2. මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරඅපදානවණ‍්ණනා අට‍්ඨකථා
2. මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරඅපදානවණ‍්ණනා
2. මහමුගලන් ථේර අපදාන වර්ණනාව
අනොමදස‍්සී භගවාත්‍යාදිකං ආයස‍්මතො මොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරස‍්ස අපදානං. අයඤ‍්ච ථෙරො පුරිමබුද‍්ධෙසු කතාධිකාරො තත්‍ථ තත්‍ථ භවෙ විවට‍්ටූපනිස‍්සයානි පුඤ‍්ඤානි උපචිනන‍්තො අනොමදස‍්සිස‍්ස භගවතො කාලෙතිආදි සාරිපුත‍්තත්‍ථෙරස‍්ස ධම‍්මසෙනාපතිනො වත්‍ථුම‍්හි වුත‍්තමෙව. ථෙරො හි පබ‍්බජිතදිවසතො පට‍්ඨාය සත‍්තමෙ දිවසෙ මගධරට‍්ඨෙ කල්ලවාලගාමකං උපනිස‍්සාය සමණධම‍්මං කරොන‍්තො ථිනමිද‍්ධෙ ඔක‍්කමන‍්තෙ සත්‍ථාරා “මොග්ගල්ලාන, මා තුච‍්ඡො තව වායාමො”තිආදිනා සංවෙජිතො ථිනමිද‍්ධං විනොදෙත්‍වා භගවතා වුච‍්චමානං ධාතුකම‍්මට‍්ඨානං සුණන‍්තො එව විපස‍්සනාපටිපාටියා උපරිමග‍්ගත‍්තයං අධිගන‍්ත්‍වා අග‍්ගඵලක‍්ඛණෙ සාවකඤාණස‍්ස මත්‍ථකං පාපුණි.
අනොමදස්සි භගවා යන ආදියෙන් ආයුෂ්මත් මහා මොග්ගල්ලාන අපදානය වේ. මේ තෙරුන්ද පෙර බුදුවරුන් විෂයෙහි කරන ලද අධිකාර ඇත. ඒ ඒ භවයෙක්හි පෙරළෙමින් අවුත් පින් රැස්කරන්නෝ අනොමදස්සි බුදුරදුන්ගේ කාලයේ යැයි සාරිපුත්ත තෙරුන්ගේ ධර්ම සේනාපතිව තෙරුන් පැවිදි වූදා පටන් සත්වන දිනයේ මගධ රටේ කල්ලවාලගාමකං ඇසුරුකොට ශ්‍රමණය දහම් කරන්නේ සිත්-සිතිවිලි උදාසීනකම පිටකරන්නේ ශාස්තෲන් වහන්සේ “මොග්ගල්ලාන ඔබගේ උත්සාහය පහත්කොට නොවේවා!” ආදියෙන් නම් සංවේගයට පත්වූයේ, ථීන-මිද්ධ දුරුකොට බුදුරදුන් කියනු ලබන ධාතු කමටහන් අසන්නේ විදර්ශනා පටිභායෙන් මතු මා අගත්‍රයට පැමිණ අග්‍ර ඵලය වූ ශ්‍රාවක ඤාණය මස්තකප්‍රාප්ත විය.
එවං දුතියසාවකභාවං පත්‍වා ආයස්මා මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරො අත‍්තනො පුබ‍්බකම‍්මං සරිත්‍වා සොමනස‍්සවසෙන පුබ‍්බචරියං අපදානං පකාසෙන‍්තො අනොමදස‍්සී භගවාතිආදිමාහ. තත්‍ථ න ඔමං අලාමකං දස‍්සනං පස‍්සනං අස‍්සාති අනොමදස‍්සී. තස‍්ස හි ද‍්වත‍්තිංසමහාපුරිසලක‍්ඛණපටිමණ‍්ඩිතසරීරත‍්තා සකලං දිවසං සකලං මාසං සකලං සංවච‍්ඡරං සංවච‍්ඡරසතසහස‍්සම‍්පි පස‍්සන‍්තානං දෙවමනුස‍්සානං අතිත‍්තිකරං දස‍්සනන‍්ති, අනොමං අලාමකං නිබ‍්බානං දස‍්සනසීලොති වා “අනොමදස‍්සී”ති ලද‍්ධනාමො භාග්‍යවන‍්තතාදීහි කාරණෙහි භගවා. ලොකජෙට‍්ඨොති සකලසත‍්තලොකස‍්ස ජෙට‍්ඨො පධානො. ආසභසදිසත‍්තා ආසභො, නරානං ආසභො නරාසභො. සො ලොකජෙට්ඨො නරාසභො අනොමදස‍්සී භගවා දෙවසඞ‍්ඝපුරක‍්ඛතො දෙවසමූහෙහි පරිවාරිතො. හිමවන‍්තම‍්හි විහාසීති සම‍්බන්‍ධො.
මෙසේ දෙවෙනි ශ්‍රාවක භාවයට පැමිණ ආයුෂ්මත් මහාමුගලන් මහා මොග්ගල්ලාන තෙරුන් වහන්සේ පෙර කර්ම ආදිය සිහිපත් සිහිකොට සොම්නස් වශයෙන් සහගත වශයෙන් පළමුව පූර්ව චාරිකා පූර්ව චරිත අපදානය ප්‍රකාශ කරමින් අනොමදස්සි භගවා ආදිය කීවේය. එහි ලාමක නොවන නිසා අලාමක දර්ශනය බැලීම ඔහුට ඇත්තේනුයි අනොමදස්සි නම් වේ. උන්වහන්සේට දෙතිස්මහා පුරුෂ ලක්‍ෂණයෙන් අලංකාර වූ ශරීරයක් ඇති බැවින් මුළු දවසම, මුළු මාසයම, මුළු අවුරුද්ද පුරාම අවුරුදු ලක්ෂයක් පමණ පැහැදුණා වූ දේව මනුෂ්‍යයන්ට අතෘප්තිකරව පෙනෙත් ළාමක නොවූ අලාමක නිර්වාණ දර්ශනයේ ඇලුණේනුයි හෝ අනොමදස්සි යන නම් ලද, භාග්‍යවන්ත කාරණාවලින් භගවා නම් වේ. ලොකජෙට්ඨො යනු මුළු සත්ත්වලෝකයට ජ්‍යෙෂ්ඨ ප්‍රධාන වේ. අසහාය ශ්‍රේෂ්ඨත්වයෙන් යුක්ත බැවින් ශ්‍රේෂ්ඨ නරයා වන බැවින් නරාසභ නම් වේ. ඒ ලෝක ජ්‍යෙෂ්ඨ වූ නරාසභ වූ අනොමදස්සි භාග්‍යවත්හු දෙවසංඝපුරක්ඛතා දිව්‍ය සමූහයා විසින් පිරිවරන ලදුව, හිමාලයේ බැබලුණු සේක යන සම්බන්ධයයි.
යදා දුතියසාවකභාවාය දුතියවාරෙ පත්‍ථනං අකාසි, තදා නාමෙන වරුණො නාම අහං නාගරාජා හුත්‍වා නිබ‍්බත‍්තො අහොසින‍්ති අත්‍ථො. තෙන වුත‍්තං – “වරුණො නාම නාමෙන, නාගරාජා අහං තදා”ති. කාමරූපීති යදිච‍්ඡිතකාමනිම‍්මානසීලො. විකුබ‍්බාමීති විවිධං ඉද‍්ධිවිකුබ‍්බනං කරොමි. මහොදධිනිවාසහන‍්ති මඤ‍්ජෙරිකා නාගා, භූමිගතා නාගා, පබ‍්බතට‍්ඨා නාගා, ගඞ‍්ගාවහෙය්‍යා නාගා, සාමුද‍්දිකා නාගාති ඉමෙසං නාගානං අන‍්තරෙ සාමුද‍්දිකනාගො අහං මහොදධිම‍්හි සමුද‍්දෙ නිවාසිං, වාසං කප‍්පෙසින‍්ති අත්‍ථො.
යම්කලෙක දෙවෙනි ශ්‍රාවක භාවයට දෙවෙනිවර ප්‍රාර්ථනා කළේය. එකල නමින් වරුණ නම් මම නාගරාජ වී උපන්නේ වී යන අර්ථයයි. එබැවින් කියන ලදි. “වරුණො නාම නාමෙන නාගරාජා අහං තදා” යනුවෙනි. කාමරූපි යනු යම් කාම වස්තුවක් කැමැති වීද, නිර්මාණශීලී වූයේද, විකුබ්බාමී යනු විවිධ සෘද්ධි ප්‍රාතිහාර්ය කරමි. මහොදධි නිවාසභං යනු මදටිය පාට නාගසේ භූමිගත වූ නාගයෝ පර්වතවාසී නාගයෝ ගංගා ආශ්‍රිත නාගයෝ සමුද්‍රවාසී නාගයෝ යනුවෙන් මේ නාගයන් අතර මහමුහුදුවැසි නාගයකු වූ මම මහා සාගරයෙහි සමුද්‍රයෙහි වාසය කළෙමි යන අර්ථයයි.
සඞ‍්ගණියං ගණං හිත්‍වාති නිච‍්චපරිවාරභූතං සකපරිවාරං නාගසමූහං හිත්‍වා විනා හුත්‍වා . තූරියං පට‍්ඨපෙසහන‍්ති අහං තූරියං පට‍්ඨපෙසිං, වජ‍්ජාපෙසින‍්ති අත්‍ථො. සම්බුද්ධං පරිවාරෙත්‍වාති අනොමදස‍්සිසම‍්බුද‍්ධං සමන‍්තතො සෙවමානා අච්ඡරා නාගමාණවිකා වාදෙසුං දිබ‍්බවාදෙහි ගීතා වාක්‍යාදීහි වාදෙසුං ලද‍්ධානුරූපතො වජ‍්ජෙසුං තදාති අත්‍ථො.
සංගණියං ගණං හිත්‍වා යනු නිතර පිරිවර සහිතව, සිය පිරිවරින් යුතු නාග සමූහයා නිර්වාණශීලී වී, තුරියංපට්ඨපෙසභං යනු මම තූර්යනාද කළෙමි. පැවැත්වූයෙමි යන අර්ථයයි. සම්බුද්ධං පරිවාරෙත්‍වා යනු අනොමදස්සි සම්බුදුරදුන් හාත්පස සේවනය කරනු ලබන්නේ, අච්ඡරා නාග මානවිකාවෝ වාදෙසුං දිව්‍ය වාදනයෙන්, ගීත වාක්‍යවලින් වාද කළහ. ලබන ලද අනුරූප පරිදි පැවැත්වීම කළහ. තදා යන අර්ථයයි.
වජ්ජමානෙසු තූරෙසූති මනුස‍්සනාගතූරියෙසු පඤ‍්චඞ‍්ගිකෙසු වජ්ජමානෙසු. දෙවා තූරානි වජ‍්ජයුන‍්ති චාතුමහාරාජිකා දෙවා දිබ‍්බතූරියානි වජ‍්ජිංසු වාදෙසුන‍්ති අත්‍ථො. උභින්නං සද්දං සුත්‍වානාති උභින්නං දෙවමනුස‍්සානං භෙරිසද‍්දං සුත්‍වා. තිලොකගරුසමානොපි බුද‍්ධො සම්පබුජ්ඣථ ජානාති සුණාතීති අත්‍ථො.
