොසි. අථස‍්ස මජ‍්ඣිමයාමෙ නික‍්ඛන‍්තෙ පච‍්ඡිමයාමෙපි තථෙව පීති උප‍්පජ‍්ජි. සො “තරණං වා හොතු මරණං වා, පච‍්ඡාපි ජානිස‍්සාමී”ති වත්‍ථං සඞ‍්ඝරිත්‍වා සත්‍ථු පාදමූලෙ ඨපෙසි. තතො වාමහත්‍ථං ආභුජිත්‍වා දක‍්ඛිණෙන හත්‍ථෙන තික‍්ඛත‍්තුං අප‍්ඵොටෙත්‍වා “ජිතං මෙ, ජිතං මෙ”ති තයො වාරෙ නදි.
එකල්හි ශාස්තෘන්වහන්සේ පිරිස මැඳ සරසනලද ධර්‍මාසනයෙහි වැඩහුන්සේක් විසිතුරු අවන්පත ගෙන අහස් ගඟට බසින්නාක් මෙන් මහමෙර මථනදණ්ඩකොට සයුර කළඹන්නාක් මෙන් ධර්‍මය දෙසූසේක. පිරිස් කෙළවර හිඳිමින් ධර්‍මය අසන්නාවූ බමුණාගේ සියලු සිරුර පුරවමින් පළමු යාමෙහිදීම පස්වණක් ප්‍රීතිය උපන්නේය. හෙතෙම පෙරවූ වස්ත්‍රය හකුළා බුදුන්වහන්සේට දෙන්නෙමැයි සිතීය. ඉක්බිති ඔහුට ආදීනව දහසක් දක්වන්නාවූ මසුරුබව උපන්නේය. බැමිණියටද මටද එකම වස්ත්‍රයකි. අන් කිසි පොරෝණයක් නැත. නොපොරොවා නම් පිටත හැසිරීමට නොහැකියයි සර්‍වප්‍රකාරයෙන්ම නොදෙනු කැමැත්තේවිය. ඉක්බිති ඔහුට පළමුයාමය ඉක්මුණු කල්හි මැඳුම් යමෙහිද එසේම ප්‍රීතිය උපන්නේය. හෙතෙම එතෙරවීම හෝ මරණයවේවා පසුව දනිමියි වස්ත්‍රය හකුළා ශාස්තෘන්වහන්සේගේ පාමුලෙහි තැබීය. ඉක්බිති වම් අත හකුළා දකුණු අතින් තෙවරක් අපොළා මවිසින් දිනනලදී. මවිසින් දිනන ලදියි හඬතුනක් නැඟීය.
තස‍්මිඤ‍්ච සමයෙ බන්‍ධුමරාජා ධම‍්මාසනස‍්ස පච‍්ඡතො අන‍්තොසාණියං නිසින‍්නො ධම‍්මං සුණාති. රඤ‍්ඤො ච නාම “ජිතං මෙ”ති සද‍්දො අමනාපො හොති. සො පුරිසං පෙසෙසි – “ගච‍්ඡ එතං පුච‍්ඡ කිං වදසී”ති. සො තෙන ගන‍්ත්‍වා පුච‍්ඡිතො ආහ – “අවසෙසා හත්‍ථියානාදීනි ආරුය‍්හ අසිචම‍්මාදීනි ගහෙත්‍වා පරසෙනං ජිනන‍්ති, න තං ජිතං අච‍්ඡරියං, අහං පන පච‍්ඡතො ආගච‍්ඡන‍්තස‍්ස දුට‍්ඨගොණස‍්ස මුග‍්ගරෙන සීසං භින්‍දිත්‍වා තං පලාපෙන‍්තො විය මච‍්ඡෙරචිත‍්තං මද‍්දිත්‍වා පාරුතවත්‍ථං දසබලස‍්ස අදාසිං, තං මෙ මච‍්ඡරියං ජිත”න‍්ති ආහ. සො පුරිසො ආගන‍්ත්‍වා තං පවත‍්තිං රඤ‍්ඤො ආරොචෙසි. රාජා ආහ – “අම‍්හෙ භණෙ දසබලස‍්ස අනුරූපං න ජානිම‍්හ, බ්‍රාහ‍්මණො ජානී”ති වත්‍ථයුගං පෙසෙසි. තං දිස‍්වා බ්‍රාහ‍්මණො චින‍්තෙසි – “අයං මය‍්හං තුණ‍්හී නිසින‍්නස‍්ස පඨමං කිඤ‍්චි අදත්‍වා සත්‍ථු ගුණෙ කථෙන‍්තස‍්ස අදාසි, සත්‍ථු ගුණෙ පටිච‍්ච උප‍්පන‍්නෙන මය‍්හං කො අත්‍ථො”ති? තම‍්පි වත්‍ථයුගං දසබලස‍්සෙව අදාසි. රාජාපි “කිං බ්‍රාහ‍්මණෙන කත”න‍්ති පුච‍්ඡිත්‍වා “තම‍්පි තෙන වත්‍ථයුගං තථාගතස‍්සෙව දින‍්න”න‍්ති සුත්‍වා අඤ‍්ඤානිපි ද‍්වෙ වත්‍ථයුගානි පෙසෙසි. සො තානිපි අදාසි. රාජා අඤ‍්ඤානිපි චත‍්තාරීති එවං යාව ද‍්වත‍්තිංසවත්‍ථයුගානි පෙසෙසි. අථ බ්‍රාහ‍්මණො “ඉදං වඩ‍්ඪෙත්‍වා ගහණං විය හොතී”ති අත‍්තනො අත්‍ථාය එකං, බ්‍රාහ‍්මණියා එකන‍්ති ද‍්වෙ වත්‍ථයුගානි ගහෙත්‍වා තිංස යුගානි තථාගතස‍්සෙව අදාසි. තතො පට‍්ඨාය චස‍්ස සත්‍ථු විස‍්සාසිකො ජාතො.
එකල්හි බන්‍ධුමා රජතෙමෙ ධර්‍මාසනයට පිටු පසින් තිරය තුළ හුන්නේ ධර්‍මය අසයි. රජුට නම් ‘මවිසින් දිනනලද’යි යන ශබ්දය ප්‍රිය නොවෙයි. හෙතෙම, යව කුමක් කියන්නෙහිදැයි මේ පුරුෂයා විමසුවයි මිනිසෙකු යැවීය. ගොස් ඒ පුරුෂයා විසින් විමසනලද හෙතෙම මෙසේ කීවේය. ‘සෙස්සෝ ඇත්යහන් ආදියට නැඟ කඩු සම් ආදිය ගෙන සතුරු සෙන් දිනති. එය අසිරියක් නොවේ. මම වනාහි පිටුපසින් එන්නාවූ කුළුගෝණාගේ හිස මුගුරෙන් බිඳ ඔහු පළවා හරින්නාක් මෙන් මසුරුසිත මැඩ පෙරවූ වස්ත්‍රයි දසබලයන්වහන්සේට දුනිමි. මවිසින් ඒ මසුරුබව දිනන ලදී’. ඒ පුරුෂයා අවුත් රජුට එපුවත සැළ කළේය. රජ තෙමේ මෙසේ කීවේය: පින්වත්ති, ‘අපි දසබලයන්වහන්සේට සුදුසු දෙය නොදනුම්හ. බමුණා දන්නේය.’ (මෙසේ කියා) වස්ත්‍රයුගලයක් යැවීය. එදැන බමුණා සිතුවේය: මෙතෙම නිහඬව සිටි මට පළමුව කිසිවක් නොදී ශාස්තෘන්වහන්සේගේ ගුණ කියනවිට දුන්නේය. ශාස්තෘන් වහන්සේගේ ගුණයන් නිසා උපන් දෙයින් මට කවර වැඩෙක්දැයි ඒ වස්ත්‍රයුගලයද දසබලයන් වහන්සේටෙම දුන්නේය. රජතෙමේ බමුණාවිසින් කුමක් කරන ලද්දැයි විමසා ඔහු විසින් ඒ වස්ත්‍රයුගලයත් තථාගතයන් වහන්සේටම දෙන ලදැයි අසා වෙනත් වස්ත්‍ර යුගල දෙකක් යැවීය. හෙතෙම ඒවාද දුන්නේය. රජතෙම් වෙනත් සතරක්දැයි මෙසේ වස්ත්‍රයුගල දෙතිසක් දක්වා යැවීය. ඉක්බිති බමුණා මෙය වඩා ගැනීමක් මෙන් වේයයි තමා සඳහා එකක්ද බැමිනිය සඳහා එකක්දැයි වස්ත්‍රයුගල දෙකක් ගෙන යුගලතිහක් තථාගතයන් වහන්සේටම දුන්නේය. එතැන් පටන් ඔහුට ශාස්තෘන්වහන්සේ විශ්වාස ඇත්තෙක් වූසේක.
අථ නං රාජා එකදිවසං සීතසමයෙ සත්‍ථු සන‍්තිකෙ ධම‍්මං සුණන‍්තං දිස‍්වා සතසහස‍්සග‍්ඝනකං අත‍්තනො පාරුතරත‍්තකම‍්බලං දත්‍වා ආහ – “ඉතො පත්‍ථාය ඉමං පාරුපිත්‍වා ධම‍්මං සුණාහී”ති. සො “කිං මෙ ඉමිනා කම‍්බලෙන ඉමස‍්මිං පූතිකායෙ උපනීතෙනා”ති චින‍්තෙත්‍වා අන‍්තොගන්‍ධකුටියං තථාගතස‍්ස මඤ‍්චස‍්ස උපරි විතානං කත්‍වා අගමාසි. අථෙකදිවසං රාජා පාතොව විහාරං ගන‍්ත්‍වා අන‍්තොගන්‍ධකුටියං සත්‍ථු සන‍්තිකෙ නිසීදි. තස‍්මිඤ‍්ච සමයෙ ඡබ‍්බණ‍්ණා බුද‍්ධරස‍්මියො කම‍්බලෙ පටිහඤ‍්ඤන‍්ති, කම‍්බලො අතිවිය විරොචති. රාජා ඔලොකෙන‍්තො සඤ‍්ජානිත්‍වා ආහ – “භන‍්තෙ, අම‍්හාකං එස කම‍්බලො, අම‍්හෙහි එකසාටකබ්‍රාහ‍්මණස‍්ස දින‍්නො”ති. තුම‍්හෙහි, මහාරාජ, බ්‍රාහ‍්මණො පූජිතො, බ්‍රාහ‍්මණෙන මයං පූජිතාති. රාජා “බ්‍රාහ‍්මණො යුත‍්තං අඤ‍්ඤාසි, න මය”න‍්ති පසීදිත්‍වා යං මනුස‍්සානං උපකාරභූතං, තං සබ‍්බං අට‍්ඨට‍්ඨකං කත්‍වා සබ‍්බඅට‍්ඨකං නාම දානං දත්‍වා පුරොහිතට‍්ඨානෙ ඨපෙසි. සොපි “අට‍්ඨට‍්ඨකං නාම චතුසට‍්ඨි හොතී”ති චතුසට‍්ඨි සලාකාභත‍්තානි උපනිබන්‍ධාපෙත්‍වා යාවජීවං දානං දත්‍වා සීලං රක‍්ඛිත්‍වා තතො චුතො සග‍්ගෙ නිබ‍්බත‍්ති.
ඉක්බිති රජතෙමේ ශීත කාලයෙහි එක්දිනක් ශාස්තෘන්වහන්සේ සමීපයෙහි ධර්‍මය අසන්නාවූ ඔහු දැක ලක්‍ෂයක් වටිනා තමාගේ පෙරවූ රත් කම්බිලිය දී ‘මෙතැන්පටන් මෙය පොරවා ධර්‍මය අසව’යි කීවේය. හෙතෙම ‘මේ කුණු කයෙහි එළවූ මේ කම්බිලියෙන් මට කවර වැඩෙක්දැයි සිතා ඇතුල් ගඳකිළියෙහි තථාගතයන්වහන්සේගේ ඇඳ මත්තෙහි වියනක් කොට ගියේය. ඉක්බිති එක් දිනක් රජතෙමේ උදෑසනම විහාරයට ගොස් ඇතුල් ගඳ කිළියෙහි ශාස්තෘන්වහන්සේ සමීපයෙහි හුන්නේය. එකල්හි සවණක් බුදුරැස් කම්බිලියෙහි හැනී සිටියි. කම්බිලිය බෙහෙවින්ම බබළයි. රජතෙමේ බලන්නේ හැඳින, ස්වාමීනි, අපගේ මේ කම්බිලිය අපිවිසින් එකසාටක බමුණාට දෙන ලදියි කීවේය. ‘මහරජ, ඔබ විසින් බමුණා පුදන ලදී. බමුණා විසින් අපි පුදනු ලදුම්හ’යි පැවසූසේක. රජතෙමේ ‘බමුණා සුදුස්සක් දත්තේය. අපි නොදත්තෙමු’යි පැහැද මිනිසුන්ට උපකාරවන යමක් වේද ඒ සියල්ල අට අට කොට සබ්බට්ඨක නම්වූ දානයක් දුන්නේය. ඔහුට දී පුරෝහිත තනතුරෙහි තැබීය. හෙතෙමේද අටක් අටක් නම් සිවුසැටක් වේයයි සිවුසැටක් ලහබත් පිහිටුවා දිවි ඇතිතෙක් දන්දී සිල්රැක එයින් සැව දෙව් ලොව උපන්නේය.
පුන තතො චුතො ඉමස‍්මිං කප‍්පෙ කොණාගමනස‍්ස ච භගවතො කස‍්සපදසබලස‍්ස චාති ද‍්වින‍්නං බුද‍්ධානං අන‍්තරෙ බාරාණසියං කුටුම‍්බියඝරෙ නිබ‍්බත‍්තො. සො වුද‍්ධිමන්‍වාය ඝරාවාසං වසන‍්තො එකදිවසං අරඤ‍්ඤෙ ජඞ‍්ඝවිහාරං චරති, තස‍්මිං ච සමයෙ පච‍්චෙකබුද‍්ධො නදීතීරෙ චීවරකම‍්මං කරොන‍්තො අනුවාතෙ අප‍්පහොන‍්තෙ සඞ‍්ඝරිත්‍වා ඨපෙතුං ආරද‍්ධො. සො දිස‍්වා “කස‍්මා, භන‍්තෙ, සඞ‍්ඝරිත්‍වා ඨපෙථා”ති ආහ. අනුවාතො නප‍්පහොතීති. “ඉමිනා, භන‍්තෙ, කරොථා”ති සාටකං දත්‍වා “නිබ‍්බත‍්තනිබ‍්බත‍්තට‍්ඨානෙ මෙ කෙනචි පරිහානි මා හොතූ”ති පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි.
