කොණ්ඩඤ්ඤො බුද්ධො අට‍්ඨකථා
කොණ්ඩඤ්ඤො බුද්ධො
කොණ්ඩඤ්ඤො බුද්ධො
දීපඞ‍්කරස‍්ස පන භගවතො අපරභාගෙ එකං අසඞ‍්ඛ්‍යෙය්‍යං අතික‍්කමිත්‍වා කොණ්ඩඤ්ඤො නාම සත්‍ථා උදපාදි. තස‍්සාපි තයො සාවකසන‍්නිපාතා අහෙසුං. පඨමසන‍්නිපාතෙ කොටිසතසහස‍්සං, දුතියෙ කොටිසහස‍්සං , තතියෙ නවුතිකොටියො. තදා බොධිසත‍්තො විජිතාවී නාම චක‍්කවත‍්තී හුත්‍වා කොටිසතසහස‍්සස‍්ස බුද‍්ධප‍්පමුඛස‍්ස භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස මහාදානං අදාසි. සත්‍ථා බොධිසත‍්තං “බුද්ධො භවිස‍්සතී”ති බ්‍යාකරිත්‍වා ධම‍්මං දෙසෙසි. සො සත්‍ථු ධම‍්මකථං සුත්‍වා රජ‍්ජං නිය්‍යාතෙත්‍වා පබ‍්බජි. සො තීණි පිටකානි උග‍්ගහෙත්‍වා අට‍්ඨ සමාපත‍්තියො ච පඤ‍්ච අභිඤ‍්ඤායො ච උප‍්පාදෙත්‍වා අපරිහීනජ‍්ඣානො බ්‍රහ‍්මලොකෙ නිබ‍්බත‍්ති. කොණ‍්ඩඤ‍්ඤබුද‍්ධස‍්ස පන රම‍්මවතී නාම නගරං, සුනන්‍දො නාම ඛත‍්තියො පිතා, සුජාතා නාම දෙවී මාතා, භද‍්දො ච සුභද‍්දො ච ද‍්වෙ අග‍්ගසාවකා, අනුරුද‍්ධො නාමුපට‍්ඨාකො, තිස්සා ච උපතිස්සා ච ද‍්වෙ අග‍්ගසාවිකා, සාලකල්‍යාණිරුක‍්ඛො බොධි, අට‍්ඨාසීතිහත්‍ථුබ‍්බෙධං සරීරං, වස‍්සසතසහස‍්සං ආයුප‍්පමාණං අහොසි.
දීපංකර භාග්‍යවතුන් වහන්සේට පසුව කාලයේ එක් අසංඛ්‍යෙයක් ඉක්මවා, කොණ්ඩඤ්ඤ නම් ශාස්තෲන් වහන්සේ ලොව පහළ විය. උන්වහන්සේට ද ශ්‍රාවකයෝ තුන් අයුරකින් රැස්වූහ. පළමු රැස්වීමේදී කෝටි සියක් දහසක්ද, දෙවැන්නෙහි කෝටි දහසක්ද, තෙවැන්නේ අනූ කෝටියක්ද වූහ. එකල බෝධිසත්වයෝ විජිතාවි නම් සක්විති රජව ඉපිද, කෝටි දසදහසක් අපමණ වූ බුදුන් ප්‍රමුඛ සංඝයාට මහදන් දුන්හ. ශාස්තෲන් වහන්සේ බෝසතුන් බුදුවන්නේ යයි, විවරණ දී දහම් දෙසූ සේක. හෙතෙම බුදුරදුන්ගේ බණ අසා, රාජ්‍යය පවරා දී පැවිදි විය. හෙතෙම තුන්පිටකය උගෙන අෂ්ට සමාපත්ති, පංච අභිඥා උපදවා නොපිරිහුණු ධ්‍යානයෙන් බ්‍රහ්මලෝකයේ උපන්නේය. රම්‍යවතී නගරයේ සුනන්ද නම් ක්‍ෂත්‍රිය රජු කොණ්ඩඤ්ඤ බුදුරදුන්ගේ පියා විය. සුජාතා නම් දේවිය මවයි. භද්දා, සුභද්දා යනුවෙන් අග්‍රශ්‍රාවකයෝ දෙනමක් වූහ. උපස්ථායකයා අනුරුද්ධ නම් විය. අග්‍රශ්‍රාවිකාවෝ තිස්සා උපතිස්සා නම් වූවෝය. සල් කළණ ගස බෝධියයි. ශරීරය අසූඅටරියක් උසවිය. වර්ෂ ලක්‍ෂයක් ආයුෂ වින්දහ.
“දීපඞ‍්කරස‍්ස අපරෙන, කොණ්ඩඤ්ඤො නාම නායකො; අනන‍්තතෙජො අමිතයසො, අප‍්පමෙය්‍යො දුරාසදො”.
එයින් මතුව අසංඛෙය්‍යක් ඉක්මවා, එක් කල්පයක බුදුවරු සතර නමක් උපන්නාහුයි. මංගල, සුමන, රේවත සහ සෝභිත යනුවෙනි.