වජ්ජමානෙසු තුරියෙසු මනුෂ්‍ය නගරයේ පංච තූර්යනාදය පවත්වන කල්හි, දෙවාතුරියානි වජ්ජයුං යනු චාතුර්මහාරාජික දෙවිවරු දිව්‍ය තූර්යනාද පැවැත්වූහ. වාදනය කළහ යන අර්ථයයි. උභින්නං සද්දං සුත්වාන යනු දේව මනුෂ්‍ය යන දෙපාර්ශවයේම භේරිනාදය අසා තුන්ලොවට ගුරුවූ අසහාය බුදුරදුන් සම්පබුජ්ඣථ දනියි අසයි යන අර්ථයයි.
නිමන‍්තෙත්‍වාන සම‍්බුද‍්ධන‍්ති සසාවකසඞ‍්ඝං සම්බුද්ධං ස‍්වාතනාය නිමන‍්තෙත්‍වා පරිවාරෙත්‍වා. සකභවනන‍්ති අත‍්තනො නාගභවනං උපාගමිං. ගන‍්ත්‍වා ච ආසනං පඤ‍්ඤපෙත්‍වානාති රත‍්තිට‍්ඨානදිවාට‍්ඨානකුටිමණ‍්ඩපසයනනිසීදනට‍්ඨානානි පඤ‍්ඤාපෙත්‍වා සජ‍්ජෙත්‍වාති අත්‍ථො. කාලමාරොචයිං අහන‍්ති එවං කතපුබ‍්බවිධානො අහං “කාලො, භන‍්තෙ, නිට‍්ඨිතං භත‍්ත”න‍්ති කාලං ආරොචයිං විඤ‍්ඤාපෙසිං.
නිමන්තයිත්වා සම්බුද්ධං යනු ශ්‍රාවක සංඝයා සහිත සම්බුදු රදුන්ට හෙට දවස සඳහා නිමන්තයිත්වා ආරාධනාකොට සකභවනං යනු තමන්ගේ නාග භවනයට උපාගමිං ගොස් ආසනං පඤ්ඤාපෙත්‍වාන යනු රාත්‍රීස්ථාන, දිවාස්ථාන, කූට මණ්ඩප නිදන හිඳින තැන් පනවා-සරසවා යන අර්ථයයි. කාල මාරොචයිං අහං යනු මෙසේ කරන ලද පූර්ව විධි විධාන ඇත්තා වූ මම “ස්වාමීනි, බත් සඳහා වැඩසිටීමට කාලය යයි” කාලය දැනුම් දුනිමි. දැනුවත් කළෙමි.
ඛීණාසවසහස‍්සෙහීති තදා සො භගවා අරහන‍්තසහස‍්සෙහි පරිවුතො ලොකනායකො සබ‍්බා දිසා ඔභාසෙන‍්තො මෙ භවනං උපාගමි සම‍්පත‍්තොති අත්‍ථො.
ඛීණාසව සහස්සෙහි යනු එකල ඒ බුදුරදුන් රහතුන් වහන්සේ දහසක් සමග පිරිවරා ලෝක නායකයාණෝ සියලු දිශා බබුළුවමින් මගේ භවනට උපාගමි පැමිණියේ යන අර්ථයයි.
අත‍්තනො භවනං පවිට‍්ඨං භගවන‍්තං භොජනාකාරං දස‍්සෙන‍්තො උපවිට්ඨං මහාවීරන‍්තිආදිමාහ. තං සුවිඤ‍්ඤෙය්‍යමෙව.
තමන්ගේ භවනට පිවිසි බුදුරදුන් භෝජනය පිළිගන්නා බව දක්වමින් “උපවිට්ඨං මහාවීරං” යන ආදිය කීහ. එම අර්ථය වෙසෙසා දතයුතුය.
ඔක‍්කාකකුලසම‍්භවොති ඔක‍්කාකරඤ‍්ඤො පරම‍්පරාගතරාජකුලෙ උප‍්පන‍්නො සකලජම‍්බුදීපෙ පාකටරාජකුලෙ උප‍්පන‍්නො වා ගොත‍්තෙන ගොත‍්තවසෙන ගොතමො නාම සත්‍ථා මනුස‍්සලොකෙ භවිස‍්සති.
ඔක්කාක කුල සම්භවො යනු ඔක්කාක රජුගේ පරම්පරාවෙන් පැමිණි රාජවංශයෙහි උපන්නා වූ මුළු දඹදිව ප්‍රකට රජකුලයක උපන්නා වූ හෝ ගෝත්‍රයෙන් ගෝත්‍ර වශයෙන් ගෝතම නම් ශාස්තෲන් වහන්සේ මිනිස්ලොව වන්නේය.
සො පච්ඡා පබ‍්බජිත්‍වානාති සො නාගරාජා පච්ඡා පච‍්ඡිමභවෙ කුසලමූලෙන පුඤ‍්ඤසම‍්භාරෙන චොදිතො උය්‍යොජිතො සාසනෙ පබ‍්බජිත්‍වා ගොතමස‍්ස භගවතො දුතියො අග‍්ගසාවකො හෙස‍්සතීති බ්‍යාකරණමකාසි.
සො පච්ඡා පබ්බජිත්‍වාන යනු ඒ නාරජු පසුව පශ්චිම භවයෙහි කුසල මූලෙන පුණ්‍ය සම්භාරයෙන් චොදිතො යොදන ලද්දේ ශාසනයේ පැවිදි වී ගෞතම බුදුරදුන්ගේ දෙවෙනි අග්‍ර ශ්‍රාවකයා වන්නේ යයි විවරණ දුන් සේක.
ආරද‍්ධවීරියොති ඨානනිසජ‍්ජාදීසු ඉරියාපථෙසු වීරියවා. පහිතත‍්තොති නිබ‍්බානෙ පෙසිතචිත‍්තො . ඉද්ධියා පාරමිං ගතොති “එතදග‍්ගං, භික‍්ඛවෙ, මම සාවකානං භික‍්ඛූනං ඉද‍්ධිමන‍්තානං යදිදං මහාමොග‍්ගල‍්ලානො”ති (අ· නි· 1.180, 190) අධිට‍්ඨානිද‍්ධිවිකුබ‍්බනිද‍්ධිකම‍්මවිපාකජිද‍්ධිආදීසු පාරමිං පරියොසානං ගතො පත්තො. සබ‍්බාසවෙති ආ සමන‍්තතො සවනතො පවත‍්තනතො “ආසවා”ති ලද‍්ධනාමෙ කාමභවදිට‍්ඨිඅවිජ‍්ජාධම‍්මෙ සබ‍්බෙ පරිඤ්ඤාය සමන‍්තතො අඤ‍්ඤාය ජානිත්‍වා පජහිත්‍වා අනාසවො නික‍්කිලෙසො. නිබ‍්බායිස‍්සතීති කිලෙසඛන්‍ධපරිනිබ‍්බානෙන නිබ‍්බායිස‍්සතීති සම‍්බන්‍ධො.
ආරද්ධ විරියො යනු හිඳීම සිටීම ආදී ඉරියව්වල වීර්ය වඩා, පහිතත්තො යනු නිර්වාණයට යැවූ සිත් ඇති ඉද්ධියා පාරමිං ගතො යනු මේ මගේ ශ්‍රාවකයන් අතර සෘද්ධිමතුන්ගේ මොග්ගල්ලාන තෙරුන් අග්‍රයයි අධිෂ්ඨාන සෘද්ධි ප්‍රාතිහාර්ය කර්ම විපාක ආදිය විවරණය කිරීමෙහිලා, නිපුණත්වයට කෙළවරට පැමිණියේ යන අර්ථයයි. සබ්බාසවෙ යනු හාත්පසින් ශ්‍රවණය කළේ, පැවැත්වූයේ ආසව යන නම ලබන ලද්දේ, කාම, භව දිට්ඨි අවිජ්ජා යන සියළු ධර්මයෙහි පරිඤ්ඤාය හාත්පසින් දැන අවබෝධකොට අනාසවො කෙලෙස් රහිත නිබ්බායිස්සති ක්ලේශ ඛන්ධ පරිනිර්වාණයෙන් පිරිනිවන්නේ යන සම්බන්ධයයි.
එවං ථෙරො අත‍්තනො පුඤ‍්ඤවසෙන ලද‍්ධබ්‍යාකරණං වත්‍වා පුන පාපචරියං පකාසෙන‍්තො පාපමිත‍්තොපනිස‍්සායාතිආදිමාහ. තත්‍ථ පාපමිත්තෙ පාපකෙ ලාමකෙ මිත‍්තෙ උපනිස‍්සාය නිස‍්සයෙ කත්‍වා තෙහි සංසග‍්ගො හුත්‍වාති අත්‍ථො.
මෙසේ තෙරුන්, තමන්ගේ පින් වශයෙන් ලබන ලද, ව්‍යාකරණ පවසා, නැවත පාප චර්යාව ප්‍රකාශ කරන්නේ, “පාපමිත්තො පනිස්සයා” යන ආදිය කීවේය. එහි පාපමිත්තෙ පාපක ලාමක මිත්‍රයන් නිසා ඇසුර නිසා ඔවුන් සමග සංසර්ග (ඇසුරු) කොට යන අර්ථයයි. එහි මේ අනුපිළිවෙල කථාවයි.
තත්‍රායමනුපුබ‍්බී කථා – එකස‍්මිං සමයෙ තිත්‍ථියා සන‍්නිපතිත්‍වා මන‍්තෙසුං – “ජානාථාවුසො, කෙන කාරණෙන සමණස‍්ස ගොතමස‍්ස ලාභසක‍්කාරො මහා හුත්‍වා නිබ‍්බත‍්තො”ති? “න ජානාම”. “තුම‍්හෙ පන න ජානාථා”ති? “ආම, ජානාම” – මොග‍්ගල‍්ලානං නාම එකං භික‍්ඛුං නිස‍්සාය උප‍්පන‍්නො . සො හි දෙවලොකං ගන‍්ත්‍වා දෙවතාහි කතකම‍්මං පුච‍්ඡිත්‍වා ආගන‍්ත්‍වා මනුස‍්සානං කථෙසි – “ඉදං නාම කත්‍වා එවරූපං සම‍්පත‍්තිං ලභන‍්තී”ති. නිරයෙ නිබ‍්බත‍්තානම‍්පි කම්මං පුච‍්ඡිත්‍වා ආගන‍්ත්‍වා මනුස‍්සානං කථෙසි – “ඉදං නාම කත්‍වා එවරූපං දුක‍්ඛං අනුභවන‍්තී”ති. මනුස‍්සා තස‍්ස කථං සුත්‍වා මහන‍්තං ලාභසක‍්කාරං අභිහරන‍්ති. සචෙ තං මාරෙතුං සක‍්ඛිස‍්සාම, සො ලාභසක‍්කාරො අම‍්හාකං නිබ‍්බත‍්තිස‍්සති, අත්‍ථෙසො උපායොති සබ‍්බෙ එකච‍්ඡන්‍දා හුත්‍වා “යංකිඤ‍්චි කත්‍වා තං මාරෙස‍්සාමා”ති අත‍්තනො උපට‍්ඨාකෙ සමාදපෙත්‍වා කහාපණසහස‍්සං ලභිත්‍වා පුරිසඝාතකෙ චොරෙ පක‍්කොසාපෙත්‍වා “මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරො නාම සමණස‍්ස ගොතමස‍්ස සාවකො කාළසිලායං වසති, තුම‍්හෙ තත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා තං මාරෙථා”ති තෙසං තං සහස‍්සං අදංසු. චොරා ධනලාභෙන සම‍්පටිච‍්ඡිත්‍වා “ථෙරං මාරෙස‍්සාමා”ති ගන‍්ත්‍වා තස‍්ස වසනට‍්ඨානං පරිවාරෙසුං. ථෙරො තෙහි පරික‍්ඛිත‍්තභාවං ඤත්‍වා කුඤ‍්චිකච‍්ඡිද‍්දෙන නික‍්ඛමිත්‍වා පක‍්කාමි. චොරා තං දිවසං ථෙරං අදිස‍්වා පුනෙකදිවසං තස‍්ස වසනට‍්ඨානං පරික‍්ඛිපිංසු. ථෙරො ඤත්‍වා කණ‍්ණිකාමණ‍්ඩලං භින්‍දිත්‍වා ආකාසං පක‍්ඛන්‍දි. එවං තෙ පඨමමාසෙපි, මජ‍්ඣිමමාසෙපි ථෙරං ගහෙතුං නාසක‍්ඛිංසු. පච‍්ඡිමමාසෙ පන සම‍්පත‍්තෙ ථෙරො අත‍්තනා කතකම‍්මස‍්ස ආකඩ‍්ඪනභාවං ඤත්‍වා න අපගච‍්ඡි. චොරා තං පහරන‍්තා තණ‍්ඩුලකමත‍්තානි අට‍්ඨීනි කරොන‍්තා භින්‍දිංසු. අථ නං “මතො”ති සඤ‍්ඤාය එකස‍්මිං ගුම‍්බපිට‍්ඨෙ ඛිපිත්‍වා පක‍්කමිංසු.