යළි එයින් සැව මෙකපෙහි කොණාගමන භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේද කාශ්‍යප දශබලයන් වහන්සේගේද යන බුදුවරුන් දෙනොගේ අතර කාලයෙහි බරණැස කෙළෙඹි ගෙයක උපන්නේය. හෙතෙම වියට පැමිණ ගිහිගෙහි වසන්නේ එක් දිනයක වනයෙහි සක්මනෙහි හැසිරෙයි. එකල්හි පසේබුදුවරු නදීතෙරෙහි සිවුරුකම් කරන්නාහු නුවාපටිය නොපොහෝනා කල්හි අකුළා තැබීමට පටන්ගත්තාහුය. හෙතෙම දැක’ ‘ස්වාමීනි කුමක් නිසා හකුළා තබන්නහුද’යි ඇසීය. නුවා පටිය නොපොහෝනේයයි සැළකළාහුය. ස්වාමීනි මෙයින් කරන්නැ’යි සළුවදී උපනුපන්තන්හි මට කිසිදු පරිහානියක් නොවේවායි ප්‍රාර්‍ත්‍ථනයක් තැබීය.
අථ ඝරෙපිස‍්ස භගිනියා සද‍්ධිං භරියාය කලහං කරොන‍්තියා පච‍්චෙකබුද‍්ධො පිණ‍්ඩාය පාවිසි. අථස‍්ස භගිනී පච‍්චෙකබුද‍්ධස‍්ස පිණ‍්ඩපාතං දත්‍වා තස‍්ස භරියං සන්‍ධාය, “එවරූපං බාලං යොජනසතෙන පරිවජ‍්ජෙය්‍ය”න‍්ති පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි. සා ගෙහද‍්වාරෙ ඨිතා සුත්‍වා “ඉමාය දින‍්නං භත‍්තං මා එස භුඤ‍්ජතූ”ති පත‍්තං ගහෙත්‍වා පිණ‍්ඩපාතං ඡඩ‍්ඩෙත්‍වා කලලස‍්ස පූරෙත්‍වා අදාසි. ඉතරා දිස‍්වා “බාලෙ මං තාව අක‍්කොස වා පහර වා, එවරූපස‍්ස පන ද‍්වෙ අසඞ‍්ඛ්‍යෙය්‍යානි පූරිතපාරමිස‍්ස පත‍්තතො භත‍්තං ඡඩ‍්ඩෙත්‍වා කලලං දාතුං න යුත‍්ත”න‍්ති ආහ. අථස‍්ස භරියාය පටිසඞ‍්ඛානං උප‍්පජ‍්ජි. සා “තිට‍්ඨථ, භන‍්තෙ”ති කලලං ඡඩ‍්ඩෙත්‍වා පත‍්තං ධොවිත්‍වා ගන්‍ධචුණ‍්ණෙන උබ‍්බට‍්ටෙත්‍වා චතුමධුරස‍්ස පූරෙත්‍වා උපරි ආසිත‍්තෙන පදුමගබ‍්භවණ‍්ණෙන සප‍්පිනා විජ‍්ජොතමානං පච‍්චෙකබුද‍්ධස‍්ස හත්‍ථෙ ඨපෙත්‍වා “යථා අයං පිණ‍්ඩපාතො ඔභාසජාතො, එවං ඔභාසජාතං මෙ සරීරං හොතූ”ති පත්‍ථනං පට‍්ඨපෙසි. පච‍්චෙකබුද‍්ධො අනුමොදිත්‍වා ආකාසං පක‍්ඛන්‍දි. තෙපි ද‍්වෙ ජායම‍්පතිකා යාවතායුකං කුසලං කත්‍වා සග‍්ගෙ නිබ‍්බත‍්තිත්‍වා පුන තතො චවිත්‍වා උපාසකො කස‍්සපසම‍්මාසම‍්බුද‍්ධකාලෙ බාරාණසියං අසීතිකොටිවිභවස‍්ස සෙට‍්ඨිනො පුත‍්තො හුත්‍වා නිබ‍්බත‍්ති, ඉතරාපි තාදිසස‍්සෙව සෙට‍්ඨිනො ධීතා හුත්‍වා නිබ‍්බත‍්ති.
ගෙහිද මොහුගේ නැගණිය සමඟ බිරිය කලහ කරත්දී පසේබුදුන්වහන්සේ පිඬු පිණිස වැඩිසේක. ඉක්බිති ඔහුගේ නැඟණිය පසේබුදුන් වහන්සේට පිණ්ඩපාතය දී ඔහුගේ බිරිය සඳහා මෙබඳු වූ ලාමක තැනැත්තියක යොදුන් සියයකින් දුරුකරන්නෙමැයි පවසා ප්‍රාර්‍ත්‍ථනයක් තැබුවාය. ගෙමිදුලෙහි සිටි ඕ එය අසා මැය විසින් දෙනලද බත මෙතෙමේ නොබුදීවා’යි පාත්‍රය ගෙන පිණ්ඩපාතය ඉවතදමා මඩපුරවා දුන්නීය. අනෙක් තැනැත්තිය දැක, ‘මෝඩතැනැත්තිය, මට බණුව හෝ පහරදෙව මෙබඳුවූ අසංඛ්‍ය දෙකක් පිරූ පාරමිතා ඇත්තහුගේ පාත්‍රයෙන් බත් ඉවත දමා මඩ දැමීම නොසුදුසුයයි කීවාය. ඉක්බිති ඔහුගේ බිරියට නුවණින් සලකා බැලීමක් උපන. ඕ තොමෝ ‘ස්වාමීනි, වැඩසිටිනු මැනවැ’යි මඩ ඉවත් කොට පාත්‍රය දොවා සුවඳසුණෙන් උළා චතුමධුර පුරවා මත්තෙහි ඉසිනලද, පියුම් ගැබෙහි පැහැයෙන් යුත් ගිතෙලින් බබලන්නාවු පාත්‍රය පසේබුදුන් වහන්සේගේ අතෙහි තබා, ‘මේ පිණ්ඩපාතය යම්සේ බැබලීමට පත්වූයේද එසේ මට බැබලීමට පත් සිරුරක් වේවා’යි ප්‍රාර්‍ත්‍ථනයක් තැබුවාය. පසේබුදුන් වහන්සේ අනුමෙවෙනි බණ දෙසා අහසට පැනනැඟුණුසේක. ඒ අඹුසැමි යුවළද දිවි ඇතිතෙක් කුසල් කොට දෙව්ලොව ඉපිද නැවත ඉන් සැව උවසුතෙමේ කාශ්‍යප සම්මාසම්බුදුන් වහන්සේගේ කාලයෙහි බරණැස අසූකෙළක් ධනය ඇති සිටිවරයකුගේ පුතෙක් වීද අනෙක් තැනැත්තිය එබඳුවූම සිටුවරයකුගේ දියණියක් වීද උපන්හ.
තස‍්ස වුද‍්ධිප‍්පත‍්තස‍්ස තමෙව සෙට‍්ඨිධීතරං ආනයිංසු. තස‍්සා පුබ‍්බෙ අදින‍්නවිපාකස‍්ස තස‍්ස කම‍්මස‍්ස ආනුභාවෙන පතිකූලං පවිට‍්ඨමත‍්තාය උම‍්මාරබ‍්භන‍්තරෙ සකලසරීරං උග‍්ඝාටිතවච‍්චකුටි විය දුග‍්ගන්‍ධං ජාතං. සෙට‍්ඨිකුමාරො “කස‍්සායං ගන්‍ධො”ති පුච‍්ඡිත්‍වා “සෙට‍්ඨිකඤ‍්ඤායා”ති සුත්‍වා “නීහරථා”ති ආභතනියාමෙනෙව කුලඝරං පෙසෙසි. සා එතෙනෙව නීහාරෙන සත‍්තසු ඨානෙසු පටිනිවත‍්තිතා.
වැඩිවිටය පත් ඔහුට ඒ සිටු දුවම කැඳවාගෙන ආහා. පෙර නොදුන් විපාක ඇති ඒ කර්‍මයාගේ ආනුභාවයෙන් පතිකුලයට පිවිසි කෙණෙහි එළිපත්ත තුළදීම ඇයගේ සියල්සිරුර විවර කළ වැසිකිලියක් මෙන් දුගඳ විය. සිටු කුමරා මේ කාගේ ගඳක්දැයි විමසා සිටු කුමරියන්ගේයයි අසා ‘ගෙන ගොස් හැරලව’යි පැමිණි රියෙන්ම කුලගෙයට යැවීය. ඕ මේ පලවා හැරීමෙන් සත් තැනෙක්හි ආපසු හරවනු ලැබුවාය.
තෙන ච සමයෙන කස‍්සපදසබලො පරිනිබ‍්බායි, තස‍්ස ඝනකොට‍්ටිමාහි සතසහස‍්සග‍්ඝනිකාහි රත‍්තසුවණ‍්ණඉට‍්ඨකාහි යොජනුබ‍්බෙධං චෙතියං ආරභිංසු. තස‍්මිං චෙතියෙ කරියමානෙ සා සෙට‍්ඨිධීතා චින‍්තෙසි – “අහං සත‍්තසු ඨානෙසු පටිනිවත‍්තිතා, කිං මෙ ජීවිතෙනා”ති අත‍්තනො සරීරාභරණභණ‍්ඩකං භඤ‍්ජාපෙත්‍වා සුවණ‍්ණඉට‍්ඨකං කාරෙසි රතනායතං විදත්‍ථිවිත්‍ථින‍්නං චතුරඞ‍්ගුලුබ‍්බෙධං. තතො හරිතාලමනොසිලාපිණ‍්ඩං ගහෙත්‍වා අට‍්ඨ උප‍්පලහත්‍ථකෙ ආදාය චෙතියකරණට‍්ඨානං ගතා. තස‍්මිඤ‍්ච ඛණෙ එකා ඉට‍්ඨකාපන‍්ති පරික‍්ඛිපිත්‍වා ආගච‍්ඡමානා ඝටනිට‍්ඨකාය ඌනා හොති. සෙට‍්ඨිධීතා වඩ‍්ඪකිං ආහ – “ඉමං ඉට‍්ඨකං එත්‍ථ ඨපෙථා”ති. අම‍්ම, භද‍්දකෙ කාලෙ ආගතාසි, සයමෙව ඨපෙහීති. සා ආරුය‍්හ තෙලෙන හරිතාලමනොසිලං යොජෙත්‍වා තෙන බන්‍ධනෙන ඉට‍්ඨකං පතිට‍්ඨපෙත්‍වා උපරි අට‍්ඨහි උප‍්පලහත්‍ථකෙහි පූජං කත්‍වා වන්‍දිත්‍වා “නිබ‍්බත‍්තනිබ‍්බත‍්තට‍්ඨානෙ මෙ කායතො චන්‍දනගන්‍ධො වායතු, මුඛතො උප‍්පලගන්‍ධො”ති පත්‍ථනං කත්‍වා චෙතියං වන්‍දිත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා අගමාසි.
මෙකල්හි කාශ්‍යප දශබලයන් වහන්සේ පිරිනිවන් පෑ සේක. උන්වහන්සේට ඝන පාෂණ සුණෙන් කළ බිමින් යුතුව රත්රන් උළෙන් (ගඩොලින්) යොදුනක් උස චෛත්‍යයක් (ගොඩනැඟීමට) අරඹුහ. ඒ චෛත්‍යය කරවන කල්හි ඒ සිටුදූ තොමෝ, මම සත් තැනෙක්හි ආපසු හරවා එවනු ලැබූවාය. මට ජීවිතයෙන් කවර වැඩක්දැයි සිතුවාය. තමාගේ ආභරණභාණ්ඩ බිඳුවා රියනක් දිග වියනක් පළල අඟල් සතරක් උස රන් ගඩොලක් කරවූවාය. ඉක්බිති හිරියල් මනෝසිලා පිඬක් ගෙන උපුල් බඳුන් අටක් රැගෙන චෛත්‍යය කරන තැනට ගියාය. එකෙණෙහි එක් ගඩොල් පෙළක් පිරිකෙව් කොට එන්නා වූ සම්බන්‍ධක ගඩොලක අඩුවක් වෙයි. සිටුදුව ‘මේ ගඩොල මෙහි තබව’යි වඩුවාට කීවාය. ‘මෑණියනි, සොඳුරු වේලාවෙහි පැමිණියා වෙහි. තමාම තබන්නැ’යි වඩුවා කීය. ඕ තොමෝ නැඟී හිරියල් මනෝසිලා තෙලෙන යොදා ඒ බදාමෙන් ගඩොල පිහිටුවා මත්තෙහි උපුල්බඳුන් අටින් පුදා වැඳ උපනුපන් තැන කයින් සඳුන්සුවඳ හැමේවා මුවින් උපුල් සුවඳ හැමේවායි ප්‍රාර්‍ත්‍ථනා කොට චෛත්‍යය වැඳ පැදකුණු කොට ගියාය.
අථ තස‍්මිංයෙව ඛණෙ යස‍්ස සෙට‍්ඨිපුත‍්තස‍්ස පඨමං ගෙහං නීතා, තස‍්ස තං ආරබ‍්භ සති උදපාදි. නගරෙපි නක‍්ඛත‍්තං සඞ‍්ඝුට‍්ඨං හොති. සො උපට‍්ඨාකෙ ආහ – “තදා ඉධ ආනීතා සෙට‍්ඨිධීතා අත්‍ථි, කහං සා”ති? කුලගෙහෙ සාමීති. ආනෙථ නං, නක‍්ඛත‍්තං කීළිස‍්සාමාති. තෙ ගන‍්ත්‍වා තං වන්‍දිත්‍වා ඨිතා “කිං, තාතා, ආගතත්‍ථා”ති තාය පුට‍්ඨා තං පවත‍්තිං ආචික‍්ඛිංසු. තාතා, මයා ආභරණභණ‍්ඩෙන චෙතියං පූජිතං, ආභරණං මෙ නත්‍ථීති. තෙ ගන‍්ත්‍වා සෙට‍්ඨිපුත‍්තස‍්ස ආරොචෙසුං. ආනෙථ නං, පිළන්‍ධනං ලභිස‍්සාමාති. තෙ ආනයිංසු. තස‍්සා සහ ඝරප‍්පවෙසනෙන සකලගෙහං චන්‍දනගන්‍ධඤ‍්චෙව නීලුප‍්පලගන්‍ධඤ‍්ච වායි.
ඉක්බිති එකෙණෙහිම යම් සිටු පුතකුගේ ගෙට පළමුව පමුණුවන ලද්දීද ඒ සිටුපුත්‍රයාට ඇය අරභයා සිහිය උපන්නේය. නගරයෙහිද නැකත් කෙළියක් ප්‍රකාශවිණි. හෙතෙම, එකල්හි මෙහි කැඳවාගෙන එන ලද සිටුදුව කොහි ඇද්දැ’යි උපස්ථායකයන්ගෙන් ඇසීය. ‘ස්වාමීනි, කුලගෙහිය’යි ඔවුහු කීහ. ‘ඇය කැඳවාගෙන එන්න. නැකත් කෙළි කෙළිමි’යි පැවසීය. ඔවුහු ගොස් ඇය වඳ සිටියාහු ‘දරුවනි, කුමක් නිසා පැමිණියහුදැයි’ඇය විසින් විමසන ලද්දාහු එපුවත පැවසුවාහුය. ‘දරුවනි, මවිසින් අබරණ බඩුවලින් චෛත්‍යය පුදනලදී. මට අබරණ නැතැ’යි කීකල්හි ඔවුහු ගොස් සිටුපුත්‍රයාට සැළ කළාහුය. ‘ඇය කැඳවාගෙන එවු, පළඳනා ලබන්නෙමු’යි හෙතෙම පැවසීය. ඔවුහු ඇය කැඳවාගෙන ආවාහුය. ඇයගේ ගෙට පිවිසීමත් සමඟ සියලු ගෙහි සඳුන් සුවඳද නිලුපුල් සුවඳද හැමුවේය.
