7. සත‍්තිගුම‍්බජාතකවණ‍්ණනා 503 අට‍්ඨකථා

7. සත්තිගුම්බ ජාතකය (503)

මිගලුද්දො මහාරාජා යන මේ ගාථාව ශාස්තෲන් වහන්සේ මද්දකුච්ඡි පර්වතයෙහි මිගදාය නම් තැන වාසය කරන සේක් දෙව්දත් අරභයා දේශනා කළ සේක. දෙව්දත් විසින් ගල් පෙරළූ කල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ පාදයන් ගල් කැබැල්ලකින් තුවාල වූ විට බලවත් වේදනාවක් උපනි. බුදුරදුන් දැක්මට බොහෝ භික්‍ෂූන් වහන්සේලා රැස් වූවාහුය. ඉක්බිති භාග්‍යවතුන් වහන්සේ රැස් වූ පිරිස දැක මහණෙනි, මේ සෙනසුන බොහෝ ගැහැට ඇති තැනකි. රැස් වූ සෙනඟ මහත් වන්නේය. මා ඇඳක තබා මද්දකුච්ඡියට ගෙන යවු යයි වදාළ සේක. භික්‍ෂූන් වහන්සේලා එසේ කළාහුය. ජීවකයා තථාගතයන් වහන්සේගේ පාද සුව කළේය. භික්‍ෂූන් වහන්සේලා ශාස්තෲන් වහන්සේ සමීපයෙහිම සිටියාහු කථාවක් ඉපිදවූහ. ඇවැත්නි, දේවදත්ත තෙමේ තෙමේද පවිටු වූයේය. ඔහුගේ පිරිසද පවිටුය. මෙසේ හෙතෙම පවිටු වූ පිරිවර ඇත්තේ වාසය කරයි යනුයි. ශාස්තෲන් වහන්සේ මහණෙනි, කුමක් කියව්දැයි විමසා මෙනම් වූවකැයි කී කල්හි මහණෙනි, දැන් පමණක් නොවේ. දෙව්දත් පෙරද පවිටු වූයේය. පවිටු වූ පිරිවර ඇත්තේ වූයේම යයි වදාරා අතීත ප්‍රවෘත්තිය ගෙනහැර පා වදාළ සේක.

අතීතයෙහි උතුරු පඤ්චාල නුවර පඤ්චාල නම් වූ රජු රාජ්‍යය කරවීය. මහාබෝධිසත්ත්වයෝ වනයෙහි ඒක පර්වත සානුවක ඉඹුල් වනයක එක් ගිරා රජෙකුගේ පුතෙක් වී උපන්නේය. සොහොවුරෝ දෙදෙනෙක් වූහ. ඒ පර්වතයට උඩුසුළං ඇති තැන පන්සියයක් සොරුන්ට වාසස්ථාන වූ සොරුන්ගේ ගමක් වීය. යටි සුළං ඇති තැන පන්සියයක් තවුසන්ට වාසස්ථාන වූ ආශ්‍රමයක් වීය. ඒ ගිරා පැටවුන්ගේ පියාපත් නික්මෙන කල්හි සුළිසුළඟක් උපන්නේය. ඒ සුළඟින් ගසාගෙන යන ලද එක් ගිරා පැටියෙක් සොරුන්ගේ ගමෙහි ආයුධ මත වැටුනේය. ඔහු එතන්හි වැටුන හෙයින් සත්තිගුම්ග යයි ඌට නම් කළාහුය. එකෙක් අසපුවෙහි වැලිතලාවෙහි මල් අතරෙහි වැටුනේය. ඌ එහි වැටුන හෙයින් පුෂ්පක යයි නම් කළාහුය. සත්තිගුම්බයා සොරුන් අතරෙහි වැඩුනේය. පුෂ්පක තවුසන් අතරෙහි වැඩුනේය.