එක්සමයෙක්හි තීර්ථකයෝ රැස්ව සාකච්ඡා කළහ. “ඇවැත්නි, දනිවුද? කවර කරුණක් ශ්‍රමණ ගෞතමයන්ට ලාභසත්කාර බහුල වී උපන්නේද? නොදනිමු. “නුඹලා වනාහි දැනගනිවු” යයි එසේය දැන ගනිමු. මොග්ගල්ලාන නම් එක් භික්‍ෂුවක් නිසා උපන්නකි. උන්වහන්සේ දෙව්ලොවට ගොස් දේවතාවන් විසින් කරන ලද ක්‍රියා විචාරා, අවුත් මිනිසුන්ට පවසයි. “මෙනම් දේ කොට මෙබඳු ආකාර සම්පත් ලබත්” ආදියයි. නිරයේ උපදින්නවුන්ගේ කර්මවිපාක විචාරා අවුත් මිනිසුන්ට පවසති. “මෙබඳු ආකාර විපාකකොට මෙබඳු ආකාර දුක් අනුභව කරයි” යනුවෙනි. මිනිස්සු උන්වහන්සේගේ වචනය අසා මහත් ලාභ සත්කාර ලබාගැනිමට පෙළඹෙත්. ඉදින් ඔහු මරන්නට හැකිවන්නෙමුද? තමන්ගේ උපස්ථාන වශයෙන් සමාදන් කරවා කහවනු දහසක් ලැබ මිනිසුන් මරණ සොරුන් කැඳවා මොග්ගල්ලාන නම් වූ ශ්‍රමණ භවත් ගෞතමයන්ගේ ශ්‍රාවකයා කාලසිලා පව්වේ වැඩ සිටිති. නුඹලා එහි ගොස් උන්වහන්සේ මරවු යනුවෙනි. ඔවුන්ට දහසක් දුන්හ. සොරු ධනලෝභයෙන් පිළිගෙන තෙරුන් මරන්නෙමුයි ගොස් උන්වහන්සේ වසන තැන වටකළහ. තෙරුන්, ඔවුන් විසින් වටකොට බව අසා යතුරු සිදුරෙන් නික්ම පලාගියෝය. සොරු ඒ දවස තෙරුන් නොදැක නැවත දිනක ගොස් උන්වහන්සේ වසන තැන වට කළහ. තෙරුන් ඒ බව දැන කැණිමඬල බිඳී අහසට පැන්නේය. මෙසේ ඔවුහු පළමු මාසයේද, මධ්‍යම මාසයේද තෙරුන් අල්ලා ගැනීමට නොහැකි වූහ. පසු මාසයෙහි පැමිණි කල්හි තෙරුන් තමන් විසින් කරන ලද කර්මය පසුපස ඇදී එන බව දැන පිටත්ව නොගියහ. සොරු උන්වහන්සේට පහරදෙන්නෝ සහල් ඇට පමණ ඇට කුඩුකරමින් බින්දාහ. ඉක්බිති උන්වහන්සේ මිය ගියේයයි සිතා එක් ලඳු කැලෑවක දමා පිටත්ව ගියහ.
ථෙරො , “සත්‍ථාරං පස‍්සිත්‍වා වන්‍දිත්‍වාව පරිනිබ‍්බායිස‍්සාමී”ති අත‍්තභාවං ඣානවෙඨනෙන වෙඨෙත්‍වා ආකාසෙන සත්‍ථු සන‍්තිකං ගන‍්ත්‍වා සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා “භන‍්තෙ, පරිනිබ‍්බායිස‍්සාමී”ති ආහ. “පරිනිබ‍්බායිස‍්සසි, මොග‍්ගල‍්ලානා”ති? “ආම, භන‍්තෙ”ති. “කත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා පරිනිබ‍්බායිස‍්සසී”ති? “කාළසිලාපදෙසං, භන‍්තෙ”ති. “තෙන හි, මොග්ගල්ලාන, මය්හං ධම‍්මං කථෙත්‍වා යාහි. තාදිසස‍්ස හි මෙ සාවකස‍්ස න දානි දස‍්සනං අත්‍ථී”ති. සො “එවං කරිස‍්සාමි, භන‍්තෙ”ති සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා ආකාසං උප‍්පතිත්‍වා සාරිපුත‍්තත්‍ථෙරො විය පරිනිබ‍්බානදිවසෙ නානප‍්පකාරා ඉද‍්ධියො කත්‍වා ධම‍්මං කථෙත්‍වා සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා කාළසිලාපදෙසං ගන‍්ත්‍වා පරිනිබ‍්බායි. “ථෙරං කිර චොරා මාරෙසු”න‍්ති අයං කථා සකලජම‍්බුදීපෙ පත්‍ථරි.
තෙරුන් “ශාස්තෲන් වහන්සේ බලා, වැඳ පිරිනිවන්පාන්නෙමි යයි, ආත්මභාවය ධ්‍යාන වෙළුමෙන් වෙලා අහසින් බුදුරදුන් සමීපයට ගොස් ශාස්තෲන් වැඳ “ස්වාමීනි, පිරිනිවන්පාන්නෙමි” යයි කීහ. මොග්ගල්ලාන පිරිනිවන් පාන්නේද? ස්වාමීනි එසේය. කවර තැනකට ගොස් පිරිනිවන් පාන්නෙහිද? ස්වාමීනි කාලසිලා ප්‍රදේශයට ගොසිනි. එසේ වීනම් මොග්ගල්ලාන, මගේ ධර්ම කථාව කියා යන්න. එබඳු ආකාර වූ ශ්‍රාවකයාට දර්ශනයක් නැත. හෙතම ස්වාමීනි, මෙසේ කරන්නෙමි යයි, බුදුරදුන් තුළ අහසට පැන නැගී සැරියුත් තෙරුන් මෙන් පිරිනිවන්පානා දිනයේ නොයෙක් ආකාර සෘද්ධි මවා ධර්මය පවසා බුදුරදුන් වැඳ කාලශිල්ප ප්‍රදේශයට ගෙනගොස් පිරිනිවන්පෑ සේක. තෙරුන් සොරු මරා දැම්මේ යයි යන මේ කථාව මුළු දඹදිවම පැතිරුණේය.
රාජා අජාතසත‍්තු චොරෙ පරියෙසනත්‍ථාය චරපුරිසෙ පයොජෙසි. තෙසු චොරෙසු සුරාපානෙ සුරං පිවන‍්තෙසු මද‍්දෙසු එකො එකස‍්ස පිට‍්ඨිං පහරිත්‍වා පාතෙසි. සො තං සන‍්තජ‍්ජෙන‍්තො “අම‍්භො දුබ‍්බිනීත ත්‍වං, කස‍්මා මෙ පිට‍්ඨිං පහරිත්‍වා පාතෙසි, කිං පන, අරෙ දුට‍්ඨචොර, තයා මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරො පඨමං පහතො”ති ආහ. “කිං පන ත්‍වං මයා පඨමං පහතභාවං න ජානාසී”ති? එවං එතෙසං “මයා පහතො, මයා පහතො”ති වදන‍්තානං සුත්‍වා තෙ චරපුරිසා සබ‍්බෙ තෙ චොරෙ ගහෙත්‍වා රඤ‍්ඤො ආරොචෙසුං. රාජා තෙ චොරෙ පක‍්කොසාපෙත්‍වා පුච‍්ඡි – “තුම‍්හෙහි ථෙරො මාරිතො”ති? “ආම, දෙවා”ති. “කෙහි තුම‍්හෙ උය්‍යොජිතා”ති? “නග‍්ගසමණෙහි, දෙවා”ති. රාජා පඤ‍්චසතෙ නග‍්ගසමණෙ ගාහාපෙත්‍වා පඤ‍්චසතෙහි චොරෙහි සද‍්ධිං රාජඞ‍්ගණෙ නාභිපමාණෙසු ආවාටෙසු නිඛණාපෙත්‍වා පලාලෙහි පටිච‍්ඡාදෙත්‍වා අග‍්ගිං දාපෙසි. අථ නෙසං ඣාමභාවං ජානිත්‍වා අයනඞ‍්ගලෙහි කසාපෙත්‍වා සබ‍්බෙ ඛණ‍්ඩාඛණ‍්ඩං කාරාපෙසි. තදා භික‍්ඛූ ධම‍්මසභායං කථං සමුට‍්ඨාපෙසුං – “මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරො අත‍්තනො අනනුරූපමරණං පත්තො”ති. සත්‍ථා ආගන‍්ත්‍වා “කාය නුත්‍ථ, භික‍්ඛවෙ, එතරහි කථාය සන‍්නිසින‍්නා”ති පුච‍්ඡිත්‍වා “ඉමාය නාම, භන‍්තෙ”ති වුත‍්තෙ “මොග‍්ගල‍්ලානස‍්ස, භික‍්ඛවෙ, ඉමස‍්සෙව අත‍්තභාවස‍්ස අනනුරූපං මරණං, පුබ‍්බෙ පන තෙන කතකම‍්මස‍්ස අනුරූපමෙවා”ති වත්‍වා “කිං පනස‍්ස, භන‍්තෙ, පුබ‍්බකම‍්ම”න‍්ති පුට‍්ඨො තං විත්‍ථාරෙත්‍වා කථෙසි.