තස‍්ස අපරභාගෙ එකං අසඞ‍්ඛ්‍යෙය්‍යං අතික‍්කමිත්‍වා එකස‍්මිං කප‍්පෙයෙව චත‍්තාරො බුද‍්ධා නිබ‍්බත‍්තිංසු – මඞ‍්ගලො, සුමනො, රෙවතො, සොභිතොති. මඞ‍්ගලස‍්ස භගවතො තීසු සාවකසන‍්නිපාතෙසු පඨමසන‍්නිපාතෙ කොටිසතසහස‍්සං භික‍්ඛූ අහෙසුං, දුතියෙ කොටිසතසහස‍්සං, තතියෙ නවුටිකොටියො. වෙමාතිකභාතා කිරස‍්ස ආනන්‍දකුමාරො නාම නවුතිකොටිසඞ‍්ඛාය පරිසාය සද‍්ධිං ධම‍්මස‍්සවනත්‍ථාය සත්‍ථු සන‍්තිකං අගමාසි. සත්‍ථා තස‍්ස අනුපුබ‍්බිකථං කථෙසි. සො සද‍්ධිං පරිසාය සහ පටිසම‍්භිදාහි අරහත‍්තං පාපුණි. සත්‍ථා තෙසං කුලපුත‍්තානං පුබ‍්බචරිතං ඔලොකෙන‍්තො ඉද‍්ධිමයපත‍්තචීවරස‍්ස උපනිස‍්සයං දිස‍්වා දක‍්ඛිණහත්‍ථං පසාරෙත්‍වා “එථ භික‍්ඛවො”ති ආහ. සබ‍්බෙ තඞ‍්ඛණඤ‍්ඤෙව ඉද‍්ධිමයපත‍්තචීවරධරා සට‍්ඨිවස‍්සිකථෙරා විය ආකප‍්පසම‍්පන‍්නා හුත්‍වා සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා පරිවාරයිංසු. අයමස‍්ස තතියො සාවකසන‍්නිපාතො අහොසි.
මංගල බුදුරදුන්ට ශ්‍රාවක සන්නිපාත තුනක් විය. ඒ අතර පළමුවන සන්නිපාතයේ කෝටි සියදහසක් භික්‍ෂූහු වූහ. දෙවැන්නේ කෝටි ලක්‍ෂයක්ද, තුන්වැන්නේ අනූකෝටියක්ද විය. ඔහුගේ ඥාති සොයුරු ආනන්ද කුමරු අනූකෝටියක් පමණ පිරිස සමග ධර්මශ්‍රවණය පිණිස ශාස්තෲන් සමීපයට පැමිණියහ. ශාස්තෲන් වහන්සේ ඔහුට අනුපිළිවෙල කථාව වදාළ සේක. හෙතෙම පිරිස සමග පිළිසිඹියා පත් රහත්බවට පැමිණියහ. ශාස්තෲන් වහන්සේ ඒ කුලපුත්‍රයන්ගේ පූර්ව චරිත බලන්නේ සෘද්ධිමය පාත්‍රසිවුරු ලැබෙන වාසනාව දැක, දකුණු අත දිගුකොට, මහණෙනි; මෙහි එවු! යයි වදාළ සේක. එකෙණෙහි සියල්ලෝම සෘද්ධිමය පාත්‍ර සිවුරු ඇතිව, හැටවස් පිරුණු තෙරණුන් ලෙසින් ආකල්ප සම්පන්නව වී ශාස්තෲන් වහන්සේ වැඳ පිරිවරා ගත්හ. මේ උන්වහන්සේගේ තෙවෙනි ශ්‍රාවක සන්නිපාතය විය.
යථා පන අඤ‍්ඤෙසං බුද‍්ධානං සමන‍්තා අසීතිහත්‍ථප‍්පමාණායෙව සරීරප‍්පභා අහොසි, න එවං තස‍්ස. තස‍්ස පන භගවතො සරීරප‍්පභා නිච‍්චකාලං දසසහස‍්සිලොකධාතුං ඵරිත්‍වා අට‍්ඨාසි. රුක‍්ඛපථවීපබ‍්බතසමුද‍්දාදයො අන‍්තමසො උක‍්ඛලියාදීනි උපාදාය සුවණ‍්ණපට‍්ටපරියොනද‍්ධා විය අහෙසුං. ආයුප‍්පමාණං පනස‍්ස නවුතිවස‍්සසහස‍්සානි අහොසි. එත‍්තකං කාලං චන්‍දිමසූරියාදයො අත‍්තනො පභාය විරොචිතුං නාසක‍්ඛිංසු, රත‍්තින්‍දිවපරිච‍්ඡෙදො න පඤ‍්ඤායිත්‍ථ. දිවා සූරියාලොකෙන විය සත‍්තා නිච‍්චං බුද‍්ධාලොකෙනෙව විචරිංසු. සායං පුප‍්ඵිතකුසුමානං පාතො ච රවනකසකුණාදීනඤ‍්ච වසෙන ලොකො රත‍්තින්‍දිවපරිච‍්ඡෙදං සල‍්ලක‍්ඛෙසි.
උන්වහන්සේටද අනෙක් බුදුවරුන් මෙන් අත් උස අසූරියනක් පමණ වූ ශරීර ප්‍රභාවක් විය. ඒ භාග්‍යවතුනට පමණක් එසේ නොවේ. ඒ භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ ශරීර ප්‍රභාවය නිතරම දසදහසක් ලෝකධාතුවල පැතිරී පැවතිණි. ගස්පොළොව පර්වත සමුද්‍ර යටත් පිරිසෙයින් සැළි ආදිය හටගෙන රන් පටියකින් වෙළන ලද්දේ මෙන් විය. ආයුෂ ප්‍රමාණය අවුරුදු අනූදහසක් පමණ විය. මෙපමණ කලක් සඳ-හිරු ආදියද තමන්ගේ පැහැය බැබළීමට නොහැකි වූහ. දිවා රාත්‍රී දෙක නොපෙණුනාහ. දවල් සූර්යාලෝකයෙන් මෙන් සත්ත්වයෝ නිතර බුද්ධාලෝකයෙන්ම හැසිරුණහ. සවස පිපුණු මල් ආදියෙන්ද, උදේ කුරුල්ලන්ගේ ගීත නාදයෙන්ද වශයෙන් ලෝකය දිවා-රාත්‍රී කාල පරිච්ඡේද වශයෙන් සැලකීය.