ඉක්බිති එක්දිනයක රජු සියළු අලංකාරයන්ගෙන් සැරසුනේ උසස් රථයකට නැගී මහත් වූ පිරිවර සමග මුව දඩයම සඳහා නුවරින් නුදුරෙහි මනාව පිපියා වූ ඵල දැරූ සිත්කළු සමීප වනයට ගොස් යමෙකුගේ පැත්තෙන් මුවා පලායයිද ඔහුටම හෙතෙම දඩ යයි කියා රථයෙන් බැස සඟවා දුන් කොටුවෙහි දුන්න රැගෙන සිටියේය. පුරුෂයන් විසින් මුවන් නැගිටුවීම සඳහා වනලැහැබ් තලනු ලබන කල්හි ඒක පිණිමුවෙක් නැගිට පලායන මාර්ගයක් බලනුයේ රජු හුන් තන්හිම අවකාශ ඇති බව දැක ඔහුට අභිමුඛ වූයේ පැන පලා ගියේය. ඇමතියෝ කවරෙකුගේ පැත්තෙන් මුවා පලාගියේ දැයි විමසන්නාහු රජුගේ පැත්තෙන් යයි දැන රජු සමග විහිළු කළාහුය. රජු තමා පිළිබඳ අහංකාරයෙන් ඔවුන්ගේ විහිළු නොඉවසන්නේ දැන් ඒ මුවා ගන්නෙමියි රථයට නැග වහා මෙහෙයවයි රියදුරාට අණ කර මුවා විසින් ගිය මගට පිළිපන්නේය. වේගයෙන් යන්නා වූ රථය ලුහුබඳින්නට පිරිසට නොහැකි විය. රියදුරා දෙවැනි කොට ඇති රජු මධ්‍යාහ්නය දක්වා ගොස් මුවා නොදැක ආපසු හැරුනේ සොරුන්ගේ ගම සමීපයෙහි සිත්කළු දිය කඳුරක් දැක රියෙන් බැස නා ජලය පානය කර ගොඩට පැමිණියේය. ඉක්බිති රියදුරා රථයේ උඩ ඇතිරිළි බහා ගස් සෙවනක පැනවීය. හෙතෙම එහි හොත්තේය. රියදුරාද ඔහුගේ පාදයන් සම්භාහනය කරමින් හුන්නේය. රජු අතරින් අතර නිදයිද පිබිදෙයිද වේ.

සොර ගම වැසි සොරුද රජුගේ ආරක්‍ෂාව පිණිස වනයටම පිවිසියාහුය. සොරගමෙහි සත්තිගුම්බ ද බත් පිසින්නා වූ පතිකොලම්බ නම් එක් පුරුෂයෙක්දැයි දෙදෙනෙක් විසූහ. එකෙනෙහි සත්තිගුම්බයා නිදන්නා වූ රජු දැක මොහු මරා ආභරණයන් ගන්නෙමුයි සිතා පතිකෝළම්බයා සමීපයට ගොස් ඒ කරුණ දැන්වීය. ඒ කරුණ ප්‍රකාශ කරන්නා වූ ශාස්තෲන් වහන්සේ ගාථා පහක් දේශනා කළ සේක.

මිගලුද්දො මහාරාජා - පඤ්චාලානං රථෙසභො, නික්ඛන්තො සහ සෙනාය - ඔගණො වනමාගමා

2. ඒ වනයෙහි සොරුන් විසින් කරන ලද කුටියක් රජු දුටුවේය. එක් ගිරවෙක් ඒ කුටියෙන් නික්මී නපුරු වචන කියයි.

3. අශ්ව වාහනයෙන් සමන්විත වූ මොනවට මට වූ කුණ්ඩලාභරණ ඇති රක්ත වර්ණ නළල්පටින් යුත් ඒ පුරුෂයා දවල් කාලයෙහි සූර්යයා මෙන් බබලයි යනුවෙන් ගිරවා කියයි.

4. මේ මධ්‍යාහ්නයෙහි රියදුරු සහිත වූ ඒ රජු නිදයි. එම්බල අපි මොහුගේ ආභරණ සියල්ල බලහත්කාරයෙන් ගනිමු.

5. රියදුරු සහිත වූ රජු මේ මධ්‍යහ්නයෙහිද රාත්‍රියෙහි මෙන් නින්දට වන්නේය. වස්ත්‍රයද මැණික්මය කුණ්ඩලාභරණයද ගෙන නසා කොළ අතුවලින් වසා දමමු යි.