අජාසත්ත රජු සොරුන් සෙවීම පිණිස චර පුරුෂයන් යෙදවීය. ඒ සොරුන් අතර සුරාපානය කරන්නකු සුරාපානය කොට මත්වූ කල්හි එකකු අනෙකාගේ පිටට පහරදීම බිම හෙළීය. හෙතම ඔහුට තර්ජනය කරන්නේ, පින්වත් දුර්විනීත කවරකු විසින් මගෙ පිටට පහරදී බිම හෙළුවේද? කිම බොල ඒ දුෂ්ටතරයා ඔබ විසින් මහා මුගලන් තෙරුන්ට පළමුව පහර දුන්නේදැයි කීවේය. කිම ඔබ මා විසින් පළමුව පහර දුන් බව නොදනිහිද? මෙසේ ඔවුන්ට මා විසින් පහර දුන්නේය. මා විසින් පහර දුන්නේ යයි කියන්නේ අසා, ඒ චර පුරුෂයෝ ඒ සියලු සොරුන් අල්ලාගෙන රජුට දැන්වූහ. රජු ඒ සොරන් කැඳවා විචාළේය. “නුඹලා විසින් තෙරුන් මැරුවෝද? රජතුමනි, එසේය. කවරකු විසින් නුඹලා ඒ සඳහා යෙදවූවෝද? දේවයන් වහන්ස, නිගණ්ඨ ශ්‍රමණයන් විසිනි. රජු පන්සියයක් නග්න ශ්‍රමණයන් ගෙන්වාගෙන පන්සියයක් සොරුන් සමග රජ මිදුලෙහි නැබක් පමණ වලවල්වල සාරවා පැදුරුවලින් වසා ගිනි දැමීය. ඉක්බිති ඔවුන් දැවුණු බව දැන යකඩ නගුලකින් සීසා සියල්ලෝ කැබලි කැබලිවලට කරවීය. එකල භික්‍ෂූහු ධර්මසභාවේ කථාවක් පහළ කළහ. මහමුගලන් තෙරුන් තමන්ට නුසුදුසු මරණයකට පත්වූයේ යනුවෙනි. බුදුරදුන් වැඩමවා “මහණෙනි, කවර කථාවකින් යුක්තව සිටියේදැයි විචාරා ස්වාමීනි, මෙනම් කථාවකැයි කී කල්හි, මහණෙනි, මොග්ගල්ලාන තෙරුන්ට මේ ආත්මභාවයේ නුසුදුසු මරණයක් වූයේය. පෙර ඔහු විසින් කරන ලද කර්මයට අනරූපමය යයි පවසා ස්වාමීනි; පෙර කරන ලද කර්මය කවරෙක්දැයි විචාරණ ලදුව එය විස්තරකොට කීවේය.
අතීතෙ, භික‍්ඛවෙ, බාරාණසියං එකො කුලපුත‍්තො සයමෙව කොට‍්ටනපචනාදීනි කරොන‍්තො මාතාපිතරො පටිජග‍්ගි. අථස‍්ස මාතාපිතරො “තාත, ත්‍වං එකකොව ගෙහෙ ච අරඤ‍්ඤෙ ච කම්මං කරොන‍්තො කිලමසි, එකං තෙ කුමාරිකං ආනෙස‍්සාමා”ති වත්‍වා “අම‍්මතාතා, යාව තුම‍්හෙ ජීවථ, තාව වො සහත්‍ථා උපට‍්ඨහිස‍්සාමී”ති තෙන පටික‍්ඛිත‍්තාපි පුනප‍්පුනං යාචිත්‍වා කුමාරිකං ආනෙසුං. සා කතිපාහමෙව තෙ උපට‍්ඨහිත්‍වා පච්ඡා තෙසං දස‍්සනමපි අනිච‍්ඡන‍්තී – “න සක‍්කා තව මාතාපිතූහි සද‍්ධිං එකට‍්ඨානෙ වසිතු”න‍්ති උජ‍්ඣායිත්‍වා තස‍්මිං අත‍්තනො කථං අග‍්ගණ‍්හන‍්තෙ තස‍්ස බහිගතකාලෙ මකචිවාකඛණ‍්ඩානි ච යාගුඵෙණකෙ ච ගහෙත්‍වා තත්‍ථ තත්‍ථ ආකිරිත්‍වා තෙනාගන‍්ත්‍වා “කිං ඉද”න‍්ති පුට‍්ඨා “ඉමෙසං මහල‍්ලකඅන්‍ධානං එතං කම්මං, සබ‍්බං ගෙහං කිලිට‍්ඨා කරොන‍්තා විචරන‍්ති, න සක‍්කා එතෙහි සද‍්ධිං එකට‍්ඨානෙ වසිතු”න‍්ති එවං තාය පුනප‍්පුනං කථියමානාය එවරූපොපි පූරිතපාරමී සත‍්තො මාතාපිතූහි සද‍්ධිං භිජ‍්ජි. සො “හොතු, ජානිස‍්සාමි නෙසං කත‍්තබ‍්බකම‍්ම”න‍්ති තෙ භොජෙත්‍වා “අම‍්මතාතා, අසුකට‍්ඨානෙ නාම තුම‍්හාකං ඤාතකා ආගමනං පච‍්චාසීසන‍්ති, තත්‍ථ ගමිස‍්සාමා”ති තෙ යානකං ආරොපෙත්‍වා ආදාය ගච‍්ඡන‍්තො අටවිමජ‍්ඣං පත‍්තකාලෙ “තාත, රස‍්මියො ගණ‍්හථ, ගොණා දණ‍්ඩසඤ‍්ඤාය ගමිස‍්සන‍්ති, ඉමස‍්මිං ඨානෙ චොරා වසන‍්ති, අහං ඔතරිත්‍වා චරාමී”ති පිතු හත්‍ථෙ රස‍්මියො දත්‍වා ඔතරිත්‍වා ගච‍්ඡන‍්තො සද්දං පරිවත‍්තෙත්‍වා චොරානං උට‍්ඨිතසද‍්දමකාසි. මාතාපිතරො සද්දං සුත්‍වා “චොරා උට‍්ඨිතා”ති සඤ‍්ඤාය “තාත, චොරා උට‍්ඨිතා, මහල‍්ලකා මයං, ත්‍වං අත‍්තානමෙව රක‍්ඛාහී”ති ආහංසු. සො මාතාපිතරො විරවන‍්තෙපි චොරසද‍්දං කරොන‍්තො කොට‍්ටෙත්‍වා මාරෙත්‍වා අටවියං ඛිපිත්‍වා පච‍්චාගමි.
මහණෙනි, අතීතයේ බරණැස එක් කුල පුත්‍රයෙකු තෙමේම කැපීම පිසීම ආදිය කරමින් මව්පියන් පෝෂණය කළේය. ඉක්බිති ඔහුගේ මව්පියෝ, දරුව; නුඹ හුදකලාව ගෙයද, වනයෙහිද, වැඩ කරමින් සිටින්නේ ක්ලාන්ත විය. ඔබට එක් කුමාරිකාවක් රැගෙන එමු යයි පවසා, අම්මේ, තාත්තේ නුඹලා යම්කලක් ජීවත්වන්නෙහුද? ඒ තාක් ඔබට දිවිහිමියෙන් උපස්ථාන කරන්නෙමි’යි ඔහු විසින් ප්‍රතික්‍ෂේප කරන ලද්දේ, නැවත නැවත ඉල්ලා, කුමාරිකාවක රැගෙන ගෙනාවෝය. දින කිහිපයක් උපස්ථාන කොට, පසුව ඔවුන්ගේ දැකීමද, නොකැමැති යයි ඔබේ මව්පියන් සමග එකට වාසය කිරීමට නොහැකියයි, විරෝධය පා, ඔහු තමන්ගේ කථාව ගණන් නොගත් කල්හි, ඔහු පිටත නික්ම ගියකල්හි, කෙඳිකැබලිද, කැඳ පෙනද ගෙන ඒ ඒ තැන විසුරුවා ඔහු පැමිණ, මේ කිමෙක්දැයි විචාරණ කල, මේ ඔබගේ මහළු අන්ධයන්ගේ වැඩය. මේ ගේ සියල්ල කිලිටි කරමින් හැසිරෙයි. මොවුන් සමග එකට වාසය කිරීමට නොහැකිය. මෙසේ ඇය විසින් නැවත නැවත කියනු ලබන්නේ මෙබඳු ආකාර වූද, පුරාණ ලද පාරමීදම් ඇති සත්ත්වයකු, මව්පියන් සමග බිඳුණේය. ඔහු වේවා, ඔවුන්ට කළයුත්ත දන්නෙමි’යි ඔවුන්ට කවා පොවා “අම්මේ, තාත්තෙ, අසවල් නම් තැන නුඹලාගේ ඤාතීහු පැමිණීම බලාපොරොත්තුව සිටිත්. එහි යන්නෙමු’යි ඔවුන් යානාවක නංවාගෙන රැගෙන යන්නේ, වනය මැදට පැමිණි කල්හි, “පියාණනි; රැහැන්ලණුව ගන්වා ඇත්තේය. ගොනා හී වැටේ හැඟීමෙන් යන්නාහ. මේ ස්ථානයේ සොරු වාසය කරති. මම බැසගෙන හැසිරෙමි’යි පියාගේ අතෙහි නාස් ලණුවද, දී බස්සවා, යන්නේ, ශබ්දය පරිවර්තනය කොට සොරුන් සේ කෑගසන ශබ්දය කළේය. මව්පියෝ ශබ්දය අසා සොරු පැමිණියෝ යයි සංඥාවෙන් පියාණනි, සොරු පැමිණියාහ. අපි මහළු වෙමු. ඔබ තමාවම රැකගනුව යයි, කීහ. ඔහු මව්පියන් හඬන්නේම සොර පදය නිකුත් කරමින් කොටා, මරා වනයම දමා ගසා පෙරළා ගියේය.
සත්‍ථා ඉදං තස‍්ස පුබ‍්බකම‍්මං කථෙත්‍වා “භික‍්ඛවෙ, මොග‍්ගල‍්ලානො එත‍්තකං කම්මං කත්‍වා අනෙකවස‍්සසතසහස‍්සානි නිරයෙ පච‍්චිත්‍වා තාව පක‍්කාවසෙසෙන අත‍්තභාවසතෙ එවමෙව කොට‍්ටෙත්‍වා සංචුණ‍්ණො මරණං පත්තො, එවං මොග‍්ගල‍්ලානෙන අත‍්තනො කම‍්මානුරූපමෙව මරණං ලද‍්ධං. පඤ‍්චහි චොරසතෙහි සද‍්ධිං පඤ‍්චතිත්‍ථියසතානිපි මම පුත‍්තං අප‍්පදුට‍්ඨං දුස‍්සෙත්‍වා අනුරූපමෙව මරණං ලභිංසු. අප‍්පදුට‍්ඨෙසු හි පදුස‍්සන‍්තො දසහි කාරණෙහි අනයබ්‍යසනං පාපුණාතියෙවා”ති අනුසන්‍ධිං ඝටෙත්‍වා ධම‍්මං දෙසෙන‍්තො ඉමා ගාථා අභාසි –
ශාස්තෲන් වහන්සේ මේ ඔහුගේ පෙර කර්මය පවසා “මහණෙනි, මොග්ගල්ලාන තෙරුන් මෙපමණ කර්මකොට නොයෙක් වර්ෂ සියලක්ෂ වාරයක් පමණ කල් නිරයේ පැසී එය පැසවා අවසානයේ අවසන් ආත්ම භාව සියය ගෙන මෙසේම කොටා, සුණුවිසුණු කොට මරණය මරණයට පැමිණියේය. මෙසේ මුගලන් තෙරුන් විසින් තමන්ගේ කර්මානුරූපව මරණය ලද්දේය. පන්සියයක් සොරුන් සමග පන්සියයක් දෙනා මගේ පුතා පිරිසිදු වූ අපිරිසිදු කොට ඔහුට ගැලපෙන අද්දාව මරණයම ලැබූහ. කාරණා දහයකින් සිත අපිරිසිදු වන්නේ යයි පවසා අනුසන්ධි ගළපා, ධර්ම දේශනා කරන්නේ මේ ගාථාවන් වදාළ සේක.
“යො දණ‍්ඩෙන අදණ‍්ඩෙසු, අප‍්පදුට‍්ඨෙසු දුස‍්සති; දසන‍්නමඤ‍්ඤතරං ඨානං, ඛිප‍්පමෙව නිගච‍්ඡති.
“දඬුවම නොසුදුසුය. කිසිවකුට වරද නොකළ රහත් කෙනෙකු හට යම් වරදක් කරන්නේද හෙතෙම මතු කියවෙන දස කරුණුවලින් එකකට පැමිණෙන්නේය.