සෙට‍්ඨිපුත‍්තො තං පුච‍්ඡි “පඨමං තව සරීරතො දුග‍්ගන්‍ධො වායි, ඉදානි පන තෙ සරීරතො චන්‍දනගන්‍ධො, මුඛතො උප‍්පලගන්‍ධො වායති, කිං එත”න‍්ති? සා ආදිතො පට‍්ඨාය අත‍්තනා කතකම‍්මං ආරොචෙසි. සෙට‍්ඨිපුත‍්තො “නිය්‍යානිකං වත බුද‍්ධසාසන”න‍්ති පසීදිත්‍වා යොජනිකං සුවණ‍්ණචෙතියං කම‍්බලකඤ‍්චුකෙන පරික‍්ඛිපිත්‍වා තත්‍ථ තත්‍ථ රථචක‍්කප‍්පමාණෙහි සුවණ‍්ණපදුමෙහි අලඞ‍්කරි. තෙසං ද‍්වාදසහත්‍ථා ඔලම‍්බකා හොන‍්ති. සො තත්‍ථ යාවතායුකං ඨත්‍වා සග‍්ගෙ නිබ‍්බත‍්තිත්‍වා තතො චුතො බාරාණසිතො යොජනමත‍්තෙ ඨානෙ අඤ‍්ඤතරස‍්මිං අමච‍්චකුලෙ නිබ‍්බත‍්ති. සෙට‍්ඨිකඤ‍්ඤාපි දෙවලොකතො චවිත්‍වා රාජකුලෙ ජෙට‍්ඨධීතා හුත්‍වා නිබ‍්බත‍්ති.
සිටුපුත්‍රයා, පළමුව නුඹේ සිරුරෙන් දුගඳ හැමීය. දැන් නුඹගේ සිරුරෙක් සඳුන් සුවඳ හමයි. මුවින් උපුල්සුවඳ හමයි. මේ කිමෙක්දැ’යි ඇය විමසීය. ඕතොමෝ මුල පටන් තමා විසින් කළ දෙය සැළ කළාය. සිටුපුත් තෙමේ ‘බුදුසසුන ඒකාන්තයෙන්ම සැපතට පමුණුවනසුලුය’යි පැහැදි යොදුනක් උසවූ රන්සෑය කම්බිලි සැට්ටයකින් වසා ඒ ඒ තන්හි රියසක් පමණවූ රන්පියුමින් අලංකාර කළේය. ඒ රන්පියුම්වල දොළොස් රියනක් එල්ඹෙන්නේ වෙයි. හෙමතම එහි ආයුෂ ඇති තෙක් සිට ස්වර්‍ගයෙහි ඉපිද එයින් චුතව බරණැසින් යොදුනක් පමණවූ තැනක එක්තරා ඇමතිකුලයක උපන්නේය. සිටු කන්‍යාව දෙව්ලොවින් සැව රජකුලයෙහි දෙටු දියණියව උපන්නාය.
තෙසු වයපත‍්තෙසු කුමාරස‍්ස වසනගාමෙ නක‍්ඛත‍්තං සඞ‍්ඝුට‍්ඨං. සො මාතරං ආහ – “සාටකං මෙ, අම‍්ම, දෙහි, නක‍්ඛත‍්තං කීළිස‍්සාමී”ති. සා ධොතවත්‍ථං නීහරිත්‍වා අදාසි. අම‍්ම, ථූලං ඉදං, අඤ‍්ඤං දෙහීති. අඤ‍්ඤං නීහරිත්‍වා අදාසි, තම‍්පි පටික‍්ඛිපි. අඤ‍්ඤං නීහරිත්‍වා අදාසි, තම‍්පි පටික‍්ඛිපි. අථ නං මාතා ආහ – “තාත, යාදිසෙ ගෙහෙ මයං ජාතා, නත්‍ථි නො ඉතො සුඛුමතරස‍්ස පටිලාභාය පුඤ‍්ඤ”න‍්ති. තෙන හි ලභනට‍්ඨානං ගච‍්ඡාමි, අම‍්මාති. පුත‍්ත අහං අජ‍්ජෙව තුය‍්හං බාරාණසිනගරෙ රජ‍්ජපටිලාභං ඉච‍්ඡාමීති. සො මාතරං වන්‍දිත්‍වා ආහ – “ගච‍්ඡාමි, අම‍්මා”ති. ගච‍්ඡ, තාතාති. එවං කිරස‍්සා චිත්තං අහොසි – “කහං ගමිස‍්සති, ඉධ වා එත්‍ථ වා ගෙහෙ නිසීදිස‍්සතී”ති? සො පන පුඤ‍්ඤනියාමෙන නික‍්ඛමිත්‍වා බාරාණසිං ගන‍්ත්‍වා උය්‍යානෙ මඞ‍්ගලසිලාපට‍්ටෙ සසීසං පාරුපිත්‍වා නිපජ‍්ජි. සො ච බාරාණසිරඤ‍්ඤො කාලකතස‍්ස සත‍්තමො දිවසො හොති.
ඔවුන් වියපත් කල්හි කුමරා වසන ගමෙහි නැකැත් කෙලියක් ප්‍රකාශවිණි. හෙතෙම මවට, ‘මෑණියනි, මට සළුවක් දෙන්න. නැකත් කෙළියෙහි යෙදෙන්නෙමැ’යි කීවේය. ඇය සේදූ වස්ත්‍රයක් ගෙනවුත් දුන්නාය. ‘මෑණියනි, මෙය රළුය’යි කීය. වෙනෙකක් ගෙනවුත් දුන්නාය. එයද ප්‍රතික්‍ෂ්ප කළේය. ඉක්බිති මව ඔහුට, ‘දරුව යම්බදු ගෙයක අපි උපන්නාහු වෙම්ද (එහි) මීට වඩා මුදුමොළොක්වූ වස්ත්‍රයක් ලැබීමට අපට පිණක් නැතැ’යි කීවාය. ‘මෑණියන් ලබන තැනකට යමියි හෝ කීය. පුත මම අද ඔබට බරණැස් නුවරෙහි රාජ්‍යප්‍රතිලාභය කැමති වෙමි’යි කීවාය. හෙතෙම මව වැඳ ‘මෑණියනි, යමි’යි කීවේය. ‘දරුව යව’යි කීවාය. ‘කොහි යන්නේද මෙහි හෝ එහි හෝ ගෙහි හිඳින්නේ’යි ඇය සිතුවාය. හෙතෙම වනාහි පිණෙහි මෙහෙයවීමෙන් නික්ම බරණැසට ගොස් උයනෙහි මඟුල්ගල් තලාවෙහි හිසසිට පොරවා වැදහොත්තේය. එය බරණැස රජුගේ කළුරිය කිරීමෙන් සත්වැනි දිනය වෙයි.
අමච‍්චා රඤ‍්ඤො සරීරකිච‍්චං කත්‍වා රාජඞ‍්ගණෙ නිසීදිත්‍වා මන‍්තයිංසු – “රඤ‍්ඤො එකා ධීතාව අත්‍ථි, පුත‍්තො නත්‍ථි, අරාජකං රජ‍්ජං න වට‍්ටති, කො රාජා හොතී”ති මන‍්තෙත්‍වා “ත්‍වං හොහි, ත්‍වං හොහී”ති ආහංසු. පුරොහිතො ආහ – “බහුං ඔලොකෙතුං න වට‍්ටති, ඵුස‍්සරථං විස‍්සජ‍්ජෙමා”ති. තෙ කුමුදවණ‍්ණෙ චත‍්තාරො සින්‍ධවෙ යොජෙත්‍වා පඤ‍්චවිධං රාජකකුධභණ‍්ඩං සෙතච‍්ඡත‍්තඤ‍්ච රථස‍්මිංයෙව ඨපෙත්‍වා රථං විස‍්සජ‍්ජෙත්‍වා පච‍්ඡතො තූරියානි පග‍්ගණ‍්හාපෙසුං. රථො පාචීනද‍්වාරෙන නික‍්ඛමිත්‍වා උය්‍යානාභිමුඛො අහොසි. “පරිචයෙන උය්‍යානාභිමුඛො ගච‍්ඡති, නිවත‍්තෙමා”ති කෙචි ආහංසු. පුරොහිතො “මා නිවත‍්තයිත්‍ථා”ති ආහ. රථො කුමාරං පදක‍්ඛිණං කත්‍වා ආරොහනසජ‍්ජො හුත්‍වා අට‍්ඨාසි. පුරොහිතො පාරුපනකණ‍්ණං අපනෙත්‍වා පාදතලානි ඔලොකෙන‍්තො “තිට‍්ඨතු අයං දීපො, ද‍්විසහස‍්සදීපපරිවාරෙසු චතූසු දීපෙසු එසො රජ‍්ජං කාරෙතුං යුත‍්තො”ති වත්‍වා “පුනපි තූරියානි පග‍්ගණ‍්හථ, පුනපි තූරියානි පග‍්ගණ‍්හථා”ති තික‍්ඛත‍්තුං තූරියානි පග‍්ගණ‍්හාපෙසි.
ඇමැතිවරු රජුගේ සිරුරුකිස කරවා රාජංගනයෙහි හිඳ, ‘රජුට එක් දියනියක් පමණක්ම ඇත. පුතෙක් නැත. රජකුනැති රාජයය නොමනායි. කවරෙක් රජ වන්නේද ඔබ වේවා! ඔබ වේවායි සාකච්ඡා කළාහුය. බොහෝ බලාසිටීමට නොවටියි. රාජරථය පිටත් හරින්නෙමු’යි පුරෝහිත තෙමේ පැවසීය. ඔවුහු කුමුදු පැහැති අසුන් සිවු දෙනකු යොදවා පඤ්චවිධරාජකකුධභාණ්ඩද සේසතද රථයෙහිම තබා රථය පිටත් කොට පිටුපසින් තුර්‍ය්‍යභාණ්ඩ වාදනය කළාහුය. රථය නැගෙනහිර දොරින් නික්ම උයනට අභිමුඛ වූයේය. ‘පුරුද්දෙන් උයනට අභිමුඛව යයි. නවත්වමු’යි ඇතමෙක් කීහ. පුරෝහිත තෙමේ ‘නොනවත්වමු’යි කීවේය. රථය කුමරුවා පැදකුණු කොට නංවාගැනීමට සුදාණමින් සිටියේය. පුරෝහිත තෙමේ පොරෝණයෙහි කොණ මෑත් කොට පාදතලයන් බලන්නේ මේ දිවයින තිබියේවා! දෙදහසක් දිවයින් පිරිවර කොට ඇති සතර දිවයින්හි ඒකරාජ්‍යය කිරීමට සුදුස්සෙකැයි කියා යළිදු තූර්‍ය්‍ය භාණ්ඩ වාදනය කරවුයයි තෙවරක් තූර්‍ය්‍යභාණ්ඩ වාදනය කරවූයේය.
අථ කුමාරො මුඛං විවරිත්‍වා ඔලොකෙත්‍වා “කෙන කම‍්මෙන ආගතත්‍ථා”ති ආහ. දෙව තුම‍්හාකං රජ‍්ජං පාපුණාතීති. රාජා කහන‍්ති? දෙවත‍්තං ගතො සාමීති. කති දිවසා අතික‍්කන‍්තාති? අජ‍්ජ සත‍්තමො දිවසොති. පුත‍්තො වා ධීතා වා නත්‍ථීති? ධීතා අත්‍ථි දෙව, පුත‍්තො නත්‍ථීති. කරිස‍්සාමි රජ‍්ජන‍්ති. තෙ තාවදෙව අභිසෙකමණ‍්ඩපං කාරෙත්‍වා රාජධීතරං සබ‍්බාලඞ‍්කාරෙහි අලඞ‍්කරිත්‍වා උය්‍යානං ආනෙත්‍වා කුමාරස‍්ස අභිසෙකං අකංසු.
ඉක්බිති කුමරුවා මුහුණ විවෘත කොට බලා දරුවනි කුමන කටයුත්තකින් පැමිණියහුදැයි ඇසුවේය. ‘දේවයන් වහන්ස, නුඹට රාජ්‍යය පැමිණෙයි’ කීහ. රජු කොහිදැයි ඇසීය. ‘දේවත්වයට ගියේයෙ’යි කීහ. ‘දින කීයක් ඉක්මුණේද?’ ‘අද සත්වැනි දිනයයි.’ ‘පුතෙක් හෝ දුවක් හෝ නැද්ද?’ ‘දේවයිනි, දියණියක් ඇත. පුතෙක් නැත.’ ‘රජ්‍යය කරමි’යි කීවේය. ඔවුහු එකෙණෙහිම අභිෂේක මණ්ඩපයක් කරවා රජ දුව සියලු අලංකාරණයන්ගෙන් සරසවා උයනට පමුණුවා කුමරුවාට අභිෂේක කළායුහ.
අථස‍්ස කතාභිසෙකස‍්ස සහස‍්සග‍්ඝනකං වත්‍ථං උපහරිංසු. සො “කිමිදං, තාතා”ති ආහ. නිවාසනවත්‍ථං දෙවාති. නනු, තාතා, ථූලං, අඤ‍්ඤං සුඛුමතරං නත්‍ථීති? මනුස‍්සානං පරිභොගවත්‍ථෙසු ඉතො සුඛුමතරං නත්‍ථි දෙවාති. තුම‍්හාකං රාජා එවරූපං නිවාසෙසීති? ආම, දෙවාති. න මඤ‍්ඤෙ පුඤ‍්ඤවා තුම‍්හාකං රාජා, සුවණ‍්ණභිඞ‍්ගාරං ආහරථ, ලභිස‍්සාම වත්‍ථන‍්ති. තෙ සුවණ‍්ණභිඞ‍්ගාරං ආහරිංසු. සො උට‍්ඨාය හත්‍ථෙ ධොවිත්‍වා මුඛං වික‍්ඛාලෙත්‍වා හත්‍ථෙන උදකං ආදාය පුරත්‍ථිමාය දිසාය අබ‍්භුක‍්කිරි, තාවදෙව ඝනපථවිං භින්‍දිත්‍වා අට‍්ඨ කප‍්පරුක‍්ඛා උට‍්ඨහිංසු. පුන උදකං ගහෙත්‍වා දක‍්ඛිණං පච‍්ඡිමං උත‍්තරන‍්ති එවං චතස‍්සොපි දිසා අබ‍්භුක‍්කිරි, සබ‍්බදිසාසු අට‍්ඨට‍්ඨ කත්‍වා ද‍්වත‍්තිංස කප‍්පරුක‍්ඛා උට‍්ඨහිංසු. සො එකං දිබ‍්බදුස‍්සං නිවාසෙත්‍වා එකං පාරුපිත්‍වා “නන්‍දරඤ‍්ඤො විජිතෙ සුත‍්තකන‍්තිකා ඉත්‍ථියො මා සුත‍්තං කන‍්තිංසූති එවං භෙරිං චරාපෙථා”ති වත්‍වා ඡත‍්තං උස‍්සාපෙත්‍වා අලඞ‍්කතපටියත‍්තො හත්‍ථික‍්ඛන්‍ධවරගතො නගරං පවිසිත්‍වා පාසාදං ආරුය‍්හ මහාසම‍්පත‍්තිං අනුභවි.