එහි මිගලුද්දො යනු වැද්දෙකු මෙන් මුවන් සොයන හෙයින් මුව වැද්දා යයි කියන ලදි. ඔගණො යනු පිරිසෙන් වෙන් වී. තක්කරානං කුටිං කතං යනු ඒ රජු එම වනයේ සොරුන්ගේ වාසස්ථානය සඳහා කරන ලද කඳවුරක් දුටුවේය. තස්සා යනු ඒ සොරුන්ගේ කුටියෙන්. ලුද්දානි භාසති පතිකොලම්බ සමග දරුණු වචන කියයි. සමපන්නවාහනො යනු අශ්ව වාහනයකින් යුත්. ලොහිතුණ්හීසො යනු රතුපාට නළල් පටින් යුක්ත වූ. සම්පටිකෙ දැන් මෙබඳු වූ එළඹ සිටි මධ්‍යාහ්න කාලයෙහි යන අර්ථයි. සාහසෙන සැහැසි ලෙස බලහත්කාරකම් කර ගනිමු යයි කියයි. නිසීථෙපි රහොදානි රාත්‍රියෙහිද දැනුදු රහස් ලෙස මෙය කියයි. යම්සේ මිනිස්සු විඩාපත් වූවාහු රාත්‍රියෙහි මධ්‍යම යාමයෙහි නිදත්ද. රහසිගත වෙයිද දැන් මධ්‍යාහ්නයෙහිද එසේම නිදයි. හනත්‍වාන යනු රජු මරා මොහුගේ වස්ත්‍ර ආභරණ ගෙන අනතුරුව ඔහු පාදයන්ගෙන් ගෙන පැත්තකට ඇද දමා අතුවලින් වසා දමමු.

හෙතෙම මෙසේ කියා වරක් නික්මෙයි. වරක් පතිකෝළම්බ සමීපයට යයි හෙතෙම ඔහුගේ වචනය අසා නික්මී බලන්නේ රජු බව දැන බියට පත් වූයේ.

6. සත්තිගුම්බය, උමතු වූවෙකු මෙන් කිම දොඩවන්නෙහිද? රජවරු වනාහි දැල්වෙන ගින්නක් මෙන් ලංවිය නොහැක්කෝ වෙති. යන ගාථාව කීවේය.

ඉක්බිති ගිරවා ඔහුට ගාථාවකින් කීවේය.

7. පතිකෝළම්බය, නුඹ පෙර මත් වූයේ මහත් වූ ගර්ජනා කරන්නෙහිය. මාගේ මවද (සොරදෙටු බිරිඳයි) නග්නව සිටින කල්හිද කිම නුඹ සොරකම පිළිකුල් කරන්නෙහිද?

එහි අථ ත්‍වං යනු ඔබ නොවන්නෙහිද? මත්තො යනු සොරුන්ගේ ඉඳුල් සුරා ලැබ එයින් මත් වූයේ වී පෙර මහත් වූ ගර්ජනා කරහි. මාතරී යන සොරදෙටුවාගේ භාර්යාව වෙනුවෙන් කීවේය. ඇය එකල්හි කැඩූ අතු හැඳ හැසිරෙයි. විජිගුච්ඡසි මගේ මව නග්නව සිටින කල්හි නුඹ දැන් කුමක් නිසා සොරකම පිළිකුල් කරහිදැයි ඇසීය.

රජු පිබිදී ඔහු සමග මිනිස් බසින් කථා කරන්නා වූ ඔහුගේ වචනය අසා මෙතැන බිය සහිතයයි සලකා රියදුරා නැගිටුවන්නේ මේ ගාථාව කීවේය.

8. යහළු රියදුර, වහා නැගිටුව. රිය යොදව. මෙම කුරුල්ලෝ මට රුචි නොවේ. අන් අසපුවකට යමුයි කීවේය.

හෙතෙම වහා නැගිට රථය යොදා

9. මහරජතුමනි, රථය යොදන ලදි. බල ඇති අසුන්ද යෙදවූවේමය. මහරජතුමනි, රියට නගිනු මැනවි. අන් අසපුවකට යමුයි කීය.

එහි බලවාහනො යනු මහත් වූ ශක්ති සම්පන්න අශ්වයන්ගෙන් යුත් බලසෙනග යන අර්ථයි. අධිතිට්ඨ යනු නගිනු මැනවි.

ඔහු නැගි කල්හි සෛන්‍ධවයෝ වාත වේගයෙන් පැන ගියහ. සත්තිගුම්බයා යන්නා වූ රථය දැක වික්‍ෂෙපයට පත් වූයේ ගාථා දෙකක් කීවේය.

10. මෙහි වසන්නා වූ යම් සොරු පිරිසක් වෙත්ද, ඒ සියල්ලෝම කොහි ගියාහුද? මොවුන්ගේ නොදැක්ම නිසා මේ පඤ්චාලයා මිදුනේ (අන්තැනකට) යයි.

11. දුනු ගනිව්. අඩයටියද තෝමරද ගනිව්. මේ පඤ්චාලයා යයි තෙපි දිවි ඇතියෙන් නොමුදව්.