“වෙදනං ඵරුසං ජානිං, සරීරස‍්ස ව භෙදනං; ගරුකං වාපි ආබාධං, චිත‍්තක‍්ඛෙපං ව පාපුණෙ.
කර්කශ වූ වේදනාවකට හෝ හානියකට හෝ ශරීර බිඳීමකට හෝ බලවත් රෝගයකට හෝ උමතුබවට පැමිණෙන්නේය.
“රාජතො වා උපසග‍්ගං, අබ‍්භක‍්ඛානං ව දාරුණං; පරික‍්ඛයං ව ඤාතීනං, භොගානං ව පභඞ‍්ගුනං.
රජුන්ගෙන් වන උපද්‍රවයකට, දරුණු දෝෂාරෝපණයකට නෑයන්ගෙන් පිරිහීමකට හෝ භෝග සම්පත් විනාශයකට හෝ පැමිණෙන්නේය.
“අථවස‍්ස අගාරානි, අග‍්ගි ඩහති පාවකො; කායස‍්ස භෙදා දුප‍්පඤ‍්ඤො, නිරයං සොපපජ‍්ජතී”ති. (ධ· ප· 137-140);
නැතහොත් ගින්න ඒ පුද්ගලයාගේ ගෙය දවාලයි. ඒ අඥානයා මරණින් මතු අපායටද පැමිණෙන්නේය යනුවෙනි.
පවිවෙකමනුයුත‍්තොති පකාරෙන විවෙකං එකීභාවං අනුයුත‍්තො යොජිතො යුත‍්තප‍්පයුත‍්තො. සමාධිභාවනාරතොති පඨමජ‍්ඣානාදිභාවනාය රතො අල‍්ලීනො ච. සබ්බාසවෙ සකලකිලෙසෙ, පරිඤ්ඤාය ජානිත්‍වා පජහිත්‍වා, අනාසවො නික‍්කිලෙසො විහරාමීති සම‍්බන්‍ධො.
පවිවෙක මනුයුත්තො යන ආකාරයෙන් විවේකයද හුදකලා බවද සුදුසු වන්නේය. යෝජිත ආකාරයෙන් පවත්නා ලද. සමාධි භාවනා රතො යනු ප්‍රථම ධ්‍යාන ආදී භාවනාවේ ඇලුණු, ඇලුම් කළ, සබ්බාසවෙ සකල ක්ලේශ ධර්මයන්. පරිඤ්ඤාය දැන අවබෝධකොට දුරුකොට අනාසවො කෙළෙස් රහිත. විහරාමි වාසය කරමි යන සම්බන්ධයයි.
ඉදානි අත‍්තනො පුඤ‍්ඤසම‍්භාරවසෙන පුබ‍්බචරිතස‍්ස ඵලං දස‍්සෙන‍්තො ධරණිම‍්පි සුගම‍්භීරන‍්තිආදිමාහ.
දැන් තමන්ගේ පුණ්‍යසම්භාර වශයෙන් පූර්ව චරිතයේ ඵලය දක්වමින්, ‘ධරණම්පි සුගම්භිරං’ යන ආදිය කීවේය.
තත්‍රායමනුපුබ‍්බීකථා – බුද‍්ධෙන චොදිතොති සම‍්මාසම‍්බුද‍්ධෙන චොදිතො උය්‍යොජිතො. භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස පෙක‍්ඛතොති මහතො භික‍්ඛුසඞ‍්ඝස‍්ස පස‍්සන‍්තස‍්ස. මිගාරමාතුපාසාදං, පාදඞ‍්ගුට‍්ඨෙන කම‍්පයීති පුබ‍්බාරාමෙ විසාඛාය මහාඋපාසිකාය කාරිතං සහස‍්සත්‍ථම‍්භපටිමණ‍්ඩිතං මහාපාසාදං අත‍්තනො පාදඞ‍්ගුට‍්ඨෙන කම‍්පෙසිං. එකස‍්මිඤ‍්හි සමයෙ පුබ‍්බාරාමෙ යථාවුත‍්තපාසාදෙ භගවති විහරන‍්තෙ සම‍්බහුලා නවකතරා භික‍්ඛූ උපරිපාසාදෙ නිසින‍්නා සත්‍ථාරම‍්පි අචින‍්තෙත්‍වා තිරච‍්ඡානකථං කථෙතුමාරද‍්ධා. තං සුත්‍වා භගවා තෙ සංවෙජෙත්‍වා අත‍්තනො ධම‍්මදෙසනාය භාජනභූතෙ කාතුකාමො ආයස‍්මන‍්තං මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරං ආමන‍්තෙසි – “පස‍්සසි ත්‍වං, මොග්ගල්ලාන, නවෙ භික‍්ඛූ තිරච‍්ඡානකථමනුයුත‍්තෙ”ති තං සුත්‍වා ථෙරො සත්‍ථු අජ‍්ඣාසයං ඤත්‍වා අභිඤ‍්ඤාපාදකං ආපොකසිණාරම‍්මණං චතුත්‍ථජ‍්ඣානං සමාපජ‍්ජිත්‍වා වුට‍්ඨාය “පාසාදස‍්ස පතිට‍්ඨිතොකාසං උදකං හොතූ”ති අධිට‍්ඨාය පාසාදමත්‍ථකෙ ථුපිකං පාදඞ‍්ගුට‍්ඨෙන පහරි, පාසාදො ඔනමිත්‍වා එකෙන පස‍්සෙන අට‍්ඨාසි. පුනපි පහරි, අපරෙනපි පස‍්සෙන අට‍්ඨාසි. තෙ භික‍්ඛූ භීතා සංවිග‍්ගා පාසාදස‍්ස පතනභයෙන තතො නික‍්ඛමිත්‍වා භගවතො සමීපෙ අට‍්ඨංසු. සත්‍ථා තෙසං අජ‍්ඣාසයං ඔලොකෙත්‍වා ධම‍්මං දෙසෙසි. තං සුත්‍වා තෙසු කෙචි සොතාපත‍්තිඵලෙ පතිට‍්ඨහිංසු, කෙචි සකදාගාමිඵලෙ, කෙචි අනාගාමිඵලෙ, කෙචි අරහත‍්තඵලෙ පතිට‍්ඨහිංසු. ස‍්වායමත්‍ථො පාසාදකම‍්පනසුත‍්තෙන දීපෙතබ‍්බො.
[missing trans]
වෙජයන‍්තපාසාදන‍්ති සො වෙජයන‍්තපාසාදො තාවතිංසභවනෙ යොජනසහස‍්සුබ‍්බෙධො අනෙකසහස‍්සනිය්‍යූහකූටාගාරපටිමණ‍්ඩිතො දෙවාසුරසඞ‍්ගාමෙ අසුරෙ ජිනිත්‍වා සක‍්කෙ දෙවානමින්‍දෙ නගරමජ‍්ඣෙ ඨිතෙ උට‍්ඨිතො විජයන‍්තෙන නිබ‍්බත‍්තත‍්තා “වෙජයන‍්තො”ති ලද‍්ධනාමො පාසාදො, තං සන්‍ධායාහ – “වෙජයන‍්තපාසාද”න‍්ති, තම‍්පි අයං ථෙරො පාදඞ‍්ගුට‍්ඨෙන කම‍්පෙති. එකස‍්මිඤ‍්හි සමයෙ භගවන‍්තං පුබ‍්බාරාමෙ විහරන‍්තං සක‍්කො දෙවරාජා උපසඞ‍්කමිත්‍වා තණ‍්හාසඞ‍්ඛයවිමුත‍්තිං පුච‍්ඡි. තස‍්ස භගවා විස‍්සජ‍්ජෙසි. සො තං සුත්‍වා අත‍්තමනො පමුදිතො අභිවාදෙත්‍වා පදක‍්ඛිණං කත්‍වා අත‍්තනො දෙවලොකමෙව ගතො. අථායස‍්මා මහාමොග‍්ගල‍්ලානො එවං චින‍්තෙසි – “අයං සක‍්කො භගවන‍්තං උපසඞ‍්කමිත්‍වා එවරූපං ගම‍්භීරනිබ‍්බානපටිසංයුත‍්තං පඤ‍්හං පුච‍්ඡි, භගවතා ච පඤ‍්හො විස‍්සජ‍්ජිතො, කිං නු ඛො ජානිත්‍වා ගතො, උදාහු අජානිත්‍වා . යංනූනාහං දෙවලොකං ගන‍්ත්‍වා තමත්‍ථං ජානෙය්‍ය”න‍්ති? සො තාවදෙව තාවතිංසභවනං ගන‍්ත්‍වා සක‍්කං දෙවානමින්‍දං තමත්‍ථං පුච‍්ඡි. සක‍්කො දිබ‍්බසම‍්පත‍්තියා පමත‍්තො හුත්‍වා වික‍්ඛෙපං අකාසි. ථෙරො තස‍්ස සංවෙගජනනත්‍ථං වෙජයන‍්තපාසාදං පාදඞ‍්ගුට‍්ඨෙන කම‍්පෙසි. තෙන වුත‍්තං –
[missing trans]
“යො වෙජයන‍්තපාසාදං, පාදඞ‍්ගුට‍්ඨෙන කම‍්පයි; ඉද‍්ධිබලෙනුපත්‍ථද‍්ධො, සංවෙජෙසි ච දෙවතා”ති. (ම· නි· 1.513);
අයං පනත්‍ථො – චූළතණ‍්හාසඞ‍්ඛයවිමුත‍්තිසුත‍්තෙන (ම· නි· 1.390 ආදයො) දීපෙතබ‍්බො. කම‍්පිතාකාරො හෙට‍්ඨා වුත‍්තොයෙව. “සක‍්කං සො පරිපුච‍්ඡතී”ති (ම· නි· 1.513) යථාවුත‍්තමෙව ථෙරස‍්ස තණ‍්හාසඞ‍්ඛයවිමුත‍්තිපුච‍්ඡං සන්‍ධාය වුත‍්තං. තෙනාහ – “අපාවුසො, ජානාසි, තණ‍්හක‍්ඛයවිමුත‍්තියො”ති? තස‍්ස සක‍්කො වියාකාසි. ඉදං ථෙරෙන පාසාදකම‍්පනෙ කතෙ සංවිග‍්ගහදයෙන පමාදං පහාය යොනිසො මනසි කරිත්‍වා පඤ‍්හස‍්ස බ්‍යාකතභාවං සන්‍ධාය වුත‍්තං. සත්‍ථාරා දෙසිතනියාමෙනෙව හි සො තදා කථෙසි. තෙනාහ – “පඤ‍්හං පුට‍්ඨො යථාතථ”න‍්ති (ම· නි· 1.513). තත්‍ථ සක‍්කං සො පරිපුච‍්ඡතීති සක‍්කං දෙවරාජං මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරො සත්‍ථාරා දෙසිතාය තණ‍්හාසඞ‍්ඛයවිමුත‍්තියා සම‍්මදෙව ගහිතභාවං පුච‍්ඡි. අතීතත්‍ථෙ හි ඉදං වත‍්තමානවචනං. අපාවුසො, ජානාසීති ආවුසො, අපි ජානාසි, කිං ජානාසි? තණ‍්හක‍්ඛයවිමුත‍්තියොති (ම· නි· 1.513) තණ‍්හාසඞ‍්ඛයවිමුත‍්තියො සත්‍ථාරා තුය‍්හං දෙසිතා, තථා “කිං ජානාසී”ති පුච‍්ඡති. තණ‍්හක‍්ඛයවිමුත‍්තියොති වා තණ‍්හාසඞ‍්ඛයවිමුත‍්තිසුත‍්තස‍්ස දෙසනං පුච‍්ඡති.