ඉක්බිති අබිසෙස් කරනලද ඔහුට දහසක් වටින් වස්ත්‍රයක් එළවූය. හෙතෙ, දරුවනි, මේ කිමෙක්දැයි ඇසූහ. ‘දෙවයන් වහන්ස, හඳිනා වස්ත්‍රයකැ’යි කීහ. ‘දරුවනි, රළු නොවේද? වෙනත් වඩා සියම් වූවක් නැද්ද’යි ඇසීය. මිනිසුන් පරිභෝගකරන වස්ත්‍ර අතුරෙහි මීට වඩා සියුම් වූවක් නැතැයි කීහ. ‘නුඹලාගේ රජතුමා මෙබඳුවූ වස්ත්‍රයක් හැන්දේද?’ ‘එසේය, දේවයිනි’, ‘නුඹලාගේ රජතුමා පින් ඇත්තෙකැයි නොහඟිමි’යි රන් කෙණ්ඩිය ගෙනෙවු, වස්ත්‍රයක් ලබමු’යි කීවේය. රන් කෙණ්ඩිය ගෙන ආහ. හෙතෙම නැඟිට අත් දොවා මුවසෝදා අතින් දිය ගෙන පෙරදිගෙහි විසිරීය. ඝනපොළොව බිඳී කප්රුක් අටක් පැන නැංඟේය. යළි දිය ගෙන දකුණය, අපරදිගය, උතුරය යනමෙසේ සතර දිගෙහි දිය විසිරීය. සියලු දිශාවන්හි අට අට බැගින් කප්රුක් දෙතිසක් නැංඟේය. හෙතෙම එක් දිව්‍ය වස්ත්‍රයක් හැඳ එකක් පොරවා ‘නන්‍ද රජුගේ රාජ්‍යයෙහි නූල් කටින ස්ත්‍රීහු නූල් නොකටිත්වායි මෙසේ බෙර හසුරුවයි කියා ඡත්‍රය ඔසවා අලංකාරයෙන් සරසන ලද්දේ ඇතුපිට නැගුනේ නුවරට පිවිස, පහයට නැඟී මහසැපත් වින්දේය.
එවං කාලෙ ගච‍්ඡන‍්තෙ එකදිවසං දෙවී රඤ‍්ඤො මහාසම‍්පත‍්තිං දිස‍්වා “අහො තපස‍්සී”ති කාරුඤ‍්ඤාකාරං දස‍්සෙසි. “කිමිදං දෙවී”ති ච පුට‍්ඨා “අතිමහතී තෙ දෙව සම‍්පත‍්ති, අතීතෙ බුද‍්ධානං සද‍්දහිත්‍වා කල්‍යාණං අකත්‍ථ, ඉදානි අනාගතස‍්ස පච‍්චයං කුසලං න කරොථා”ති ආහ. කස‍්ස දස‍්සාමි, සීලවන‍්තො නත්‍ථීති. “අසුඤ‍්ඤො, දෙව, ජම‍්බුදීපො අරහන‍්තෙහි, තුම‍්හෙ දානමෙව සජ‍්ජෙථ, අහං අරහන‍්තෙ ලච‍්ඡාමී”ති ආහ. රාජා පුනදිවසෙ පාචීනද‍්වාරෙ දානං සජ‍්ජාපෙසි. දෙවී පාතොව උපොසථඞ‍්ගානි අධිට‍්ඨාය උපරිපාසාදෙ පුරත්‍ථාභිමුඛා උරෙන නිපජ‍්ජිත්‍වා “සචෙ එතිස‍්සා දිසාය අරහන‍්තො අත්‍ථි, ස‍්වෙ ආගන‍්ත්‍වා අම‍්හාකං භික‍්ඛං ගණ‍්හන‍්තූ”ති ආහ. තස‍්සං දිසායං අරහන‍්තො නාහෙසුං, තං සක‍්කාරං කපණයාචකානං අදංසු.
මෙසේ කල් යන කල්හි එක් දින් දේවිය රජුගේ මහ සැපත් දැක, ‘අහෝ තවුස්තුමනි’යි කුළුණුබර බවක් දැක්වූවාය. දේවිය, කිමෙක්දැ’යි අසනලද්දී දේවයන්වහන්ස, සැපත් ඉමහත්ය. අතීතයෙහි බුදුවරුන් අදහා යහපත් දේ කෙළෙහුය. දැන් අනාගතයට හේතුවන්නාවූ කුසල් නොකරන්නහුදැයි කීවාය. කවරකුට දෙන්නෙම්ද? සිල්වත්හු නැතැයි කීය. දේවයන්වහන්ස, දඹදිව රහතුන්ගෙන් නොසිස්ය. නුඹවහන්සෙ දානය පමණක් පිළියෙළ කළ මැනවි. මම රහතුන්වහන්සේලා ලබමැයි කීවාය. රජතුමා දෙවැනි දිනයෙහි පෑළදිග දෙරටුවෙහි දානය පිළියෙළ කරවීය. දේවිය උදැසනින්ම පෙහෙවස් අංග ඉටා මතු මහල්තලයෙහි පෙරදිගට මුහුණලා උරයෙන් හෙව. ඉදින් මේ දිශාවෙහි රහත්වරු නොවූහ. ඒ සත්කාරය දුගී වාචකයන්ට දුන්නාහුය.
පුනදිවසෙ දක‍්ඛිණද‍්වාරෙ දානං සජ‍්ජෙත්‍වා තථෙව අකාසි, පුනදිවසෙ පච‍්ඡිමද‍්වාරෙ. උත‍්තරද‍්වාරෙ සජ‍්ජනදිවසෙ පන දෙවියා තථෙව නිමන‍්තිතෙ හිමවන‍්තෙ වසන‍්තානං පදුමවතියා පුත‍්තානං පඤ‍්චසතානං පච‍්චෙකබුද‍්ධානං ජෙට‍්ඨකො මහාපදුමපච‍්චෙකබුද‍්ධො භාතිකෙ ආමන‍්තෙසි – “මාරිසා, නන්‍දරාජා තුම‍්හෙ නිමන‍්තෙති, අධිවාසෙථ තස‍්සා”ති. තෙ අධිවාසෙත්‍වා පුනදිවසෙ අනොතත‍්තදහෙ මුඛං ධොවිත්‍වා ආකාසෙන ආගන‍්ත්‍වා උත‍්තරද‍්වාරෙ ඔතරිංසු. මනුස‍්සා ගන‍්ත්‍වා “පඤ‍්චසතා, දෙව, පච‍්චෙකබුද‍්ධා ආගතා”ති රඤ‍්ඤො ආරොචෙසුං. රාජා සද‍්ධිං දෙවියා ගන‍්ත්‍වා වන්‍දිත්‍වා පත‍්තං ගහෙත්‍වා පච‍්චෙකබුද‍්ධෙ පාසාදං ආරොපෙත්‍වා තත්‍ර තෙසං දානං දත්‍වා භත‍්තකිච‍්චාවසානෙ රාජා සඞ‍්ඝත්‍ථෙරස‍්ස, දෙවී සඞ‍්ඝනවකස‍්ස පාදමූලෙ නිපජ‍්ජිත්‍වා, “අය්‍යා, පච‍්චයෙහි න කිලමිස‍්සන‍්ති, මයං පුඤ‍්ඤෙන න හායිස‍්සාම, අම‍්හාකං යාවජීවං ඉධ නිවාසාය පටිඤ‍්ඤං දෙථා”ති. පටිඤ‍්ඤං කාරෙත්‍වා උය්‍යානෙ පඤ‍්ච පණ‍්ණසාලාසතානි පඤ‍්ච චඞ‍්කමනසතානීති සබ‍්බාකාරෙන නිවාසට‍්ඨානං සම‍්පාදෙත්‍වා තත්‍ථ වසාපෙසුං.
දෙවැනි දිනයෙහි දකුණු දොරටුවෙහි දානය පිළියෙළ කොට එසේම කළේය. අනතුරු දිනයෙහි පැසුළු දිග දොරටුවෙහිය. උතුරු දොරටුවෙහි පිළියෙළ කළ දිනයෙහි දේවිය එසේම ඇරයුම් කළ කල්හි හිමවතෙහි වසන්නාවූ පදුමවතියගේ පුතුන්වූ පන්සියයක් පසේබුදුවරුන් අතුරෙන් දෙටුවූ මහාපදුමවතියගේ පුතුන්වූ පන්සියයක් පසේබුදුවරුන් අතුරෙන් දෙටුවූ මහාපදුම පසේබුදුන්වහන්සේ සොහොයුරන් ඇමතූසේක. ‘ඇවැත්නි, නන්‍දරජතෙමේ නුඹවහන්සේලා ඇරයුම් කරයි. ඔහුගේ අරයුම පිළිගනුමැනවැයි කීසේක. උන්වහන්සේලා පිළිගෙන දෙවැනි දිනයෙහි අනෝතත් විලෙහි මුවසෝදා අහසින් අවුත් උතුරු දොරටුවෙහි බැස්සාහුය. මිනිස්සු ගොස්, දේවයනවහන්ස, පසේ බුදුවරු පන්සියයක් ආවාහුය’යි රජුට සැළකළාහුය. රජතෙමේ දේවිය සමඟ ගොස් වැඳ පාත්‍රය ගෙන පසේබුදුවරුන් පහයට නංවා එහි උන්වහන්සේලාට දානයදී බත්කිස අවසන්හි රජතෙමේ සංඝස්ථවිරයන් වහන්සේගේ ද දේවිය සංඝනවකයන්වහන්සේගේද පාමුලෙහි හෙව, ‘ආර්‍ය්‍යයන්වහන්සේලා ප්‍රත්‍යයන්ගෙන් ක්ලාන්ත නොවන්නාහුය. අපි පිනෙන් නහමු. අපට දිවි ඇති තෙක් මෙහි විසීමට පිළිණ දෙනුමැනවැයි පිළිණ කරවා උයනෙහි පනසල් පන්සියයක් සක්මන්මළු පන්සසියක් දැයි සියලු අයුරින් වසන තැන් සපයා එහි වැස්වූවාහුය.
එවං කාලෙ ගච‍්ඡන‍්තෙ රඤ‍්ඤො පච‍්චන‍්තො කුපිතො. සො “අහං පච‍්චන‍්තං වූපසමෙතුං ගච‍්ඡාමි, ත්‍වං පච‍්චෙකබුද‍්ධෙසු මා පමජ‍්ජී”ති දෙවිං ඔවදිත්‍වා ගතො. තස‍්මිං අනාගතෙයෙව පච‍්චෙකබුද‍්ධානං ආයුසඞ‍්ඛාරා ඛීණා. මහාපදුමපච‍්චෙකබුද‍්ධො තියාමරත‍්තිං ඣානකීළං කීළිත්‍වා අරුණුග‍්ගමනෙ ආලම‍්බනඵලකං ආලම‍්බිත්‍වා ඨිතකොව අනුපාදිසෙසාය නිබ‍්බානධාතුයා පරිනිබ‍්බායි. එතෙනුපායෙන සෙසාපීති සබ‍්බෙව පරිනිබ‍්බුතා. පුනදිවසෙ දෙවී පච‍්චෙකබුද‍්ධානං නිසීදනට‍්ඨානං හරිතුපලිත‍්තං කාරෙත්‍වා පුප‍්ඵානි විකිරිත්‍වා ධූමං දත්‍වා තෙසං ආගමනං ඔලොකෙන‍්තී නිසින‍්නා; ආගමනං අපස‍්සන‍්තී පුරිසං පෙසෙසි “ගච‍්ඡ, තාත, ජානාහි, කිං අය්‍යානං කිඤ‍්චි අඵාසුක”න‍්ති. සො ගන‍්ත්‍වා මහාපදුමස‍්ස පණ‍්ණසාලාද‍්වාරං විවරිත්‍වා තත්‍ථ අපස‍්සන‍්තො චඞ‍්කමනං ගන‍්ත්‍වා ආලම‍්බනඵලකං නිස‍්සාය ඨිතං දිස‍්වා වන්‍දිත්‍වා “කාලො, භන‍්තෙ”ති ආහ. පරිනිබ‍්බුතසරීරං කිං කථෙස‍්සති? සො “නිද‍්දායති මඤ‍්ඤෙ”ති ගන‍්ත්‍වා පිට‍්ඨිපාදෙ හත්‍ථෙන පරාමසිත්‍වා පාදානං සීතලතාය චෙව ථද‍්ධතාය ච පරිනිබ‍්බුතභාවං ඤත්‍වා දුතියස‍්ස සන‍්තිකං අගමාසි, එවං තතියස‍්සාති සබ‍්බෙසං පරිනිබ‍්බුතභාවං ඤත්‍වා රාජකුලං ගතො. “කහං, තාත, පච‍්චෙකබුද‍්ධා”ති පුට‍්ඨො “පරිනිබ‍්බුතා දෙවී”ති ආහ. දෙවී කන්‍දන‍්තී රොදන‍්තී නික‍්ඛමිත්‍වා නාගරෙහි සද‍්ධිං තත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා සාධුකීළිතං කාරෙත්‍වා පච‍්චෙකබුද‍්ධානං සරීරකිච‍්චං කත්‍වා ධාතුයො ගහෙත්‍වා චෙතියං පතිට‍්ඨාපෙසි.
මෙසේ කල් යන කල්හි රජුගේ පසල් දනව්වක් කිපියේය. හෙතෙම ‘මම පසල් දනව්ව සංසිඳවීමට යමි. නුඹ පසේබුදුන්වහන්සේලා කෙරෙහි නොපමාවූව’යි දේවියට අවවාද කොට ගියේය. ඔහු නොපත් කල්හිම පසේබුදුන් වහන්සේලාගේ ආයුසංස්කාරය ගෙවුණේය. මහාපදුම පසේබුදුන්වහන්සේ තුන්යම් රැය ධ්‍යානක්‍රීඩා කොට අරුණැඟීමෙහිදී අරමුණු පුවරුව අරමුණු කොට සිටිසේක්ම අනුපාදිශේෂ පරිනිර්‍වාණ ධාතුවෙන් පිරිනිවන් පෑසේක. මේ ක්‍රමයෙන්ම සෙස්සෝදැයි සියල්ලෝම පිරිනිවන් පෑහ. දෙවැනි දිනයෙහි දේවිය පසේබුදුන්වහන්සේලා වැඩ සිටින තැන බිම පිරිසුදු කරවා මල් විසුරුවා දුම් අල්ලා උන්වහන්සේලාගේ වැඩමවීම බලාපොරොත්තු වෙමින් හුන්නී වැඩමවීම නොදක්නී ‘යව දරුව, කිම ආර්‍ය්‍යයන්වහන්සේලාට කිසි අපහසුවක් දැයි දනුව’යි පුරුෂයකු යැවීය. හෙතෙම ගොස් මහාපදුම පසේබුදුන්වහන්ගේ පන්සලෙහි දොර විවිර කොට එහි නොදක්නේ සක්මනට ගොස්. අරමුණු පුවරුව ඇසුරු කොට සිටි උන්වන්සේ දැක වැඳ ‘ස්වාමීනි සුදුසු කාලය’යි සැළකළේය. පිරිනිවන් පෑ සිරුරක් කුමක් කියන්නේද? හෙතෙම නිදන්නේයයි හඟිමින් ගොස් පිටිපතුල අතින් පිරිමැඳ පාවල සිසිල් බවින්ද තද බවින්ද පිරිනිවන් පෑ බව දැන දෙවැන්නා වෙතට ගියේය. මෙසේ තැන්වැන්නා වෙතදැයි සියල්ලන් පිරිනිවන් පෑබව දැන රජගෙට ගියේ, ‘දරුව පසේබුදුවරු කොහිදැ’යි විමසන ලදුයේ ‘දේවිය, පිරිනිවන් පෑවාහ’යි කීවේය. දේවිය හඬන්නී වැලපෙන්නී නික්ම නුවරුන් සමඟ එහි ගොස් ආගමික උත්සව පවත්වා පසේබුදුවරුන්ගේ ශරීරකෘත්‍යය (ආදාහනය) කොට ධාතුන් ගෙන චෛත්‍යයක් පිහිටෙව්වාය.
