7. සුඛවග‍්ගො අට‍්ඨකථා

2. 2. 7. 1

දෙවෙනි වර්ගයෙහි පළමුවෙනි සූත්‍රයෙහි ගිහීසුඛං යනු ගිහියන්ගේ සියලු කාමයන් ඉටුවීම මුල්කොට ඇති සුඛයයි. පබ්බජ්ජාසුඛං යනු පැවිද්දන්ගේ පැවිද්ද මුල්කොට ඇති සුඛයයි.

2. 2. 7. 2

දෙවෙනි සූත්‍රයෙහි කාමසුඛං යනු කාමයන් අරභයා උපදින සුඛයයි. නෙක්‍ඛම්මසුඛං යනු පැවිද්ද නෙක්‍ඛම්මයයි කියනුලැබේ. එය අරභයා උපදින සුඛයයි.

2. 2. 7. 3

තෙවැන්නෙහි උපධිසුඛං යනු ත්‍රෛභූමක සුඛයයි. නිරුපධිසුඛං යනු ලෝකෝත්තර සුඛයයි.

2. 2. 7. 4

සිවුවැන්නෙහි සාසවසුඛං යනු ආශ්‍රවයන්ට ප්‍රත්‍යයවූ සංසාරසුඛයයි. අනාසවසුඛං යනු ඒවාට ප්‍රත්‍යය නොවූ විමුක්තිසුඛයයි.

2. 2. 7. 5

පස්වැන්නෙහි සාමිසං යනු කිලුටට පමුණුවන සංසාරගාමී සුඛයයි. නිරාමිසං යනු නිකෙලෙස්වූ නිර්‍වාණගාමී සුඛයයි.

2. 2. 7. 6

සවැන්නෙහි අරියසුඛං යනු පෘථග්ජන නොවන්නවුන්ගේ සුඛයයි. අනරියසුඛං යනු පෘථග්ජනයන්ගේ සුඛයයි.

2. 2. 7. 7

සත්වැන්නෙහි කායිකං යනු කාය විඥානය සමඟ එක්ව උපන්. චෙතසිකං යනු මනෝද්වාරික සුඛයයි. එය ලෞකික ලෝකොත්තර මිශ්‍රකයයි කියනලදී.

2. 2. 7. 8

අටවැන්නෙහි සප්පීතිකං යනු ප්‍රථම ද්විතීයධ්‍යාන සුඛයයි නිප්පීතිකං යනු තෘතීය චතුර්ථ ධ්‍යාන සුඛයයි. එහිලා ලෞකික සප්‍රීතික සුඛයෙන් ලෞකික නිෂ්ප්‍රීතික සුඛයද ලෝකොත්තර සප්‍රීතික සුඛයෙන් ලොකොත්තර නිෂ්ප්‍රීතික සුඛයද අග්‍රයයි මෙසේ භූමි අතර වෙනස නොබිඳ අග්‍රභාවය දැක්විය යුතුය.

2. 2. 7. 9

නවවැන්නෙහි සාතසුඛං යනු ධ්‍යාන තුනෙහි සුඛයයි. උපෙඛා සුඛං යනු චතුර්ත ධ්‍යාන සුඛයයි.

2. 2. 7. 10

දසවැන්නෙහි සමාධිසුඛං යනු අර්‍පණාවට හෝ උපචාරයට පැමිණි සුඛයයි. අසමාධිසුඛං යනු ඒ දෙකට නොපැමිණි සුඛයයි.

2. 2. 7. 11

එකොළොස් වැන්නෙහි සප්පීතිකාරම්මණං යනු සප්‍රීතිකවූ ධ්‍යානදෙක මෙනෙහි කිරීමෙන් උපන් සැපතයි. නිප්පීතික අරමුණෙහිද මේ ක්‍රමයමැයි. දොළොස් වැන්නෙහිද මේ ක්‍රමයෙන්ම අර්‍ත්‍ථය දතයුතුය.

2. 2. 7. 13

තෙළෙස්වැන්නෙහි රූපාරම්මණං යනු රූපාවචරචතුත්‍ථජ්ක්‍ධානක අරමුණ හෝ යම්කිසි රූපයක් අරභයා උපදින අරමුණ හෝ වෙයි. අරූපාරම්මණං යනු අරූපධ්‍යාන අරමුණයි. යම්කිසි අරූපයක් ඇරබ උපදින්නාවූ අරමුණක් හෝ වෙයි.

දෙවෙනි වර්‍ගයයි.