බ්‍රහ‍්මානන‍්ති මහාබ්‍රහ‍්මානං. සුධම‍්මායාභිතො සභන‍්ති (ම· නි· 1.513) සුධම‍්මාය සභාය. අයං පන බ්‍රහ‍්මලොකෙ සුධම‍්මා සභා, න තාවතිංසභවනෙ. සුධම‍්මාසභාවිරහිතො දෙවලොකො නාම නත්‍ථි. “අජ‍්ජාපි තෙ, ආවුසො, සා දිට්ඨි, යා තෙ දිට්ඨි පුරෙ අහූ”ති ඉමං බ්‍රහ‍්මලොකං උපගන‍්තුං සමත්‍ථො නත්‍ථි කොචි සමණො වා බ්‍රාහ‍්මණො වා. සත්‍ථු ඉධාගමනතො පුබ‍්බෙ යා තුය‍්හං දිට්ඨි අහොසි, කිං අජ‍්ජාපි ඉදානිපි සා දිට්ඨි න විගතාති? පස‍්සසි වීතිවත‍්තන‍්තං බ්‍රහ‍්මලොකෙ පභස‍්සරන‍්ති බ්‍රහ‍්මලොකෙ වීතිපතන‍්තං මහාකප‍්පිනමහාකස‍්සපාදීහි සාවකෙහි පරිවාරිතස‍්ස තෙජොධාතුං සමාපජ‍්ජිත්‍වා නිසින‍්නස‍්ස සසාවකස‍්ස භගවතො ඔකාසං පස‍්සසීති අත්‍ථො. එකස‍්මිඤ‍්හි සමයෙ භගවා බ්‍රහ‍්මලොකෙ සුධම‍්මාය සභාය සන‍්නිපතිත්‍වා සන‍්නිසින‍්නස‍්ස “අත්‍ථි නු ඛො කොචි සමණො වා බ්‍රාහ‍්මණො වා එවංමහිද‍්ධිකො, සො ඉධ ආගන‍්තුං සක‍්කුණෙය්‍යා”ති චින‍්තෙන‍්තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො චිත‍්තමඤ‍්ඤාය තත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා බ්‍රහ‍්මුනො මත්‍ථකෙ ආකාසෙ නිසින‍්නො තෙජොධාතුං සමාපජ‍්ජිත්‍වා ඔභාසං මුඤ‍්චන‍්තො මහාමොග‍්ගල‍්ලානාදීනං ආගමනං චින‍්තෙසි. සහ චින‍්තනෙන තෙපි තත්‍ථ ගන‍්ත්‍වා සත්‍ථාරං වන්‍දිත්‍වා සත්‍ථු අජ‍්ඣාසයං ඤත්‍වා තෙජොධාතුං සමාපජ‍්ජිත්‍වා පච‍්චෙකදිසාසු නිසීදිත්‍වා ඔභාසං විස‍්සජ‍්ජෙසුං. සකලබ්‍රහ‍්මලොකො එකොභාසො අහොසි. සත්‍ථා බ්‍රහ‍්මුනො කල‍්ලචිත‍්තතං ඤත්‍වා චතුසච‍්චපකාසනං ධම‍්මං දෙසෙසි. දෙසනාපරියොසානෙ අනෙකානි බ්‍රහ‍්මසහස‍්සානි මග‍්ගඵලෙසු පතිට‍්ඨහිංසු. තං සන්‍ධාය චොදෙන‍්තො අජ‍්ජාපි තෙ, ආවුසො, සා දිට‍්ඨීති ගාථමාහ. අයං පනත්‍ථො බකබ්‍රහ‍්මසුත‍්තෙන (සං· නි· 1.175) දීපෙතබ‍්බො. වුත‍්තං හෙතං (සං· නි· 1.176) –
[missing trans]
“එකං සමයං භගවා සාවත්‍ථියං විහරති ජෙතවනෙ අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස ආරාමෙ. තෙන ඛො පන සමයෙන අඤ‍්ඤතරස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො එවරූපං පාපකං දිට‍්ඨිගතං උප‍්පන‍්නං හොති – ‘නත්‍ථි සමණො වා බ්‍රාහ‍්මණො වා යො ඉධ ආගච‍්ඡෙය්‍යා’ති. අථ ඛො භගවා තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො චෙතසා චෙතොපරිවිතක‍්කමඤ‍්ඤාය සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ‍්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය , පසාරිතං වා බාහං සමිඤ‍්ජෙය්‍ය; එවමෙව ජෙතවනෙ අන‍්තරහිතො තස‍්මිං බ්‍රහ‍්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො භගවා තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ‍්ජිත්‍වා.
“අථ ඛො ආයස‍්මතො මහාමොග‍්ගල‍්ලානස‍්ස එතදහොසි ‘කහං නු ඛො භගවා එතරහි විහරතී’ති? අද‍්දස ඛො ආයස්මා මහාමොග‍්ගල‍්ලානො භගවන‍්තං දිබ‍්බෙන චක‍්ඛුනා විසුද‍්ධෙන අතික‍්කන‍්තමානුසකෙන තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසින‍්නං තෙජොධාතුං සමාපන‍්නං. දිස‍්වාන සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො සමිඤ‍්ජිතං වා බාහං පසාරෙය්‍ය, පසාරිතං වා බාහං සමිඤ‍්ජෙය්‍ය; එවමෙව ජෙතවනෙ අන‍්තරහිතො තස‍්මිං බ්‍රහ‍්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග‍්ගල‍්ලානො පුරත්‍ථිමං දිසං නිස‍්සාය තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ‍්ජිත්‍වා නීචතරං භගවතො.
[missing trans]
“අථ ඛො ආයස‍්මතො මහාකස‍්සපස‍්ස එතදහොසි – ‘කහං නු ඛො භගවා එතරහි විහරතී’ති? අද‍්දස ඛො ආයස්මා මහාකස‍්සපො භගවන‍්තං දිබ‍්බෙන චක‍්ඛුනා විසුද‍්ධෙන අතික‍්කන‍්තමානුසකෙන තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසින‍්නං තෙජොධාතුං සමාපන‍්නං. දිස‍්වාන සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… එවමෙව ජෙතවනෙ අන‍්තරහිතො තස‍්මිං බ්‍රහ‍්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො ආයස්මා මහාකස‍්සපො දක‍්ඛිණං දිසං නිස‍්සාය තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ‍්ජිත්‍වා නීචතරං භගවතො.
“අථ ඛො ආයස‍්මතො මහාකප‍්පිනස‍්ස එතදහොසි – ‘කහං නු ඛො භගවා එතරහි විහරතී’ති? අද‍්දස ඛො ආයස්මා මහාකප‍්පිනො භගවන‍්තං දිබ‍්බෙන චක‍්ඛුනා විසුද‍්ධෙන අතික‍්කන‍්තමානුසකෙන තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසින‍්නං තෙජොධාතුං සමාපන‍්නං. දිස‍්වාන සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… එවමෙව ජෙතවනෙ අන‍්තරහිතො තස‍්මිං බ්‍රහ‍්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො ආයස්මා මහාකප‍්පිනො පච‍්ඡිමං දිසං නිස‍්සාය තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ‍්ජිත්‍වා නීචතරං භගවතො.
“අථ ඛො ආයස‍්මතො අනුරුද‍්ධස‍්ස එතදහොසි – ‘කහං නු ඛො භගවා එතරහි විහරතී’ති? අද‍්දස ඛො ආයස්මා අනුරුද‍්ධො භගවන‍්තං දිබ‍්බෙන චක‍්ඛුනා විසුද‍්ධෙන අතික‍්කන‍්තමානුසකෙන තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසින‍්නං තෙජොධාතුං සමාපන‍්නං. දිස‍්වාන සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… එවමෙව ජෙතවනෙ අන‍්තරහිතො තස‍්මිං බ්‍රහ‍්මලොකෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො ආයස්මා අනුරුද‍්ධො උත‍්තරං දිසං නිස‍්සාය තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො උපරිවෙහාසං පල‍්ලඞ‍්කෙන නිසීදි තෙජොධාතුං සමාපජ‍්ජිත්‍වා නීචතරං භගවතො”.
අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග‍්ගල‍්ලානො තං බ්‍රහ‍්මානං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි –
[missing trans]
“අජ‍්ජාපි තෙ ආවුසො සා දිට්ඨි, යා තෙ දිට්ඨි පුරෙ අහු; පස‍්සසි වීතිවත‍්තන‍්තං, බ්‍රහ‍්මලොකෙ පභස‍්සර”න‍්ති.
“න මෙ මාරිස සා දිට්ඨි, යා මෙ දිට්ඨි පුරෙ අහු; පස්සාමි වීතිවත‍්තන‍්තං, බ්‍රහ‍්මලොකෙ පභස‍්සරං; ස‍්වාහං අජ‍්ජ කථං වජ‍්ජං, අහං නිච‍්චොම‍්හි සස‍්සතො”ති.
“අථ ඛො භගවා තං බ්‍රහ‍්මානං සංවෙජෙත්‍වා සෙය්‍යථාපි නාම බලවා පුරිසො…පෙ… එවමෙව තස‍්මිං බ්‍රහ‍්මලොකෙ අන‍්තරහිතො ජෙතවනෙ පාතුරහොසි. අථ ඛො සො බ්‍රහ‍්මා අඤ‍්ඤතරං බ්‍රහ‍්මපාරිසජ‍්ජං ආමන‍්තෙසි – ‘එහි ත්‍වං, මාරිස, යෙනායස‍්මා මහාමොග‍්ගල‍්ලානො තෙනුපසඞ‍්කම, උපසඞ‍්කමිත්‍වා ආයස‍්මන‍්තං මහාමොග‍්ගල‍්ලානං එවං වදෙහි – “අත්‍ථි නු ඛො, මාරිස මොග්ගල්ලාන, අඤ‍්ඤෙපි තස‍්ස භගවතො සාවකා එවංමහිද‍්ධිකා එවංමහානුභාවා සෙය්‍යථාපි භවං මොග‍්ගල‍්ලානො කස‍්සපො කප‍්පිනො අනුරුද‍්ධො”ති? ‘එවං, මාරිසා’ති ඛො සො බ්‍රහ‍්මපාරිසජ‍්ජො තස‍්ස බ්‍රහ‍්මුනො පටිස‍්සුත්‍වා යෙනායස‍්මා මහාමොග‍්ගල‍්ලානො තෙනුපසඞ‍්කමි, උපසඞ‍්කමිත්‍වා ආයස‍්මන‍්තං මහාමොග‍්ගල‍්ලානං එතදවොච – ‘අත්‍ථි නු ඛො, මාරිස මොග්ගල්ලාන, අඤ‍්ඤෙපි තස‍්ස භගවතො සාවකා එවංමහිද‍්ධිකා එවංමහානුභාවා සෙය්‍යථාපි භවං මොග‍්ගල‍්ලානො කස‍්සපො කප‍්පිනො අනුරුද‍්ධො’ති ? අථ ඛො ආයස්මා මහාමොග‍්ගල‍්ලානො තං බ්‍රහ‍්මපාරිසජ‍්ජං ගාථාය අජ‍්ඣභාසි –
“තෙවිජ‍්ජා ඉද‍්ධිපත‍්තා ච, චෙතොපරියායකොවිදා; ඛීණාසවා අරහන‍්තො, බහූ බුද්ධස්ස සාවකා”ති.