එහි කොනු මෙ යනු මොවුහු කොහිද? අසමිං යනු මේ ආශ්‍රමයෙහි. පරිචාරකා යනු සොරු. අදස්සනා යනු මේ සොරුන්ගේ නොදැක්මෙන් මිදුනේය. එස ගච්ඡති යනු මොවුන්ගේ අතින් මිදුනේ වී මෙතෙම නොදක්නා තැනකට යයි යනුද අර්ථයි. කොදණ්ඩකානි යනු දුනු. ජීවිතං යනු තෙපි ජීවත් වන්නහු නොමුදව්. ආයුධ ගත් අත් ඇතිව දුවගොස් ඔහු අල්ලා ගනුව යනුයි.

මෙසේ කෑගසා එකිනෙකා දුවවත්දීම රජු තවුසන්ගේ අසපුවට පැමිණියේය. එකෙනෙහි සෘෂිවරු ඵලාපලයන් සඳහා ගියෝය. පුෂ්පක ගිරවා හුදකලාව ආශ්‍රමයෙහි වෙයි. හෙතෙම රජු දැක පෙරගමන් කර පිළිසඳර කථා කළේය. ඒ කරුණ දේශනා කරන්නා වූ ශාස්තෲන් වහන්සේ ගාථා සතරක් වදාළ සේක.

12. ඉක්බිති රතු පාටැති තුඩක් ඇති ගිරවා “මහරජතුමනි, ඔබට ආයුබෝවන්! තවද ඔබ නුදුරෙහි සිට පැමිණියේද? මෙහි පැමිණි ඔබ ප්‍රභූවරයෙක් වෙහි. මෙහිදී යම් ප්‍රයෝජනයක් වේද, එය කියවයි සතුටු වීය.

13. තිඹිරිගෙඩිද මොරගෙඩිද මීගෙඩිද එරමිණියාද යන ගෙඩි ඇත. උතුම් උතුම් වූ කුඩා ගෙඩි අනුභව කරව.

14. මේ කඳුලැල්ලෙන් ගෙන ආ සීතල වතුරයි. මහරජතුමනි, ඉදින් ඔබ කැමති නම් එය පානය කරව.

15. මේ අසපුවෙහි වාසය කරන තවුසෝ ඵලවැල සඳහා වනයට ගියාහුය. ඔබ නැගිට ගත යුතුය. දෙන්නට මට අත් නැත යනුයි.

එහි පටිනන්‍දිත්‍ථ යනු රජු දැක සතුටු විය. ලොහිත තුණ්ඩකො යනු රතුපැහැ තුඩ ඇත්තේ. ශෝභාවෙන් අගතැන්පත් වූයේ. මධුකෙ යනු මීගෙඩි. කාසුමරියො යනු එනම් ඇති ගෙඩි හෝ කරගෙඩි හෝ. තතොපිවා යනු ඉන් ගෙන පැන් බොව. යෙ අසමිං පරිචාරිකා යනු මහරජතුමනි, මේ අසපුවෙහි වාසය කරන යම් සෘෂිවරු වෙත්ද ඔවුහු ආහාර එකතු කිරීම පිණිස වනයට ගියාහුය. ගණ්හව්හො යනු ගෙඩි ගනුව. දාතවෙ යනු දෙන්නට.

රජු ඔහුගේ පිළිසඳර පිළිබඳව පැහැදී.

16. ද්විජ සංඛ්‍යාත මේ පක්‍ෂියා ඒකාන්තයෙන් සොඳුරු වූවෙකි. ඉතාමත් දැහැමි වූවෙකි. තවද මේ අනිත් ගිරා පක්‍ෂියා නපුරු වචන කියයි.

17. මොහු නසවු. බඳිවු. තෙපි දිවි ඇති තෙක් නොහරිවු. මෙසේ කියද්දීම සුවසේ අසපුවට පැමිණියේ වෙමි යන ගාථා දෙක කීවේය.

එහි ඉතරො යනු සොරුන්ගේ කුටියෙහි ගිරවායි. ඉච්චෙවං යනු ඔහු මෙසේ කියද්දීම මේ අසපුවට සුවසේ පැමිණියේ වෙමි.

රජුගේ කථාව අසා පුෂ්පක ගිරවා ගාථා දෙකක් කීවේය.

18. මහරජතුමනි, අපි දෙදෙනා එකම මවක ඇති සහෝදරයෝ වෙමු. එක ගසක වැඩුනා වූ දෙදෙනා වෙන් වෙන් වූ තැන්වලට ගියෙමු.