කිං පන අඤ‍්ඤෙසං බුද‍්ධානං අයමානුභාවො නත්‍ථීති? නො නත්‍ථි. තෙපි හි ආකඞ‍්ඛමානා දසසහස‍්සිලොකධාතුං වා තතො වා භිය්‍යො ආභාය ඵරෙය්‍යුං. මඞ‍්ගලස‍්ස පන භගවතො පුබ‍්බපත්‍ථනාවසෙන අඤ‍්ඤෙසං බ්‍යාමප‍්පභා විය සරීරප‍්පභා නිච‍්චමෙව දසසහස‍්සිලොකධාතුං ඵරිත්‍වා අට‍්ඨාසි. සො කිර බොධිසත‍්තචරියචරණකාලෙ වෙස‍්සන‍්තරසදිසෙ අත‍්තභාවෙඨිතො සපුත‍්තදාරො වඞ‍්කපබ‍්බතසදිසෙ පබ‍්බතෙ වසි. අථෙකො ඛරදාඨිකො නාම යක‍්ඛො මහාපුරිසස‍්ස දානජ‍්ඣාසයතං සුත්‍වා බ්‍රාහ‍්මණවණ‍්ණෙන උපසඞ‍්කමිත්‍වා මහාසත‍්තං ද‍්වෙ දාරකෙ යාචි. මහාසත‍්තො “දදාමි, බ්රාහ්මණ, පුත‍්තකෙ”ති වත්‍වා හට‍්ඨපහට‍්ඨො උදකපරියන‍්තං මහාපථවිං කම‍්පෙන‍්තො ද‍්වෙපි දාරකෙ අදාසි. යක‍්ඛො චඞ‍්කමනකොටියං ආලම‍්බනඵලකං නිස‍්සාය ඨත්‍වා පස‍්සන‍්තස‍්සෙව මහාසත‍්තස‍්ස මුලාලකලාපං විය දාරකෙ ඛාදි. මහාපුරිසස‍්ස යක‍්ඛං ඔලොකෙත්‍වා මුඛෙ විවටමත‍්තෙ අග‍්ගිජාලං විය ලොහිතධාරං උග‍්ගිරමානං තස‍්ස මුඛං දිස‍්වාපි කෙසග‍්ගමත‍්තම‍්පි දොමනස‍්සං න උප‍්පජ‍්ජි. “සුදින‍්නං වත මෙ දාන”න‍්ති චින‍්තයතො පනස‍්ස සරීරෙ මහන‍්තං පීතිසොමනස‍්සං උදපාදි. සො “ඉමස‍්ස මෙ දානස‍්ස නිස‍්සන්‍දෙන අනාගතෙ ඉමිනාව නීහාරෙන සරීරතො රස‍්මියො නික‍්ඛමන‍්තූ”ති පත්‍ථනං අකාසි. තස‍්ස තං පත්‍ථනං නිස‍්සාය බුද‍්ධභූතස‍්ස සරීරතො රස‍්මියො නික‍්ඛමිත්‍වා එත‍්තකං ඨානං ඵරිංසු.
කිමෙක්ද අනෙක් බුදුවරුන් හා සසඳනවිට මෙය අසමානුභාවයක් නොවන්නේද, එසේ නොවේ. (ඔවුහු සලකමින් දසදහසක් ලෝකධාතුහුද, බෙහෙවින් ආලෝකය පැතුරුණාහ.) මංගල භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ පෙර ප්‍රාර්ථනා වශයෙන් අනෙක් ව්‍යාම ප්‍රභාව මෙන් ශරීර ආලෝකය නිතරම දසදහසක් ලෝකධාතුවේ පැතිරී තිබුණේය. හෙතෙම බෝධිසත්ත්ව චර්යාව හැසිරෙන කාලයේ වෙස්සන්තර සමාන ආත්මභාවයක සිටියේ, අඹුදරුවන් සමග වංකගිරිය හා සමාන පර්වතයක වාසය කළේය. ඉක්බිති එක් ඛරදාඨික නම් යක්‍ෂයකු මහබෝසතුන්ගේ දානාධ්‍යාශය ගැන අසා බමුණු වේශයකින් පැමිණ බෝසතුන්ගෙන් දරුවන් දෙදෙනා ඉල්ලීය. බ්‍රාහ්මණය, පුතුන් දෙමියි පවසා සතුටු වූයේ මහ මුහුදු තෙක් මහපොළොව කම්පා කරවමින් දරුවන් දෙදෙනා දුන්නේය. යක්‍ෂයා සක්මන කෙළවර එල්ලෙන පුවරුව ඇසුරු කොටගෙන සිට, බෝසතුන් බලා සිටිද්දීම නෙලුම් අලයක් මෙන් දරුවන් කෑවේය. මහාපුරුෂයා යක්‍ෂයා දෙස බලා, මුඛයෙහි ඇතුළත ගිනිජාලාවක් මෙන් වූ ලේ ධාරාවක් වැගිරෙන ඔහුගේ මුඛය දැකද කෙස්අගක් පමණකුදු දොම්නසක් නො හටගත්තේය. මගේ දානය මැනවින් දෙන ලද්දී යයි සිතමින් ඔහුගේ ශරීරයේ මහත් ප්‍රීතිසොම්නසක් හටගත්තේය. ඔහු, මගේ මේ දානය නිසා අනාගතයේ මේ ආකාරයෙන් රැස් විහිදෙත්වායි ප්‍රාර්ථනා කළේය. උන්වහන්සේගේ ඒ ප්‍රාර්ථනාව නිසා බුදුබවට පත් ශරීරයෙන් රැස් විහිදී, මෙපමණ තැනක පැතුරුණාහ.