“අථ ඛො සො බ්‍රහ‍්මපාරිසජ‍්ජො ආයස‍්මතො මහාමොග‍්ගල‍්ලානස‍්ස භාසිතං අභිනන්‍දිත්‍වා අනුමොදිත්‍වා යෙන සො බ්‍රහ‍්මා තෙනුපසඞ‍්කමි, උපසඞ‍්කමිත්‍වා තං බ්‍රහ‍්මානං එතදවොච – ‘ආයස්මා මාරිස මහාමොග‍්ගල‍්ලානො එවමාහ –
“‘තෙවිජ‍්ජා ඉද‍්ධිපත‍්තා ච, චෙතොපරියායකොවිදා; ඛීණාසවා අරහන‍්තො, බහූ බුද්ධස්ස සාවකා’”ති. –
ඉදමවොච සො බ්‍රහ‍්මපාරිසජ‍්ජො. අත‍්තමනො ච සො බ්‍රහ‍්මා තස‍්ස බ්‍රහ‍්මපාරිසජ‍්ජස‍්ස භාසිතං අභිනන්‍දීති (සං· නි· 1.176).
ඉදං සන්‍ධාය වුත‍්තං – “අයං පනත්‍ථො බකබ්‍රහ‍්මසුත‍්තෙන දීපෙතබ‍්බො”ති.
මහානෙරුනො කූටන‍්ති (ම· නි· 1.513) කූටසීසෙන සකලමෙව සිනෙරුපබ‍්බතරාජං වදසි. විමොක‍්ඛෙන අපස‍්සයීති (ම· නි· 1.513) ඣානවිමොක‍්ඛෙන නිස‍්සයෙන අභිඤ‍්ඤායෙන පස‍්සයීති අධිප‍්පායො. වනන‍්ති (ම· නි· 1.513) ජම‍්බුදීපං. සො හි වනබාහුල‍්ලතාය “වන”න‍්ති වුත‍්තො. තෙනාහ “ජම‍්බුමණ‍්ඩස‍්ස ඉස‍්සරො”ති. පුබ‍්බවිදෙහානන‍්ති (ම· නි· 1.513) පුබ‍්බවිදෙහට‍්ඨානඤ‍්ච පුබ‍්බවිදෙහන‍්ති අත්‍ථො. යෙ ච භූමිසයා නරාති (ම· නි· 1.513) භූමිසයා නරා නාම අපරගොයානඋත‍්තරකුරුකා ච මනුස‍්සා. තෙ හි ගෙහාභාවතො “භූමිසයා”ති වුත‍්තා. තෙපි සබ‍්බෙ අපස‍්සයීති සම‍්බන්‍ධො. අයං පනත්‍ථො නන්‍දොපනන්‍දදමනෙන දීපෙතබ‍්බො – එකස‍්මිං කිර සමයෙ අනාථපිණ‍්ඩිකො ගහපති භගවතො ධම‍්මදෙසනං සුත්‍වා “ස‍්වෙ, භන‍්තෙ, පඤ‍්චහි භික‍්ඛුසතෙහි සද‍්ධිං මය්හං ගෙහෙ භික‍්ඛං ගණ‍්හථා”ති නිමන‍්තෙත්‍වා පක‍්කාමි. තංදිවසඤ‍්ච භගවතො පච‍්චූසසමයෙ දසසහස‍්සිලොකධාතුං ඔලොකෙන‍්තස‍්ස නන්‍දොපනන්‍දො නාම නාගරාජා ඤාණමුඛෙ ආපාථං ආගච‍්ඡි. භගවා “අයං නාගරාජා මය්හං ඤාණමුඛෙ ආපාථං ආගච‍්ඡති, කිං නු ඛො භවිස‍්සතී”ති ආවජ‍්ජෙන‍්තො සරණගමනස‍්ස උපනිස‍්සයං දිස‍්වා “අයං මිච‍්ඡාදිට‍්ඨිකො තීසු රතනෙසු අප‍්පසන‍්නො, කො නු ඛො ඉමං මිච‍්ඡාදිට‍්ඨිකො විමොචෙය්‍යා”ති ආවජ‍්ජෙන‍්තො මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරං අද‍්දස. තතො පභාතාය රත‍්තියා සරීරපටිජග‍්ගනං කත්‍වා ආයස‍්මන‍්තං ආනන්‍දං ආමන‍්තෙසි – “ආනන්‍ද, පඤ‍්චන‍්නං භික‍්ඛුසතානං ආරොචෙහි – ‘තථාගතො දෙවචාරිකං ගච‍්ඡතී’”ති. තංදිවසඤ‍්ච නන්‍දොපනන්‍දස‍්ස ආපානභූමිං සජ‍්ජයිංසු. සො දිබ‍්බරතනපල‍්ලඞ‍්කෙ දිබ‍්බෙන සෙතච‍්ඡත‍්තෙන ධාරියමානො තිවිධනාටකෙහි චෙව නාගපරිසාය ච පරිවුතො දිබ‍්බභාජනෙසු උපට‍්ඨාපිතඅන‍්නපානං ඔලොකයමානො නිසින‍්නො හොති. අථ ඛො භගවා යථා නාගරාජා පස‍්සති, තථා කත්‍වා තස‍්ස විමානමත්‍ථකෙනෙව පඤ‍්චහි භික‍්ඛුසතෙහි සද‍්ධිං තාවතිංසදෙවලොකාභිමුඛො පායාසි.
තෙන ඛො පන සමයෙන නන්‍දොපනන්‍දස‍්ස නාගරාජස‍්ස එවරූපං පාපකං දිට‍්ඨිගතං උප‍්පන‍්නං හොති “ඉමෙ හි නාම මුණ‍්ඩසමණකා අම‍්හාකං උපරිභවනෙන දෙවානං තාවතිංසානං භවනං පවිසන‍්තිපි නික‍්ඛමන‍්තිපි, න දානි ඉතො පට‍්ඨාය ඉමෙසං අම‍්හාකං මත්‍ථකෙ පාදපංසුං ඔකිරන‍්තානං ගන‍්තුං දස‍්සාමී”ති උට‍්ඨාය සිනෙරුපාදං ගන‍්ත්‍වා තං අත‍්තභාවං විජහිත්‍වා සිනෙරුං සත‍්තක‍්ඛත‍්තුං භොගෙහි පරික‍්ඛිපිත්‍වා උපරි ඵණං කත්‍වා තාවතිංසභවනං අවකුජ‍්ජෙන ඵණෙන පරිග‍්ගහෙත්‍වා අදස‍්සනං ගමෙසි.
[missing trans]
අථ ඛො ආයස්මා රට‍්ඨපාලො භගවන‍්තං එතදවොච – “පුබ‍්බෙ, භන‍්තෙ, ඉමස‍්මිං පදෙසෙ ඨිතො සිනෙරුං පස්සාමි, සිනෙරුපරිභණ‍්ඩං පස්සාමි, තාවතිංසං පස්සාමි, වෙජයන‍්තං පස්සාමි, වෙජයන‍්තස‍්ස පාසාදස‍්ස උපරිධජං පස්සාමි. කො නු ඛො, භන‍්තෙ, හෙතු කො පච‍්චයො, යං එතරහි නෙව සිනෙරුං පස්සාමි…පෙ… න වෙජයන‍්තස‍්ස පාසාදස‍්ස උපරිධජං පස‍්සාමී”ති. “අයං, රට‍්ඨපාල, නන්‍දොපනන්‍දො නාම නාගරාජා තුම‍්හාකං කුපිතො සිනෙරුං සත‍්තක‍්ඛත‍්තුං භොගෙහි පරික‍්ඛිපිත්‍වා උපරි ඵණෙන පටිච‍්ඡාදෙත්‍වා අන්‍ධකාරං කත්‍වා ඨිතො”ති. “දමෙමි නං, භන‍්තෙ”ති. න භගවා නං අනුජානි. අථ ඛො ආයස්මා භද‍්දියො, ආයස්මා රාහුලොති අනුක‍්කමෙන සබ‍්බෙපි භික‍්ඛූ උට‍්ඨහිංසු. භගවා අනුජානි.
අවසානෙ මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරො – “අහං, භන‍්තෙ, දමෙමි න”න‍්ති ආහ. “දමෙහි, මොග‍්ගල‍්ලානා”ති භගවා අනුජානි. ථෙරො අත‍්තභාවං විජහිත්‍වා මහන‍්තං නාගරාජවණ‍්ණං අභිනිම‍්මිනිත්‍වා නන්‍දොපනන්‍දං චුද‍්දසක‍්ඛත‍්තුං භොගෙහි පරික‍්ඛිපිත්‍වා තස‍්ස ඵණමත්‍ථකෙ අත‍්තනො ඵණං ඨපෙත්‍වා සිනෙරුනා සද‍්ධිං අභිනිප‍්පීළෙසි. නාගරාජා ධූමායි. ථෙරොපි “න තුය‍්හංයෙව සරීරෙ ධූමො අත්‍ථි, මය‍්හම‍්පි අත්‍ථී”ති ධූමායි. නාගරාජස‍්ස ධූමො ථෙරං න බාධති, ථෙරස‍්ස පන ධූමො නාගරාජං බාධති. තතො නාගරාජා පජ‍්ජලි, ථෙරොපි “න තුය‍්හංයෙව සරීරෙ අග‍්ගි අත්‍ථි, මය‍්හම‍්පි අත්‍ථී”ති පජ‍්ජලි. නාගරාජස‍්ස තෙජො ථෙරං න බාධති, ථෙරස‍්ස පන තෙජො නාගරාජානං බාධති. නාගරාජා – “අයං මං සිනෙරුනා අභිනිප‍්පීළෙත්‍වා ධූමායති චෙව පජ‍්ජලති චා”ති චින‍්තෙත්‍වා “භො, තුවං කොසී”ති පටිපුච‍්ඡි. “අහං ඛො, නන්‍ද, මොග‍්ගල‍්ලානො”ති. “භන‍්තෙ, අත‍්තනො භික‍්ඛුභාවෙන තිට‍්ඨාහී”ති.
ථෙරො තං අත‍්තභාවං විජහිත්‍වා තස‍්ස දක‍්ඛිණකණ‍්ණසොතෙන පවිසිත්‍වා වාමකණ‍්ණසොතෙන නික‍්ඛමි, වාමකණ‍්ණසොතෙන පවිසිත්‍වා දක‍්ඛිණකණ‍්ණසොතෙන නික‍්ඛමි. තථා දක‍්ඛිණනාසසොතෙන පවිසිත්‍වා වාමනාසසොතෙන නික‍්ඛමි, වාමනාසසොතෙන පවිසිත්‍වා දක‍්ඛිණනාසසොතෙන නික‍්ඛමි. තතො නාගරාජා මුඛං විවරි, ථෙරො මුඛෙන පවිසිත්‍වා අන‍්තොකුච‍්ඡියං පාචීනෙන ච පච‍්ඡිමෙන ච චඞ‍්කමති. භගවා – “මොග්ගල්ලාන, මනසි කරොහි, මහිද‍්ධිකො නාගො”ති ආහ. ථෙරො “මය්හං ඛො, භන‍්තෙ, චත‍්තාරො ඉද‍්ධිපාදා භාවිතා බහුලීකතා යානීකතා වත්‍ථුකතා අනුට‍්ඨිතා පරිචිතා සුසමාරද‍්ධා, තිට‍්ඨතු, භන‍්තෙ, නන්‍දොපනන්‍දො, අහං නන්‍දොපනන්‍දසදිසානං නාගරාජානං සතම‍්පි සහස‍්සම‍්පි දමෙය්‍ය”න‍්තිආදිමාහ.