රාජා පච‍්චන‍්තං වූපසමෙත්‍වා ආගතො පච‍්චුග‍්ගමනං ආගතං දෙවිං පුච‍්ඡි – “කිං, භද‍්දෙ, පච‍්චෙකබුද‍්ධෙසු නප‍්පමජ‍්ජි, නිරොගා අය්‍යා”ති? පරිනිබ‍්බුතා දෙවාති. රාජා චින‍්තෙසි – “එවරූපානම‍්පි පණ‍්ඩිතානං මරණං උප‍්පජ‍්ජති, අම‍්හාකං කුතො මොක‍්ඛො”ති? සො නගරං අගන‍්ත්‍වා උය්‍යානමෙව පවිසිත්‍වා ජෙට‍්ඨපුත‍්තං පක‍්කොසාපෙත්‍වා තස‍්ස රජ‍්ජං පටියාදෙත්‍වා සයං සමණකපබ‍්බජ‍්ජං පබ‍්බජි. දෙවීපි “ඉමස‍්මිං පබ‍්බජිතෙ අහං කිං කරිස‍්සාමී”ති තත්‍ථෙව උය්‍යානෙ පබ‍්බජිතා. ද‍්වෙපි ඣානං භාවෙත්‍වා තතො චුතා බ්‍රහ‍්මලොකෙ නිබ‍්බත‍්තිංසු.
රජතෙමේ ප්‍රත්‍යන්තය සෙමෙහි පිහිටුවා පැමිනියේ පෙරගමන් පැමිණි දේවියගේන, ‘සොඳුර, කිම පසේබුදුරුන් කෙරෙහි පමා නොවූහුද? ආර්‍ය්‍යවරු සුවයෙන්දැ’යි ඇසීය. ‘දේවයිනි, පිරිනවන් පෑහ’යි කීවාය. මෙබඳුවූ පඬිවරුනට මරණය එළඹෙයි. අපට කොයින් නිදහසෙක්දැයි රජතෙමේ සිතීය. හෙතෙම නගරයට ගොස් උයනටම පිවිස දෙටුපුතු කැඳවා ඔහුට රාජ්‍යය පවරා තෙමේ ශ්‍රමණප්‍රව්‍රජ්‍යාවෙන් පැවිදිවිය. දේවියද, ‘මොහු පැවිදිවූ කල්හි මම කුමක් කරන්නෙම්දැ’යි ඒ උයනෙහිම පැවිදි වූවාය. දෙදෙනාම ධ්‍යාන වඩා ඉන් සැව බඹලොව උපන්හ.
තෙසු තත්‍ථෙව වසන‍්තෙසු අම‍්හාකං සත්‍ථා ලොකෙ උප‍්පජ‍්ජිත්‍වා පවත‍්තිතවරධම‍්මචක‍්කො අනුපුබ‍්බෙන රාජගහං පාවිසි. සත්‍ථරි තත්‍ථ වසන‍්තෙ අයං පිප‍්පලිමාණවො මගධරට‍්ඨෙ මහාතිත්‍ථබ්‍රාහ‍්මණගාමෙ කපිලබ්‍රාහ‍්මණස‍්ස අග‍්ගමහෙසියා කුච‍්ඡිම‍්හි නිබ‍්බත‍්තො, අයං භද‍්දා කාපිලානී මද‍්දරට‍්ඨෙ සාගලනගරෙ කොසියගොත‍්තබ්‍රාහ‍්මණස‍්ස අග‍්ගමහෙසියා කුච‍්ඡිම‍්හි නිබ‍්බත‍්තා. තෙසං අනුක‍්කමෙන වඩ‍්ඪමානානං පිප‍්පලිමාණවස‍්ස වීසතිමෙ වස‍්සෙ භද‍්දාය සොළසමෙ වස‍්සෙ සම‍්පත‍්තෙ මාතාපිතරො පුත‍්තං ඔලොකෙත්‍වා, “තාත, ත්‍වං වයපත‍්තො, කුලවංසො නාම පතිට‍්ඨාපෙතබ‍්බො”ති අතිවිය නිප‍්පීළයිංසු. මාණවො ආහ – “මය‍්හං සොතපථෙ එවරූපං කථං මා කථෙථ, අහං යාව තුම‍්හෙ ධරථ, තාව පටිජග‍්ගිස‍්සාමි, තුම‍්හාකං අච‍්චයෙන නික‍්ඛමිත්‍වා පබ‍්බජිස‍්සාමී”ති. තෙ කතිපාහං අතික‍්කමිත්‍වා පුන කථයිංසු, සොපි තථෙව පටික‍්ඛිපි. පුනපි කථයිංසු, පුනපි පටික‍්ඛිපි. තතො පට‍්ඨාය මාතා නිරන‍්තරං කථෙසියෙව.
ඔවුන් එහි වසන කල්හි අපගේ ශාස්තෘන්වහන්සේ ලොව ඉපිද පවත්වන ලද උතුම් දම්සක් ඇත්තෝ, පිළිවෙළින් රජගහනුවරට පැමිණිසේක. ශාස්තෘන් වහන්සේ එහි වසන කල්හි [missing trans] මේ පිප්ඵලී මාණවකයාගේ විසිවැනිවියද භද්දාවගේ සොළොස්වෙනි වියද පැමිණිකල්හි මවුපියෝ පුතු බලා ‘දරුව එබ වයසට පැමිණියෙහිය. කුලවශය නම් පිහිටුවිය යුතුය’යි බෙහෙවින්ම බලකළාහුය. ‘මගේ කනට මෙබඳු කථාවක් නොකියවු. මම නුඹලා යම්තාක් ජීවත්වන්හුද ඒතාක් පිළිදැඟුම් කරන්නෙමි. නුඹලාගෙන් පසුව නික්ම පැවිදි වන්නෙමි’යි මාණවක තෙමේ පැවසීය. ඔවුහු කිහිප දිනක් ගෙවා යලි කීවාහුය. හෙතෙම එසේම පිළකෙව් කළේය. යළිත් කීවාහුය. යළිදු පිළිකෙව් කළේය. එතැන්පටන් මව නිරතුරුවම කියන්නීය.
මාණවො “මම මාතරං සඤ‍්ඤාපෙස‍්සාමී”ති රත‍්තසුවණ‍්ණස‍්ස නික‍්ඛසහස‍්සං දත්‍වා සුවණ‍්ණකාරෙහි එකං ඉත්‍ථිරූපං කාරාපෙත්‍වා තස‍්ස මජ‍්ජනඝට‍්ටනාදිකම‍්මපරියොසානෙ තං රත‍්තවත්‍ථං නිවාසාපෙත්‍වා වණ‍්ණසම‍්පන‍්නෙහි පුප‍්ඵෙහි චෙව නානාඅලඞ‍්කාරෙහි ච අලඞ‍්කාරාපෙත්‍වා මාතරං පක‍්කොසාපෙත්‍වා ආහ – “අම‍්ම, එවරූපං ආරම‍්මණං ලභන‍්තො ගෙහෙ වසිස‍්සාමි, අලභන‍්තො න වසිස‍්සාමී”ති. පණ‍්ඩිතා බ්‍රාහ‍්මණී චින‍්තෙසි – “මය‍්හං පුත‍්තො පුඤ‍්ඤවා දින‍්නදානො කතාභිනීහාරො, පුඤ‍්ඤං කරොන‍්තො න එකකොව අකාසි, අද‍්ධා එතෙන සහ කතපුඤ‍්ඤා සුවණ‍්ණරූපකපටිභාගාව භවිස‍්සතී”ති අට‍්ඨ බ්‍රාහ‍්මණෙ පක‍්කොසාපෙත්‍වා සබ‍්බකාමෙහි සන‍්තප‍්පෙත්‍වා සුවණ‍්ණරූපකං රථං ආරොපෙත්‍වා “ගච‍්ඡථ, තාතා, යත්‍ථ අම‍්හාකං ජාතිගොත‍්තභොගෙහි සමානකුලෙ එවරූපං දාරිකං පස‍්සථ, ඉමමෙව සුවණ‍්ණරූපකං පණ‍්ණාකාරං කත්‍වා දෙථා”ති උය්‍යොජෙසි.
මාණවක තෙමේ, ‘මගේ මවට හඟවන්නෙමි’යි රත්රන් නිෂ්ක දහසක්දී රන්කරුවෙකු ලවා එක් ස්ත්‍රීරූපයක් කරවා එහි මැදීම් ගැටීම් ආදී කටයුතු අවසානයෙහි එයට රත්වතක් හඳහා පැහැයෙනුත් මල්වලින් මෙන්ම නොයෙක් අලංකාරයන්ගෙන් සරසවා මව කැඳවා ‘මෑණියනි, මෙබඳුවූ අරමුණක් ලබන්නේ ගෙහි සිටිමි. නොලබන්නේ නොසිටිමි’යි කීවේය. පණ්ඩිතවූ බැමිණිය (මෙසේ) සිතුවාය: ‘මගේ පුතා පිණත්තෙකි, දෙනලද දන් ඇත්තෙකි, කරනලද පැතුම් ඇත්තෙකි. පින් කරන්නේ තනිවම නොකළේය. ඒකානත්යෙන්ම මොහු සමඟ කරනලද පින්ඇති රන්රුවට සමානවූ තැනැත්තියක් වන්නීය’යි සිතා බමුණන් අටදෙනෙකු කැඳවා සියලු කැමැතිදෙයින් සතපවා රන්රුව රියක නංවා ‘දරුවනි, යම් යම් තැනක අපගේ ජාති ගෝත්‍ර භෝගයන්ගෙන් සමානවූ මෙබඳුවූ දැරියක දකින්නහුද මෙම රන්රුවම අපයකොට දෙවුය’යි පිටත් කළාය.
තෙ “අම‍්හාකං නාම එතං කම‍්ම”න‍්ති නික‍්ඛමිත්‍වා “කත්‍ථ ගමිස‍්සාමා”ති චින‍්තෙත්‍වා “මද‍්දරට‍්ඨං නාම ඉත්‍ථාකරො, මද‍්දරට‍්ඨං ගමිස‍්සාමා”ති මද‍්දරට‍්ඨෙ සාගලනගරං අගමංසු. තත්‍ථ තං සුවණ‍්ණරූපකං න‍්හානතිත්‍ථෙ ඨපෙත්‍වා එකමන‍්තෙ නිසීදිංසු. අථ භද‍්දාය ධාතී භද‍්දං න‍්හාපෙත්‍වා අලඞ‍්කරිත්‍වා සිරිගබ‍්භෙ නිසීදාපෙත්‍වා න‍්හායිතුං ආගච‍්ඡන‍්තී තං රූපකං දිස‍්වා “අය්‍යධීතා මෙ ඉධාගතා”ති සඤ‍්ඤාය සන‍්තජ‍්ජෙත්‍වා “දුබ‍්බිනීතෙ කිං ත්‍වං ඉධාගතා”ති තලසත‍්තිකං උග‍්ගිරිත්‍වා “ගච‍්ඡ සීඝ”න‍්ති ගණ‍්ඩපස‍්සෙ පහරි. හත්‍ථො පාසාණෙ පටිහතො විය කම‍්පිත්‍ථ. සා පටික‍්කමිත්‍වා “එවං ථද‍්ධං නාම මහාගීවං දිස‍්වා ‘අය්‍යධීතා මෙ’ති සඤ‍්ඤං උප‍්පාදෙසිං, අය්‍යධීතාය හි මෙ නිවාසනපටිග‍්ගාහිකායපි අයුත‍්තා”ති ආහ. අථ නං තෙ මනුස‍්සා පරිවාරෙත්‍වා “එවරූපා තෙ සාමිධීතා”ති පුච‍්ඡිංසු. කිං එසා, ඉමාය සතගුණෙන සහස‍්සගුණෙන මය‍්හං අය්‍යාධීතා අභිරූපතරා, ද‍්වාදසහත්‍ථෙ ගබ‍්භෙ නිසින‍්නාය පදීපකිච‍්චං නත්‍ථි, සරීරොභාසෙනෙව තමං විධමතීති. “තෙන හි ආගච‍්ඡා”ති ඛුජ‍්ජං ගහෙත්‍වා සුවණ‍්ණරූපකං රථං ආරොපෙත්‍වා කොසියගොත‍්තස‍්ස බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස ඝරද‍්වාරෙ ඨත්‍වා ආගමනං නිවෙදයිංසු.
ඔවුහු මෙය අපට වැඩක්දැයි නික්ම කොහි යන්නෙමුදැයි සිතා මුදුරට නම් මෙබඳුය. මදුරටට යමුයි මදුරටෙහි සාගල නුවරට ගියාහුය. එහි එම රන්රුව නහන තොටහි තබා එකත්පසෙක හුන්නාහුය. ඉක්බිති භද්‍රාවගේ කිරිමව භද්‍රාව නහවා සරසා සිරියහන් ගැබ හිඳුවා නෑමට ආපසු එන්නී ඒ රුව දැක ‘මගේ ස්වාමි දියණිය මෙහි ආවාය’යි හැඟීමෙන් ‘නොහික්මුණු තැනැත්තිය, නුඹ මෙහි කුමට පැමිණියාදැ’යි තර්ජනය කොට අතුල්පහරක් ගසා ඉක්මණට යව’යි කොපුල පැත්තට පහර දුන්නීය. අත ගලක හැපුනාක්මෙන් පුපුරුගැසීය. ඕ ඉවත්වෙමින්ම, ‘මහගෙලක් දැක ස්වාමිදියනියයි හැඟීමක් උපදවා ගතිමි. මෙසේ හැඩිවූවක් මගේ ස්වාමිදියණියගේ ඇඳුම් පිළිගන්නියටද නොහොබී’යි කීවාය. ඉක්බිති ඒ මිනිස්සු ඇය පිරිවරා ඔබගේ ස්වාමිදියණිය මෙබඳුදැයි ඇසූහ. ‘මෝ කවරෙක්? මැයට සියගුණයකින් දහස් ගුණයකින් මගේ ස්වාමිදියනිය රුවින් වැඩිය. දොළොස් රියන් ගැබක හුන්විට පහන් කිසක් නැත. ශරීරාලෝකයෙන්ම අදුර දුරුවෙයි’යයි කීවාය. ‘එසේ නම් එව’යි පුදපඬුරැ ගෙන රන්රුව රියෙහි නංවා කොසියගෝත්‍ර බමුණාගේ ගෙදොර සිට පැමිණීම සැළකළාහුය.