19. සත්තිගුම්බ සොරුන්ගේ තැනට ගියේය. මම තවුසන්ගේ මෙහි පැමිණියෙමි. හෙතෙම අසත්පුරුෂයන් වෙතටය. මම සත්පුරුෂයන් වෙතට පැමිණියෙමි. ඒ කරුණින් අපගේ වෙනස් බව ඇති විය.

එහි භාතරොස්ම යනු මහරජතුමනි, ඔහු ද මම ද සහෝදරයෝ වෙමු. චොරානං යනු සොරුන් සමීපයෙහි වැඩුනේය. මම තවුසන් සමීපයෙහි වැඩුනෙමි. අසතං සො සතං අහං හෙතෙම අයහපත් දුශ්ශීලයන්ගේ සමීපයට පැමිණියේය. මම යහපත් සිල්වතුන්ගේ සමීපයට පැමිණියෙමි. තෙන ධම්මෙන නො විනා යනු මහරජතුමනි, සොරු ඒ සත්තිගුම්බයා සොර ධර්මයෙන් සොරකමින් හික්මවූහ. මා තවුස් ධර්මයෙන් සිල්වත් පැවැත්මෙන් හික්මවූහ. එහෙයින් හෙතෙමේද එම සොර ස්වභාවය නිසා අප වෙනස වෙයි. මම ද තවුස් ස්වභාවය නිසා අප වෙනස් වෙමි යි.

දැන් එම ධර්මය බෙදා දක්වනුයේ.

20. එහි හිංසාවද, බැඳීමද, රැවටීමද, වාචාවද, ගම්පැහැරීම්ද, සැහැසි ක්‍රියාද වෙයි. හෙතෙම එහිදී ඒවා ඉගෙන ගනී.

21. රජතුමනි, මම මෙහි සත්‍යයද, ධර්මයද, අහිංසාවද, සංයමයද, ඉන්‍ද්‍රිය දමනයද යන ගුණයන් ඇති අසුන් හා ජලය දෙන්නවුන්ගේ ඇකයෙහි වැඩුනේ වෙමි.

එහි නිකති යනු සුදුසු වූ රැවටීමයි. වඤ්චනා යනු සෘජුවම රැවටීම්ය. ආලොපො යනු දවල් කාලයෙහි ගම් නසන්නාහු. සහසාකාරා නිවසට පිවිස මරණයෙන් තර්ජනය කර සැහැසි කටයුතු කිරීම්ය. සච්චං යනු ස්වභාවයයි. ධම්මො යනු සුචරිත ධර්මය. අහිංසා යනු මෙත් සිත් පෙරටු කොට ඇති බව. සංයමො යනු සීලය. දමො යනු ඉන්‍ද්‍රිය දමනය. ආසනුදකදායීනං යනු වෙත පැමිණියහුට අසුන්ද ජලයද දෙන සුළු වූ. භාරත යනු රජු අමතයි.

දැන් රජුට ධර්මය දේශනා කරමින් මේ ගාථාවන් කීවේය.

22. රජතුමනි, යමෙක් යම්බඳූ වූ සත්පුරුෂයෙකු හෝ නැතහොත් අසත්පුරුෂයෙකු හෝ සිල්වතෙකු හෝ දුසිල්වතෙකු හෝ ආශ්‍රය කරයිද ඔහු ඔහුගේම වසඟයට යයි.

23. යම්බඳු වූවෙකු මිතුරෙකු කරගනීද යම්බඳු වූවෙකු ඇසුරු කෙරේද ඔහුද එවැන්නෙක් වේ. එක්ව වාසය කිරීම එලෙසය.

24. සේවනය කරනු ලබන තැනැත්තා සේවනය කරන්නාද ස්පර්ශ කරන ලද්දේ ස්පර්ශ කළ දෙයද විෂ පොවන ලද හීය හී සමුහයට විෂ ගල්වන්නාක් මෙන්, නොතැවරුන ලද්දෙහි තවරයි. නුවණැත්තා පවිටුන් හා එක්වීමේ බියෙන් පවිටු යහළුවන් ඇත්තෙක් නොවන්නේය.

25. යම් මිනිසෙක් කුණු වූ මසෙකු කුසතණ අගින් බඳියිද කුසතණ ගසද කුණුගඳ වහනය කරයි. බාලයන් සේවනය කිරීමද මෙසේය.

26. යම් මිනිසෙක් කොලයකින් තුවරලා මලක් දවටාද කොළයද සුවඳ වහනය කරයි. නුවණැත්තන් සේවනය කිරීමද මෙසේය.