අපරම‍්පිස‍්ස පුබ‍්බචරියං අත්‍ථි. සො කිර බොධිසත‍්තකාලෙ එකස‍්ස බුද‍්ධස‍්ස චෙතියං දිස‍්වා “ඉමස‍්ස බුද‍්ධස‍්ස මයා ජීවිතං පරිච‍්චජිතුං වට‍්ටතී”ති දණ‍්ඩකදීපිකාවෙඨනනියාමෙන සකලසරීරං වෙඨාපෙත්‍වා රතනමත‍්තමකුළං සතසහස‍්සග‍්ඝනිකං සුවණ‍්ණපාතිං සප‍්පිස‍්ස පූරාපෙත්‍වා තත්‍ථ සහස‍්සවට‍්ටියො ජාලෙත්‍වා තං සීසෙනාදාය සකලසරීරං ජාලාපෙත්‍වා චෙතියං පදක‍්ඛිණං කරොන‍්තො සකලරත‍්තිං වීතිනාමෙති. එවං යාව අරුණුග‍්ගමනා වායමන‍්තස‍්සාපිස‍්ස ලොමකූපමත‍්තම‍්පි උසුමං න ගණ‍්හි. පදුමගබ‍්භං පවිට‍්ඨකාලො විය අහොසි. ධම‍්මො හි නාමෙස අත‍්තානං රක‍්ඛන‍්තං රක‍්ඛති. තෙනාහ භගවා –
තවද පූර්ව චරිතයක් ඇත. ඔහු බෝසත් කාලයේ එක් බුදුවරයකුගේ දාගැබක් දැක, පැහැදුනු සිත් ඇත්තේ මා විසින්ද, මේ බුදුරදුන්ට ජීවිතය පරිත්‍යාග කිරීමට වටී යයි, ලීයක් පහන්තිරවලින් වෙලන්නාක් මෙන් මුළු ශරීරය (පාන්කඩවලින්) වෙළා ලක්‍ෂයක් රන්පතක ගිතෙල් පුරවා, එහි පහන්වැටි දහසක් දල්වා, එය හිසමත තබා සියලු සිරුර ගිනිදල්වා චෛත්‍යය ප්‍රදක්‍ෂිණා කරමින් මුළු රැයක් ගතකළේය. එහෙත් උදෑසන උදාවනවිට ලෝම කූපයකටවත් රස්නයක් නොවීය. නෙළුම් ගැබකට පිවිසි කාලයක් මෙන් විය. ධර්මය රකින තැනැත්තා ධර්මය විසින්ම ආරක්ෂා කරයි. එබැවින් භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක.
“ධම‍්මො හවෙ රක‍්ඛති ධම‍්මචාරිං, ධම‍්මො සුචිණ‍්ණො සුඛමාවහාති; එසානිසංසො ධම‍්මෙ සුචිණ‍්ණෙ, න දුග‍්ගතිං ගච‍්ඡති ධම‍්මචාරී”ති. (ථෙරගා· 303; ජා· 1.10.102) –
“ඒකාන්තයෙන් ධර්මයේ හැසිරෙන්නා ධර්මය විසින්ම රකියි. මනාසේ පුරුදු කරන ලද ධර්මය සැප එළවයි. ධර්මයේ හැසිරෙන්නා කෙරෙහි මේ ආනිශංසය වෙයි. ධර්මචාරියා දුගතියට නොයයි.”
ඉමස‍්සපි කම‍්මස‍්ස නිස‍්සන්‍දෙන තස‍්ස භගවතො සරීරොභාසො දසසහස‍්සිලොකධාතුං ඵරිත්‍වා අට‍්ඨාසි.
මේ කුසල කර්මය නිසාවෙන් ඒ බුදුරදුන්ගේ ශරීර ශෝභාව දසදහසක් ලෝකධාතුව පුරා පතුරා සිටියේය.
තදා අම‍්හාකං බොධිසත‍්තො සුරුචි නාම බ්‍රාහ‍්මණො හුත්‍වා “සත්‍ථාරං නිමන‍්තෙස‍්සාමී”ති උපසඞ‍්කමිත්‍වා මධුරධම‍්මකථං සුත්‍වා “ස‍්වෙ මය‍්හං භික‍්ඛං ගණ‍්හථ, භන‍්තෙ”ති ආහ. “බ්රාහ්මණ, කිත‍්තකෙහි තෙ භික‍්ඛූහි අත්‍ථො”ති? “කිත‍්තකා පන වො, භන‍්තෙ, පරිවාරභික‍්ඛූ”ති ආහ. තදා සත්‍ථු පඨමසන‍්නිපාතොයෙව හොති, තස‍්මා “කොටිසතසහස‍්ස”න‍්ති ආහ. “භන‍්තෙ, සබ‍්බෙහිපි සද‍්ධිං මය‍්හං භික‍්ඛං ගණ‍්හථා”ති. සත්‍ථා අධිවාසෙසි. බ්‍රාහ‍්මණො ස‍්වාතනාය නිමන‍්තෙත්‍වා ගෙහං ගච‍්ඡන‍්තො චින‍්තෙසි – “අහං එත‍්තකානං භික‍්ඛූනං යාගුභත‍්තවත්‍ථාදීනි දාතුං සක‍්කොමි, නිසීදනට‍්ඨානං පන කථං භවිස‍්සතී”ති?