බ්‍රාහ‍්මණො පටිසන්‍ථාරං කත්‍වා “කුතො ආගතත්‍ථා”ති පුච‍්ඡි. මගධරට‍්ඨෙ මහාතිත්‍ථගාමෙ කපිලබ්‍රාහ‍්මණස‍්ස ඝරතොති. කිං කාරණා ආගතාති? ඉමිනා නාම කාරණෙනාති. “කල්‍යාණං, තාතා, සමජාතිගොත‍්තවිභවො අම‍්හාකං බ්‍රාහ‍්මණො, දස‍්සාමි දාරික”න‍්ති පණ‍්ණාකාරං ගණ‍්හි. තෙ කපිලබ්‍රාහ‍්මණස‍්ස සාසනං පහිණිංසු “ලද‍්ධා දාරිකා, කත‍්තබ‍්බං කරොථා”ති. තං සාසනං සුත්‍වා පිප‍්පලිමාණවස‍්ස ආරොචයිංසු “ලද‍්ධා කිර දාරිකා”ති. මාණවො “අහං ‘න ලභිස‍්සන‍්තී’ති චින‍්තෙසිං, ‘ඉමෙ ලද‍්ධාති වදන‍්ති’, අනත්‍ථිකො හුත්‍වා පණ‍්ණං පෙසෙස‍්සාමී”ති රහොගතො පණ‍්ණං ලිඛි “භද‍්දා අත‍්තනො ජාතිගොත‍්තභොගානුරූපං ඝරාවාසං ලභතු, අහං නික‍්ඛමිත්‍වා පබ‍්බජිස‍්සාමි, මා පච‍්ඡා විප‍්පටිසාරිනී අහොසී”ති. භද‍්දාපි “අසුකස‍්ස කිර මං දාතුකාමො”ති සුත්‍වා රහොගතා පණ‍්ණං ලිඛි “අය්‍යපුත‍්තො අත‍්තනො ජාතිගොත‍්තභොගානුරූපං ඝරාවාසං ලභතු, අහං නික‍්ඛමිත්‍වා පබ‍්බජිස‍්සාමි, මා පච‍්ඡා විප‍්පටිසාරී අහොසී”ති. ද‍්වෙ පණ‍්ණානි අන‍්තරාමග‍්ගෙ සමාගච‍්ඡිංසු. ඉදං කස‍්ස පණ‍්ණන‍්ති? පිප‍්පලිමාණවෙන භද‍්දාය පහිතන‍්ති. ඉදං කස‍්සාති? භද‍්දාය පිප‍්පලිමාණවස‍්ස පහිතන‍්ති ච වුත‍්තෙ ද‍්වෙපි වාචෙත්‍වා “පස‍්සථ දාරකානං කම‍්ම”න‍්ති ඵාලෙත්‍වා අරඤ‍්ඤෙ ඡඩ‍්ඩෙත්‍වා සමානපණ‍්ණං ලිඛිත්‍වා ඉතො ච එත‍්තො ච පෙසෙසුං. ඉති තෙසං අනිච‍්ඡමානානංයෙව සමාගමො අහොසි.
බමුණා පිළිසඳර කොට කොහි සිට ආවාහුදැයි විමසීය. මගධ රට මහාතිත්‍ථගමෙහි කපිල බමුණාගේ ගෙහි සිටය’යි කීහ. ‘කුමක් නිසා පැමිණියහුද?’ මෙනම් කරුණෙනියි කීහ. ‘යහපත්ය දරුවනි, අපගේ බමුණා සමානජාතිගෝත්‍රධනය ඇතතෙකි. දැරිය දෙන්නෙමැයි පඬුරු පිළිගත්තේය. ඔවුහු කපිල බමුණාට ‘දැරියක් බලන ලද්දීය. කළ යුත්තක් කරහු’යයි හසුනක් යැවූහ. මානවක තෙමේ ‘ඔවුහු නොලබන්නෝයි මම සිතුවෙමි. මොවුහු ලබන ලද්දීය’යි කියත්, බලාපොරෝත්තු රහිතවූවෙක්වී, ‘හසුනක් යවන්නෙමැ’යි රහසිගතව ‘භද්‍රාවනි, තමාට ජාගෝත්‍රධනයට අනුකූලවූ ගෙහිවිසීමක් ලබාවා! මම (ගිහිගෙන්) නික්ම පැවිදි වන්නෙමි. පසුව විපිළිසර නොවව’යි හසුනක් ලිවීය. භද්‍රවෝද අසුවල් නමැත්තාට මා දෙනු කැමැත්තේයයි අසා රහසිගතවූවා, ‘ආර්‍ය්‍යපුත්‍රයනි, තමන්ට ජාතිගෝත්‍රධනයට අනුරූපවූ ගෙහි විසීමක් ලබාවා! මම නික්ම පැවිදි වන්නෙමි. පසුව විපිළිසර නොවන්නැයි හසුනක් ලීවාය. හසුන්දෙකම අතර මගදී එක්විය. ‘මේ කවරකුගේ හසුනක්’ද? පිප්ඵලීමානවකයා, විසින් භද්‍රාවට යවන ලද්දකි.’ මෙය කවරකුගේ ලිපියක්ද? භද්‍රාව විසින් පිප්ඵලීමානවකයාට යවන ලද්දකි’යි කීකල්හි හසුන් දෙකම කියවා, දරුවන්ගේ වැඩක් බලව’යි ඉරා වනයෙහි විසිකොට සමාන හසුනක් ලියා එයින්ද මෙයින්ද ඔවුනට යැවූහ. මෙසේ නොකැමැති වන්නාවූ ඔවුන්ගේ එක්වීම විය.
තංදිවසමෙව මාණවො එකං පුප‍්ඵදාමං ගහෙත්‍වා ඨපෙසි. භද‍්දාපි, තානි සයනමජ‍්ඣෙ ඨපෙසි. භුත‍්තසායමාසා උභොපි “සයනං අභිරුහිස‍්සාමා”ති සමාගන‍්ත්‍වා මාණවො දක‍්ඛිණපස‍්සෙන සයනං අභිරුහි. භද‍්දා වාමපස‍්සෙන අභිරුහිත්‍වා ආහ – “යස‍්ස පස‍්සෙ පුප‍්ඵානි මිලායන‍්ති, තස‍්ස රාගචිත‍්තං උප‍්පන‍්නන‍්ති විජානිස‍්සාම, ඉමං පුප‍්ඵදාමං න අල‍්ලීයිතබ‍්බ”න‍්ති. තෙ පන අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං සරීරසම‍්ඵස‍්සභයෙන තියාමරත‍්තිං නිද‍්දං අනොක‍්කමන‍්තාව වීතිනාමෙන‍්ති, දිවා පන හාසමත‍්තම‍්පි නාහොසි. තෙ ලොකාමිසෙන අසංසට‍්ඨා යාව මාතාපිතරො ධරන‍්ති, තාව කුටුම‍්බං අවිචාරෙත්‍වා තෙසු කාලඞ‍්කතෙසු විචාරයිංසු. මහතී මාණවස‍්ස සම‍්පත‍්ති සත‍්තාසීතිකොටිධනං, එකදිවසං සරීරං උබ‍්බට‍්ටෙත්‍වා ඡඩ‍්ඩෙතබ‍්බං සුවණ‍්ණචුණ‍්ණමෙව මගධනාළියා ද‍්වාදසනාළිමත‍්තං ලද‍්ධුං වට‍්ටති. යන‍්තබද‍්ධානි සට‍්ඨි මහාතළාකානි, කම‍්මන‍්තො ද‍්වාදසයොජනිකො, අනුරාධපුරප‍්පමාණා චුද‍්දස ගාමා, චුද‍්දස හත්‍ථානීකා, චුද‍්දස අස‍්සානීකා, චුද‍්දස රථානීකා.
එදවසෙහිදීම මානවක තෙමේ එක් මල්දමක් ගෙන තැබීය. භද්‍රාද එසේම තැබුවාය. ඒවා වමින් මැද තබා බුදිනලද රාත්‍රි ආහාර ඇත්තෝ යහනට නැගෙමුයයි අවුත් මානවකයා දකුණු පසින් යහනට නැංගේය. භද්‍රා වම්පසින් යහනට නැඟී, ‘යමකුගේ පැත්තෙන් මල් මැලවෙයිද ඔහුට රාගසිතක් උපනැයි දැනගන්නෙමු’යි මේ මල්දම නොඇලිය යුතු’යි කීවාය. ඔවුහු ඔවුනොවුන්ගේ සිරුර පැහැසීමේ බියෙන් තුනයම් රැය නින්දට නොඑළෙඹන්නෝම කල් ගෙවත් දහවල්හි වනාහි සිනාපමණකුදු නොවීය. ඔවුහු ලෝකාමිෂයෙන් නොඇලී මවුපියන් ජීවත්වන තෙක් පවුල් කටයුතු නොවිමසා ඔවුන් කළුරිය කළ කල්හි විමසා බැලූහ. පිප්ඵලීමානවකායගේ සම්පත්තිය අසූසත් කෙළක් ධනයකි. එක් දිනක සිරුරෙහි ගල්වා ඉවතදැමිය යුතු රන් සුණුම මගධ නැලියෙන් දොළොස් නැලියක් ලැබීමට වටී. යන්ත්‍රවලින් ක්‍රියාත්මකවන සැටක් පමණ ජලතටාකයෝයි. දොළොස් යොදුනකවූ කර්‍මාන්තයෝයි. අනුරාධපුරය පමණවූ තුදුස් ගමකි. තුදුස් ඇත් හමුදාවකි. තුදුස් අස්හමුදාවකි. තුදුස් රථ හමුදාවකි.
සො එකදිවසං අලඞ‍්කතඅස‍්සං ආරුය‍්හ මහාජනපරිවුතො කම‍්මන‍්තං ගන‍්ත්‍වා ඛෙත‍්තකොටියං ඨිතො නඞ‍්ගලෙහි භින‍්නට‍්ඨානතො කාකාදයො සකුණෙ ගණ‍්ඩුප‍්පාදාදිපාණකෙ උද‍්ධරිත්‍වා ඛාදන‍්තෙ දිස‍්වා, “තාතා, ඉමෙ කිං ඛාදන‍්තී”ති පුච‍්ඡි. ගණ‍්ඩුප‍්පාදෙ, අය්‍යාති. එතෙහි කතං පාපං කස‍්ස හොතීති? තුම‍්හාකං, අය්‍යාති. සො චින‍්තෙසි – “සචෙ එතෙහි කතං පාපං මය‍්හං හොති, කිං මෙ කරිස‍්සති සත‍්තාසීතිකොටිධනං, කිං ද‍්වාදසයොජනිකො කම‍්මන‍්තො, කිං සට‍්ඨියන‍්තබද‍්ධානි තළාකානි, කිං චුද‍්දස ගාමා? සබ‍්බමෙතං භද‍්දාය කාපිලානියා නිය්‍යාතෙත්‍වා නික‍්ඛම‍්ම පබ‍්බජිස‍්සාමී”ති.
හෙතෙම එක් දිනක් සරසන ලද රියට නැඟ මහජනයා විසින් පිරිවරන ලද්දේ කර්‍මාන්ත භූමියට ගොස් කෙත් කෙළවරෙහි සිටියේ නඟුලෙන් බිදුණු තැන්වලින් ගැඩවිල් ආදී පණුවන් උඩට ගෙන කන කවුඩු ආදී ලිහිණින් ‘දැක් දරුවනි, මොවුන් කුමක් කත්දැ’යි විමසීය. ‘ස්වාමීනි, ගැඩවිලුන්යයි කීහ. ‘මොවුන් විසින් කරනලද පාපය කවරකුට වන්නේද? ‘ස්වාමීනි, නුඹ වහන්සේටය.’ ‘ඉදින් මොවුන් විසින් කරනලද පාපය මට වේනම් අසූසත් කෙළත් ධනය කුමක් කරයිද? දොළොස් යොදුනක්වූ කර්‍මාන්තය කුමක් කරයිද? යන්ත්‍ර බඳනාලද සැටක්වූ තටාක කුමක් කරයිද? තුදුස්ගම් කුමක් කරයිද? මේ සියල්ල භද්‍ර කාපිලානියට පවරා නික්ම පැවිදිවෙමි’යි හෙතෙම සිතුවේය.
භද‍්දාපි කාපිලානී තස‍්මිං ඛණෙ අන‍්තරවත්‍ථුම‍්හි තයො තිලකුම‍්භෙ පත්‍ථරාපෙත්‍වා ධාතීහි පරිවුතා නිසින‍්නා කාකෙ තිලපාණකෙ ඛාදන‍්තෙ දිස‍්වා, “අම‍්මා, කිං ඉමෙ ඛාදන‍්තී”ති පුච‍්ඡි. පාණකෙ, අය්‍යෙති. අකුසලං කස‍්ස හොතීති? තුම‍්හාකං, අය්‍යෙති. සා චින‍්තෙසි – “මය‍්හං චතුහත්‍ථවත්‍ථං නාළිකොදනමත‍්තඤ‍්ච ලද‍්ධුං වට‍්ටති, යදි පනෙතං එත‍්තකෙන ජනෙන කතං අකුසලං මය‍්හං හොති, අද‍්ධා භවසහස‍්සෙනපි වට‍්ටතො සීසං උක‍්ඛිපිතුං න සක‍්කා, අය්‍යපුත‍්තෙ ආගතමත‍්තෙයෙව සබ‍්බං තස‍්ස නිය්‍යාතෙත්‍වා නික‍්ඛම‍්ම පබ‍්බජිස‍්සාමී”ති.
භද්‍ර කාපිලානියද එකෙණෙහිම ඇතුල් බිමෙහි තලකළ තුන්ක්විසුරුවා කිරිමව්වරුන් විසින් පිරිවරණ ලද්දී හුන්නා කවුඩන් විසින් කනුලබන ගලපණුවන් දැක, ‘මව්වරුනි මොවුන් කුමක් කතිදැ’යි විමසුවාය. ‘ආර්‍ය්‍යාවනි, පණුවන්ය’යි කීහ. ‘අකුසලය කාට වේද?’ ‘ආර්‍ය්‍යාවනි, නුඹටය’ ‘මට සිවුරියන් වස්ත්‍රයක්ද නැළියක් පමණ බත්ද ලැබීමට වටී. ඉදින් වනාහි මෙපමණ දෙනා විසින් කරනලද මේ අකුසලය මට වේනම් දහසක් භවයන්ගෙනුද සසරින් හිස ඔසවන්නට නොහැක්කේවෙමි. ස්වාමිපුත්‍රයන් ආ කෙණෙහිම සියල්ල ඔහුට පවරා නික්ම පැවිදි වන්නෙමි’යි ඕ සිතුවාය.