27. එහෙයින් සුවඳ ස්පර්ශ කළ කොළය මෙන් තමාට වන විපාකය දැන පණ්ඩිතයා අසත්පුරුෂයන් සේවනය නොකරන්නේය. සත්පුරුෂයන් සේවනය කරන්නේය. අසත්පුරුෂයෝ (තමා ඇසුරු කළ අය) නිරයට පමුණුවත්. සත්පුරුෂයා සුගතියට පමුණුවත්.

එහි සතං වා යදි වා අසං යනු සත්පුරුෂයෙකු හෝ අසත් පුරුෂයෙකු හෝ. සෙවමානො සෙවමානං යනු සේවනය කරනු ලබන්නා වූ ආචාර්යවරයා ඇසුරු කරන අන්තේවාසිකයාව. සම්ඵුට්ඨො යනු අතවැසියා විසින් ස්පර්ශ කළ ආචාර්ය තෙමේ. සම්ඵුසං පරං යනු අන්‍ය වූ අතවැසියෙකු ස්පර්ශ කරන්නා වූ ආචාර්ය තෙමේ. අලිත්තං යනු පවිටු ධර්මයෙන් ඇළුනා වූ ඒ අතවැසියාය. විස පෙවූ හීයක් වැනි ආචාර්යවරයා සෙසු හී සමූහයට මෙන් විස ගල්වයි. එවං බාලූපසෙවනා. බාලයන් ඇසුරු කිරීම වූ කලී කුණු වූ මසෙකු දැවටූ කුසතණ අගක් මෙන් වෙයි. පවිටු කටයුතු කරන්නා නුගුණ අපකීර්තිය ලබයි. ධීරූපසෙවනා යනු නුවණැත්තන් සෙවුනා වූ පුද්ගලයා තුවරලා ආදී සුවඳ දේ ඔතන ලද කොළයක් මෙන් වෙයි. පණ්ඩිතයෙක් වීමට නොහැකි වන්නේ නමුදු කළ්‍යාණ මිත්‍රයන් සෙවුනා තැනැත්තා ගුණ කීර්ති ලබයි. ඵලපුටස්සෙව යනු සුවඳ ගොමුවක් - සුවඳ එතූ කොළයක් මෙන්. සම්පාක මත්තනො යනු කළ්‍යාණ මිත්‍රයන් හා එක්වීම් වශයෙන් තමාගේ පිරිපුන් බව දැන යන අර්ථයි. පාපෙන්ති සුග්ගතිං යනු සම්‍යක් දෘෂ්ටික සත්පුරුෂ තෙමේ තමා ඇසුරු කරන සත්ත්වයන් සුගතියටම පමුණුවත් යයි දේශනාව සුදුසු තැනටම පැමිණවීය.

රජු ඔහුගේ කථාවෙහි පැහැදුනේය. තවුස් සමූහයාද පැමිණියේය. රජු තවුසන් වැඳ ස්වාමීනි, මට අනුකම්පා කරමින් මා වසන තැනම වසව් යයි කියා ඔවුන්ගේ ප්‍රතිඥාව ගෙන නගරයට ගොස් ගිරවුන්ට අභය දුන්නේය. තාපසයෝද එහි ගියාහුය. රජු තවුස් සමූහයා උයනෙහි වසවන්නේ දිවි ඇති තාක් උපස්ථාන කර සුගති බව පිරවීය. ඉක්බිති ඔහුගේ පුත්‍රයාද සේසත ඔසවා තවුස් සමූහයා පෝෂණය කළේම යයි ඒ කුල පරපුරෙහි රජවරු සත්දෙනෙක් තවුස් සමූහයාට දානය පැවැත්වූහ. මහබෝසත් තෙමේ වනයෙහි වසන්නේම කම් වූ පරිදි මිය පරලොව ගියේය.

ශස්තෲන් වහන්සේ ධර්මදේශනාව ගෙනහැර දක්වා මහණෙනි, මෙසේ දෙව්දත් පෙරද පවිටු වූයේය. පවිටු පිරිවර ඇත්තේම වීයයි කියා ජාතකය ගලපා වදාළ සේක. එකල්හි සත්තිගුම්බ ගිරවා දෙව්දත් වීය. සොරු දෙව්දත් පිරිස වීය. රජු ආනන්ද තෙර වීය. තවුස් සමූහයා බුද්ධ පිරිස වීය. පුෂ්පක ගිරවා මම ම වීමි යයි වදාළ සේක.