එකල අපගේ බෝධිසත්වයෝ සුරුචි නම් බ්රාහ්මණ වී ශාස්තෲන්ට ආරාධනා කරන්නෙමියි, එළඹ, මිහිරි බණකථා අසා ස්වාමීනි; හෙට මගේ භික්‍ෂාව පිළිගනු මැනවැයි කීවේය. බ්‍රාහ්මණය; ඔබට කොපමණ භික්‍ෂූන් ප්‍රමාණවත්ද? ස්වාමීනි; ඔබගේ පිරිවර භික්‍ෂූන් කොපමණද? එකල උන්වහන්සේගේ පළමු සන්නිපාතය වෙයි. එහෙයින් කෝටි ලක්‍ෂයක් යයි වදාළහ. ස්වාමීනි; ඒ සියළුම දෙනා සමග මගේ භික්‍ෂාව පිළිගනු මැනවි. ශාස්තෲන් වහන්සේ ඉවසා වදාළ සේක. බ්‍රාහ්මණයා බුදුරදුන්ට හෙට පිණිස ඇරයුම්කොට ගෙට යමින් මෙසේ සිතුවේය. මම මෙපමණ භික්‍ෂූන්ට කැඳ බත් වස්ත්‍රාදිය දීමට හැකිවෙමි. හිඳිනාතැන් ආදිය කෙසේ වන්නේද?
තස‍්ස සා චින‍්තා චතුරාසීතියොජනසහස‍්සමත්‍ථකෙ ඨිතස‍්ස දෙවරඤ‍්ඤො පණ‍්ඩුකම‍්බලසිලාසනස‍්ස උණ‍්හභාවං ජනෙසි. සක‍්කො “කො නු ඛො මං ඉමම‍්හා ඨානා චාවෙතුකාමො”ති දිබ‍්බචක‍්ඛුනා ඔලොකෙන‍්තො මහාපුරිසං දිස‍්වා “සුරුචි නාම බ්‍රාහ‍්මණො බුද‍්ධප‍්පමුඛං භික‍්ඛුසඞ‍්ඝං නිමන‍්තෙත්‍වා නිසීදනට‍්ඨානත්‍ථාය චින‍්තෙසි, මයාපි තත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා පුඤ‍්ඤකොට‍්ඨාසං ගහෙතුං වට‍්ටතී”ති වඩ‍්ඪකිවණ‍්ණං නිම‍්මිනිත්‍වා වාසිඵරසුහත්‍ථො මහාපුරිසස‍්ස පුරතො පාතුරහොසි. “අත්‍ථි නු ඛො කස‍්සචි භතියා කත‍්තබ‍්බකිච‍්ච”න‍්ති ආහ. මහාපුරිසො තං දිස‍්වා “කිං කම‍්මං කරිස‍්සසී”ති ආහ. “මම අජානනසිප‍්පං නාම නත්‍ථි, ගෙහං වා මණ‍්ඩපං වා යො යං කාරෙති, තස‍්ස තං කාතුං ජානාමී”ති. “තෙන හි මය‍්හං කම‍්මං අත්‍ථී”ති. “කිං, අය්‍යා”ති? “ස‍්වාතනාය මෙ කොටිසතසහස‍්සභික‍්ඛූ නිමන‍්තිතා. තෙසං නිසීදනමණ‍්ඩපං කරිස‍්සසී”ති? “අහං නාම කරෙය්‍යං සචෙ මෙ භතිං දාතුං සක‍්ඛිස‍්සථා”ති. “සක‍්ඛිස‍්සාමි, තාතා”ති. “සාධු කරිස‍්සාමී”ති ගන‍්ත්‍වා එකං පදෙසං ඔලොකෙසි. ද‍්වාදසතෙරසයොජනප‍්පමාණො පදෙසො කසිණමණ‍්ඩලං විය සමතලො අහොසි. සො “එත‍්තකෙ ඨානෙ සත‍්තරතනමයො මණ‍්ඩපො උට‍්ඨහතූ”ති චින‍්තෙත්‍වා ඔලොකෙසි. තාවදෙව පථවිං භින්‍දිත්‍වා මණ‍්ඩපො උට‍්ඨහි. තස‍්ස සොවණ‍්ණමයෙසු ථම‍්භෙසු රජතමයා ඝටකා අහෙසුං, රජතමයෙසු සොවණ‍්ණමයා, මණිමයෙසු ථම‍්භෙසු පවාළමයා, පවාළමයෙසු මණිමයා, සත‍්තරතනමයෙසු ථම‍්භෙසු සත‍්තරතනමයා ඝටකා අහෙසුං. තතො “මණ‍්ඩපස‍්ස අන‍්තරන‍්තරෙ කිඞ‍්කණිකජාලං ඔලම‍්බතූ”ති ඔලොකෙසි. සහ ඔලොකනෙනෙව ජාලං ඔලම‍්බි. යස‍්ස මන්‍දවාතෙරිතස‍්ස පඤ‍්චඞ‍්ගිකස‍්සෙව තූරියස‍්ස මධුරසද‍්දො නිච‍්ඡරති. දිබ‍්බසඞ‍්ගීතිවත‍්තනකාලො විය අහොසි. “අන‍්තරන‍්තරා ගන්‍ධදාමමාලාදාමානි ඔලම‍්බන‍්තූ”ති චින‍්තෙන‍්තස‍්ස මාලාදාමානි ඔලම‍්බිංසු. “කොටිසතසහස‍්සසඞ‍්ඛානං භික‍්ඛූනං ආසනානි ච ආධාරකානි ච පථවිං භින්‍දිත්‍වා උට‍්ඨහන‍්තූ”ති චින‍්තෙසි, තාවදෙව උට‍්ඨහිංසු. “කොණෙ කොණෙ එකෙකා උදකචාටියො උට‍්ඨහන‍්තූ”ති චින‍්තෙසි, උදකචාටියො උට‍්ඨහිංසු.