මාණවො ආගන‍්ත්‍වා න‍්හායිත්‍වා පාසාදං ආරුය‍්හ මහාරහෙ පල‍්ලඞ‍්කෙ නිසීදි. අථස‍්ස චක‍්කවත‍්තිනො අනුච‍්ඡවිකං භොජනං සජ‍්ජයිංසු. ද‍්වෙපි භුඤ‍්ජිත්‍වා පරිජනෙ නික‍්ඛන‍්තෙ රහොගතා ඵාසුකට‍්ඨානෙ නිසීදිංසු. තතො මාණවො භද‍්දං ආහ – “භද‍්දෙ ඉමං ඝරං ආගච‍්ඡන‍්තී කිත‍්තකං ධනං ආහරී”ති? පඤ‍්චපණ‍්ණාස සකටසහස‍්සානි, අය්‍යාති. එතං සබ‍්බං, යා ච ඉමස‍්මිං ඝරෙ සත‍්තාසීති කොටියො යන‍්තබද‍්ධා සට‍්ඨිතළාකාදිභෙදා සම‍්පත‍්ති අත්‍ථි, සබ‍්බං තුය‍්හංයෙව නිය්‍යාතෙමීති. තුම‍්හෙ පන කහං ගච‍්ඡථ, අය්‍යාති? අහං පබ‍්බජිස‍්සාමීති. අය්‍ය, අහම‍්පි තුම‍්හාකංයෙව ආගමනං ඔලොකයමානා නිසින‍්නා, අහම‍්පි පබ‍්බජිස‍්සාමීති. තෙසං ආදිත‍්තපණ‍්ණකුටි විය තයො භවා උපට‍්ඨහිංසු. තෙ අන‍්තරාපණතො කසාවරසපීතානි වත්‍ථානි මත‍්තිකාපත‍්තෙ ච ආහරාපෙත්‍වා අඤ‍්ඤමඤ‍්ඤං කෙසෙ ඔහාරාපෙත්‍වා “යෙ ලොකෙ අරහන‍්තො, තෙ උද‍්දිස‍්ස අම‍්හාකං පබ‍්බජ‍්ජා”ති වත්‍වා ථවිකාය පත‍්තෙ ඔසාරෙත්‍වා අංසෙ ලග‍්ගෙත්‍වා පාසාදතො ඔතරිංසු. ගෙහෙ දාසෙසු වා කම‍්මකාරෙසු වා න කොචි සඤ‍්ජානි.
මානවකයා පැමිණ නා පහයට නැඟ මාහැඟි පළඟක හුන්නේය. ඉක්බිති ඔහුට සක්විති රජකුට සුදුසු බොජුන් පිළියෙළ කළාහුය. දෙදෙනාම වළඳා පිරිවර ජනයා නික්මගිය කල්හි හුදෙකළාව පහසුතැනක හුන්නාහුය. ඉක්බිති මානවක තෙමේ ‘භද්‍රාවනි, මේ ගෙට එන්නී කොපමණ ධනය ගෙනාවවේදැයි භද්‍රාව විමසුවේය. ‘ස්වාමීනි, ගැල් පණස්පන්දහසකි.’ මේ සියල්ලද මේ ගෙහි අසූසත් කෙළක් වූ යන්ත්‍ර බඳනා ලද තටාක සැටක් ආදී භේද ඇති යම් සම්පත්තියක් වේද එයද යන සියල්ල ඔබටම පැවරුවෙමි’යි කීවේය. ‘ආර්‍ය්‍යයෙනි, නුඹවහන්සේ කොහි යන්නහුද?’ ‘මම පැවිදිවන්නෙමි’ ‘මමද නුඹවහන්සේගේ පැමිණීම බලමින් හුන්නෙමි. මමද පැවිදිවන්නෙමි’ කීවාය. ඔවුනට ගිනිගත් අතුපැලක් මෙන් භවත්‍රය එළඹ සිටියේය. ඔවුහු සල්පිලෙන් කසාවත්ද මැටිපාත්‍රයන්ද ගෙන්වා ගෙන ඔවුනොවුන් කෙස් බහවා, ‘ලෝකයෙහි රහතුන්වහන්සේලා යමෙක් වෙත්ද? අපගේ පැවිද්ද ඔවුන් උදෙසා’යි කියා පසුබියෙහි පාත්‍රය හෙලා අංශයෙහි එල්වා පහයෙන් බැස්සාහුය. ගෙහි දාසයන් අතුරෙහි හෝ කම්කරුවන් අතුරෙහි හෝ කිසිවෙක් නොදත්තාහුය.
අථ නෙ බ්‍රාහ‍්මණගාමතො නික‍්ඛම‍්ම දාසගාමද‍්වාරෙන ගච‍්ඡන‍්තෙ ආකප‍්පකුත‍්තවසෙන දාසගාමවාසිනො සඤ‍්ජානිංසු. තෙ රොදන‍්තා පාදෙසු නිපතිත්‍වා “කිං අම‍්හෙ අනාථෙ කරොථ, අය්‍යා”ති ආහංසු. “මයං භණෙ ආදිත‍්තපණ‍්ණසාලා විය තයො භවාති පබ‍්බජිම‍්හා, සචෙ තුම‍්හෙසු එකෙකං භුජිස‍්සං කරොම, වස‍්සසතම‍්පි නප‍්පහොති. තුම‍්හෙව තුම‍්හාකං සීසං ධොවිත්‍වා භුජිස‍්සා හුත්‍වා ජීවථා”ති වත්‍වා තෙසං රොදන‍්තානංයෙව පක‍්කමිංසු. ථෙරො පුරතො ගච‍්ඡන‍්තො නිවත‍්තිත්‍වා ඔලොකෙන‍්තො චින‍්තෙසි – “අයං භද‍්දා කාපිලානී සකලජම‍්බුදීපග‍්ඝනිකා ඉත්‍ථී මය‍්හං පච‍්ඡතො ආගච‍්ඡති. ඨානං ඛො පනෙතං විජ‍්ජති, යං කොචිදෙව එවං චින‍්තෙය්‍ය ‘ඉමෙ පබ‍්බජිත්‍වාපි විනා භවිතුං න සක‍්කොන‍්ති, අනනුච‍්ඡවිකං කරොන‍්තී’ති. කොචි වා පන අම‍්හෙසු මනං පදූසෙත්‍වා අපායපූරකො භවෙය්‍ය. ඉමං පහාය මයා ගන‍්තුං වට‍්ටතී”ති චිත්තං උප‍්පාදෙසි.
ඉක්බිති ඔවුන් බමුණු ගමින් නික්ම දස්කම් කරුවන්ගේ ගම් දොරටුවෙන් යද්දී හැසිරීම් සලකුණුවලින් තුදුස්ගම් වැසියෝ දැන ගත්හ. ඔවුහු හඬමින් පාදයන්හි හෙව, ‘ආර්‍ය්‍යවරු අප අනාථයන් කරහුදැ’යි කීවාහුය. ‘පින්වත්නි, අපි භවත්‍රය ගිනිගත් අතුපැලක් මෙනැයි පැවිදිවන්නෙමු. ඉදින් නුඹලා අතුරෙහි එකෙකා නිදහස් කරමුද (ඒ සඳහා) අවුරුදු සියයක්ද නොපොහෝනේයි. තොපිම තොපගේ හිස් සෝදා නිදහස්වී ජීවත් වහුයයි කියා ඔවුන් හඬත්දීම ගියාහුය. තෙරුන් වහන්සේ ඉදිරියෙන් යන්නේ මෙසේ සිතීය: සියලු දඹදිව අගය ඇති ස්ත්‍රියකවූ භද්දාකාපිලානී මගේ පසුපසින් එයි. (මෙසේ ඇති කල්හි) ‘යමෙක් මොවුහු පැවිදීවීත් වෙන්ව යාමට නොහැක්කෝය. නුසුදුස්සක්ම කරති’යි මෙසේ සිතන්නේ නම් එය සිදුවිය හැක්කකි. මෙසේ කිසිවෙක් හෝ සිත කිළිටිකොටගෙන අපාය පුරවන්නෙක් වන්නේය. (එබැවින්) මැය හැරදමා මා මා (තනිව) යායුතුයි සිතක් පහළ කළේය.
සො පුරතො ගච‍්ඡන‍්තො ද‍්වෙධාපථං දිස‍්වා තස‍්ස මත්‍ථකෙ අට‍්ඨාසි. භද‍්දාපි ආගන‍්ත්‍වා වන්‍දිත්‍වා අට‍්ඨාසි. අථ නං ආහ – “භද‍්දෙ තාදිසිං ඉත්‍ථිං මම පච‍්ඡතො ආගච‍්ඡන‍්තිං දිස‍්වා ‘ඉමෙ පබ‍්බජිත්‍වාපි විනා භවිතුං න සක‍්කොන‍්තී’ති චින‍්තෙත්‍වා අම‍්හෙසු පදුට‍්ඨචිත‍්තො මහාජනො අපායපූරකො භවෙය්‍ය. ඉමස‍්මිං ද‍්වෙධාපථෙ ත්‍වං එකං ගණ‍්හ, අහං එකෙන ගමිස‍්සාමී”ති. “ආම, අය්‍ය, පබ‍්බජිතානං මාතුගාමො නාම මලං, ‘පබ‍්බජිත්‍වාපි විනා න භවන‍්තී’ති අම‍්හාකං දොසං දස‍්සන‍්ති, තුම‍්හෙ එකං මග‍්ගං ගණ‍්හථ, අහං එකං ගණ‍්හිත්‍වා විනා භවිස‍්සාමා”ති තික‍්ඛත‍්තුං පදක‍්ඛිණං කත්‍වා චතූසු ඨානෙසු පඤ‍්චපතිට‍්ඨිතෙන වන්‍දිත්‍වා දසනඛසමොධානසමුජ‍්ජලං අඤ‍්ජලිං පග‍්ගය‍්හ “සතසහස‍්සකප‍්පප‍්පමාණෙ අද‍්ධානෙ කතො මිත‍්තසන්‍ථවො අජ‍්ජ භිජ‍්ජතී”ති වත්‍වා “තුම‍්හෙ දක‍්ඛිණජාතිකා නාම, තුම‍්හාකං දක‍්ඛිණමග‍්ගො වට‍්ටති. මයං මාතුගාමා නාම වාමජාතිකා, අම‍්හාකං වාමමග‍්ගො වට‍්ටතී”ති වන්‍දිත්‍වා මග‍්ගං පටිපන‍්නා. තෙසං ද‍්වෙධාභූතකාලෙ අයං මහාපථවී “අහං චක‍්කවාළගිරිසිනෙරුපබ‍්බතෙ ධාරෙතුං සක‍්කොන‍්තීපි තුම‍්හාකං ගුණෙ ධාරෙතුං න සක‍්කොමී”ති වදන‍්තී විය විරවමානා අකම‍්පි, ආකාසෙ අසනිසද‍්දො විය පවත‍්ති, චක‍්කවාළපබ‍්බතො උන‍්නදි.
හෙතෙම ඉදිරියෙන් යන්නේ දෙකට බෙදිගිය මාවතක් දැක ඒ මත්තෙහි සිටියේය. භද්දාවද අවුත් වැඳ සිටියාය. ඉක්බිති ඇයට, ‘බද්දාවනි, ඔබව වැනි ස්ත්‍රියක මා පසුපසින් එනු දැක මොවුහු පැවිදිවීමත් වෙන්වීමට නොහැක්කෝයයි සිතා අපකෙරෙහි දූෂ්‍ය සිත් අැති මහජනයා අපාය පුරවන්නෝ වෙත්. මේ දෙමගෙහි ඔබ එකක් ගනුව මම එක් මඟකින් යන්නෙමි’යි කීවේය. ‘එසේය ස්වාමීනි, පැවිද්දන්ට මාගම නම් කිළුටකි. පැවිදිවීත් වෙන් නොවෙතියි අපගේ දොස් දක්වත්, නුඹවහන්සේ එක් මඟක් ගනුමැනව. වෙන් වන්නෙමු’යි තෙවරක් පැදකුණු කොට සිවුතන්හි පසඟ පිහිටුවා වැඳ නියදසය එක් කිරීමෙන් බබලන ඇඳිළිබැඳ කල්ප ලක්‍ෂයක් ප්‍රමාණවූ කාලය මුළුල්ලෙහි කරනලද මිත්‍රසන්‍ථවය අද බිඳේයයි පවසා නුඹවහන්සේලා දක්‍ෂණජාතිකයෝ නම් වෙති. නුඹවහන්සේට දකුණුමග සුදුසුවෙයි. අපි මාගම්හු නම් වාමජාතිකයෝයි. අපට වම් මඟ සුදුසුයයි වැඳ මඟට පිළිපන්නාහ. ඔවුන් වෙන්වූ කල්හි මේ මහපොළොව, ‘සක්වළගල හා මේරුපව්ව දැරීමට හැකි වන්නේවුවද නුඹවහන්සේගේ ගුණයන් දැරීමට නොහැකි වෙමි’යි කියන්නාක් මෙන් හඬ නඟමින් කම්පා විය. අහසෙහි අකුණු හඬ මෙන් පැවතිණ. සක්වළ පව්ව උඩට නැමී ගියේය.
සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධො වෙළුවනමහාවිහාරෙ ගන්‍ධකුටියං නිසින‍්නො පථවීකම‍්පනසද‍්දං සුත්‍වා “කස‍්ස නු ඛො පථවී කම‍්පතී”ති ආවජ‍්ජෙන‍්තො “පිප‍්පලිමාණවො ච භද‍්දා ච කාපිලානී මං උද‍්දිස‍්ස අප‍්පමෙය්‍යං සම‍්පත‍්තිං පහාය පබ‍්බජිතා, තෙසං වියොගට‍්ඨානෙ උභින‍්නම‍්පි ගුණබලෙන අයං පථවීකම‍්පො ජාතො, මයාපි එතෙසං සඞ‍්ගහං කාතුං වට‍්ටතී”ති ගන්‍ධකුටිතො නික‍්ඛම‍්ම සයමෙව පත‍්තචීවරමාදාය අසීතිමහාථෙරෙසු කඤ‍්චි අනාමන‍්තෙත්‍වා තිගාවුතං මග‍්ගං පච‍්චුග‍්ගමනං කත්‍වා රාජගහස‍්ස ච නාලන්‍දාය ච අන‍්තරෙ බහුපුත‍්තකනිග්‍රොධරුක‍්ඛමූලෙ පල‍්ලඞ‍්කං ආභුජිත්‍වා නිසීදි. නිසීදන‍්තො පන අඤ‍්ඤතරපංසුකූලිකො විය අනිසීදිත්‍වා බුද‍්ධවෙසං ගහෙත්‍වා අසීතිහත්‍ථා ඝනබුද‍්ධරස‍්මියො විස‍්සජ‍්ජෙන‍්තො නිසීදි. ඉති තස‍්මිං ඛණෙ පණ‍්ණච‍්ඡත‍්තසකටචක‍්කකූටාගාරාදිප‍්පමාණා බුද‍්ධරස‍්මියො ඉතො චිතො ච විප‍්ඵන්‍දන‍්තියො විධාවන‍්තියො චන්‍දසහස‍්ස-සූරියසහස‍්ස-උග‍්ගමනකාලො විය කුරුමානා තං වනන‍්තං එකොභාසං අකංසු. ද‍්වත‍්තිංසමහාපුරිසලක‍්ඛණසිරියා සමුජ‍්ජලතාරාගණං විය ගගනං, සුපුප‍්ඵිතකමලකුවලයං විය සලිලං වනන‍්තං විරොචිත්‍ථ. නිග්‍රොධරුක‍්ඛස‍්ස ඛන්‍ධො නාම සෙතො හොති, පත‍්තානි නාම නීලානි, පක‍්කානි රත‍්තානි. තස‍්මිං පන දිවසෙ සතසාඛො නිග්‍රොධො සුවණ‍්ණවණ‍්ණොව අහොසි.