[missing trans]
නාගරාජා චින‍්තෙසි – “පවිසන‍්තො තාව මෙ න දිට‍්ඨො, නික‍්ඛමනකාලෙ දානි නං දාඨන‍්තරෙ පක‍්ඛිපිත්‍වා ඛාදිස‍්සාමී”ති චින‍්තෙත්‍වා “නික‍්ඛමථ, භන‍්තෙ, මා මං අන‍්තොකුච‍්ඡියං අපරාපරං චඞ‍්කමන‍්තො බාධයිත්‍ථා”ති ආහ. ථෙරො නික‍්ඛමිත්‍වා බහි අට‍්ඨාසි. නාගරාජා “අයං සො”ති දිස‍්වා නාසවාතං විස‍්සජ‍්ජි, ථෙරො චතුත්‍ථජ‍්ඣානං සමාපජ‍්ජි, ලොමකූපම‍්පිස‍්ස වාතො චාලෙතුං නාසක‍්ඛි. අවසෙසා භික‍්ඛූ කිර ආදිතො පට‍්ඨාය සබ‍්බපාටිහාරියානි කාතුං සක‍්කුණෙය්‍යුං, ඉමං පන ඨානං පත්‍වා එවං ඛිප‍්පනිසන‍්තිනො හුත්‍වා සමාපජ‍්ජිතුං න සක‍්ඛිස‍්සන‍්තීති නෙසං භගවා නාගරාජදමනං නානුජානි.
නාගරාජා “අහං ඉමස‍්ස සමණස‍්ස නාසවාතෙන ලොමකූපම‍්පි චාලෙතුං නාසක‍්ඛි, මහිද‍්ධිකො සො සමණො”ති චින‍්තෙසි. ථෙරො අත‍්තභාවං විජහිත්‍වා සුපණ‍්ණරූපං අභිනිම‍්මිනිත්‍වා සුපණ‍්ණවාතං දස‍්සෙන‍්තො නාගරාජානං අනුබන්‍ධි. නාගරාජා තං අත‍්තභාවං විජහිත්‍වා මාණවකවණ‍්ණං අභිනිම‍්මිනිත්‍වා “භන‍්තෙ, තුම‍්හාකං සරණං ගච‍්ඡාමී”ති වදන‍්තො ථෙරස‍්ස පාදෙ වන්‍දි. ථෙරො “සත්‍ථා, නන්‍ද, ආගතො, එහි ගමිස‍්සාමා”ති නාගරාජානං දමෙත්‍වා නිබ‍්බිසං කත්‍වා ගහෙත්‍වා භගවතො සන‍්තිකං අගමාසි. නාගරාජා භගවන‍්තං වන්‍දිත්‍වා “භන‍්තෙ, තුම‍්හාකං සරණං ගච‍්ඡාමී”ති ආහ. භගවා “සුඛී හොහි, නාගරාජා”ති වත්‍වා භික‍්ඛුසඞ‍්ඝපරිවුතො අනාථපිණ‍්ඩිකස‍්ස නිවෙසනං අගමාසි.
අනාථපිණ‍්ඩිකො “කිං, භන‍්තෙ, අතිදිවා ආගතත්‍ථා”ති ආහ. “මොග‍්ගල‍්ලානස‍්ස ච නන්‍දොපනන්‍දස‍්ස ච සඞ‍්ගාමො අහොසී”ති. “කස‍්ස පන, භන‍්තෙ, ජයො, කස‍්ස පරාජයො”ති? “මොග‍්ගල‍්ලානස‍්ස ජයො, නන්‍දස‍්ස පරාජයො”ති. අනාථපිණ‍්ඩිකො “අධිවාසෙතු මෙ, භන‍්තෙ, භගවා සත‍්තාහං එකපටිපාටියා භත‍්තං සත‍්තාහං ථෙරස‍්ස සක‍්කාරං කරිස‍්සාමී”ති වත්‍වා සත‍්තාහං බුද‍්ධප‍්පමුඛානං පඤ‍්චන‍්නං භික‍්ඛුසතානං මහාසක‍්කාරං අකාසි. තෙන වුත‍්තං – “නන්‍දොපනන්‍දදමනෙන දීපෙතබ‍්බො”ති.
එකස‍්මිඤ‍්හි සමයෙ පුබ‍්බාරාමෙ විසාඛාය මහාඋපාසිකාය කාරිතසහස‍්සගබ‍්භපටිමණ‍්ඩිතෙ පාසාදෙ භගවති විහරන‍්තෙ…පෙ… සංවෙජෙසි ච දෙවතාති. තෙන වුත‍්තං –
[missing trans]
“ධරණිම‍්පි සුගම‍්භීරං, බහලං දුප‍්පධංසියං; වාමඞ‍්ගුට‍්ඨෙන ඛොභෙය්‍යං, ඉද්ධියා පාරමිං ගතො”ති.
[missing trans]
තත්‍ථ ඉද්ධියා පාරමිං ගතොති විකුබ‍්බනිද‍්ධිආදිඉද‍්ධියා පරියොසානං ගතො පත්තො.
ඉද්ධියා පාරමිං ගතො යනු විශේෂ සෘද්ධි මවාපෑමේ කෙළවරට පැමිණි යනුයි.
අස‍්මිමානන‍්ති අහමස‍්මි පඤ‍්ඤාසීලසමාධිසම‍්පන‍්නොතිආදි අස්මිමානං න පස්සාමි න අක‍්ඛාමීති අත්‍ථො. තදෙව දීපෙන‍්තො මානො මය්හං න විජ‍්ජතීති ආහ. සාමණෙරෙ උපාදායාති සාමණෙරෙ ආදිං කත්‍වා සකලෙ භික‍්ඛුසඞ‍්ඝෙ ගරුචිත‍්තං ගාරවචිත‍්තං ආදරබහුමානං අහං කරොමීති අත්‍ථො.
අස්මිමානං යනු මම ප්‍රඥා සීල සමාධි සම්පන්න වෙමි ආදි අස්මිමානයයි. න පස්සාමි නොදකිමි යන අර්ථයයි. එයම අර්ථ දක්වමින් “මානො මය්හං නවිජ්ජති” ආදිය කීවේය. සාමණෙරො උපාදාය යනු සාමණේරයන් මුල්කොට සියළු භික්‍ෂු සංඝයාය. ගරු චිත්තං ගරු කළයුතු සිත් ඇති ආදර බහුමානයෙන්. මම කරමි යන අර්ථයයි.
අපරිමෙය්‍යෙ ඉතො කප‍්පෙති ඉතො අම‍්හාකං උප‍්පන‍්නකප‍්පතො අන‍්තරකප‍්පාදීහි අපරිමෙය්‍යෙ එකඅසඞ‍්ඛ්‍යෙය්‍යස‍්ස උපරි සතසහස‍්සකප‍්පමත්‍ථකෙති අත්‍ථො. යං කම‍්මමභිනීහරින‍්ති අග‍්ගසාවකභාවස‍්ස පදං පුඤ‍්ඤසම‍්පත‍්තිං පූරෙසිං. තාහං භූමිමනුප‍්පත‍්තොති අහං තං සාවකභූමිං අනුප්පත්තො ආසවක‍්ඛයසඞ‍්ඛාතං නිබ‍්බානං පත්තො අස්මි අම‍්හීති අත්‍ථො.
අපරිමෙය්‍ය ඉතො කප්පෙ යනු මෙතැනින් අප උපන් කල්පයේ පටන් අතුරු කප් ආදි අප්‍රමාණ එක් අසංඛ්‍යයක් මත්තෙහි ලක්ෂයක් කල්ප යන අර්ථයයි. යං කම්මං අභිනීහරිං යනු අග්‍ර ශ්‍රාවක භාවයට පැමිණි පුණ්‍ය සම්පත්තිය පූරණය කළෙමි. තාහං භූමිං අනුප්පත්තො යනු මම ඒ ශ්‍රාවක භූමියට පැමිණියෙම්. ආසවක්ඛය සංඛ්‍යාත නිර්වාණයට පත්තො අස්මි පැමිණියේ වෙමි යන අර්ථයයි.
අත්‍ථපටිසම‍්භිදාදයො චතස‍්සො පටිසම්භිදා සොතාපත‍්තිමග‍්ගාදයො අට‍්ඨ විමොක‍්ඛා ඉද‍්ධිවිධාදයො ඡ අභිඤ‍්ඤායො මෙ මයා සච්ඡිකතා පච‍්චක‍්ඛං කතා. බුද්ධස්ස භගවතො ඔවාදානුසාසනීසඞ‍්ඛාතං සාසනං මයා කතං සීලපටිපත‍්තිනිප‍්ඵාදනවසෙන පරියොසාපිතන‍්ති අත්‍ථො.
ඒ ඒ තැන පටිසම්භිදා ආදි සිවු පිළිසිඹියා ද, සෝතාපන්න ආදි මාර්ගයෝය, අෂ්ට විමොක්‍ෂ, සෘද්ධිවිධ ආදිය ෂට් අභිඥාවෝද මෙ මා විසින් සච්ඡිකතා ප්‍රත්‍යක්‍ෂ කරන ලදි. බුද්ධස්ස බුදුරදුන්ගේ අනුශාසනා සහිත වූ. සාසනං මා විසින් කරන ලදි. සිල් පිළිවෙත් පිරීම් ආදී වශයෙන් කෙළවරට පැමිණි.
ඉත්‍ථන‍්ති ඉමිනා පකාරෙන හෙට‍්ඨා වුත‍්තක‍්කමෙන. එවං සො එකස‍්සෙව අනොමදස‍්සීබුද‍්ධස‍්ස සන‍්තිකෙ ද‍්වික‍්ඛත‍්තුං බ්‍යාකරණං ලභි. කථං? හෙට‍්ඨා වුත‍්තනයෙන සෙට‍්ඨි හුත්‍වා තස‍්ස භගවතො සන‍්තිකෙ ලද‍්ධබ්‍යාකරණො තතො චුතො සාමුද‍්දිකෙ නාගභවනෙ නිබ‍්බත‍්තො තස‍්සෙව භගවතො සන‍්තිකෙ දීඝායුකභාවෙන උපහාරං කත්‍වා නිමන‍්තෙත්‍වා භොජෙත්‍වා මහාපූජං අකාසි. තදාපි භගවා බ්‍යාකරණං කථෙසි. සුදන‍්ති පදපූරණෙ නිපාතො. ආයස‍්මාති පියවචනං ගරුගාරවාධිවචනං. මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරො ඉමා අපදානගාථායො අභාසිත්‍ථ කථෙසි. ඉතීති පරිසමාපනත්‍ථෙ නිපාතො.
ඉත්‍ථං යනු මේ ආකාරයෙන් යට කියන ලද අයුරින් මෙසේ ඔහු හුදකලාව අනොමදස්සි බුදුරදුන්ගේ සමීපයේ තුන්වරක් විවරණ ලැබීය. කෙසේද යට කියන ලද අයුරින් සිටුකෙනෙකු වී, ඒ බුදුරදුන්ගේ සමීපයේ ලබන ලද ව්‍යාකරණ ඇත්තේ එයින් චුතවී සාමුද්‍රික නම් නාග භවනයේ උපන්නේ, ඒ බුදුරදුන්ගේ දීර්ඝායුෂ භාවයෙන් උපහාරකොට ඇරයුම්කොට ආරාධනාකොට මහත් පූඵයන් කවාපොවා මහා පූජාවක් කළේය. එදින ද බුදුරදුන් ව්‍යාකරණ කීවේය. සුදං යනු පද ආයස්මා ප්‍රිය වචනයකි. මහා මොග්ගල්ලාන ථෙරො මේ අපදාන ගාථාවෙන් අකාසිත්‍ථ කළේය. ඉති යනු නිපාතයකි.
මහාමොග‍්ගල‍්ලානත්‍ථෙරඅපදානවණ‍්ණනා සමත‍්තා.
මහමුගලන් තෙරුන්ගේ අපාදන වර්ණනාව සමාප්තයි