ඔහුගේ සිතිවිල්ල යොදුන් අසූහාරදහසකින් කරවන්නට සමත්විය. ශක්‍රයා; කවරෙක් මා කෙරෙන් මේ ස්ථානයෙන් පහකරනු කැමැති වේද? දිව ඇසින් බලනවිට බෝසතුන් දැක, සුරුචි බ්‍රාහ්මණයා බුදුන් ප්‍රමුඛ භික්‍ෂු සංඝයාට ආරාධනාකොට හිඳිනා අසුන් පිණිස සිතුවේය. මා විසින්ද එහි ගොස් පින් කොටසක් ගැනීමට වටීයයි, වඩුවකුගේ විලාශයක් මවාගෙන වෑ පොරෝ ගත් අත් ඇතිව බෝසතුන් ඉදිරියේ පහළවී, කිසියම් බැලමෙහෙවරක් ඇද්දැයි කීවේය. බෝසතුන්ද දැක, තමන් වැඩක් කළ හැකි වන්නේද? ඇසීය. මම නොදන්නා ශිල්පයක් නම් නැත. ගෙයක් හෝ මණ්ඩපයක් හෝ යමක් කළයුතුද? එය කිරීමට දනිමියි, එසේ වීනම් මට වැඩක් ඇත. ආර්යයන් වහන්ස; කිමෙක්ද? හෙට සඳහා මා විසින් කෝටි ලක්‍ෂයක් භික්‍ෂූන්ට ආමන්ත්‍රණය කරන ලදී. ඔවුන්ට හිඳිනා තැන් කරන්නෙහි. මම එය කරන්නෙමි. ඉදින් මට වැටුප් දීමට හැකිවන්නෙහුද? දරුව, හැකිවන්නෙමි. යහපතැයි, කරන්නෙමියි ගොස් එක් පෙදෙසක් බැලුවේය. යොදුන් දහයක් දොළහක පමණ ප්‍රදේශයක් කසිණ මණ්ඩලයක් මෙන් සමතලා විය. හෙතම මේ ස්ථානයේ සත්රුවන්මය මණ්ඩපයක් පහළ වේවා!යි සිතා බැලුවේය. එකෙණෙහිම පොළොව බිඳී මණ්ඩපය පැනනැංගේය. ඒ ස්වර්ණමය වූ කණුමුල රිදීමය කළපේළි පහළ වූහ. රිදීමය, ස්වර්ණමය, මැණික්මය, කණුමුල්වල පබළුමය, මැණික්මය ද, සත්රුවන්මය වූ කණුමුල්වල සත්රුවන්මය කළපේළිද වූහ. අනතුරුව; මණ්ඩපය අතරින් පතර කිකිණිදැල් පහළ වේවායි, බැලුවේය. බැලූ විගස රහුදල් එල්ලුනේය. මඳ සුළඟින් ලෙළදෙන විට පංච තූර්යනාදය මිහිරිහඬින් නිකුත් වෙයි. දිව්‍ය සංගීතය පවත්වන කාලයක මෙන් විය. අතරතුර, සුවඳ වැල්, මල්දම් එල්ලේවායි සිතුවේය. ඒවා එල්ලුණහ. කෝටි ලක්‍ෂයකට අධික භික්‍ෂූන්ට ආසනද, ආධාරකද පොළොව බිඳගෙන පහළ වේවා!යි සිතුවේය. එකෙණෙහි හටගත්හ. කොණින් කොණ, වෙන් වෙන්ම දියසැළි පහළ වේවා!යි සිතුවේය. දියසැළි පහළ වූහ.