සම්මා සම්බුදුන්වහන්සේ වේළුවන මහවෙහෙරෙහි ගඳ කිළියෙහි වැඩහුන් සේක් පොළොව කම්පා වන ශබ්දය අසා කවරකුට නම් පොළොව කම්පා වේදැයි සිහිකරන සේක් පිප්ඵලී මානවකයාද භද්දාකාපිලානිද මා උදෙසා අපමණ සැපත් හැරපියා පැවිදිවූවාහුය. ඔවුන් වෙන්වන තන්හි දෙදෙනාගේම ගුණබලයෙන් මේ පොළොව කම්පාව හටගත්තේය. මාවිසිනුදු මොවුනට සංග්‍රහ කළ යුතුයයි ගඳකිළියෙන් නික්ම තමන් වහන්සේම පාසුවුරු ගෙන අසූමහ සව්වන් අතුරෙන් කිසිවෙකුටද නොඅමනා තුන්ගව් මග පෙරගමන් කොට රජගහ නුවරටද නාලන්දාවටද අතුරෙහි බහුපුත්තක නම්වූ නුගරුක්මුල්හි පළක් බැඳ වැඩහුන් සේක. වැඩහුනේ වනාහි එක්තරා පාංශුකූලිකයෙකු මෙන් නොහිඳ බුදුවෙස් ගෙන අසූරියන් ඝන බුදුරැස් විහිඳුවමින් වැඩහුන්සේක. මෙසේ එකෙණෙහි පර්‍ණජත්‍ර ශකටචක්‍ර කූටාගාරාදිප්‍රමාණවූ බුද්ධරස්මීහු ඔබමොබ සැළෙමින් දුරට විහිදෙමින් සඳදහසක්, හිරුදහසක් නැගෙනකල්හි මෙන් කරමින් ඒ වනකෙළවර එකළු කළහ. බබළන තරුගණයා ඇති අහස මෙන්ද පිපුණු නෙලුම් මහනෙල් ඇති දිය මෙන්ද දෙතිස් මහාපුරුෂලක්ෂණ ශ්‍රියෙන් වන කෙළවර දිලුනේය. නුගරුකේ කඳනම් සුදුවෙයි. කොල නිල්ය. ගෙඩි රතුය, එදවසෙහි වනාහි සියක් අතු ඇති නුගස රන්වන් වූයේම වෙයි.
මහාකස‍්සපත්‍ථෙරො “අයං මය‍්හං සත්‍ථා භවිස‍්සති, ඉමාහං උද‍්දිස‍්ස පබ‍්බජිතො”ති දිට‍්ඨට‍්ඨානතො පට‍්ඨාය ඔණතොණතො ගන‍්ත්‍වා තීසු ඨානෙසු වන්‍දිත්‍වා “සත්‍ථා මෙ, භන‍්තෙ භගවා, සාවකොහමස‍්මි, සත්‍ථා මෙ, භන‍්තෙ භගවා, සාවකොහමස‍්මී”ති ආහ. අථ නං භගවා අවොච – “කස‍්සප, සචෙ ත්‍වං ඉමං නිපච‍්චකාරං මහාපථවියා කරෙය්‍යාසි, සාපි ධාරෙතුං න සක‍්කුණෙය්‍ය. තථාගතස‍්ස එවං ගුණමහන‍්තතං ජානතා තයා කතො නිපච‍්චකාරො මය‍්හං ලොමම‍්පි චාලෙතුං න සක‍්කොති. නිසීද, කස‍්සප, දායජ‍්ජං තෙ දස‍්සාමී”ති. අථස‍්ස භගවා තීහි ඔවාදෙහි උපසම‍්පදං අදාසි. දත්‍වා බහුපුත‍්තකනිග්‍රොධමූලතො නික‍්ඛමිත්‍වා ථෙරං පච‍්ඡාසමණං කත්‍වා මග‍්ගං පටිපජ‍්ජි. සත්‍ථු සරීරං ද‍්වත‍්තිංසමහාපුරිසලක‍්ඛණවිචිත‍්තං, මහාකස‍්සපස‍්ස සත‍්තමහාපුරිසලක‍්ඛණපටිමණ‍්ඩිතං. සො කඤ‍්චනමහානාවාය පච‍්ඡාබන්‍ධො විය සත්‍ථු පදානුපදිකං අනුගඤ‍්ඡි. සත්‍ථා ථොකං මග‍්ගං ගන‍්ත්‍වා මග‍්ගා ඔක‍්කම‍්ම අඤ‍්ඤතරස‍්මිං රුක‍්ඛමූලෙ නිසජ‍්ජාකාරං දස‍්සෙසි, ථෙරො “නිසීදිතුකාමො සත්‍ථා”ති ඤත්‍වා අත‍්තනො පාරුපනපිලොතිකසඞ‍්ඝාටිං චතුග‍්ගුණං කත්‍වා පඤ‍්ඤාපෙසි.
මහා කාශ්‍යප තෙරුන්වහන්සේ ‘මෙතෙම මගේ ශාස්තෘවරයා වන්නේය. මෙතුමා උදෙසා මම පැවිදි වූයේ වෙමි’යි දුටුතැන් පටන් නැමී නැමී ගොස් තුන් තන්හි වැඳ, ස්වාමීනි, භාග්‍යවතුන්වහන්සේ මගේ ශාස්තෘවරයාය. මම ශ්‍රාවකයා වෙමි. ස්වාමීනි, භාග්‍යවතුන්වහන්සේ මගේ ශාස්තෘවරයාය. මම ශ්‍රාවකයා වෙමි’යි කීය. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන්වහන්සේ ඔහුට ‘කාශ්‍යපය, මේ ගරුකිරීම පොළවට කරන්නෙහි නම් එයද දැරීමට නොහැකි වන්නේය. තථාගතයන්වහන්සේගේ මෙබඳු ගුණමහත්වය දන්නාවූ ඔබවිසින් කරලද ගරුකිරීම මගේ ලොමකුදු සැලීමට නොහැකි වෙයි. කාශ්‍යපය, හිඳගන්න, ඔබට උරුමය දෙන්නෙමි’යි පැවසූසේක. ඉක්බිති බුදුන්වහන්සේ ඔහුට අවවාද තුනින් උපසම්පදාව දුන්සේක. දී බහුපුත්තක නුගරුක් මුලින් නික්ම තෙරුන් පිටුපසින් එන ශ්‍රමණයා කොට මගට පිළිපන්සේක. ශාස්තෘන්වහන්සේගේ සිරුර දෙතිස් මහා පුරුෂලක්‍ෂයෙන් විචතුය. මහකසුප් තෙරුන්ගේ (සිරුර) සත් මහා පුරුෂලක්‍ෂණයෙන් යුක්තය. හෙතෙම රන්මුවා මහ නැවක පස්සෙන් බඳනා ලද්දක් මෙන් ශාස්තෘන්වහන්සේගේ පියෙන් පිය ළුහු බැන්දේය. ශාස්තෘන්වහන්සේ මඳක් මඟ ගොස් මගින් බැස එක්තරා ගසක් මුල හිඳීමට කැමති බවක් දැක්වූසේක. තෙරුන්වහන්සේ, ‘ශාස්තෘන්වහන්සේ හිදිනු කැමැතිසේකැ’යි දැන තමා විසින් පොරවන ලද පටසළුවෙන් තැනූ දෙපට සිවුර සතරට නමා (අසුන) පැනවූහ.
සත්‍ථා තස‍්මිං නිසීදිත්‍වා හත්‍ථෙන චීවරං පරාමසිත්‍වා “මුදුකා ඛො ත්‍යායං, කස‍්සප, පිලොතිකසඞ‍්ඝාටී”ති ආහ. ථෙරො “සත්‍ථා මෙ සඞ‍්ඝාටියා මුදුකභාවං කථෙති, පාරුපිතුකාමො භවිස‍්සතී”ති ඤත්‍වා “පාරුපතු, භන‍්තෙ, භගවා සඞ‍්ඝාටි”න‍්ති ආහ. කිං ත්‍වං පාරුපිස‍්සසි කස‍්සපාති? තුම‍්හාකං නිවාසනං ලභන‍්තො පාරුපිස‍්සාමි, භන‍්තෙති. “කිං පන ත්‍වං, කස‍්සප, ඉමං පරිභොගජිණ‍්ණං පංසුකූලං ධාරෙතුං සක‍්ඛිස‍්සසි? මයා හි ඉමස‍්ස පංසුකූලස‍්ස ගහිතදිවසෙ උදකපරියන‍්තං කත්‍වා මහාපථවී කම‍්පි, ඉමං බුද‍්ධානං පරිභොගජිණ‍්ණං චීවරං නාම න සක‍්කා පරිත‍්තගුණෙන ධාරෙතුං, පටිබලෙනෙවිදං පටිපත‍්තිපූරණසමත්‍ථෙන ජාතිපංසුකූලිකෙන ගහෙතුං වට‍්ටතී”ති වත්‍වා ථෙරෙන සද‍්ධිං චීවරං පරිවත‍්තෙසි.
ශාස්තෘන්වහන්සේ එහි හිඳ අතින් සිවුර පිරිමදිමින් කාශ්‍යපය, ඔබගේ මේ පට පිළියෙන් කළ සඟළසිවුර මෙලෙක්ය’යි කීසේක. තෙරුන්වහන්සේ, ශාස්තෘන්වහන්සේ මගේ සඟළසිවුරේ මෙළෙක් බව කියන සේක පොරවනු කැමැති වනසේකැ’යි දැන, ස්වාමීනි, භාගයවතුන් වහන්සේ සඟළ සිවුර පොරවන සේක්වායි පැවසූහ. ‘කාශ්‍යපට, නුඹ කුමක් පොරවන්නෙහිද? කිමෙක්ද කාශ්‍යපය, ඔබ මේ පරිභෝගයෙන් දිරුණු පාංශුකූලය දැරීමට හැකි වන්නෙහිද? මාවිසින් මේ පාංශුකූලය ගන්නාලද දිනයෙහි දිය හිමිකොට මාහොළොව කම්පාවිය. බුදුවරුන්ගේ පරිභෝගයෙන් දිරුණු මේ සිවුර නම් අල්පගුණ ඇත්තෙකු විසින් දැරීමට නොහැක්කේය. ප්‍රතිබලසම්පන්න ප්‍රතිපත්ති ඇත්තෙකු විසින් දැරීමට නොහැක්කේය. ප්‍රතිබලසම්පන්න ප්‍රතිපත්ති පිරීමෙහි සමත්වන්නාවූ ජාතිපංශුකූලිකයෙකු විසින් දැරීමට වටීය’යි වදාරා තෙරුන් සමඟ සිවුර මාරුකරගත්සේක.
එවං පන චීවරපරිවත‍්තං කත්‍වා ථෙරෙන පාරුතචීවරං භගවා පාරුපි, සත්‍ථු චීවරං ථෙරො පාරුපි. තස‍්මිං සමයෙ අචෙතනාපි අයං මහාපථවී “දුක‍්කරං, භන‍්තෙ, අකත්‍ථ, අත‍්තනා පාරුතචීවරං සාවකස‍්ස දින‍්නපුබ‍්බං නාම නත්‍ථි, අහං තුම‍්හාකං ගුණං ධාරෙතුං න සක‍්කොමී”ති වදන‍්තී විය උදකපරියන‍්තං කත්‍වා කම‍්පි. ථෙරොපි “ලද‍්ධං දානි මයා බුද‍්ධානං පරිභොගචීවරං, කිං මෙ ඉදානි උත‍්තරි කත‍්තබ‍්බං අත්‍ථී”ති උන‍්නතිං අකත්‍වා බුද‍්ධානං සන‍්තිකෙයෙව තෙරස ධුතගුණෙ සමාදාය සත‍්තදිවසමත‍්තං පුථුජ‍්ජනො හුත්‍වා අට‍්ඨමෙ අරුණෙ සහ පටිසම‍්භිදාහි අරහත‍්තං පාපුණි. සත්‍ථාපි “කස්සපො, භික්ඛවෙ, චන්‍දූපමො කුලානි උපසඞ‍්කමති, අපකස්සෙව කායං අපකස්ස චිත්තං නිච‍්චනවකො කුලෙසු අප‍්පගබ‍්භො”ති (සං· නි· 2.146) එවමාදීහි සුත‍්තෙහි ථෙරං ථොමෙත්‍වා අපරභාගෙ එතදෙව කස‍්සපසංයුත‍්තං අට‍්ඨුප‍්පත‍්තිං කත්‍වා “මම සාසනෙ ධුතවාදානං භික‍්ඛූනං මහාකස්සපො අග‍්ගො”ති ථෙරං ඨානන‍්තරෙ ඨපෙසීති.
මෙසේ වනාහි සිවුරු මාරුව කොටම තෙරුන්විසින් පොරවන ලද සිවුර භාගයවතුන්වහන්සේ පෙරවූසේක. තෙරුන්වහන්සේ ශාස්තෘන්වහන්සේගේ සිවුර පෙරවූහ. එකල්හි අචෙතනිකවුද මේ පොළොව, ‘ස්වාමීනි, දුෂ්කර ක්‍රියාවක් කළසේක. තමන් පෙරවූ සිවුර ශ්‍රාවකයාට දුන් විරූවක් නම් නැත. මම නුඹවහන්සේගේ ගුණය දැරීමට නොහැකි වෙමියි කියන්නාක් මෙන් දිය කෙළවරකොට කම්පා විය. තෙරුන්වහන්සේද, මාවිසින් බුදුන්වහන්සේගේ පරිභෝග චීවරය ලබනලදී. කිම මාවිසින් දැන් කළයුතු මින් වැඩි දෙයක් ඇද්දැයි උඩඟුබවක් නොකොට බුදුන් සමීපයෙහිම තෙළෙස් ධුත ගුණයන් සමාදන්වී සත්දිනක් පමණක් පුහුදුන්ව අටවැනි දින උදෑසන සිවුපිලිසිඹියා සමඟ රහත්බවට පැමිණියහි. ශාස්තාන්වහන්සේද ‘කස්සපො භික්ඛවෙ චන්‍දූපමො කුලානි උපසංකමති අපකස්සෙව කායං අපකස්ස චිත්තං නිච්චං නවො කුලෙසු අප්පගබේභා’ යන මේ ආදී සූත්‍රයන්ගෙන් තෙරුන් පසසා පසු කල්හි මේ කාශ්‍යප සංයුත්තරය අර්‍ත්‍ථ ාත්පත්ති කොට මගේ සසුනෙහි ධුතවාදී භික්‍ෂූන් අතුරෙන් මහාකාශ්‍යප තෙමේ අග්‍රයයි තෙරුන්වහන්සේ තනතුරෙහි තැබූසේක.