සො එත‍්තකං මාපෙත්‍වා බ්‍රාහ‍්මණස‍්ස සන‍්තිකං ගන‍්ත්‍වා “එහි, අය්‍ය, තව මණ‍්ඩපං ඔලොකෙත්‍වා මය‍්හං භතිං දෙහී”ති ආහ. මහාපුරිසො ගන‍්ත්‍වා මණ‍්ඩපං ඔලොකෙසි. ඔලොකෙන‍්තස‍්සෙව ච සකලසරීරං පඤ‍්චවණ‍්ණාය පීතියා නිරන‍්තරං ඵුටං අහොසි. අථස‍්ස මණ‍්ඩපං ඔලොකෙත්‍වා එතදහොසි – “නායං මණ‍්ඩපො මනුස‍්සභූතෙන කතො, මය‍්හං පන අජ‍්ඣාසයං මය‍්හං ගුණං ආගම‍්ම අද‍්ධා සක‍්කභවනං උණ‍්හං භවිස‍්සති. තතො සක‍්කෙන දෙවරඤ‍්ඤා අයං මණ‍්ඩපො කාරිතො භවිස‍්සතී”ති. “න ඛො පන මෙ යුත‍්තං එවරූපෙ මණ‍්ඩපෙ එකදිවසංයෙව දානං දාතුං, සත‍්තාහං දස‍්සාමී”ති චින‍්තෙසි. බාහිරකදානඤ‍්හි තත‍්තකම‍්පි සමානං බොධිසත‍්තානං තුට‍්ඨිං කාතුං න සක‍්කොති, අලඞ‍්කතසීසං පන ඡින්‍දිත්‍වා අඤ‍්ජිතඅක‍්ඛීනි උප‍්පාටෙත්‍වා හදයමංසං වා උබ‍්බට‍්ටෙත්‍වා දින‍්නකාලෙ බොධිසත‍්තානං චාගං නිස‍්සාය තුට‍්ඨි නාම හොති. අම‍්හාකම‍්පි හි බොධිසත‍්තස‍්ස සිවිරාජජාතකෙ දෙවසිකං පඤ‍්චකහාපණසතසහස‍්සානි විස‍්සජ‍්ජෙත්‍වා චතූසු ද‍්වාරෙසු නගරමජ‍්ඣෙ ච දානං දෙන‍්තස‍්ස තං දානං චාගතුට‍්ඨිං උප‍්පාදෙතුං නාසක‍්ඛි. යදා පනස‍්ස බ්‍රාහ‍්මණවණ‍්ණෙන ආගන‍්ත්‍වා සක‍්කො දෙවරාජා අක‍්ඛීනි යාචි, තදා තානි උප‍්පාටෙත්‍වා දදමානස‍්සෙව හාසො උප‍්පජ‍්ජි, කෙසග‍්ගමත‍්තම‍්පි චිත‍්තං අඤ‍්ඤථත‍්තං නාහොසි. එවං දින‍්නදානං නිස‍්සාය බොධිසත‍්තානං තිත‍්ති නාම නත්‍ථි. තස‍්මා සොපි මහාපුරිසො “සත‍්තාහං මයා කොටිසතසහස‍්සසඞ‍්ඛානං භික‍්ඛූනං දානං දාතුං වට‍්ටතී”ති චින‍්තෙත්‍වා තස‍්මිං මණ‍්ඩපෙ නිසීදාපෙත්‍වා සත‍්තාහං ගවපානං නාම අදාසි. ගවපානන‍්ති මහන‍්තෙ මහන‍්තෙ කොලම‍්බෙ ඛීරස‍්ස පූරෙත්‍වා උද‍්ධනෙසු ආරොපෙත්‍වා ඝනපාකපක‍්කෙ ඛීරෙ ථොකෙ තණ‍්ඩුලෙ පක‍්ඛිපිත්‍වා පක‍්කමධුසක‍්කරචුණ‍්ණසප‍්පීහි අභිසඞ‍්ඛතභොජනං වුච‍්චති. මනුස‍්සායෙව පන පරිවිසිතුං නාසක‍්ඛිංසු. දෙවාපි එකන‍්තරිකා හුත්‍වා පරිවිසිංසු. ද‍්වාදසතෙරසයොජනප‍්පමාණං ඨානම‍්පි භික‍්ඛූ ගණ‍්හිතුං නප‍්පහොසියෙව , තෙ පන භික‍්ඛූ අත‍්තනො ආනුභාවෙන නිසීදිංසු. පරියොසානදිවසෙ පන සබ‍්බභික‍්ඛූනං පත‍්තානි ධොවාපෙත්‍වා භෙසජ‍්ජත්‍ථාය සප‍්පිනවනීතතෙලමධුඵාණිතානං පූරෙත්‍වා තිචීවරෙහි සද‍්ධිං අදාසි, සඞ‍්ඝනවකභික‍්ඛුනා ලද‍්ධචීවරසාටකා සතසහස‍්සග‍්ඝනිකා අහෙසුං.
හෙතම එපමණ මවා, බමුණා සමීපයට ගොස් එනු උතුමාණනි, ඔබේ මණ්ඩපය බලා, මට වැටුප් දෙන්නැයි කීවේය. බෝසතුන් ගොස් මණ්ඩපය බැලුවේය. බලන මොහොතේම මුලු සිරුරම පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් නිරතුරුව පිනා ගියේය. ඉක්බිති ඔහුට මෙබඳු අදහසක් පහළවිය. මේ මණ්ඩපය මිනිසකු විසින් කරන ලද්දක් නොවේ. මගේ අදහස, මගේ ගුණයට පැමිණ, ඒකාන්තයෙන් ශක්‍ර භවන උණුවන්නට ඇත. ඉක්බිති ශක්‍ර දිව්‍යරාජයා විසින් මේ මණ්ඩපය කළේ වන්නේය. මෙබඳු ආකාර මණ්ඩපයක එක්දිනක් පමණක් දන්දීම සුදුසු නැත. දිනහතක් දන්දෙමියි සිතුවේය. බාහිරදාන එපමණ කලත් බෝසතුන්ගේ සතුටක් කරන්නට නොහැකිවෙයි. අලංකාර කළ හිස කපා, අඳුන්ගෑ ඇස් උගුලුවා, හෘදයමාංශ හෝ උදුරුවා දෙනකල්හි බෝධිසත්වයන්ගේ ත්‍යාගය නිසා සතුටක් නම් විය. අපගේ බෝසතුන්ගේද සිවිරාජ ජාතකයේ දිනපතා කහවණු පනසක් දහසක් වියදම් කොට, දෙරටු සතරෙහිද නගර මධ්‍යයේද, දන් දුන්නේද මොහුගේ දාන ත්‍යාග සතුට ඉපදවීමට නොහැකිවිය. යම්කලෙක බමුණු වේශයෙන් අවුත් ශක්‍ර දිව්‍යරාජයා ඇස් ඉල්ලීය. එකල ඒවා උගුල්ලා දෙනු ලබද්දීම සිනහව පහළවිය. කෙසඟ මාත්‍රයකුදු සිත වෙනසක් නොවීය. මෙසේ දෙනලද දාන නිසා බෝසතුන්ට තෘප්තියක් නම් නැත. එහෙයින් ඒ මහා පුරුෂයා දින හතක් මා විසින් කෝටි ලක්‍ෂයකට අධික භික්‍ෂූන්ට දන් දීමට වටීයයි සිතුවේය. ඉක්බිති ඔහු ඒ මණ්ඩපයේ හිඳුවා, සත්දිනක් ගවපානය දුන්නේය. “ගවපානං” යනු මහත් මහත් වූ මහසැළිවල කිරි පුරවා උඳුනක තබා ඝන ලෙස පැසුණු කල්හි සහල් බහා පැසුණු මී උක්සකුරු කුඩු ගිතෙල් සමග සකස්කළ භෝජනයක් යයි කියනු ලැබේ. මිනිසුන්ට සකස් කළ නොහැකි වූහ. දෙවිවරුම මෙපමණ දේ සකස් කළහ. යොදුන් දොළහක් දහතුනක් පමණ වූ ප්‍රමාණයක භික්‍ෂූන්ට ගැනීමට නොහැකි විය. ඒ භික්‍ෂූහු තම තමන්ගේ ආනුභාවයෙන් වැඩහුන්හ. අවසන් දිනයේ සියළු භික්‍ෂූන්ගේ පාත්‍ර සෝදා බෙහෙත් පිණිස, ගිතෙල් වෙඬරු තෙල් මීපැණි පුරවා තුන්සිවුරු සමග දුන්නේය. නවක සංඝ භික්‍ෂූන් විසින් ලද සිවුරු රෙදි සියදහසින් අනර්ඝ විය.
සත්‍ථා අනුමොදනං කරොන‍්තො – “අයං පුරිසො එවරූපං මහාදානං අදාසි, කො නු ඛො භවිස‍්සතී”ති උපධාරෙන‍්තො – “අනාගතෙ කප‍්පසතසහස‍්සාධිකානං ද‍්වින‍්නං අසඞ‍්ඛ්‍යෙය්‍යානං මත්‍ථකෙ ගොතමො නාම බුද්ධො භවිස‍්සතී”ති දිස‍්වා මහාපුරිසං ආමන‍්තෙත්‍වා “ත්‍වං එත‍්තකං නාම කාලං අතික‍්කමිත්‍වා ගොතමො නාම බුද්ධො භවිස‍්සසී”ති බ්‍යාකාසි. මහාපුරිසො බ්‍යාකරණං සුත්‍වා “අහං කිර බුද්ධො භවිස‍්සාමි, කො මෙ ඝරාවාසෙන අත්‍ථො, පබ‍්බජිස‍්සාමී”ති චින‍්තෙත්‍වා තථාරූපං සම‍්පත‍්තිං ඛෙළපිණ‍්ඩං විය පහාය සත්‍ථු සන‍්තිකෙ පබ‍්බජිත්‍වා බුද‍්ධවචනං උග‍්ගණ‍්හිත්‍වා අභිඤ‍්ඤායො ච සමාපත‍්තියො ච නිබ‍්බත‍්තෙත්‍වා ආයුපරියොසානෙ බ්‍රහ‍්මලොකෙ නිබ‍්බත‍්ති.
ශාස්තෲන් වහන්සේ අනුමෙවෙනි දේශනය කරන්නේ, මේ පුරුෂයා මෙබඳු ආකාර මහා දානයක් දුන්නේය. කවරෙක් නම් වන්නේදැයි සලකන්නේ, අනාගතයේ කල්ප දසදහසකටද අසංඛෙය්‍ය දෙකකටද මත්තෙහි ගෝතම නම් බුදුවන්නේ යයි දැක මහාපුරුෂයා අමතා ඔබ මෙපමණ නම් කලක් ඉක්මවා ගෝතම නමින් බුදුවන්නෙහි යයි විවරණ කළ සේක. බෝධිසත්ත්වයෝ විවරණය අසා, “මම වනාහි බුදුවන්නෙමි.” මට ගෘහවාසයෙන් කවර අර්ථයක්ද? පැවිදි වන්නෙමියි සිතා එබඳු ආකාර සම්පත් කෙළපිඬක් මේ ඉවත දමා ශාස්තෲන් සමීපයේ පැවිදිව බුද්ධ වචනය උගෙන අභිඥා සමාපත්ති උපදවා ආයුෂ කෙළවර බ්‍රහ්මලෝකයේ උපන්නේ ය.